Μία ακόμα περίπτωση «εγκεφαλικά νεκρής» που ξύπνησε (μαρτυρία Ιατρού)

 

Η επιστήμη λέει ότι πέθανε, αλλά...

Παρέμβαση (προσωπική εμπειρία) του κ. Δημητρίου Ταντήλα, καθηγητή της Χειρουργικής του Α.Π.Θ., στην εκδήλωση* για την Ενημέρωση για τις Μεταμοσχεύσεις.

Πριν από δεκαπενταετία, εφημερεύων επιμελητής στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο, είχαμε μια κοπέλα 19 χρονών, μετά από ατύχημα και ήταν εγκεφαλικά νεκρή. Την κρατήσαμε ένα μήνα, σαράντα μέρες
στον αναπνευστήρα και μετά, λοιπόν, κινητοποιήθηκε η ομάδα των μεταμοσχεύσεων για να πάρουν τα όργανα.

Όπως είπε κι ο κ. Καρακατσάνης πρέπει να υπογράψει αναισθησιολόγος, ένας νευρολόγος και ο θεράπων ιατρός. Οι δύο τα είχαν κανονίσει τα πάντα, πήραν υπογραφές, ετοιμαστήκαν τα χαρτιά όλα για τη μεταμόσχευση και περιμέναν, όμως, να πάρουν και τη δική μου υπογραφή, του θεράποντος χειρουργού.

Με ειδοποιούν λοιπόν αμέσως και πηγαίνω στο Ιπποκράτειο και μου λένε «έλα, υπέγραψε, για ν’ αρχίσει η μεταμόσχευση». Λοιπόν, βέβαια το σπίτι μου από το Ιπποκράτειο είναι πέντε λεπτά με το αυτοκίνητο· εμένα μου φάνηκε χρόνος ολόκληρος μέχρι να φτάσω στο Ιπποκράτειο και προσευχήθηκα, να δω… λέω «Θεέ μου, φώτισέ με να μη γίνει αυτό που δεν πιστεύω». Λοιπόν πράγματι πήγα στο Ιπποκράτειο, εκεί μπήκαμε στο γραφείο μου, μου φέρανε τα χαρτιά οι συνάδελφοι, να υπογράψω κι εγώ και να τελειώνει. Τους λέω, «δώστε μου, ευχαριστώ πολύ, περάστε έξω, φωνάξτε μου τη μητέρα μέσα». Λοιπόν, φωνάζουνε τη μητέρα μέσα και άρχισα να της κάνω μια ενημέρωση. Λέω ότι, η επιστήμη λέει ότι πέθανε. Εγώ σαν χειρουργός που πιστεύω, που είμαι Χριστιανός, δεν πιστεύω σ’ αυτά τα πράγματα. Και κάτι άλλο επιπλέον, ότι ο Θεός είναι ικανός. Μπορεί! Είναι Παντοδύναμος, μπορεί να κάνει και κάποιο θαύμα!Επομένως λέω, αν θέλεις να πεθάνει η κόρη σου, υπέγραψε. Εγώ διαφωνώ σαν γιατρός προσωπικά. Εγώ δεν θα υπέγραφα.

Οπότε, ξεσηκώθηκε λοιπόν η μητέρα, όχι γιατρέ, λέει, προς Θεού, λέει, τι λες τώρα, λέει, και μόνο που αυτό μου είπες, λέει, μου φτάνει. Λοιπόν, οπότε, λέω, θα υπογράψεις; Όχι, πώς, τι, λέει, θα υπογράψω; Όταν υπάρχει και μία ελπίδα! Κι εγώ πιστεύω στον Θεό, ότι μπορεί να κάνει και το θαύμα του.

Οπότε βγαίνω, λοιπόν, έξω, με πιάνουν οι συνάδελφοι, τι έγινε; Λέω, δεν θέλει η μαμά να υπογράψει. (πρέπει να υπογράψει η μητέρα ότι δέχεται) Μα, λένε, αυτό…. Όχι, γιατρέ, λέει, εγώ δεν υπογράφω!

Λοιπόν, το αποτέλεσμα. 

Λοιπόν, σε μια εβδομάδα η κοπέλα ανένηψε, έγινε καλά· είχα μάλιστα κι έναν βοηθό, είναι τώρα παιδοχειρουργός, λοιπόν ο οποίος το θυμάται το περιστατικό και είναι ανεξίτηλα μέσα στην καρδιά του τυπωμένο. Λοιπόν, η κοπέλα αυτή βγήκε από το νοσοκομείο μας, μάλιστα την κρατήσαμε κανένα μήνα μετά και τη γυρίζαν στους διαδρόμους που περπατούσε, και είναι σ’ ένα χωριό της Αριδαίας, παντρεύτηκε κι έχει παιδάκια!

Αν μου επιτρέπεται, για να μη σας φάω το χρόνο, να κάνω μόνο δυο σχόλια μικρούλια. Λοιπόν, εφόσον η διάγνωση του εγκεφαλικού θανάτου μπαίνει καθαρά με ανθρώπινα κριτήρια, τα οποία ανθρώπινα κριτήρια ουδέποτε είναι αλάθητα, ας το σκεφτούμε. Τι θα μας πούνε αυτοί για τους μοναχούς, στους οποίους είναι γνωστό ότι δεν υπάρχει πτωματική ακαμψία. Θα μας πουν ότι ζούνε; Ε, ας μας εξηγήσουν! Ζουν ή δεν ζούνε;

Και δεύτερον και τρίτον και τελευταίο. Αυτή η υπερευαισθησία μας για να σώσουμε δέκα, είκοσι, τριάντα, εκατό ανθρώπους… γιατί να μην υπάρχει, να υπάρχει και μια ανάλογη ευαισθησία, που σκοτώνουμε τριακόσιες χιλιάδες μωρά, πριν γεννηθούν; Τα σκοτώνουμε και προσπαθούμε να δημιουργήσουμε κλωνοποιημένα ανθρωπόμορφα τέρατα για να τους πάρουμε τα όργανά τους. Μήπως αυτό είναι ύποπτο;

Ευχαριστώ πολύ!

*Η εκδήλωση έγινε στο αρχονταρίκι της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου στις 10/3/2013

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr

Αφανίζουν την Ελληνορθοδοξία στη Συρία!

 

                

Μέχρι σήμερα 138.000 χριστιανοί έχουν εκδιωχθεί από τις εστίες τους, ενώ παράλληλα καταστρέφονται συστηματικά χριστιανικές εκκλησίες

«Σκοτώνουν ανθρώπους. Δεν τους ενδιαφέρουν οι ανθρώπινες ζωές». Με αυτά τα δραματικά λόγια περιγράφει την κατάσταση στη Συρία ο Μητροπολίτης Λουκάς, ο οποίος υπηρετεί στο Πατριαρχείο Αντιοχείας.
Ο Μητροπολίτης, σε συνέντευξή του, αποκαλύπτει τον διωγμό που υφίστανται οι Ελληνορθόδοι της περιοχής, από τότε που ξέσπασε η εξέγερση κατά του καθεστώτος του Μπασάρ Αλ Άσαντ.
Ειδικά στην πόλη Χομς, έχει συντελεστεί ήδη σφαγή εκατοντάδων χριστιανών από τους αντικαθεστωτικούς της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ενώ δεκάδες είναι και οι περιπτώσεις βιασμών.
«Οι εκκλησίες μας έχουν υποστεί ανυπολόγιστες καταστροφές. Τις καίνε, σπάνε τοίχους, τις λεηλατούν. Εδώ δεν ενδιαφέρονται για τις ανθρώπινες ζωές, θα ενδιαφερθούν για τους ιερούς μας χώρους; Οι ενορίτες μας ξυλοκοπούνται και δέχονται βίαιες επιθέσεις. Όλα όσα συμβαίνουν "νομιμοποιούνται" λόγω της εξέγερσης και κανείς δεν αντιδρά», αναφέρει ο Ελληνορθόξος ιερέας.
«Οι πρόγονοί μας ήρθαν σε αυτή τη γη πολύ πριν φτάσει εδώ το Ισλάμ. Πολλοί Άγιοι μαρτύρησαν σ' αυτά τα χώματα, κηρύσσοντας της αγάπη», τονίζει ο Μητροπολίτης, ο οποίος παρά τις φρικαλεότητες αποκαλεί τους Μουσουλμάνους «Αδελφούς».
Και πως άλλως, αφού η ορθόδοξη θρησκεία απορρίπτει τη μισαλλοδοξία έναντι των άλλων δογμάτων.
Και μπορεί η Εκκλησία να επιτάσσει την αγάπη και τη συγχώρεση, όμως το ελληνικό κράτος δεν θα έπρεπε να έχει παρέμβει;
Όπως σε πολλές ανάλογες περιπτώσεις, δεν δείχνει να νοιάζεται για τους ανθρώπους αυτούς που κρατούν ζωντανό τον ελληνικό πολιτισμό, αλλά και την ορθόδοξη πίστη. Δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον για το δράμα και τον κίνδυνο που βιώνει η μη φίλα προσκείμενη στους φανατικούς μουσουλμάνους, ελληνική κοινότητα της Συρίας. Αντίθετα, τους έχει αφήσει εντελώς απροστάτευτους απέναντι στους ισλαμιστές, να ζουν καθημερινά σε ένα καθεστώς τρόμου, σαν πρόβατα επί σφαγή...

