Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΚΑΙ ΕΒΡΑΪΚΟ PURIM




ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΕΥΘΥΝΩΝ!

 

ΘΑ ΑΝΑΛΑΒΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΜΑΣ;

 

ΘΑ ΠΕΡΙΕΛΘΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΣΕ ΜΕΤΑΝΟΙΑ

ΣΤΗΝ ΥΣΤΑΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΒΟΥΛΙΑΖΟΥΜΕ;

 

Ή ΘΑ ΚΟΙΤΑΖΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ ΠΟΥ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΑΛΛΟΙ

 ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ;

 

Πρόσφατα, γέμισαν διάφορα ἱστολόγια μέ «φαντασμαγορικές ἀποκαλύψεις», σχετικά μέ τήν προέλευση τοῦ δαιμονικοῦ καρναβαλιοῦ ἀπό τό ἑβραϊκό purim ( καί ὄχι ἀπό τήν ἀρχαία Ἑλλάδα ), ἔθιμο πανομοιότυπο μέ τό δικό μας, τῶν Βραζιλιάνων, τῶν Ἰταλῶν καί πολλῶν ἄλλων λαῶν τοῦ κόσμου, πού «γιορτάζουν» τά ἴδια αἴσχη! Δηλαδή οἱ Σάτυροι καί ὁ Διόνυσος ἦταν Ἑβραῖοι-Σιωνιστές; ( ρητορική ἡ ἐρώτηση…)

 

Παραθέτω τό σχετικό θέμα σέ ἕνα ἀπό τά πολλά sites πού ἔχει διοχετευθεῖ τό θέμα purim:


 

Ὡς ἀναγνώστρια, πάνω ἀπ’ ὅλα ὡς Χριστιανή Ὀρθόδοξη, ἀλλά καί ὡς σκεπτόμενη ὅσο πιό ἀντικειμενικά γίνεται,  νιώθω τήν ἀνάγκη νά πῶ σέ ὅλα αὐτά τά sItes, δυό λόγια ἔντονου προβληματισμοῦ, γιά τό ἐπίσης δαιμονικό ἑβραϊκό ἔθιμο purim. Τό νιώθω δε ὡς ἐπιτακτική ἀνάγκη, γιατί προβλέπω: πώς θά μετατοπιστεῖ ἡ βαρύτητα ἀπό τήν προσωπική μας ΕΥΘΥΝΗ καί κυρίως: ἀπό τήν ἀπόλυτη ἀνάγκη γιά ΜΕΤΑΝΟΙΑ πού πρέπει νά ἔχουμε ἐν ταῖς ἐσχάταις μέρες πού ζοῦμε παγκόσμια, ἐθνικά ὡς Ἑλλάδα καί εἰδικότερα ἔτσι ὅπως καταντήσαμε οἱ Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι ( εἰδικά στήν Πατρίδα μου ), χωρίς Χριστό καί χωρίς Ὁρθή Πίστη!!!

 

Ἔχω νά πῶ σέ ὅλα αὐτά τά sites, τά ἑξῆς:

 

Ὁ Διάβολος εἶναι παντοῦ καί πάντα ὁ ἴδιος! Πρᾶγμα πού σημαίνει: ὅτι τό ἐπίσης δαιμονικό ἑβραϊκό ἔθιμο purim, δέν μᾶς ἀπαλλάσσει ἀπό τίς δαιμονικές-ἀκόλαστες καί ὀργιαστικές τελετές πού λάμβαναν χώρα καί στήν ἀρχαία Ἑλλάδα ( ἀκόμη καί μέ ἀνθρωποθυσίες )!

 

Τέτοιου εἴδους τελετές, ἄν ψάξουμε, θά βροῦμε σέ πάρα πολλούς λαούς, κατ' ἐξοχήν στούς ἀρχαίους χρόνους! Σαφῶς ἀναπτύξαμε σπουδαῖο πολιτισμό πού μεταλαμπαδεύσαμε παγκοσμίως. Ἀλλά εἴχαμε ( καί πολύ περισσότερο ἔχουμε καί τώρα μέ τήν ἀμετανοησία μας ) καί τήν σκοτεινή μας πλευρά, καθώς καί τίς περιόδους παρακμῆς μας.

