Ὁ σατανᾶς βοηθεῖ εἰς τήν προσευχήν καί στά καλά ἔργα ὡρισμένων…

 

Νομίζω ὅτι θά λυπηθῆ ὁ διάβολος, πού δέν μᾶς ἀρέσει ὁ χριστιανισμός πού προωθεῖ, ἀλλά τί νά γίνῃ; Δέν μπορεῖ κανείς νά ἀρέσῃ εἰς αὐτόν, ὅταν θέλῃ νά ἀρέσῃ στόν Θεόν…Ὡραῖα περιγράφει ὁ ἅγιος Συμεών ὁ νέος Θεολόγος πῶς ὁ σατανᾶς βοηθεῖ εἰς τήν προσευχήν καί στά καλά ἔργα ὡρισμένων…»

~ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης

Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος: Ὁ Διάλογος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τούς Ἑτεροδόξους, κατά τόν π. Ἰωάννη Ρωμανίδη

Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος: Ὁ Διάλογος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τούς Ἑτεροδόξους, κατά τόν π. Ἰωάννη Ρωμανίδη

Τό ὅλο θεολογικό ἔργο τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη δέν ἦταν ἰδεολογικό καί ἐθνικιστικό, ἀλλά, κυρίως, θεολογικό, πνευματικό, ἐκκλησιαστικό καί ἑνοποιητικό στούς τέσσερες τομεῖς, ἤτοι στήν ἑνότητα μεταξύ Παλαιᾶς καί Καινῆς Διαθήκης, μεταξύ ἑβραϊκῆς καί ἑλληνικῆς σκέψεως, μεταξύ ἑλληνοφώνων καί λατινοφώνων Ρωμαίων Πατέρων, καί μεταξύ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί ἄλλων Ὁμολογιῶν. Συνέδεε τήν θεολογία τῶν Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καί μέσα ἀπό τήν δική τους ἐμπειρία καί διδασκαλία κατήρτισε τά βασικά στοιχεῖα τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας. Μέ τήν εὐφυΐα του καί τά πολλά διανοητικά του χαρίσματα, ὅπως καί μέ τήν συνάντησή του μέ μεγάλους ἡσυχαστές, διαμόρφωσε ὅλη αὐτήν τήν θεολογία σέ μιά σημαντική προοπτική ἑνότητας.

Ἡ καλή χρήση τῆς ἑλληνικῆς, ἀγγλικῆς καί γαλλικῆς γλώσσας τόν ἔφεραν στά σπουδαιότερα κέντρα διαλόγου, ἤτοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τούς Παπικούς, τούς Προτεστάντες, τούς Ἀντιχαλκηδονίους - Μονοφυσίτες, τούς Ἑβραίους καί τούς Μουσουλμάνους. Αὐτό τόν ἔκανε νά τεκμηριώση ἀκόμη περισσότερο τίς ἀπόψεις πού εἶχε σχηματίσει μέ τίς μελέτες πού προηγήθηκαν.

Ἑπομένως, τό θεολογικό ἔργο τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη ἦταν ἔργο ἑνότητος καί ὄχι διασπάσεως, ἔργο οὐσίας καί ὄχι περιφέρειας, ἔργο ἀγάπης καί ὄχι μίσους, ἦταν ὄντως θεολογικό, προφητικό, ἀποστολικό καί πατερικό ἔργο στήν ἐποχή μας. Καί γι’ αὐτό ἀξίζει ὄχι ἁπλῶς νά μελετηθῆ, ἀλλά νά συγκεντρωθῆ, νά μεταφρασθῆ καί νά ἐκδοθῆ σέ πολλούς τόμους. Συγχρόνως, τό γραπτό του ἔργο πρέπει νά μελετηθῆ σέ συνδυασμό μέ τόν προφορικό του λόγο, γιατί στά γραπτά του πολλές φορές ἦταν δύσκολος, ἐνῶ ἦταν εὐκολοκατανόητος στήν προφορική του διδασκαλία, διά τῆς ὁποίας μετέδιδε ἔμπνευση γιά προσευχή καί ἀγάπη γιά τήν Ἐκκλησία. Ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης ἦταν, ὅπως ἔχει χαρακτηρισθῆ, «Προφήτης τῆς Ρωμαϊκῆς Ὀρθοδοξίας», δηλαδή Προφήτης τῆς ὀρθοδόξου θεολογίας στήν ἐποχή μας.