Read more: http://www.newsbomb.gr

Τα έψαλε στους Ούνους ο Παπά Ανδρέας των Ανωγείων !!!

 

Αναφερόμενος στην επέτειο απο την επανάσταση της 25ης Μαρτίου 1821, ο παπα Ανδρέας, αφού τόνισε πως το μήνυμα της 25ης Μαρτίου «Ελευθερία ή σκλαβιά» είναι επίκαιρο όσο ποτέ, επεσήμανε πως «οι Κολοκοτρώνηδες,οι Παπαφλέσσηδες,οι Καραισκάκηδες και οι Μπουμπουλίνες, δεν μπήκαν
σε διαπραγματεύσεις και συναλλαγές, αλλά μπηκαν στην μάχη της φωτιάς για την λευτεριά…»
....

Παράλληλα έκανε λόγο για επίθεση του Δ’Ράιχ κατα του ελληνισμού και για τρίτο Αττίλα στην Κύπρο.

Διαβάστε το κήρυγμα του παπα-Ανδρέα Κεφαλογιάννη την Κυριακή 24 Μαρτίου:

«Αγαπητοί ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΑΔΕΛΦΟΙ

25η ΜΑΡΤΙΟΥ, Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΙ ΞΥΠΟΛΗΤΟΙ, πεινασμένοι, καταπιεσμένοι από τους Τούρκους και τους συνεργάτες τους αποφάσισαν να ξεσηκωθούν, αποφάσισαν να πουν το μεγάλο ΟΧΙ στη σκλαβιά και το ΜΕΓΑΛΟ ΝΑΙ στη λευτεριά.

Στην Αγία Λαύρα ύψωσαν την σημαία της αντίστασης, τη σημαία της αξιοπρέπειας απέναντι στους καταχτητές, απέναντι σε όλους εκείνους που τους έπιναν το αίμα και τους ρουφούσαν τη ζωή για 400 χρόνια.

Οι Κολοκοτρώνηδες, οι Παπαφλέσσηδες, οι Καραϊσκάκηδες και οι Μπουμπουλίνες δεν μπήκαν σε διαπραγματεύσεις, δεν κιότεψαν, δεν μπήκαν σε διαδικασία συναλλαγών, μπήκαν στη μάχη της ΦΩΤΙΑΣ για τη λευτεριά και άνοιξαν το δρόμο για τη ανεξαρτησία της χώρας.

Σήμερα, όσο ποτέ το μήνυμα της 25ης Μαρτίου είναι επίκαιρο και μας δείχνει το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε απέναντι στα νέα δεινά που έχουν βρει τον ελληνισμό. Και σήμερα το σύνθημα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Η ΣΚΛΑΒΙΑ έχει τη δική του τεράστια σημασία, από τη στιγμή που η πατρίδας μας εδώ και τρία χρόνια είναι υπόδουλη, χωρίς εθνική κυριαρχία, χωρίς κανένα δικαίωμα να αποφασίζει ελεύθερα και μόνη της.

Είναι υπόδουλη στη ΝΕΑ ΤΑΞΗ πραγμάτων, στο αδηφάγο ΔΝΤ, στην αλλοτριωμένη Ε.Ε. Η χώρα μας είναι αλυσοδεμένη. Οι πολίτες της στενάζουν, η φτώχεια εξαπλώνεται, η ανεργία μεγαλώνει, κι όμως όλοι αυτοί οι Βρυξελλιώτες και οι Βερολινέζοι του Δ΄ΡΑΙΧ μας λένε κάθε μέρα, ότι μας σώζουν και πως ότι γίνεται, γίνεται για το καλό της Ελλάδας.

Για πιο καλό όμως μιλάνε, από τη στιγμή που η κοινωνία βουλιάζει, οι νέοι κατά χιλιάδες μένουν άνεργοι και φεύγουν πάλι μετανάστες στη Γερμανία και την Αυστραλία. Αυτό είναι το καλό που μας επιφυλάσσουν; Αν είναι αυτό, τότε τους το επιστρέφουμε..

Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί

Η επίθεση του Δ΄ ΡΑΙΧ κατά του ελληνισμού δεν σταματάει στη χώρα μας. Όπως βλέπουμε αυτές τις μέρες έχουν πέσει σαν τα κοράκια πάνω στην πληγωμένη Κύπρο, να τις φάνε τα σωθικά, να τις φάνε το αέριο και το πετρέλαιο.

Η Κύπρος ζει έναν ΤΡΙΤΟ ΑΤΤΙΛΑ, με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά ο ΑΤΤΙΛΑΣ ΦΟΡΑΕΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΣΤΟΛΗ. Ολοι αυτοί που βάλθηκαν να μας σώσουν, θέλουν τώρα να σώσουν και την Κύπρο. Δεν τη φτάνουν οι πληγές που κουβαλάει από το 1974, τώρα επιχειρούν να τις ανοίξουν κι άλλες. Μια χώρα, που η οικονομία της ήταν παράδειγμα, τώρα καταστρέφεται γιατί το ΝΕΟ ΡΑΙΧ θέλει να παίξει και πάλι τα βρώμικα παιγνίδια του.

Όμως, αυτή τη φορά ξεπέρασαν κάθε όριο, ΟΙ ΟΥΝΟΙ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ. Μέχρι σήμερα μας έπαιρναν τα λεφτά με περικοπές μισθών και συντάξεων, τώρα αποφάσισαν ως άλλοι ληστές να βάλουν χέρι απευθείας στις καταθέσεις των πολιτών. Κλέβουν με λίγα λόγια τον κόπο των ανθρώπων γιατί μόνο έτσι θα σωθεί-τρομάρα τους- η Κύπρος από τη χρεοκοπία.

Μπορεί η Κύπρος να έχει κάνει ένα βήμα πίσω απέναντι στο θηρίο που λέγεται Ε.Ε- ΔΝΤ, όμως, κρατάμε το ΠΡΩΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΟΧΙ που είπε ο κυπριακός λαός και η κυπριακή ΒΟΥΛΗ στο Δ΄ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΡΑΙΧ. Αυτό το ΟΧΙ θα το κρατήσουμε για να ανοίξει ο δρόμος και να απελευθερωθεί ολόκληρος ο ελληνισμός από τη ΝΕΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΑΤΟΧΉ.

Για μια ακόμα φορά δηλώνουμε ότι όλοι είμαστε στο πλευρό της Κύπρου, στο πλευρό του κυπριακού λαού. Ο αγώνας τώρα ξεκινάει για να στείλουμε από κει που ήρθαν όλοι αυτοί που ήρθαν να ισοπεδώσουν τον ελληνισμό, να εξαφανίσουν το ΕΘΝΟΣ, να αλώσουν τη ζωές μας.

ΟΧΙ, δεν το δεχτούμε όχι δεν θα το ανεχτούμε, ΟΧΙ δεν το αφήσουμε να περάσει. ΕΔΩ και τώρα πρέπει από κοινού με τους Κύπριους, τους Ιταλούς, τους Ισπανούς, τους Πορτογάλους, κι όλους τους λαούς της Ευρώπης που νιώθουν στο πετσί τους τη βία της ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ να στείλουμε το μήνυμα της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, και την απελευθέρωσης, γιατί εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα δεν υπάρχουν παρά μόνο δυο επιλογές: Ή ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΔΟΥΛΟΙ Ή ΛΕΥΤΕΡΟΙ ΚΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ.

Το μήνυμα της 25ης Μαρτίου είναι ξεκάθαρο, αρκεί να το διαβάσουμε σωστά και στις μέρες μας. Γιατί δεν μπορώ να βλέπω έναν ολόκληρο λαό τον ελληνικό, και από χθες τον κυπριακό να τους υποχρεώνουν να χορεύουν το νέο χορό του Ζαλόγγου.

ΟΧΙ, δεν πρέπει να τους αφήσουμε, ΕΜΕΙΣ ΘΑ πρέπει να σύρουμε το ΧΟΡΟ της ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ και της ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ, διαφορετικά οι επόμενες γενιές θα ζήσουν σκλαβωμένες, συγκροτώντας μια νέα τάξη, αυτή των ΝΕΟΔΟΥΛΩΝ.

ΟΧΙ, αυτό δεν θα το ανεχτούμε. Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ, κι αυτό θα γίνει μόνο όταν είμαστε όλοι ΜΟΝΙΑΣΜΕΝΟΙ, μόνο έτσι θα πετύχουμε τους στόχους μας, διαφορετικά θα είμαστε άξιοι της τύχης μας.

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ στους ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΄21.

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ Σ΄ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΑΨΗΦΙΣΑΝ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ, Σ΄ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΨΑΝ ΣΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ, Σ΄ ΑΥΤΟΥΣ ΔΕΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΑΝ.

Ο ΘΕΟΣ ΑΣ ΕΥΛΟΓΕΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΒΡΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ.