 

Τό ἐν λόγῳ ἑβραϊκό ἔθιμο, δέν ἀναιρεῖ τό τί γινόταν καί στήν ἀρχαία Ἑλλάδα, πού μέσα ἀπό διάφορες σωζόμενες πηγές ( γραπτές, πάμπολες ἀναπαραστάσεις κλπ ), ἀποδεικνύονται περίτρανα οἱ ρίζες τοῦ καρναβαλιοῦ ΚΑΙ ἀπό τήν χώρα μας.

Ἄς μιλᾶμε ἐπιστημονικῶς καί ὄχι ἐν ἀπερισκεψίᾳ καί συναισθηματικῶς ἐπιπόλαια. Καλό εἶναι νά μήν φταῖμε, ἀλλά φταῖμε καί ἐμεῖς.

 

Ἁπλῶς, τό purim ἀποδεικνύει ὅτι ὁ Διάβολος εῖναι παντοῦ καί πάντα ὁ ἴδιος καί φυσικό εἶναι νά παραπλανᾶ πολύ περισσότερο τούς ἀντίχριστους Ἑβραίους ἤ ὅποιους ἄλλους ἀβάπτιστους, αἱρετικούς, πλανεμένους κλπ . Ἀναρωτιέμαι ὅμως:

Ἐμᾶς πού εἴμαστε βαπτισμένοι κι ἔχουμε τό Ἅγιο Πνεῦμα μέσα μας, γιατί μᾶς παραπλανᾶ; Τό ἀναρωτιέται αὐτό ὁ καθένας ἀπό ἐμᾶς πού εἴμαστε Χριστιανοί ἤ θά συνεχίζουμε νά μετατοπίζουμε τή βαριά βαλίτσα τῆς εὐθύνης μας στά χέρια ἄλλων; Ἄν θέλουμε νά εἴμαστε ὑπερήφανοι γιά τό παρελθόν μας, θά πρέπει νά εἴμαστε συνετοί στό παρόν μας! Γιατί ἄν ρημάξουμε ἀσύνετα τό παρόν μας, θά βουλιάξει μαζί μέ αὐτό καί τό ἔνδοξο ( στόν ἀντικειμενικό βαθμό πού ὑπῆρξε ) παρελθόν μας!

 

ΑΣ ΑΝΑΛΑΒΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΜΑΣ ΚΑΠΟΤΕ ΚΙ ΑΣ ΜΗΝ ΡΙΧΝΟΥΜΕ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΑΤΟΠΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ ΜΑΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ! ΦΕΡΟΥΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΕΡΙΔΙΟ ΕΥΘΥΝΗΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΤΟΥ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΟΥ ( ἱστορικά ἀποδεδειγμένο ) ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΟΥ ΝΥΝ!

 

Ἀδελφικά  καί κάνοντας ἔκκληση γιά ἀληθινή μετάνοια.

 

 

Πηγή: ἐστάλη μέσῳ ἠλεκτρονικοῦ ταχυδρομείου

Ὅτι δέν ἐπιτρέπεται οἱ Χριστιανοί νά παρακολουθοῦν καρναβάλια ἤ νά συμμετέχουν σ' αὐτά μέ ὁποιονδήποτε τρόπο

 
ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ

ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ;

Ή

ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΓΑΝΙΣΜΟ ΤΗΝ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΙΑ

ΚΑΙ ΤΑ ΕΘΙΜΑ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΩΝ; 

Ἐτυμολογία τῆς λέξης (πιθανές καί ἐπικρατοῦσες ἑρμηνεῖες):