Κεντρικά σημεία της διδασκαλίας του π. Ιωάννου Ρωμανίδη

Του σεβ. Μητροπ. Ναυπάκτου Ιεροθέου

Η διδασκαλία του π. Ιωάννου Ρωμανίδη συντονίζεται στην διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας, την οποία εκείνος παρουσίασε με έναν σύγχρονο τρόπο στους φοιτητές του, τους ακροατές του και τους συνομιλητές του, όπως το έκανε και με τα γραπτά του. Όταν κανείς τον συναντούσε και συζητούσε για ελάχιστα λεπτά της ώρας μαζί του, μπορούσε να παραλάβει μια συμπεπυκνωμένη διδασκαλία. Είχε την ικανότητα σε μικρό χρονικό διάστημα να μεταδίδει με τρόπο ευσύνοπτο και απλό τον πυρήνα της διδασκαλίας του.

 Στην συνέχεια θα εκτεθούν δέκα σημεία, που είναι οι κεντρικές θέσεις της διδασκαλίας του, όπως τις έχω αντιληφθεί.

1. Ο Θεός της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι Θεός της αποκαλύψεως, δηλαδή ο Θεός ο οποίος φανερώθηκε στους Προφήτες, Αποστόλους και Αγίους κάθε εποχής και οι οποίοι χαρακτηρίζονται θεούμενοι και είναι φίλοι του Θεού. Ο Θεός της Εκκλησίας δεν είναι Θεός των φιλοσόφων και των στοχαστών, αλλά ο Θεός των Πατέρων ημών. Αποκαλύπτεται δε στους Θεουμένους, σε αυτούς, δηλαδή, που βρίσκονται σε ένα επίπεδο πνευματικής καταστάσεως, για να αισθανθούν την κοινωνία μαζί Του.

Η πνευματική αυτή κατάσταση λέγεται θεωρία, δηλαδή, οι θεόπτες βλέπουν τον Θεό μέσα στο Φως της δόξης Του. Αυτή η θέα είναι κοινωνία. Η κοινωνία προσφέρει γνώση και η γνώση αυτή είναι υπεράνω της ανθρώπινης γνώσεως. Κατά την διάρκεια της θεωρίας ο θεούμενος δεν έχει νοήματα, μετέχει του Φωτός, αλλά μετά την θεωρία καταγράφει την εμπειρία του με λέξεις και εικόνες που λαμβάνει από το περιβάλλον. Ο Θεός είναι Φως, οι Άγιοι ζουν μέσα στο Φως και στην συνέχεια περιγράφουν την άκτιστη αυτήν πραγματικότητα με στοιχεία της κτιστής πραγματικότητας. Η λέξη «άκτιστος» σημαίνει αδημιούργητος, δηλαδή δεν είναι κτιστός. Υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ ακτίστου και κτιστού και οι θεούμενοι το αντιλαμβάνονται αυτό κατά την διάρκεια της θεοπτικής τους εμπειρίας.

Περί Θεοπνευστίας - Σχέση Θεοπνευστίας καί ἀλαθήτου

 π. Ιωάννη Σ. Ρωμανίδη (+) Καθηγητή Πανεπιστημίου

Δυστυχώς σήμερα στην Ορθοδοξία υπάρχουν επιρροές παπικές και προτεστάντικες. Προσπαθούν να μας πείσουν είτε πως η Αγία γραφή είναι η μόνη πηγή πίστεως, είτε πως μόνο οι "εκπαιδευμένοι" και "διαβασμένοι" μπορούν να την ερμηνεύσουν.

Στην πραγματικότητα το μόνο κριτήριο ερμηνείας Θεόπνευστων γραφών είναι ο Φωτισμός και η Θέωση. Εαν κάποιος δεν βρίσκεται στην κατάσταση αυτή, τότε η οποιαδήποτε προσπάθεια ερμηνείας πιθανότατα θα πέσει στο κενό. βεβαίως σε κατάσταση φωτισμού και 

θέωσης δεν βρίσκονταν μόνο οι αρχαίοι Πατέρες αλλά και οι σημερινοί. Όμως πολλοί σήμερα, ενώ καμία σχέση δεν έχουν με αυτά έχουν τηνψευδαίσθηση πως μπορούν να ερμηνεύσουν ΠΛΗΡΩΣ τα Θεόπνευστα κείμενα. Αυτό οφείλεται, απλά στον εγωϊσμό και την υπερηφάνεια τους. Ανθρωποι όπως ο Teillard de Chardin, στην παπική Εκκλησία, εφαρμόζοντας έναν κίβδηλο "επιστημονισμό", κατάφεραν να εισάγουν ΝΕΟΕΠΟΧΙΤΙΚΕΣ αντιχριστιανικές αντιλήψεις. Ορισμένοι δικοί μας "Ορθόδοξοι" θα ήθελαν να κάνουν το ίδιο.