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ: ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Η Γκίλαρντ στην παρέλαση του Σίδνεϊ

 

             

«Σήμερα τιμούμε τον ηρωισμό και την αυτοθυσία εκείνων που πολέμησαν για την ανεξαρτησία της Ελλάδας, καθώς επίσης  και όλους εκείνους που εργάστηκαν τόσο σκληρά για να ανασυγκροτήσουν την Ελλάδα, ως χώρα η οποία αντιστάθηκε σε πάρα πολλές προκλήσεις, χωρίς να πτοηθεί ποτέ το ηθικό της.
Τώρα, το 2013, είναι γεγονός ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει ακόμη δύσκολες καταστάσεις, είμαι βέβαιη όμως ότι η περηφάνια των Ελλήνων και η στωικότητά τους θα οδηγήσει τη χώρα σε καλύτερες μέρες μελλοντικά.
Ως ηγέτιδα της Αυστραλίας, αναγνωρίζω με ευγνωμοσύνη την προσφορά των Ελλήνων μεταναστών, οι οποίοι συνέβαλαν σε τόσο μεγάλο βαθμό στην αλλαγή και ζωντάνια αυτής της χώρας που όλοι αγαπάμε. Το σχήμα της σύγχρονης Αυστραλίας, θα ήταν ανύπαρκτο χωρίς την συνεισφορά των Ελλήνων. Είμαστε ένα καλύτερο, πλουσιότερο έθνος εξαιτίας της δικής σας προσφοράς.
Γιορτάζω, λοιπόν, μαζί σας τους στενούς δεσμούς  φιλίας μεταξύ Αυστραλίας και Ελλάδας. Είμαστε φίλοι σε περιόδους ειρήνης και πολέμου, σε καλούς και χαλεπούς καιρούς. Μοιραζόμαστε την ίδια ιστορία και την ίδια αλληλοεκτίμηση. Τίποτε δε μπορεί να αλλοιώσει το πνεύμα της καλής θέλησης που μας δένει τόσο στενά.
Εκ μέρους του έθνους μας, απευθύνω τις θερμότερες ευχές στην κυβέρνηση και το λαό της Ελλάδας, στην ελληνοαυστραλιανή κοινωνία και στην ελληνική διασπορά απανταχού της γης για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου.
Ζήτω η Ελλάς – Ζήτω η Ελευθερία!».

πηγη neoskosmos.com

Την επανάσταση δεν την έκαναν άθεοι ή θρησκευτικά αδιάφοροι

 

Είναι έξω από κάθε ιστορική αμφιβολία ότι το τρίπτυχο: Θρησκεία – Πίστη – Πατρίδα, υπήρξε ο ακρογωνιαίος λίθος της Επαναστάσεως του ’21.

Με όπλο την πίστη στη θρησκεία και την αγάπη στην πατρίδα και την ελευθερία, οι πρόγονοί μας αποδύθηκαν στην άνιση μάχη της εθνεγερσίας, για την οποία ο Α. Τσιριντάνης γράφει σχετικά: 

«Η επανάσταση έγινε, μα χριστιανοί και όχι άθεοι ή θρησκευτικά αδιάφοροι την έκαμαν. 

Απ’ αυτή τη χριστιανική πίστη παίρναμε δύναμη αλλά και καρτερία και αυτή η Χριστιανική πίστη, αν δεν έσβηνε τις μικρότητες, δεν τις άφηνε όμως να σβήσουν την επανάσταση...  

Αυτή τόνωσε το δούλο, αλλά επαναστατημένο Γένος, συνταιριασμένη με την ονειροπόληση του αρχαίου Ελληνισμού. Ο επαναστατημένος ραγιάς ήταν πια Έλληνας. Θυμόταν πάντα το μαρμαρωμένο βασιλιά... 

Και πίσω απ’ αυτόν τη σειρά των βυζαντινών αυτοκρατόρων και πίσω απ’αυτούς ονειρευόταν την αρχαία Ελλάδα, όσο λίγο κι’ αν την ήξερε. Ο Χριστιανισμός του έδινε την πίστη και τη δύναμη... 

Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο τα πρώτα συντάγματα του επαναστατημένου Γένους έσπευσαν να ορίσουν την έννοια του Έλληνος σε σχέση με τη θρησκεία λέγοντας: « Όσοι αυτόχθονες κάτοικοι της επικρατείας της Ελλάδος πιστεύουσιν εις Χριστόν εισίν Έλληνες». (Σύνταγμα Επιδαύρου του 1822, του οργανικού νόμου της Επιδαύρου του 1833 το Σύνταγμα του Άστρους και της Τροιζήνας του 1827. Ήταν τα συντάγματα, τα οποία επιβεβαίωσαν την ενότητα Χριστιανισμού και Ελληνισμού).

Από το βιβλίο «Η Εθνική μας Παράδοση» του Π.Λ. Παπαγαρυφάλλου, εκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ, σελ. 314, 315

ΠΗΓΗ: www.pentapostagma.gr

Η ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

 

Η ιστορία της Λειτουργίας 

των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων.

      Μπορούμε να ονομάσουμε χωρίς υπερβολή τη λειτουργία 

αυτή, μαζί με τα λειτουργικά χειρόγραφα,

 «Λειτουργία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής», γιατί

 πραγματικά αποτελεί την πιο χαρακτηριστική ακολουθία 

της ιεράς αυτής περιόδου.

 Είναι δυστυχώς αλήθεια ότι πολλοί από τούς χριστιανούς

 αγνοούν τελείως την ύπαρξη της, η την γνωρίζουν μόνο

 από το όνομα, αφού ελάχιστες φορές θα έτυχε να την έχουν 

παρακολουθήσει. 

     Η Λειτουργία των Προηγιασμένων τελείται σήμερα στούς 

ναούς μας το πρωί αλλά και το απόγευμα των καθημερινών

 της Τεσσαρακοστής, συνήθως Τετάρτη και Παρασκευή, 

για να δίδεται η ευκαιρία στους πιστούς, της καθημερινής

 προσευχής αλλά και της συχνής Θείας Κοινωνίας. 

    Το όνομά της η Λειτουργία αυτή το πήρε από την ίδια τη 

φύση της. Είναι στην κυριολεξία λειτουργία

 «Προηγιασμένων Δώρων». 

Δεν είναι δηλαδή λειτουργία όπως οι άλλες γνωστές

 λειτουργίες του Μεγάλου Βασιλείου και του Ιερού Χρυσοστόμου, 

στις οποίες έχουμε προσφορά και καθαγιασμό τιμίων δώρων.

 Τα δώρα είναι καθαγιασμένα, προηγιασμένα, από άλλη

 λειτουργία, που ετελέσθη σε άλλη ημέρα. 

Τα προηγιασμένα δώρα προτίθενται κατά την λειτουργία των

 Προηγιασμένων για να κοινωνήσουν απ αὐτά και να αγιασθούν

 οι πιστοί. 

Με άλλα λόγια η λειτουργία των προηγιασμένων

 είναι μετάληψις, κοινωνία.

      Για να κατανοήσουμε την γενεσιουργό αιτία της Λειτουργίας 

των Προηγιασμένων πρέπει να ανατρέξουμε στην ιστορία της.

 Οι ρίζες της βρίσκονται στην αρχαιοτάτη πράξη της Εκκλησίας μας.

 Σήμερα έχουμε τη συνήθεια να κοινωνούμε κατά αραιά χρονικά 

διαστήματα. Στούς πρώτους όμως αιώνες της ζωής της Εκκλησίας 

οι πιστοί κοινωνούσαν σε κάθε λειτουργία, και μόνον εκείνοι που

 είχαν υποπέσει σε διάφορα σοβαρά αμαρτήματα απεκλείοντο

 για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα από την μετάληψη των

 αγίων Μυστηρίων. 

      Κοινωνούσαν δηλαδή οι πιστοί απαραιτήτως κάθε Κυριακή 

και κάθε Σάββατο και ενδιαμέσως της εβδομάδος όσες φορές 

ετελείτο η θεία λειτουργία. Αν πάλι δεν ήταν δυνατόν να τελεσθεί 

ενδιαμέσως της εβδομάδος η Θεία Λειτουργία, τότε οι πιστοί και 

ιδιαίτερα οι μοναχοί που ήταν σε απομακρυσμένες περιοχές, 

κρατούσαν μερίδες από την Θεία Κοινωνία της Κυριακής και 

κοινωνούσαν μόνοι τους ενδιαμέσως της εβδομάδος, έθιμο που 

το επιδοκιμάζει και ο Μέγας Βασίλειος.

   Στις μέρες μας βέβαια δεν συντρέχουν τέτοιοι λόγοι, 

αφού οι ναοί μας στην απανταχού Ορθοδοξία, λειτουργούνται 

σχεδόν καθημερινά και η πρόσβαση των πιστών στην Θεία 

Κοινωνία είναι εύκολη, οπότε και δεν χρειάζονται τέτοιου 

είδους πρακτικές, που μάλλον είναι και επικίνδυνες. 

      Έτσι λοιπόν εκείνη την εποχή και ιδιαίτερα στα μοναστήρια μας, 

αρχίζει να διαμορφώνεται σιγά-σιγά μία μικρά ακολουθία.

 Όλοι μαζί προσεύχονταν πριν την Θείας Κοινωνίας και όλοι 

μαζί ευχαριστούσαν τον Θεό  που τούς αξίωσε να μεταλάβουν των

 Θείων Δώρων. Αν υπήρχε και ιερεύς, αυτός τούς προσέφερε την 

Θεία Κοινωνία.     Αυτό γίνονταν μετά την ακολουθία του εσπερινού 

η της Θ' ώρας (3 μ.μ.), γιατί οι μοναχοί έτρωγαν συνήθως μια φορά

 την ημέρα, μετά τον εσπερινό. 