  1. carne= κρέας καί vale=γειά σου
  2. carne= κρέας και levare=αἴρω-σηκώνω ( δηλαδή ἀναιρῶ, ἀπέχω, ἐγκαταλείπω )
  3. Κάρνεια: ἀρχαία εἰδωλολατρική ἑορτή γιά νά τιμήσουν τόν «θεό» Κάρνειο Ἀπόλλωνα (λόγῳ ὅμως διαφορετικῆς ἐποχῆς ἑορτασμοῦ καί ἀπουσίας μασκαρέματος, θεωρεῖται λιγότερο πιθανή αὐτή ἡ ἐκδοχή).
  4. Κάρνος=τράγος, βόσκημα, πρόβατον (σύμφωνα μέ τόν λεξικογράφο Ἡσύχιο). Συνδυάζεται μέ τόν ἀρχαῖο χοροπηδηχτό χορό τῶν ἀρχαίων «θεῶν» Σατύρων (οἱ ὁποῖοι ὀργίαζαν, ἐξ οὗ καί ὁ λαός ὀνομάζει Σάτυρο ἕναν ἄνθρωπο πού ἐπιδίδεται σέ κραιπάλες). Κι ὅπως χοροπηδοῦν οἱ τράγοι, ἔτσι καί οἱ Σάτυροι, ἔτσι καί οἱ συμμετέχοντες στούς καρναβαλικούς χορούς καί στίς καρναβαλικές παρελάσεις.
  5. corn=κέρατο καί Vaal ἤ Βῆλος=ἀρχαῖος αἱμοσταγής βοϊδόμορφος «θεός».

Ἄρα τό καρναβάλι σημαίνει «βοϊδοκέρατο» εἰρωνικά, γιά νά θυμίζει τή νίκη τῶν αἰγοπροβατοτρόφων κατά τῶν βοϊδοτρόφων καί τοῦ «θεοῦ» Βάαλ στήν ἀρχαιότητα. Ἐπίσης ποιός ἄλλος, κατά σύμπτωσιν… παρουσιάζεται μέ κέρατα;…Μήπως ὁ διάβολος;…

  1. corn=κέρατο καί leyalem=ἀποχή ἀπό τό κρέας.
  2. carrus=κάρο καί navalis=ναυτικό (δηλαδή ναυτικό ἀμαξίδιο). Παραπέμπει στήν ἐμφάνιση τοῦ «θεοῦ» Διόνυσου στά Διονυσιακά Συμπόσια-ὄργια, ὁ ὁποῖος ἐρχόταν πάντοτε μέ τροχοφόρο καράβι.i

Ἡ εἰρωνεία τοῦ ὅλου θέματος εἶναι ὅτι τήν περίοδο τῶν Ἀποκρεῶν ἐνῶ σύμφωνα μέ τήν ἐτυμολογία τῆς λέξης «Ἀπό-κρέας», ἀλλά καί σύμφωνα μέ τίς πιό πάνω ἑρμηνεῖες τῆς λέξης «καρναβάλι» (βλ. ἑρμην. 1, 2, 6) πού σημαίνει ἀποχή ἀπό τό κρέας), ἀρχίζει ἡ περίοδος τῆς νηστείας, μιά περίοδος κατά τήν ὁποία ὁ πιστός ἐντείνει τίς προσπάθειές του στόν ἀγώνα τῆς ἐγκράτειας καί στόν ἀγώνα κατά τῶν παθῶν, ἀντίθετα κατά τήν περίοδο αὐτή («Καρναβάλι») ἔχουμε φαγοπότια ἀλλά καί ἄλλες ἀκόλαστες δραστηριότητες πού θά παραθέσουμε πιό κάτω.

Μέ ποιούς τρόπους «ἑορτάζεται» τό Καρναβάλι;


Μέ:

  1. Μεταμφιέσεις καί ψέματα
  2. Γύμνια καί ἔλλειψη αἰδοῦς
  3. Προκλητικές συμπεριφορές
  4. Χορούς καί μάλιστα συχνά ἔξαλλους
  5. Ἀσύδωτο φαγοπότι
  6. Μέθες
  7. Ξενύχτια-ξεφαντώματα
  8. Πειράγματα
  9. Βωμολοχίες
  10. Ἄσεμνες μουσικές καί θεατρικές παραστάσεις - ἐκδηλώσεις
  11. Ἀναβίωση ἀρχαίων παγανιστικῶν ἐθίμων
  12. Καθίβρυση-γελοιοποίση τῶν ἱερῶν καί ὅσιων σέ πάμπολες περιπτώσεις
  13. Καί ὅλες τίς ὀδυνηρές συνέπειες τῶν σαρκικῶν ἀκολασιῶν.