 Όπως λέει και ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος:

"Τι γαρ ακαθαρτότερον, ειπέ μοι, του μετά οιήσεως και υπερηφανίας διδάσκειν επιχειρούντος τα του Πνευματος άνευ Πνεύματος; Τι μιαρώτερον του μη μετανοήσαντος και προκαθάραντος εαυτόν, αλλά τούτο μεν αφέντος δια μόνης δε της ψευδωνύμου γνώσεως και της έξω σοφίας βουλομένου Θεολογείν και περί των όντων και αεί ωσαύτως όντων τολμηρώς διαλέγεσθαι; " .

(Θεολογικός, 1, 271-277, S.C. 122, 116)

ΝΕΟ-ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ Η ΙΔΡΥΣΗ ΙΣΛΑΜΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΣΤΟ ΤΜΗΜΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΑΠΘ!

                                                                                                      του Παναγιώτη Νούνη

                                           Ο ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΟΣ ΓΡΑΙΚΙΣΜΟΣ

Ο μακαριστός δογματολόγος, μέγας θεολόγος και διδάσκαλος της Εκκλησίας μας, πατέρας Ιωάννης Ρωμανίδης, έγραφε [1] ότι  Νεογραικύλος είναι ο συνεχιστής της παράδοσης των Γραικύλων πρό της Αλώσεως, οι οποίοι εκήρυτταν την ανάγκη της φραγκεύσεως του πνεύματος για να σωθούμεν από την δουλεία του σώματος! Είναι πλέον τόσο προφητικά  τα όσα μας αναφέρει διότι, ο νεογραικισμός εζήμιωσε και συνεχίζει να ζημιώνει την Ρωμιοσύνη μας με την ξενομανίαν του! Είτε αυτή είναι ο Αμερικανισμός, Γερμανισμός, Ρωσισμός, Φραγκισμός μέχρι ακόμα και Ισλαμισμός!

Είμαστε δυστυχώς δέκτες τις τελευταίες εβδομάδες, μιάς  αλλόκοτης εμμονής και παράδοξης  απόφασης, μερικών καθηγητών, της γνωστής πλεόν «πλειοψηφίζουσας μειοψηφίας» του τμήματος Θεολογίας, για την ίδρυση Ισλαμικών σπουδών, εντός της Ορθόδοξης Χριστιανικής Θεολογικής Σχολής  μας(!), με κύριο σκοπό και στόχο αυτών είναι να ιδρυθεί, (άκουσον-άκουσον) τμήμα ξεχωριστό Ισλαμικών σπουδών, εντός του τμήματος Θεολογίας! Ωστόσο, ο μακαριστός πατέρας Ρωμανίδης βοά εκ της Θριαμβευούσης Εκκλησίας προς τους παρόντες συναδέλφους του, ακαδημαϊκούς και πολιτικούς, οι οποίοι θέλουν πάση θυσία να επιβάλλουν τα πολιτικάντικα παίγνια διότι, ο Γραικύλος υποκρίνεται το λιοντάρι στους Ρωμηούς με την βοήθεια των ξένων (πρεσβειών, κονδυλίων, ευρώ-πουλων), αλλά είναι φρόνιμο ποντικάκι και υπόδουλος πνμευματικά στους ξένους! Αλλά η τραγικότητα του Γραικυλισμού είναι, ότι παρατηρείται το περίεργο φαινόμενο να ερωτεύεται ο Γραικύλος τον Αμερικανό φίλο του και να μισεί τον Γραικύλο των Γερμανών! Αλλά και το ανάποδο ή να ερωτεύεται ο Γραικύλος τον Ισλαμιστή φίλο του και να μισεί τον Γραικύλο των Άγγλων! Σκέτο βαβυλώνιο μπάχαλο η υπόθεση και όλα αυτά εξαιτίας της νόσου του Γραικυλισμού! Από απόψεως της Ρωμηοσύνης όμως οι Γραικύλοι είναι όλοι προ-δό-τες!