     Η συχνή πρακτική όμως αυτού του συμβάντος, οδήγησε 

γρήγορα στην ένταξη αυτής παράδοξης τακτικής της λήψης της

 Θείας Κοινωνία τους, στα πλαίσια μιας ακολουθίας, που να 

υπενθυμίζει την Θεία Λειτουργία. Κατά τον τρόπο αυτόν

 διαμορφώθηκε η ακολουθία των Τυπικών (δηλαδή κατά

 τον τύπον της Θείας Λειτουργίας), προς το τέλος της οποίας 

κοινωνούσαν. Αυτή είναι η μητρική μορφή της Προηγιασμένης.

    Ας έρθουμε τώρα στην Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή. 

Η Θεία Λειτουργία κατά την περίοδο αυτή ετελείτο μόνον 

κατά τα Σάββατα και τις Κυριακές. Παλαιό έθιμο επικυρωμένο

 από εκκλησιαστικούς κανόνες απαγόρευε την τέλεση της Θείας 

Λειτουργίας κατά τις υπόλοιπες ημέρες της εβδομάδος, γιατί 

αυτές ήσαν ημέρες νηστείας και πένθους.

       Η τέλεση της Θείας Λειτουργίας ήταν κάτι το ασυμβίβαστο 

προς τον χαρακτήρα των ημερών αυτών. Η Λειτουργία είναι 

πασχάλιο μυστήριο, που έχει έντονο τον πανηγυρικό, τον

 χαρμόσυνο και τον επινίκιο χαρακτήρα. 

Αυτό όμως γεννούσε ένα πρόβλημα. 

Οι χριστιανοί έπρεπε να κοινωνήσουν δύο φορές τουλάχιστον

 ακόμη κατά την εβδομάδα, το λιγότερο, δηλαδή κατά τις

 ενδιάμεσες ημέρες, την Τετάρτη και την Παρασκευή, 

που μνημονεύει και ο Μέγας Βασίλειος. 

       Η λύσις ήδη υπήρχε και αρχικά ξεκίνησε από τα 

μοναστήρια μας για να βρει όμως πρόσφορο έδαφος και 

στις νεοϊδρυθείσες  μορφές "Ενοριών" εκείνης της εποχής.  

Οι πιστοί θα κοινωνούσαν από προηγιασμένα Άγια Δώρα 

τις ενδιάμεσες ημέρες του Σαββάτου και της Κυριακής, 

που ήσαν ημέρες απόλυτης νηστείας, δηλαδή την εποχή εκείνη 

σήμαινε πλήρη αποχή τροφής μέχρι την δύση του ηλίου.

 Η κοινωνία λοιπόν θα έπρεπε να "κατακλείσει" την νηστεία,

 να γίνει δηλαδή μετά την ακολουθία του εσπερινού.

     Στο σημείο αυτό συνδέεται η ιστορία με την σημερινή πράξη.

 Η Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων είναι σήμερα η 

Ακολουθία του Εσπερινού, στην οποία προστίθεται η παράθεσις

 των Θείων Δώρων, οι προπαρασκευαστικές ευχές, η Θεία Κοινωνία 

και η Θεία Ευχαριστία ύστερα από αυτήν.

     Η διαμόρφωση της αναγκαίας, για εκείνη την εποχή,

 Θείας Λειτουργίας Προηγιασμένων Δώρων, που δεν έπαψε

 όμως ούτε στις μέρες μας να έχει την πρακτική της, μέσα στο 

όλο πλαίσιο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, της έδωσε ένα έντονο

 «πενθηρό», κατά τον Θεόδωρο Στουδίτη, χαρακτήρα

 (ερμηνεία της Θείας Λειτουργίας των Προηγιασμένων).

 Με τον εσπερινό συμπλέκονται τροπάρια κατανυκτικά,

 οι ιερείς φέρουν πένθιμα άμφια, η Αγία Τράπεζα και τα 

Τίμια Δώρα είναι σκεπασμένα με μαύρα ή μώβ καλύμματα,

 οι ευχές είναι γεμάτες ταπείνωση και συντριβή.«Μυστικώτερα 

εις παν η τελετή γίνεται»(κατά τον Θεόδωρο Στουδίτη)

         Σε επόμενα άρθρα της θα αναλύσουμε και άλλες Ακολουθίες

 της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, άλλες πένθιμες και άλλες χαρμόσυνες,

 την Κυριακή της Ορθοδοξίας  με την Λιτανεία των Εικόνων,

 το Σωτήριο μήνυμα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, την

 Σταυροπροσκύνηση, αλλά και τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας,

 τα καθημερινά Μεγάλα Απόδειπνα, τα Ευχέλαια στα σπίτια και στους

 Ναούς όλης της Ορθοδοξίας και άλλες Ακολουθίες και ευλογημένες

 συνήθειες των χριστιανών.

    Όμως όσες αναλύσεις και να κάνουμε ποτέ να μην ξεχνάμε

 πως η μεγαλύτερη θεολογία της περιόδου που διανύουμε από 

την  Καθαρά Δευτέρα μέχρι και την Μεγάλη Εβδομάδα, 

βρίσκεται στην ευχή του Οσίου Εφραίμ του Σύρου που 

επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά στις εκκλησιές μας για 

να την κάνουμε βίωμα και αυτοσκοπό, κατά την Ακολουθία 

του Όρθρου, των Ωρών, των Μεγάλων Αποδείπνων, των Κατανυκτικών

 Εσπερινών, πάντα και παντού...

Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου,

πνεύμα αργίας, περιεργίας, φιλαρχίας,

και αργολογίας μη μοι δως.

Πνεύμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης,

υπομονής και αγάπης

χάρισαί μοι τω σω δούλω.

Ναι, Κύριε Βασιλεύ,

δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα,

και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου,

ότι ευλογητός ει εις τους αιώνας των αιώνων. 

Αμήν.

Καλή Σαρακοστή!!!

Αρχιμανδρίτης π.Χρυσόστομος Τελίδης

πηγή

...Η επιστήμη λέει ότι πέθανε, αλλά... (κείμενο & mp3)

«Η επιστήμη λέει ότι πέθανε, αλλά ο Θεός είναι Παντοδύναμος»

«Κι εγώ πιστεύω στον Θεό· ότι μπορεί να κάνει και το θαύμα του.»

Παρέμβαση (προσωπική εμπειρία) του κ. Δημητρίου Ταντήλα, καθηγητή της Χειρουργικής του Α.Π.Θ., στην εκδήλωση για την Ενημέρωση για τις Μεταμοσχεύσεις.

(Απομαγνητοφωνημένο κείμενο. Το αρχείο mp3 βρίσκεται στο τέλος του κειμένου)

(Η εκδήλωση έγινε στο αρχονταρίκι της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου στις 10/3/2013)

Πριν από δεκαπενταετία, εφημερεύων επιμελητής στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο, είχαμε μια κοπέλα 19 χρονών, μετά από ατύχημα και ήταν εγκεφαλικά νεκρή. Την κρατήσαμε ένα μήνα, σαράντα μέρες στον αναπνευστήρα και μετά, λοιπόν, κινητοποιήθηκε η ομάδα των μεταμοσχεύσεων για να πάρουν τα όργανα.

Όπως είπε κι ο κ. Καρακατσάνης πρέπει να υπογράψει αναισθησιολόγος, ένας νευρολόγος και ο θεράπων ιατρός. Οι δύο τα είχαν κανονίσει τα πάντα, πήραν υπογραφές, ετοιμαστήκαν τα χαρτιά όλα για τη μεταμόσχευση και περιμέναν, όμως, να πάρουν και τη δική μου υπογραφή, του θεράποντος χειρουργού.

Με ειδοποιούν λοιπόν αμέσως και πηγαίνω στο Ιπποκράτειο και μου λένε «έλα, υπέγραψε, για ν’ αρχίσει η μεταμόσχευση». Λοιπόν, βέβαια το σπίτι μου από το Ιπποκράτειο είναι πέντε λεπτά με το αυτοκίνητο· εμένα μου φάνηκε χρόνος ολόκληρος μέχρι να φτάσω στο Ιπποκράτειο και προσευχήθηκα, να δω… λέω «Θεέ μου, φώτισέ με να μη γίνει αυτό που δεν πιστεύω».

Λοιπόν πράγματι πήγα στο Ιπποκράτειο, εκεί μπήκαμε στο γραφείο μου, μου φέρανε τα χαρτιά οι συνάδελφοι, να υπογράψω κι εγώ και να τελειώνει. Τους λέω, «δώστε μου, ευχαριστώ πολύ, περάστε έξω, φωνάξτε μου τη μητέρα μέσα». Λοιπόν, φωνάζουνε τη μητέρα μέσα και άρχισα να της κάνω μια ενημέρωση. Λέω ότι, η επιστήμη λέει ότι πέθανε. Εγώ σαν χειρουργός που πιστεύω, που είμαι Χριστιανός, δεν πιστεύω σ’ αυτά τα πράγματα. Και κάτι άλλο επιπλέον, ότι ο Θεός είναι ικανός. Μπορεί! Είναι Παντοδύναμος, μπορεί να κάνει και κάποιο θαύμα! Επομένως λέω, αν θέλεις να πεθάνει η κόρη σου, υπέγραψε. Εγώ διαφωνώ σαν γιατρός προσωπικά. Εγώ δεν θα υπέγραφα.

Οπότε, ξεσηκώθηκε λοιπόν η μητέρα, όχι γιατρέ, λέει, προς Θεού, λέει, τι λες τώρα, λέει, και μόνο που αυτό μου είπες, λέει, μου φτάνει. Λοιπόν, οπότε, λέω, θα υπογράψεις; Όχι, πώς, τι, λέει, θα υπογράψω; Όταν υπάρχει και μία ελπίδα! Κι εγώ πιστεύω στον Θεό, ότι μπορεί να κάνει και το θαύμα του.