Καρναβάλι καί Ἀρχαία Ἑλλάδα:


«Στήν Ἀρχαία Ἑλλάδα ἀπό τό μεσοχείμωνο μέχρι τήν ἄνοιξη, τελοῦντο πρός τιμήν τοῦ Διόνυσου ἤ Βάκχου οἱ Διονυσιακές ἤ Βακχικές γιορτές. Ὁ Διόνυσος ἦταν κατ’ ἐξοχήν «θεός» τῶν λαϊκῶν στρωμάτων, προστάτης τοῦ ἀμπελιοῦ καί τοῦ κρασιοῦ, σύμβολο τῆς χαρᾶς, τῆς ζωῆς καί τοῦ ἀχαλίνωτου κεφιοῦ.

Στη διάρκεια τῶν διονυσιακῶν γιορτῶν, οἱ ὀπαδοί τοῦ Διονύσου φοροῦσαν δέρματα ζώων, ἄλειφαν τό πρόσωπό τους μέ τήν τρυγία (κατακάθι τοῦ κρασιοῦ) καί στεφανώνονταν μέ κισσό, (τό ἀειθαλές ἱερό φυτό τοῦ Διόνυσου) καί προσπαθοῦσαν νά ἔχουν τήν μορφή Σατύρων πού ἔμοιαζαν μέ τράγους.

Στίς διονυσιακές γιορτές, οἱ μαλλιαροί σάτυροι χορευτές, τραγουδοῦσαν τό «Διθύραμβο», μεταμφιεσμένοι σέ «γάστρωνες» (κοιλαράδες), δαιμονικές φιγοῦρες θά λέγαμε, ἔτσι ὅπως τούς βλέπουμε στίς παραστάσεις τῶν διαφόρων ἀγγείων τῆς ἀρχαιότητας.

Ὁ Ἀριστοτέλης στήν «ποιητική» του ἀναφέρει ὅτι ἡ κωμωδία προέρχεται ἀπό τόν «κῶμο» ἤ «κώμη» πού ἦταν ἡ συντροφιά μεθυσμένων πού τραγουδοῦσαν τά «φαλλικά», δηλαδή πειραχτικά καί βωμολοχικά τραγούδια.

Οἱ παρέες αὐτές τῶν μεθυσμένων περιφέρονταν στούς δρόμους τῆς πόλης ἤ τοῦ χωριοῦ καί πετοῦσαν αἰσχρολογίες στούς συντοπίτες τους. Ἐπίσης, ἀνάλογες παρέες τριγυρνοῦσαν μέ ἄμαξες καί ξεστόμιζαν ἕνα σωρό βωμολοχίες καί αἰσχρά ἀστεῖα (ἀπό ἐκεῖ ἔχει μείνει καί ἡ γνωστή φράση: «θά ἀκούσεις τά ἐξ’ ἀμάξης»)!

Πρός τιμήν τοῦ Διονύσου τελοῦνταν 4 γιορτές: α) Τά μικρά ἤ κατ’ ἀγρούς Διονύσια, β) Τά Λήναια, γ) Τά Ἀνθεστήρια καί δ) Τά μεγάλα ἤ ἔν ἄστει Διονύσια.

Τά Ἀνθεστήρια πού τελοῦνταν τό μῆνα Ἀνθεστηριῶνα (ἀπό 18 Φεβρουαρίου – 17 Μαρτίου περίπου), ἦταν ἡ ἀρχαιότερη ἀπό τίς βακχικές γιορτές καί κρατοῦσαν 3 μέρες. Τήν 2η μέρα γινόταν μιά πομπή πού συνόδευε τόν Διόνυσο, ἀνεβασμένο σέ ἕνα ἅρμα πού εἶχε σχῆμα πλοίου· τά μέλη τῆς ἀκολουθίας φοροῦσαν μάσκα. Τόν ρόλο τοῦ Διόνυσου ἔπαιζε ὁ ἄρχων βασιλεύς. Στά σημερινά χρόνια ὑποκατάστατο τοῦ Διόνυσου θεωρεῖται ὁ βασιλιάς καρνάβαλος ( καί ἡ ἀρχαία πομπή βέβαια εἶναι ἡ σημερινή παρέλαση )».ii

Καρναβάλι καί Χριστιανισμός:


«Ἀπό τήν ἀρχή ἡ Χριστιανική Ἐκκλησία στάθηκε ἀντίθετη καί ἐπικριτική σέ ὅλες αὐτές τίς γιορτές τῆς ἀχαλίνωτης ἀκολασίας καί κραιπάλης.