"Ὀρθόδοξοι καί ἀλλόθρησκοι"

Πρωτοπρ. Ἰωάννης Ρωμανίδης

ἀπό τό βιβλίο "Πατερική Θεολογία"

 

Ὅμως δέν εἶναι μόνο οἱ Ὀρθόδοξοι εὐσεβεῖς ἤ ζηλωτές Χριστιανοί πού ἔχουν ἀπόλυτη πεποίθησι γιά τήν θρησκεία τους, ἀλλά ὑπάρχουν καί μή Ὀρθόδοξοι, π.χ. Μουσουλμάνοι μέ ἀντίστοιχο πνεῦμα, ὅπως οἱ Πέρσες τοῦ Χομεϊνί π.χ., οἱ ὁποῖοι πιστεύουν ὅτι, ἄν φυλάξουν τήν ὀρθή πίστη, ὁ Θεός θά τούς χαρίση μία σχετική ὑλική εὐδαιμονία κλπ. 

Κάθε Ἐκκλησία ζῆ στόν δικό της χῶρο, μέ τίς δικές της δυνάμεις καί δίνει μάχη βάζει ἰδεῶν καί πεποιθήσεων. Στό ἐξωτερικό οἰ ἐκκλησίες τῆς δύσεως, τῆς Σχολαστικῆς παραδόσεως καί τῆς Προτεσταντικῆς παρδόσεως, τά τελευταῖα χρόνια ἔχουν βρῆ σκοῦρα τά πράγματα καί παρατηρεῖται μία μεγάλη στροφή πρός τήν Ὀρθοδοξία.

Ἡ νοερά ἐνέργεια

Πρωτοπρ. Ἰωάννης Ρωμανίδης

ἀπό τό βιβλίο "Πατερική Θεολογία"

Ὁ Θεός ἔδωσε στόν ἄνθρωπο νοερά ἐνέργεια, ἡ ὁποία εἶναι ἕνα φυσιολογικό συστατικό τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, καί ἡ ὁποία δυστυχῶς στόν συνήθη ἄνθρωπο δέν λειτουργεῖ καθόλου ἤ λειτουργεῖ ὑποτυπωδῶς. Γιά νά ἐπαναλειτρουργήση αὐτή ἡ νοερά ἐνέργεια, χρειάζεται νά προηγηθῆ ἡ θεραπεία τῆς ἀνθρωπίνης προσωπικότητος.Αὐτές τώρα οἱ παράμετροι, δηλαδή ἡ ἀνάγκη θεραπείας καί ἡ μέθοδος θεραπείας τῆς ἀνθρωπίνης προσωπικότητος, συνιστοῦν τήν οὐσία τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως. Ἀλλά δέν εἶναι μόνο ἡ νοερά ἐνέργεια τῶν Ὀρθοδόξων πού πρέπει νά θεραπευθῆ. Ἡ νοερά ἐνέργεια δέν εἶναι Ὀρθόδοξη. Δηλαδή δέν εἶναι μόνο τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν αὐτή ἡ ἀνάγκη, ἀλλά ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Νοῦν ἔχει ὅλος ὁ κόμσος κάι ὁ νοῦς αὐτός πρέπει νά θεραπευθῆ. 

Θησαυρός τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως Πρωτοπρ. Ἰωάννης Ρωμανίδης ἀπό τό βιβλίο "Πατερική Θεολογία"

Συμβαίνει νά ἔχωμε στά χέρια μας ἕναν θησαυρό, τήν Θεολογία τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, πού εἶναι ἀπαύγαμσμα καί ἀποτέλεσμα αἰώνων, ἐμπειριῶν, πού ἐπαναλαμβάνονται, ἀνανεώνονται καί καταγράφονται ἀπό τούς θεουμένους τῶν διαφόρων ἐποχῶν. Ἔχομε τίς ἐμπειρίες τῶν Πατριαρχῶν, τῶν Προφητῶν, καί μετά τίς ἐμπειρίες τῶν Ἀποστόλων, τίς ὁποῖες ὅλες ἀποκαλοῦμε δοξασμό. Δοξάζεται ὁ Προφήτης σημαίνει ὅτι βλέπει τήν δόξα τοῦ Θεοῦ. Δοξάζεται ὁ Ἀπόστολος σημαίνει ὅτι ὁ Ἀπόστολος βλέπει τήν δόξα τοῦ Χριστοῦ. Βλέποντας ὀ Ἀπόστολος τήν δόξα τοῦ Χριστοῦ, διαπιστώνει ἀπό τήν ἴδια τήν ἐμπειρία του ὅτι ἡ δόξα τοῦ Χριστοῦ στήν Καινή Διαθήκη εἶναι ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ στήν Παλαιά Διαθήκη. Ὁπότε ὁ Χριστός εἶναι ὁ Γιαχβέ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὁ Χριστός εἶναι ὁ Ἐλωΐμ τῆς Παλιᾶς Διαθήκης.