Οπότε βγαίνω, λοιπόν, έξω, με πιάνουν οι συνάδελφοι, τι έγινε; Λέω, δεν θέλει η μαμά να υπογράψει. (πρέπει να υπογράψει η μητέρα ότι δέχεται) Μα, λένε, αυτό…. Όχι, γιατρέ, λέει, εγώ δεν υπογράφω!

Λοιπόν, το αποτέλεσμα. Λοιπόν, σε μια εβδομάδα η κοπέλα ανένηψε, έγινε καλά· είχα μάλιστα κι έναν βοηθό, είναι τώρα παιδοχειρουργός, λοιπόν ο οποίος το θυμάται το περιστατικό και είναι ανεξίτηλα μέσα στην καρδιά του τυπωμένο. Λοιπόν, η κοπέλα αυτή βγήκε από το νοσοκομείο μας, μάλιστα την κρατήσαμε κανένα μήνα μετά και τη γυρίζαν στους διαδρόμους που περπατούσε, και είναι σ’ ένα χωριό της Αριδαίας, παντρεύτηκε κι έχει παιδάκια!

Αν μου επιτρέπεται, για να μη σας φάω το χρόνο, να κάνω μόνο δυο σχόλια μικρούλια. Λοιπόν, εφόσον η διάγνωση του εγκεφαλικού θανάτου μπαίνει καθαρά με ανθρώπινα κριτήρια, τα οποία ανθρώπινα κριτήρια ουδέποτε είναι αλάθητα, ας το σκεφτούμε. Τι θα μας πούνε αυτοί για τους μοναχούς, στους οποίους είναι γνωστό ότι δεν υπάρχει πτωματική ακαμψία. Θα μας πουν ότι ζούνε; Ε, ας μας εξηγήσουν! Ζουν ή δεν ζούνε;

Και δεύτερον και τρίτον και τελευταίο. Αυτή η υπερευαισθησία μας για να σώσουμε δέκα, είκοσι, τριάντα, εκατό ανθρώπους… γιατί να μην υπάρχει, να υπάρχει και μια ανάλογη ευαισθησία, που σκοτώνουμε τριακόσιες χιλιάδες μωρά, πριν γεννηθούν; Τα σκοτώνουμε και προσπαθούμε να δημιουργήσουμε κλωνοποιημένα ανθρωπόμορφα τέρατα για να τους πάρουμε τα όργανά τους. Μήπως αυτό είναι ύποπτο;

Ευχαριστώ πολύ!

πηγη Ι.Μ.Π.Μελισσοχωριου

Download  Παρέμβαση κ. Δημητρίου Τσαντήλα Καθηγητή Χειρουργικής, όπου αναφέρει προσωπικό του περιστατικό ανανήψεως "Εγκεφαλικά Νεκρού" (mp3)

Ὁμολογία Γέροντος Παϊσίου ἔναντι Οἰκουμενισμοῦ

 

  Συντάκτης: hristospanagia5

Ενδιαφέρουσα ομολογιακή πατερική γραμμή του Γέροντος Παϊσίου έναντι του Οικουμενισμού:*

***

…Μετά λύπης μου, από όσους φιλενωτικούς έχω γνω­ρίσει, δεν είδα να έχουν ούτε ψίχα πνευματική ούτε φλοιό. Ξέρουν, όμως, να ομιλούν για αγάπη και ενότη­τα, ενώ οι ίδιοι δεν είναι ενωμένοι με τον Θεόν, διότι δεν Τον έχουν αγαπήσει…