Μάλιστα, ὁ Ἅγιος Τιμόθεος, μαθητής τοῦ Ἀπ. Παύλου καί Ἐπίσκοπος Ἐφέσσου, κατά τήν παράδοση, ὑπέστη στήν Ἔφεσσο ἐπί αὐτοκράτορος Δομιτιανοῦ, μαρτυρικό θάνατο ἀπό τούς ἐξαγριωμένους ὄχλους τῶν εἰδωλολατρῶν, ἐπειδή σέ κάποια γιορτή τῆς Ἀρτέμιδος τῆς Ἐφεσσίας, «καταγώγιον ὀνομαζομένην», κατέκρινε τά ὄργια τῶν ἐορταστῶν.

 Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος στήν Α’ ἐπιστολή του (62μ.Χ) γράφει χαρακτηριστικά «καί διά τοῦτο παραξενεύονται, ὅτι σεῖς δέν συντρέχετε μέ αὐτούς εἰς τήν αὐτήν ἐκχείλισιν τῆς ἀσωτίας καί σᾶς βλασφημοῦσιν»· (Πέτρου Α' 4:4 ),

ἐνῶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στήν ἐπιστολή του πρός Γαλάτας (58 μ.Χ.) ἀναφέρει ὡς ἔργα τῆς σαρκός τάς «μέθας» καί «κώμας», ὅπου «κώμη» εἶναι ἡ θορυβώδης πορεία διασκεδαστῶν ἐπί τῆ ἑορτῇ θεοῦ τινος».

 Κατά τόν 2ο αἰῶνα, ὁ Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρεῦς, μιλάει γιά τούς σύγχρονούς του, τούς «γελοίως κατά τας πομπάς σχηματιζομένους»·

καί τόν 4ο αἰῶνα, ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἐπιτίθεται κατά τῶν χριστιανῶν γιά τήν "ἀκαταγέλαστον κωμωδίαν" νά καταστρέφουν τό πρόσωπό τους σύμφωνα μέ εἰδωλολατρική συνήθεια, ἐνδύοντας γυναῖκες μέ ἀνδρικά ροῦχα.

Ὅτι καί τόν ἐπόμενο αἰῶνα συνεχίζονταν οἱ μεταμφιέσεις, μαρτυρεῖ ὁ   62ος κανόνας τῆς ἐν Τρούλλῳ Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὁ ὁποῖος καταδικάζει τίς μεταμφιέσεις καί τίς μάσκες, ὅπως καί τούς χορούς καί τούς ἀστεϊσμούς, πού ἐλάμβαναν χώρα σέ παρόμοιες καρναβαλικές ἑορτές τοῦ παρελθόντος, καί ἐπι­βάλλει στούς κληρικούς πού μετέχουν, τήν ποινή τῆς καθαιρέσεως, στούς δέ λαϊκούς τήν ποινή τοῦ ἀφορισμοῦ:

«Τάς οὔτω λεγομένας Καλάνδας, καί τά λεγόμενα Βοτά, καί τά καλούμενα Βουμάλια...κατά τι ἔθος παλαιόν καί ἀλλότριον τοῦ τῶν Χριστιανῶν βίου, ἀποπεμπόμεθα, ὁρίζοντες μηδένα ἄνδρα γυναικεῖαν στολήν ἐνδιδύσκεσθαι ἤ γυναῖκα τήν ἀνδράσιν ἀρμόδιον, ἀλλά μήτε προσωπεῖα κωμικά ἤ σατυρικά ἤ τραγικά ὑποδύεσθαι· μήτε τό τοῦ βδελυκτοῦ Διονύσου ὄνομα τήν σταφυλήν ἐκθλίβοντος ἐν τοῖς ληνοῖς ἐπιβοᾶν.... Τούς οὖν ἀπό τοῦ νῦν τί τῶν προειρημένων ἐπιτελεῖν ἐγχειροῦντας, ἐν γνώσει τούτων καθισταμένους, τούτους, εἰ μέν κληρικοί εἴεν, καθαιρεῖσθαι προστάσσομεν, εἰ δε λαϊκοί, ἀφορίζεσθαι».

 γιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (349-407μ.Χ.), ἀναφερόμενος στό ἐπιχείρημα ὅτι μέ τίς ἐκδηλώσεις διασκεδάζουν, εὐφραίνονται οἱ ἄνθρωποι καί ξεφεύγουν ἀπό τήν καθημερινότητα, ἀπαντᾶ ὅτι αὐτό εἶναι τελείως παράλογο, διότι ἡ χαρά καί εὐφροσύνη πρέπει νά συμβαδίζουν μέ τήν ἠθική καί τήν εὐπρέπεια.

«Τό νά χαιρόμαστε μέ ὄλα δέν εἶναι καλό… ἐπειδή καί ὁ μοιχός χαίρεται ὅταν καταστρέψει τόν γάμο τοῦ πλησίον του…· ἄς μήν κοιτᾶμε λοιπόν ἄν κάποιος χαίρεται, ἀλλά ἐάν γιά καλό πρᾶγμα χαίρεται».

Παρ' ὅλα αὐτά ἀκόμα καί κατά τόν 12ο αἰῶνα, ὁ Βαλσαμώνας ὁμολογεῖ ὅτι στήν ἐποχή του, παρά τίς ἀπαγορεύσεις, τό ἔθιμο τῶν μεταμφιέσεων βρισκόταν σέ ἀκμή. Ἔτσι οἱ περισσότερες ἀπό τίς διονυσιακές γιορτές τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων πέρασαν στό Βυζάντιο καί ἔφτασαν μέχρι τά χρόνια μας».iii

Οἱ τραγικώτερες ἐπιπτώσεις τοῦ Καρναβαλιοῦ:


  1. Βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἀπώλεια τῆς σωτηρίας τῆς ψυχῆς.
  2. Ἐκτρώσεις (ἀκόμη καί 100.000 μόνο στήν Πάτρα ἔχουν καταγραφεῖ στίς ἡμέρες διεξαγωγῆς τοῦ Πατρινοῦ Καρναβαλιοῦ. Γενοκτονία!!! ). iv
  3. Κατασπατάληση τοῦ πλούτου τῶν Δήμων καί τοῦ Κράτους, α) τή στιγμή πού ὑπάρχουν ἄστεγοι, ἄσιτοι, χρεωμένοι, ἄποροι, β) τή στιγμή πού οἱ Δήμοι ἀφήνουν ἀνεκπλήρωτα ἤ ἐλλιπῆ κοινωφελῆ ἔργα καί γ) τή στιγμή πού βουλιάζουμε οἰκονομικά πανεθνικῶς!



Πῶς πρέπει νά ἀνοίγει τό Τριώδιο στή ζωή τοῦ Χριστιανοῦ πού τόν ἑτοιμάζει γιά τό Πάσχα; Μέ φαγοπότια, κραιπάλες καί ἀκολασίες ἤ μέ ἄλλα πράγματα;



«Τό Τριώδιο εἶναι ἕνα ἀπό τά λειτουργικά βιβλία τῆς Ἐκκλησίας. Στό βιβλίο αὐτό περιέχονται σχεδόν κάθε μέρα ὕμνοι πού λέγονται Τριώδια, ὕμνοι δηλαδή μέ τρεῖς ὠδές. Οἱ ὕμνοι αὐτοί γενικά λέγονται Κανόνες. Οἱ Κανόνες, στήν ἄρτια μορφή τους καί ἀντίθετα πρός τά Τριώδια, ἀποτελοῦνται ἀπό ἐννέα ὠδές.

Ὠδή εἶναι τό ἱερό τραγούδι.

Ἀπό τά Τριώδια λοιπόν αὐτά, λέγεται καί τό βιβλίο Τριώδιο.

Θά πρέπει ἐδῶ δέ νά τονίσουμε ὅτι ἡ

ἱερή ὑμνολογία, ἡ βυζαντική ψαλμωδία καί γενικά ἡ θεία λατρεία τῆς Ἐκκλησίας, μαζί μέ τήν ἀνάγνωση τῶν Γραφῶν καί τό θεῖο κήρυγμα, ἀποτελοῦν ἀναπόσπαστα στοιχεῖα τῆς θεόσδοτης Ἱερᾶς μας Παράδοσης. Εἶναι συνεπῶς τά ἱερά γράμματα καί ἡ παιδεία τῶν Ὀρθοδόξων. Γιά μᾶς τούς Ἕλληνες εἶναι καί ἡ ἐθνική μας γλώσσα, γιατί ὅλα αὐτά εἶναι γραμμένα στά Ἑλληνικά καί ἡ Θεία Γραφή καί οἱ Ἱερές Ἀκολουθίες. Αὐτό γιά τό Ἔθνος μας εἶναι ἕνα ἐξαιρετικό προνόμιο.

Τριώδιο ἐπίσης λέγεται καί ἡ ἐκκλησιαστική περίοδος ἀπό σήμερα ὡς τό Πάσχα, ἐπειδή ὅλο αὐτό τό χρονικό διάστημα, εἶναι σέ χρήση τό λειτουργικό βιβλίο τοῦ Τριωδίου».

Συνεπῶς, μέ τό Τριώδιο ξεκινᾶ πορεία τοῦ Χριστιανοῦ ἀπό τήν «Αἴγυπτο στήν Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας», ἀπό τόν Γολγοθᾶ στήν Ἀνάσταση τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀπό τόν προσωπικό Γολγοθᾶ τῶν θλίψεων, τῶν παθῶν καί τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ χριστιανοοῦ, στήν ἀνάσταση τῆς ψυχῆς καί στήν ἀνάτασή της πρός τά Θεῖα καί Ἐπουράνια! Πορεία κατά τήν ὁποία ἐντείνονται :

  • ἡ μετάνοια
  • ἡ κατάνυξη
  • τά δάκρυα
  • ἡ νηστεία
  • ἡ προσευχή
  • ἡ προσοχή τοῦ βίου
  • ἡ ἐξομολόγηση
  • ὁ ἐκκλησιασμός
  • ἡ ἐγκράτεια
  • ἡ εὐσέβεια
  • ἡ εὐπρέπεια
  • ἡ ἁγία πίστη

Ἐπομένως:

  • Τί σχέση ἔχουν οἱ μάσκες τοῦ Καρναβαλιοῦ μέ Αὐτόν πού λέει: «Ἐγώ εἰμί ἡ Ἀλήθεια»;
  • Τί σχέση ἔχουν: ἡ ψεύτικη ἀτμόσφαιρα τοῦ Καρναβαλιοῦ, ὁ δαιμονικός «Καρνάβαλος», οἱ φανταστικές ὡραιοποιήσεις καί οἱ γελοιοποιήσεις τῆς «εἰκόνας» τοῦ Θεοῦ (γιατί εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ εἴμαστε ὡς ἄνθρωποι) μέ τόν «ἐν κάλλει Ὡραῖον» μας Χριστό ,Αὐτόν πού καταδίκαζε κατ’ ἐξοχήν τήν ὑποκρισία καί τόν «πατέρα καί πατέρα τοῦ ψεύδους διάβολο»;

Τελικό συμπέρασμα γιά τό Καρναβάλι :

(Α΄ Κορινθ. 6, 9-10)

«9  οκ οδατε τι δικοι βασιλεαν Θεο ο κληρονομσουσι; μ πλανσθε· οτε πρνοι οτε εδωλολτραι οτε μοιχο οτε μαλακο οτε ρσενοκοται 10 οτε πλεονκται οτε κλπται οτε μθυσοι, ο λοδοροι, οχ ρπαγες βασιλεαν Θεο ο κληρονομσουσι».

καί τί πρέπει νά κάνει ὁ κάθε Χριστιανός :

(Α΄ Κορινθ. 6, 11)

«11 κα τατ τινες τε· λλ πελοσασθε, λλ γισθητε, λλ δικαιθητε ν τ νματι το Κυρου ᾿Ιησο κα ν τ Πνεματι το Θεο μν».



ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΘΕΟ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΙΚΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ







Ο.Χ.






Πηγή:ἠλεκτρονικό ταχυδρομεῖο