Ὀρθόδοξη Παράδοση ( ἄν δέν δοῦμε τό Φῶς σἐ αὐτήν τήν ζωή,... δέν θά τό δοῦμε στήν ἄλλη!)

Πρωτοπρ. Ἰωάννης Ρωμανίδης

ἀπό τό βιβλίο "Πατερική Θεολογία"

 

Αὐτή ἡ προετοιμασία τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, καθώς καί ὅλων τῶν ἀνθρώπων, που θέλουν νά δοῦν τόν Θεόν ὡς Φῶς, εἶναι στήν οὐσία της μία θεραπευτική ἀγωγή, ἡ ὁποία πρέπει νά ἀρχίση κάι νά τελειώση σ' αὐτήν τή ζωή. Πρέπει σ' αὐτήν τήν ζωή νά γίνη ἡ θεραπεία καί νά περατωθῆ. Διότι μετά θάνατον "οὔκ ἔστι μετάνοια". Αὐτή ἡ θεραπευτική ἀγωγή εἶναι ἡ οὐσία καί τό κύριο περιχόμενο τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως ὡς καί ἡ κύρια μέριμνα τῆς Ὀρθοδόξου ἐκκλησίας. Συνίσταται δέ καί ἀποτελεῖται ἀπό τά ἀκόλουθα τρία στάδια πνευματικῆς ἀναβάσεως:

Περί τῆς πτώσεως τοῦ Ἀδάμ (πῶς θά δοῦμε τόν Θεό στήν Δευτέρα Παρουσία)!

Πρωτοπρ. Ἰωάννης Ρωμανίδης

ἀπό τό βιβλίο "Πατερική Θεολογία"

 

Οἱ Πατέρες λένε ὅτι κατά τήν πτώση τοῦ ἀνθρώπου ἐσκοτίσθηκε ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου. Ἐσκοτίσθη ὁ νοῦς τοῦ Ἀδάμ. Δέν ἀσχολοῦνται οἱ Πατέρες μέ τόν Ἀδάμ ὡς Ἀδάμ, ἀλλά μέ τόν νοῦν τοῦ Ἀδάμ, ὁ ὁποῖος Ἀδάμ ἀρρώστησε, ἐπειδή ἐσκοτίσθηκε ὁ νοῦς του. Οἱ Πατέρες μιλᾶνε γιά ἀσύνετον νοῦν. Παντοῦ στήν Πατερική γραμματεία τό θέμα τῆς πτώσεως εἶναι ὁ σκοτασμός τοῦ νοός τοῦ ἀνθρώπου.

"Περί τῆς ἀποκλίσεως τῆς Δυτικῆς Χριστιανοσύνης, ἀπό τό Ὀρθόδοξο ἦθος"

Πρωτοπρ. Ἰωάννου Σ. Ρωμανίδου

ἀπό τό βιβλίο "Πατερική Θεολογία"

Ὁ Χριστός γιά τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, ἀποκαλεῖται ἐπανειλημμένως μέσα στίς εὐχές καί στά τροπάρια τῆς Ἐκκλησίας ὡς "ὁ ἰατρός τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων ἡμῶν".

Ἄν ψάξετε στήν Παπική ἤ στήν Προτεστανική παράδοση, αὐτή ἡ ἐπωνυμία γιά τόν Χριστό, ὡς ἰατρό, δέν ὑπάρχει πουθενᾶ! Ὁ Χριστός μόνο στήν Ὀρθόδοξη Παράδοσι ἀποκαλεῖται ἰατρός. -Γιατί ὅμως αὐτή ἡ Παράδοσις ἔσβησε ἀπό τούς Παπικούς καί τούς Προτεστάντες καί ὅταν τούς μιλᾶμε γιά θεραπευτική ἀγωγή, ξαφνιάζονται;