***

Εν Αγίω Όρει τη 23η Ιανουαρίου 1969 Σεβαστέ πάτερ Χαράλαμπε.
Επειδή βλέπω τον μεγάλον σάλον που γίνεται εις την Εκκλησίαν μας, εξ αιτίας των διαφόρων φιλενωτικών κινήσεων και των επαφών του Πατριάρχου μετά του Πάπα, επόνεσα και εγώ σαν τέκνον Της και εθεώρησα καλόν, εκτός από τις προσευχές μου, να στείλω και ένα μικρό κομματάκι κλωστή (που έχω σαν φτωχός μονα­χός), δια να χρησιμοποιηθή και αυτό, έστω και για μια βελονιά, δια το πολυκομματιασμένο φόρεμα της Μητέ­ρας μας. Πιστεύω ότι θα κάμετε αγάπην και θα το χρησι­μοποιήσετε δια μέσου του θρησκευτικού σας φύλλου. Σας ευχαριστώ.
Θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμην εν πρώτοις απ’ ό­λους, που τολμώ να γράψω κάτι, ενώ δεν είμαι ούτε ά­γιος, ούτε θεολόγος. Φαντάζομαι ότι θα με καταλάβουν όλοι, ότι τα γραφόμενά μου δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας βαθύς μου πόνος δια την γραμμήν και κοσμικήν αγάπην, δυστυχώς, του πατέρα μας κ. Αθηναγόρα. Όπως φαίνεται, αγάπησε μίαν άλλην γυναίκα μοντέρνα, που λέγεται Παπική Εκκλησία, διότι η Ορθόδοξος Μητέρα μας δεν του κάμνει καμμίαν εντύπωσι, επειδή είναι πολύ σεμνή. Αυτή η αγάπη, που ακούσθηκε από την Πόλι, βρήκε απήχησι σε πολλά παιδιά του, που την ζούν εις τας πόλεις. Άλλωστε αυτό είναι και το πνεύμα της εποχής μας: η οικογένεια να χάση το ιερό νόημά της από τέτοιου είδους αγάπες, που ως σκοπόν έχουν την διάλυσιν και όχι την ένωσιν.
Με μία τέτοια περίπου κοσμική αγάπη και ο Πα­τριάρχης μας φθάνει στη Ρώμη. Ενώ θα έπρεπε να δείξη αγάπη πρώτα σε μας τα παιδιά του και στη Μητέρα μας Εκκλησία, αυτός, δυστυχώς, έστειλε την αγάπη του πο­λύ μακριά. Το αποτέλεσμα ήταν να αναπαύση μεν όλα τα κοσμικά παιδιά, που αγαπούν τον κόσμον και έχουν την κοσμικήν αυτήν αγάπην, να κατασκανδαλίση όμως όλους εμάς, τα τέκνα της Ορθοδοξίας, μικρά και μεγά­λα, που έχουν φόβο Θεού.
Μετά λύπης μου, από όσους φιλενωτικούς έχω γνω­ρίσει, δεν είδα να έχουν ούτε ψίχα πνευματική ούτε φλοιό. Ξέρουν, όμως, να ομιλούν για αγάπη και ενότη­τα, ενώ οι ίδιοι δεν είναι ενωμένοι με τον Θεόν, διότι δεν Τον έχουν αγαπήσει.
Θα ήθελα να παρακαλέσω θερμά όλους τους φιλενωτικούς αδελφούς μας: Επειδή το θέμα της ενώσεως των Εκκλησιών είναι κάτι το πνευματικόν και ανάγκην έ­χουμε πνευματικής αγάπης, ας το αφήσουμε σε αυτούς που αγαπήσανε πολύ τον Θεόν και είναι θεολόγοι, σαν τους Πατέρας της Εκκλησίας, και όχι νομολόγοι, που προσφέρανε και προσφέρουν ολόκληρο τον εαυτόν τους εις την διακονίαν της Εκκλησίας (αντί μεγάλης λαμπά­δας), τους οποίους άναψε το πύρ της αγάπης του Θεού και όχι ο αναπτήρας του νεωκόρου. Ας γνωρίζωμεν ότι δεν υπάρχουν μόνον φυσικοί νόμοι, αλλά και πνευματι­κοί. Επομένως, η μέλλουσα οργή του Θεού δεν μπορεί να αντιμετωπισθή με συνεταιρισμόν αμαρτωλών (διότι διπλήν οργήν θα λάβωμεν), αλλά με μετάνοιαν και τήρησιν των εντολών του Κυρίου.
Επίσης, ας γνωρίσωμεν καλά ότι η Ορθόδοξος Εκ­κλησία μας δεν έχει καμμίαν έλλειψιν. Η μόνη έλλειψις, που παρουσιάζεται, είναι η έλλειψις σοβαρών Ίεραρχών και Ποιμένων με πατερικές αρχές. Είναι ολίγοι οι εκλεκτοί. Όμως, δεν είναι ανησυχητικόν. Η Εκκλη­σία είναι Εκκλησία του Χριστού και Αυτός την κυβερ­νάει. Δεν είναι Ναός, που χτίζεται από πέτρες, άμμο και ασβέστη από ευσεβείς και καταστρέφεται με φωτιά βαρ­βάρων, αλλά είναι ο ίδιος ο Χριστός. «Και ο πεσών επί τον λίθον τούτον συνθλασθήσεται, εφ’ ον δ’ αν πέση λικμήσει αυτόν» (Ματθ. και 44-45). Ο Κύριος, όταν θα πρέπη, θά παρουσιάση τους Μάρκους τους Ευγενικούς και τους Γρηγόριους Παλαμάδες, δια να συγκεντρώσουν όλα τα κατασκανδαλισμένα αδέλφια μας, δια να ομολο­γήσουν την Ορθόδοξον Πίστιν, να στερεώσουν την Παράδοσιν και να δώσουν χαράν μεγάλην εις την Μητέρα μας.
Εις τους καιρούς μας βλέπομεν ότι πολλά πιστά τέ­κνα της Εκκλησίας μας, μοναχοί και λαϊκοί, έχουν, δυ­στυχώς, αποσχισθή από αυτήν, εξ αιτίας των φιλενωτικών. Έχω την γνώμην ότι δεν είναι καθόλου καλόν να αποχωριζώμεθα από την Εκκλησίαν κάθε φορά που θα πταίη ο Πατριάρχης. Αλλά από μέσα, κοντά στην Μη­τέρα Εκκλησία έχει καθήκον και υποχρέωσι ο καθένας ν’ αγωνίζεται με τον τρόπον του. Το να διακόψη το μνημόσυνον του Πατριάρχου, να αποσχισθή και να δημιουργήση ιδικήν του Εκκλησίαν και να εξακολουθή να ομιλή υβρίζοντας τον Πατριάρχην, αυτό, νομίζω, εί­ναι παράλογον.
Εάν δια την α ή την β λοξοδρόμησι των κατά και­ρούς Πατριαρχών χωριζώμεθα και κάνωμε δικές μας Εκ­κλησίες – Θεός φυλάξει! – θα ξεπεράσωμε και τους Προ­τεστάντες ακόμη. Εύκολα χωρίζει κανείς και δύσκολα ε­πιστρέφει. Δυστυχώς, έχουμε πολλές «εκκλησίες» στην εποχή μας. Δημιουργήθηκαν είτε από μεγάλες ομάδες η και από ένα άτομο ακόμη. Επειδή συνέβη στο καλύβι των (ομιλώ δια τα εν Αγίω Όρει συμβαίνοντα) να υπάρχη και ναός, ενόμισαν ότι μπορούν να κάνουν και δική τους ανεξάρτητη Εκκλησία. Εάν οι φιλενωτικοί δίνουν το πρώτο πλήγμα στην Εκκλησία, αυτοί, οι ανωτέρω, δίνουν το δεύτερο. Ας ευχηθούμε να δώση ο Θεός τον φωτισμόν Του σε όλους μας και εις τον Πατριάρχην μας κ. Αθηναγόραν, δια να γίνη πρώτον η ένωσις αυτών των «εκκλησιών», να πραγματοποιηθή η γαλήνη ανάμεσα στο σκανδαλισμένο ορθόδοξο πλήρωμα, η ειρήνη και η αγάπη μεταξύ των Ορθοδόξων Ανατολικών Εκκλησιών και κατόπιν ας γίνη σκέψις δια την ένωσιν μετά των άλ­λων «Ομολογιών», εάν και εφ’ όσον ειλικρινώς επιθυ­μούν να ασπασθούν το Ορθόδοξον Δόγμα.
Θα ήθελα ακόμη να ειπώ ότι υπάρχει και μία τρίτη μερίδα μέσα εις την Εκκλησίαν μας. Είναι εκείνοι οι αδελφοί, που παραμένουν μεν πιστά τέκνα Αυτής, δεν έ­χουν όμως συμφωνίαν πνευματικήν αναμεταξύ τους. Α­σχολούνται με την κριτικήν ο ένας του άλλου και όχι δια το γενικώτερον καλόν του αγώνος. Παρακολουθεί δε ο ένας τον άλλον (περισσότερον από τον έαυτόν του) εις το τι θα ειπή η τι θα γράψη, δια να τον κτυπήση κατό­πιν αλύπητα. Ενώ ο ιδιος αν έλεγε η έγραφε το ίδιο πράγμα, θα το υπεστήριζε και με πολλές μάλιστα μαρτυ­ρίες της Αγίας Γραφής και των Πατέρων. Το κακό που γίνεται είναι μεγάλο, διότι άφ’ ενός μεν αδικεί τον πλη­σίον του, αφ’ ετέρου δε και τον γκρεμίζει μπροστά στα μάτια των άλλων πιστών. Πολλές φορές σπέρνει και την απιστία στις ψυχές των αδυνάτων, διότι τους σκανδαλί­ζει. Δυστυχώς, μερικοί από εμάς έχουμε παράλογες απαιτήσεις από τους άλλους. Θέλουμε οι άλλοι να έχουν τον ίδιο με εμάς πνευματικόν χαρακτήρα. Όταν κάποιος άλ­λος δεν συμφωνή με τον χαρακτήρα μας, δηλαδή η είναι ολίγον επιεικής η ολίγον οξύς, αμέσως βγάζομε το συμ­πέρασμα ότι δεν είναι πνευματικός άνθρωπος. Όλοι χρειάζονται εις την Εκκλησίαν. Όλοι οι Πατέρες προ­σέφεραν τας υπηρεσίας των εις Αυτήν. Και οι ήπιοι χα­ρακτήρες και οι αυστηροί. Όπως δια το σώμα του ανθρώπου είναι απαραίτητα και τα γλυκά και τα ξινά και τα πικρά ακόμη ραδίκια (το καθένα έχει τις δικές του ουσίες και βιταμίνες), έτσι και δια το Σώμα της Εκκλη­σίας. Όλοι είναι απαραίτητοι. Ο ένας συμπληρώνει τον πνευματικόν χαρακτήρα του άλλου και όλοι είμεθα υπο­χρεωμένοι να ανεχώμεθα όχι μόνον τον πνευματικόν του χαρακτήρα, αλλά ακόμη και τις αδυναμίες, που έχει σαν άνθρωπος.
Και πάλιν έρχομαι να ζητήσω ειλικρινώς συγγνώμην από όλους, διότι ετόλμησα να γράψω. Εγώ είμαι έ­νας απλός μοναχός και το έργον μου είναι να προσπαθώ, όσο μπορώ, να απεκδύωμαι τον παλαιόν ανθρωπον και να βοηθώ τους άλλους και την Εκκλησίαν, μέσω του Θεού δια της προσευχής. Αλλ’ επειδή έφθασαν μέχρι το ερημητήριό μου θλιβερές ειδήσεις δια την Αγίαν Όρθοδοξίαν μας, επόνεσα πολύ και εθεώρησα καλό να γράψω αυτά που ένοιωθα.
Ας ευχηθούμε όλοι να δώση ο Θεός την χάριν Του και ο καθένας μας ας βοηθήση με τον τρόπον του δια την δόξαν της Εκκλησίας μας.
Με πολύν σεβασμόν προς όλους Παΐσιος μοναχός
*Η ανωτέρω σοφή και διακριτική επιστολή του Γέρο­ντος Παϊσίου του Αγιορείτου εστάλη στον π. Χαράλαμπο Βασιλόπουλο το 1969.
ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗ­ΤΩΝ Γέροντας ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, τόμ. Α’, έκδ. Γ’, σελ. 508 του κ. Νικολάου Α. Ζουρνατζόγλου).
Γνώρισε το Μεγαλείο της Ορθοδοξίας – Αγιογραφικές και Πατερικές μαρτυρίες
Εκδόσεις ‘Ορθόδοξος Κυψέλη» Θεσσαλονίκη
 
 http://www.impantokratoros.gr/geronpaisios-athinagoras.el.aspx

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου. Άγιος Λουκάς Αρχιεπίσκοπος Κριμαίας

 

Λόγος εις τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου

Τρία σημαντικότατα γεγονότα στην ιστορία του κόσμου εορτάζει σήμερα η Εκκλησία μας.
To πρώτο είναι ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, τον οποίο εορτάζουμε σήμερα με χαρά και αγάπη, αλλά και με δέος ενώπιον του μεγαλείου του γεγο­νότος αυτού, το οποίο ονομάζεται «κεφάλαιον» (δη­λαδή αρχή) της σωτηρίας μας.
Εννέα μήνες μετά τον Ευαγγελισμό πραγματο­ποιήθηκε και το δεύτερο από τα σημαντικότερα γε­γονότα, η κατά σάρκα Γέννηση του Κυρίου μας Ιη­σού Χρίστου.
Κορυφή και ολοκλήρωση της σωτηρί­ας μας θα είναι η ανάσταση του Κυρίου Ιησού Χρί­στου μετά από ένα φρικτό θάνατο πάνω στο Σταυρό.
Όχι μόνο μια φορά αλλά πολλές φορές φανερώ­θηκαν στους αγίους άγγελοι. Έξι μήνες πριν τον Ευ­αγγελισμό της Παναγίας Παρθένου Μαρίας στάλθη­κε ο αρχάγγελος Γαβριήλ στον ιερέα Ζαχαρία, ο οποίος υπηρετούσε στο ναό, για να του αναγγείλει, ότι απ' αυτόν θα γεννηθεί ο μεγαλύτερος μεταξύ των αν­θρώπων, ο Πρόδρομος του Κυρίου ο Ιωάννης. Και σήμερα ο ίδιος φέρνει το χαρμόσυνο άγγελμα στην Υπεραγία και άχραντο Παρθένο Μαρία, η οποία ζού­σε στο ταπεινό φτωχόσπιτο του ξυλουργού Ιωσήφ.

Ο διάλογος του με την Παναγία είναι τόσο άγι­ος και μεγαλειώδης που δεν τολμώ να τον περιγράψω με δικά μου λόγια αλλά πρέπει να τον επαναλά­βω με Ευαγγελικά λόγια.
Όταν μπήκε ο αρχάγγελος στο υπερώο, είπε:
«Χαίρε, κεχαριτωμένη ο Κύριος μετά σου· ευλο­γημένη συ εν γυναιξίν.
Η δε ιδούσα διεταράχθη επί τω λόγω αυτού, και διελογίζετο ποταπός είη ο ασπασμός ούτος, και είπεν ο άγγελος αύτη· μη φοβού, Μαριάμ- εύρες γαρ χάριν παρά τω Θεώ. και ιδού σύλληψη εν γαστρί και τέξη υιόν, και καλέσεις το άνομα αυτού Ιησούν. ούτος έσται μέγας και υιός υψίστου κληθήσεται, και δώσει αυτώ Κύριος ο Θεός τον θρόνον αυτού του πατρός αυτού, και βασιλεύσει επί τον οίκον Ιακώβ εις τους αιώνας, και της βασιλείας αυτού ουκ έσται τέλος.

Είπε δε Μαριάμ προς τον άγγελον πώς έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω; και αποκριθείς ο άγ­γελος είπεν αύτη· Πνεύμα άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι· διό και το γεννώμενον άγιον κληθήσεται υιός Θεού...
Είπε δε Μαριάμ· ιδού η δούλη Κυρίου· γένοιτο μοι κατά το ρήμα σου. και απήλθεν απ' αυτής ο άγ­γελος» (Λκ. 1, 28-38).
Σας έχω πει πολλά τα προηγούμενα χρόνια γι' αυτόν το μοναδικό στην Ιστορία του κόσμου διάλογο. Αλλά τώρα θα σταθώ στα λόγια του Αρχαγγέλου:
«Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι διό και το γεννώμενον άγι­ον κληθήσεται υιός Θεού».
Κανείς ποτέ, από τη δημιουργία του κόσμου και μέχρι τη συντέλεια του, δεν γεννήθηκε και δεν θα γεννηθεί κατά τον τρόπο, κατά τον οποίο γεννήθη­κε ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός. Κανείς ποτέ δε γεννήθηκε χωρίς άνδρα. Κανείς δε γεννήθηκε και δε θα γεννηθεί με την επέλευση του Αγίου Πνεύματος.
Σε κανέναν ποτέ δεν κατοίκησε το Άγιο Πνεύ­μα με τέτοια ολοκληρωμένη πληρότητα, με την ο­ποία εγκατοίκησε στην Παναγία Παρθένο Μαρία. Κανέναν δεν επισκίασε η δύναμη του Υψίστου και τα μητρικά σπλάγχνα καμμίας γυναίκας δεν αγίασε, με τέτοια πληρότητα και δύναμη, όπως τα σπλάγχνα της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας.
Κρατήστε βαθειά στην καρδιά σας, αυτό που σας λέω για την πλήρη ενότητα του Πνεύματος του Θε­ού και της ανθρώπινης ουσίας της Μαρίας.
Η ψυχή και το πνεύμα του άνθρωπου έχουν την αρχή τους στο Πνεύμα του Θεού. To δεύτερο κεφά­λαιο της Παλαιάς Διαθήκης λέει, ότι έπλασε ο Θε­ός τον πρώτο άνθρωπο, τον Αδάμ, «χουν από της γης και ενεφύσησεν εις το πρόσωπον αυτού πνοήν ζωής» (Γέν. 2, 7).
Με το Πνεύμα του Θεού μόνο το πνεύμα του άν­θρωπου είναι δυνατόν να κοινωνεί, εφόσον από Ε­κείνον προέρχεται, όπως συμβαίνει και στην φύση, συγγενή δηλαδή μεταξύ τους πράγματα να έχουν πραγματική επικοινωνία.
Την δυνατότητα της αληθινής κοινωνίας με τον Θεό την διδαχθήκαμε από τον ίδιο τον Κύριο μας Ιησού Χριστό, ο οποίος λέει:
«Εάν τις αγαπά με, τον λόγον μου τηρήσει, και ο πατήρ μου αγαπήσει αυτόν, και προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρ' αύτω ποιήσομεν» (Ιω. 14, 23).
Αλλά και ο απόστολος Παύλος με κάποια έκ­πληξη ρωτάει τους χριστιανούς της Κορίνθου: «Ουκ οίδατε ότι ναός Θεού έστε και το Πνεύμα του Θεού οικεί εν υμίν;» (Α' Κορ. 3, 16).
Από τους βίους των αγίων γνωρίζουμε για μιά πραγματική κοινωνία με τον Θεό, που είχαν στη ζωή τους οι άγιοι του Θεού. Γνωρίζουμε ότι αυτοί υπήρξαν κατοικοιτήρια του Πνεύματος του Θεού. Αλλά ακόμα και αυτή η βαθειά κοινωνία τους με το Θεό δεν μπο­ρεί να συγκριθεί μ' εκείνη την ευλογημένη κατά­σταση, η οποία υπερβαίνει ακόμα και την κατάσταση των αγγέλων και των αρχαγγέλων, στην όποια βρέθη­κε η Υπεραγία Παρθένος Μαρία μετά την επέλευση του Αγίου Πνεύματος.
Αυτό δεν μπόρεσε, η καλύτερα, δεν ήθελε να α­ντιληφθεί ο κακότυχος εκείνος αιρετικός Νεστόριος, ο οποίος ισχυριζόταν ότι η Υπεραγία Θεοτόκος γέννησε έναν κοινό άνθρωπο Ιησού Χριστό, με τον οποίο αργότερα ενώθηκε ο Θεός, γι' αυτό και την Υπεραγία Παρθένο Μαρία την ονόμαζε Χριστοτόκο και όχι Θεοτόκο.
Αν, έστω και ελάχιστο, δίκαιο είχε ο Νεστόριος, τότε ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός θα ήταν όχι ο Υιός του Θεού και Θεάνθρωπος αλλά ένας από τους πολλούς μεγάλους αγίους, οι οποίοι ονομάζο­νται αληθινοί ναοί και μονές του Πατρός και του Υιού για την απέραντη αγάπη τους στον Θεό και την τέλεια εφαρμογή στη ζωή τους των εντολών του Χριστού. Όπως βλέπετε ο Νεστόριος δικαίως ανα­θεματίστηκε από την Τρίτη Οικουμενική Σύνοδο.
Σ' αυτό το σημείο θα μπορούσα να τελειώσω τον εγκωμιαστικό μου λόγο προς τιμήν της μεγάλης αυτής εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Όμως δεν θέ­λω να προσπεράσω τα λόγια εκείνα του Αρχαγγέλου Γαβριήλ, τα όποια μπαίνουν σε κάθε καθαρή καρδιά:
«Χαίρε, κεχαριτωμένη· ο Κύριος μετά σου».
Όλοι εσείς, που είστε ομόψυχοι με μένα, πέστε μου, μπορεί να υπάρχει ανώτερη και καθαρότερη χαρά από αυτή, που δίνει η αίσθηση ότι μαζί μας εί­ναι ο Κύριος! Ότι μας αγαπά, επειδή φυλάσσουμε τις εντολές Του και ότι θα έλθει μαζί με τον Άναρ­χο Πατέρα Του και θα κατοικήσει μαζί μας!
Της ανώτατης αυτής ευτυχίας και χαράς να μας αξιώσει ο Κύριος και Θεός μας Ιησούς Χριστός διά πρεσβειών της Υπεραγίας και Αχράντου Παρθένου Μαρίας! Αμήν.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ 1821

 

Το Ελληνικό έθνος, ο νέος «λαός του Θεού», κατά Μακρυγιάννη, βρέθηκε στην ίδια μοίρα με τους Εβραίους, όταν ήσαν υπόδουλοι στον Αιγύπτιο και στη συνέχεια το Ρωμαίο κατακτητή. Κάθε Πιλάτος (κατακτητής) αποτελεί το νέο ιστορικό «Φαραώ» (Αττίλα), που είναι όργανο του Σατανά-Αντίχριστου (βλ. Νέρων). Ο Ισραήλ την ίδια εποχή ανέμενε από το Θεό (κι’ όχι από τη Φύση) την πνευματική (Πρωτευαγγέλιο και Διαθήκη Αβραάμ) και σωματική (από τους Αιγυπτίους-Διαθήκη Μωυσή) λύτρωσή του, εφόσον πιστευόταν ότι η Δημιουργία, η Πτώση και ο Κατακλυσμός είχαν πραγματοποιηθεί, mutatis mutandis, την ίδια χρονική περίοδο (Φίλων, Ιούλιος Αφρικανός, Ιππόλυτος, Κυπριανός, Κλήμης, Ι. Δαμασκηνός).

Επίσης, την εποχή του Χριστού ένα «λείμμα» πρόσμενε το <πλήρωμα του χρόνου> (Γαλ.4,4). Μοιχευθείσα πνευματικά η Ανθρωπότητα (Εύα), αρραβωνιάζεται (με τον Ιωσήφ) ως Εκκλησία το Νυμφίο-Χριστό (νέο Αδάμ), και καθίσταται έγκυος θαυματουργικά στις 25 Μαρτίου. Την ημέρα που σταυρώθηκε κι’ αναστήθηκε ο γιος της Μαριάμ (Κλαύδιος Ιεραπόλεως, Κλήμης Αλεξανδρείας), την ίδια μέρα θέλησε ο Παντοκράτωρ να ξαναδημιουργήσει την Ελλάδα. Ενώ ο Αρχάγγελος Γαβριήλ ευαγγελιζόταν στην Παρθένο τη σωτηρία μας, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ύψωνε το λάβαρο της Επανάστασης. Οι πρόγονοί μας του ΄21 δε διάλεξαν τυχαία αυτή την ημερομηνία, παρά τη λεγόμενη Μαρξιστική ερμηνεία ως ταξικής Επανάστασης (Κορδάτος, Σκαρίμπας), που γκρεμίστηκε μαζί με το «τείχος του αίσχους», αφού ο «υπαρκτός Σοσιαλισμός» δεν μπόρεσε να συμβιβάσει την «επαναστατική πάλη» στο Εσωτερικό με τη Διεθνή Ειρήνη στο Εξωτερικό! Ιδού τι γράφει ο Θ. Κολοκοτρώνης: «Η επανάσταση η εδική μας δεν ομοιάζει με καμμίαν απ’ όσες γίνονται την σήμερον εις την Ευρώπην. Της Ευρώπης αι επαναστάσεις εναντίον των διοικήσεών των είναι εμφύλιος πόλεμος. Ο εδικός μας πόλεμος ήταν ο πλέον δίκαιος, ήτον έθνος με άλλον έθνος, ήτον με ένα λαόν όπου ποτέ δεν ηθέλησε να αναγνωρισθή ως τοιούτος, ούτε να ορκισθή παρά μόνον ό,τι έκαμνε η βία». Η ελληνική επανάσταση, κατά κοινή ομολογία, υπήρξε ένα θαύμα. Γράφει ο Ιστορικός Pouqueville: «Η ελληνική επανάσταση περιείχε μέσα της κάτι το έκτακτο». Δεν εξηγείται ούτε με τους νομοτελειακούς νόμους της Διαλεκτικής του Hegel, ούτε με ταξικές και οικονομικές παραμέτρους, αλλά μόνο με τον Προφητισμό. Οι Προφήτες επαναστάτησαν κατά του πολιτικού και θρησκευτικού κατεστημένου για να εμφανιστεί επί Τουρκοκρατίας ο Νεοπροφητισμός στο πρόσωπο πολλών εθνομαρτύρων. Ωστόσο, άλλο μάρτυρας και άλλο ήρωας. Βέβαια, το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Κατηγόρησαν τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε’, γιατί αφόρισε την Επανάσταση. Όμως, ακόμα και κατά τα τρέχοντα σχολικά εγχειρίδια της Ιστορίας, ο Πατριάρχης «υποχρεώθηκε να τον εκδώσει, όταν ο σουλτάνος απείλησε ότι, σε περίπτωση άρνησης του Πατριάρχη, ο τουρκικός όχλος και ο στρατός θα εξόντωναν τον ελληνικό πληθυσμό της Κωνσταντινούπολης και άλλων πόλεων» (Β. Β. Σφυρόερα, σ. 159). Αλλωστε, ο απαγχονισμός του Πατριάρχη απέδειξε το γνήσιο φρόνημά του, αφού η Υψηλή Πύλη απάντησε στο Ρωσικό τελεσίγραφο ότι ο Πατριάρχης «ήτο συγχρόνως ο μυστικός αρχηγός της συνωμοσίας...και η εξέγερσις των ραγιάδων των Καλαβρύτων ήτο έργον ιδικόν του» (Α. Δασκαλάκη, Κείμενα-Πηγαί της Ιστορίας, τ. Α’, 1967, σ. 162).

Πώς μια νεκρή «ύλη» (ουσία) λειτουργεί χωρίς «ενέργεια», πώς ένα σώμα ζει χωρίς ψυχή; Κατά το (Διαλεκτικό) Υλισμό, από το θάνατο (μηδέν) δε γεννιέται ζωή. Αν οι αγωνιστές του ΄21 είχαν την Αρχαιοελληνική (Αριστοτέλη και Στωικών) λογική του Θετικισμού (Νόμου των Πιθανοτήτων και Στατιστικής), ούτε θα τολμούσαν να σκεφθούν για επανάσταση. Ο Σωκράτης, αντίθετα από τον Απ. Παύλο (Πράξ. 9, 25), αρνήθηκε να φυγαδευτεί. Οι πρόγονοί μας, συνεπώς, είχαν κίνητρα μεταλογικά (τη θρησκευτική πίστη και ελπίδα στην ανάσταση του Γένους).

Μας κατηγορούν οι «Αντιρρησίες συνείδησης» και οι Μάρτυρες του Ιεχωβά ότι δεν είμαστε Ειρηνιστές. Ο Χριστός που δίδαξε το «όστις σε ραπίσει επί την δεξιάν σιαγόνα, στρέψον αυτώ και την άλλην» (Ματθ. 5, 39), ζήτησε το λόγο, όπως και ο Απ. Παύλος, από τον υπηρέτη του Αρχιερέα (Αννα), όταν τον χαστούκισε (Ιω. 18, 23, Πράξ. 23, 3). Θα πρέπει να διαθέτουμε διάκριση: «γίνεσθε ουν φρόνιμοι ως οι όφεις και ακέραιοι ως αι περιστεραί» (Ματθ. 10, 16). Απέναντι στο πνευματικά «νήπιο» λειτουργεί η αγάπη (πλήρης ανοχή). Απέναντι, όμως, στο συνειδητό Χριστιανό η δικαιοσύνη, διδάσκει ο ι. Χρυσόστομος. Πραότητα (εβρ. anvim-aniim) δε σημαίνει μη «αντίσταση», αλλά το πλήρες δόσιμο-παράδοσή μας στα χέρια του Θεού. Ο Θεός της Αποφατικής Θεολογίας επεμβαίνει δυναμικά και «παράδοξα» (αντινομικά) μέσα στην Ιστορία (της Θείας Οικονομίας). Ετσι, και το Αρνί οργίζεται (Εβρ. 10, 31, Απ. 6, 16) και τιμωρεί είτε άμεσα (Σατάν, Βαβέλ, Ανανία, Σαπφείρα), είτε έμμεσα (πόνος, θλίψη, βάσανα, Α’ Κορ. 5, 5, Β’ Κορ. 2, 6)^. μπορεί λ.χ. να γαληνέψει μια κατάσταση με ένα θαύμα, απευθείας, ή μέσω ενός ηγέτη, ή μέσω ενός πολιτικού γεγονότος. Ο «εν δικαίω» (υπέρ του χριστοπολιτειακού νόμου, της αρετής και ευσέβειας) «πολέμω» (κι’ όχι του εθνικού μεσσιανισμού) φονεύσας δεν αμαρτάνει (Μ. Αθανάσιος, Μ. Βασίλειος, ι. Αυγουστίνος). Οι Τούρκοι, κατά τη χριστιανική Ηθική, βρίσκονταν «εν αδίκω»: α) λόγω της ετεροθρησκείας τους, και β) λόγω του (βίαιου) εξισλαμισμού-Ιμπεριαλισμού (ιερός πόλεμος κατά των απίστων). Ο Χριστιανός οφείλει ν’ αντιδρά μέχρι θανάτου στη βία, που αποσκοπεί στην αθέτηση της πίστης του: «Κρείττων επαινετός πόλεμος ειρήνης χωριζούσης Θεού. Και δια τούτον τον πραύν μαχητήν οπλίζει το πνεύμα, ως καλώς πολεμείν δυνάμενον» (Γρηγόριος Θεολόγος). Οι Χριστιανοί δεν ανέχονται την προσκύνηση του «Ναβουχοδονόσορα», ούτε θυσιάζουν στο βωμό κανενός Καίσαρα. Προτιμούν είτε το μαρτύριο στο Κολοσσαίο, είτε τους χριστιανικούς πολέμους (Μ. Κωνσταντίνου, Ιουστινιανού, Ηράκλειου), παρά τις ομαδικές εκτελέσεις (γενοκτονίες) ή τις «φυτοποιήσεις» στα ψυχιατρεία των αντιφρονούντων. Ο ι. Χρυσόστομος επαινεί τις μάρτυρες Δομνίνα, Προσδόκη και Βερονίκη, που σαν τις Σουλιώτισσες (βλ. και Αρκάδι), προτίμησαν ν’ αυτοκτονήσουν (σωματικά), παρά ν’ ατιμαστούν (ηθικά). Τέλος, οι Πατέρες της Εκκλησίας (π.χ. Γρηγόριος Νύσσης) καυτηρίαζαν με δριμύτητα το θεσμό της (κοινωνικοπολιτικής) δουλείας.

«Καιρός μετανοίας» η Μεγάλη Τεσσαρακοστή, που μας προτρέπει σε μια Μαρξιστική εξομολόγηση: «Δεν αλλάζει τίποτα, αν εμείς οι ίδιοι δεν το αλλάξουμε». Δεν πιστεύουμε στην ιδεαλιστική «νεκρανάσταση» (R. Garaudy), ούτε σ’ ένα «θαύμα χωρίς Θεό» (E. Bloch). Το μέλλον δεν ανήκει στους «Συντηρητικούς», ούτε στους «Προοδευτικούς», αλλά στο αφανές λείμμα των σύγχρονων κατακομβών. Δεν ανήκουμε ούτε στην Ανατολή, ούτε στη Δύση, αλλά στο Χριστό, το Θεό των Πατέρων μας. Αυτή είναι η εθνική μας ταυτότητα και ελληνική αυτοσυνειδησία.

 

Σπυρίδων K. Τσιτσίγκος

Αν. Καθ. Παν. Αθηνών

Δρ. Θεολογίας & Δρ. Ψυχολογίας

E-mail : stsitsig@gmail.com

Τηλ. : 69 76 44 98 99

Blog : iorthodoxitheologia.blogspot.com

«Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ»