11/2/21 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Π. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

 

Διευκρινίσεις περί τῆς προφητείας τοῦ Γέροντος Ἐφραίμ Ἀριζόνας θά σᾶς ἀναγκάσουν νά γίνετε κλόουν, 31-1-2021, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

ΟΜΙΛΙΑ Π.ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΕΧΟΥΣΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΡΟΝΟΪΟ

Η ομολογία πίστεως, δρόμος σωτηρίας και αγιασμού

Συζητούν χριστιανοί μου ένας άνδρας, που μόλις πριν από λίγες μέρες είχε γίνει χριστιανός, μ’ έναν παλιό του φίλο.

– Ώστε βαπτίστηκες, του είπε, κι έγινες χριστιανός Ορθόδοξος, ε;
Του λέει, «μάλιστα».

– Μα τότε θα ξέρεις πολύ καλά, όλα τα σχετικά με το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Αλήθεια που Γεννήθηκε;

– Δεν ξέρω …;

– Πόσο χρονών ήταν όταν βγήκε στη μεγάλη Του δράση;

– Δεν ξέρω …;

– Πότε πέθανε; Πότε σταυρώθηκε;

– Δεν ξέρω.

– Σε πόσες μέρες αναστήθηκε;

– Μάλλον σε τρείς, αλλά δεν θυμάμαι.

– Ποια ήταν η κυριότερη θεϊκή Του διδασκαλία;

– Δεν ξέρω.

– Ποιοί ήσαν οι Απόστολοι που έγραψαν τα Ευαγγέλια;

– Δεν ξέρω.

Ποτέ Θεία Κοινωνία χωρίς ευλογία – Αληθινή ιστορία

Κάποτε μια νεαρή ψυχή εξωμολογήθηκε, όμως ήταν τέτοια η κατάστασις της που δεν της επέτρεπε η θεία Κοινωνία.

Αυτή νευρίασε, πληγώθηκε ο εγωισμός της φαίνεται, και αντέδρασε.

Επειδή ήταν συγγενής του επισκόπου, πήγε σε αυτόν και διαμαρτυρήθηκε.

Ο δεσπότης της είπε:

-Έλα την Κυριακή στον τάδε ναό που θα λειτουργήσω, και θα σε κοινωνήσω εγώ.

Πήγε λοιπόν η κοπέλλα και την ώρα που έφθασε στο Άγιο Ποτήριο, έκανε έναν φοβερό εμετό με μαύρα υγρά.

Φυσικά δεν κοινώνησε, γιατί την έπιασαν και σπασμοί στην κοιλιά και έμεινε για την άλλη Κυριακή.

Έκανε την νηστεία της και ξαναπήγε.

Καλημέρα Παναγία μου - Ὄμορφη ἱστορία

Κάποιος κύριος, πνευματικοπαίδι μου, μεγάλος κάπως στην ηλικία, οδηγούσε ένα πρωινό το αυτοκίνητο του και σε κάποιο σημείο του δρόμου είδε ένα προσκυνητάρι.

Επειδή λόγω της ηλικίας του οδηγούσε σχετικά αργά, πρόλαβε να δει μέσα στο προσκυνητάρι την εικόνα της Παναγίας. Τότε σκύβοντας ελαφρώς και απευθυνόμενος προς την εικόνα της Παναγίας είπε:

Ἡ μεγάλη δοκιμασία ἔφερε τήν σωτήρια ἀλλαγή

  Ο πατήρ Στέφανος Αναγνωστόπουλος διηγείται την παρακάτω πολύ διδακτική ιστορία στο βιβλίο του «Τοις κατά πρόθεσιν κλητοίς»

Ενθυμούμαι μια οικογένεια, η οποία για 15 χρόνια φαινομενικά ευημερούσε. Η δουλειά θαυμάσια. Ανέσεις πολλές. Αρρώστιες δεν είχαν. Και κατά κάποιον τρόπο, όλοι νόμιζαν ότι ήσαν ευτυχισμένοι μαζί με τα δυο παιδιά τους.

Στην καρδιά όμως του συζύγου υπήρχε πολλή πίκρα, γιατί η γυναίκα του όχι μόνον ήταν αδιάφορη για την θρησκευτική ζωή, αλλά, θα μπορούσε να την πη κανείς, άθεη. Ούτε τον σταυρό της δεν έκανε! Στην Εκκλησία ζήτημα είναι αν πήγαινε μια φορά τον χρόνο, εν αντιθέσει με τον σύζυγό της που εκκλησιαζόταν κάθε Κυριακή. Επιπλέον δε, προς μεγάλη θλίψη του συζύγου της, δεν ήθελε επ’ ουδενί να κάνει άλλο παιδί, και ποτέ δεν κατάλαβε αυτός ο καημένος ότι είχε κάνει δύο εκτρώσεις.

Αλλά και τα δυο παιδάκια που είχε, μήπως τα μεγάλωνε σωστά; Χαρτιά, φιγούρες χορού και αδιάκριτη χρήση τηλεοράσεως και internet. Γι’ αυτό και είχαν καταντήσει γκρινιάρικα, νευρικά, φιλόνικα, ατίθασα. Όσο για την γλώσσα και τους τρόπους τους; Ξεπερνούσαν τα όρια της θρασύτητας.

Δέν εἶμαι ἄξιος νά διορθώνω ἱερέα!

Πρωτ. Στεφάνου Κ. Ἀναγνωστόπουλου

Σ᾿ ένα μοναστήρι ζούσε ένας ευλαβέστατος ιερεύς· (το γεγονός μου διηγήθηκε ο μακαριστός Γέροντας Γαβριήλ, ο οποίος για πολλά χρόνια ήταν και Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Διονυσίου στο Άγιον Όρος).

Ολιγογράμματος ήταν ο ιερεύς, αλλά κληρικός δυνατής πίστεως, μεγάλης αρετής και πολλών πνευματικών αγώνων. Παρέμενε στην Προσκομιδή όρθιος για πολλές ώρες, παρ᾿όλο που είχαν ανοίξει οι φλέβες των ποδιών του και έτρεχαν. Πολλές φορές φαίνονταν τα αίματα, που έτρεχαν κάτω στο έδαφος από την ορθοστασία για την μνημόνευση των πολλών ονομάτων. Μέχρι τελευταίας στιγμής άνθρωπος θυσίας· και μάλιστα εκοιμήθη αμέσως μετά από Θεία Λειτουργία.

Όπως ήταν ολιγογράμματος, από κάποια παρανόηση τρόπον τινά, δεν τοποθετούσε κανονικά τις μερίδες στον Άγιο Δίσκο. Όταν τοποθετούμε τη μερίδα της Υπεραγίας Θεοτόκου πάνω στον Άγιο Δίσκο, λέμε: «Παρέστη η Βασίλισσα εκ δεξιών Σου…» Ο γέροντας ιερεύς νόμιζε ότι, αφού λέγει «εκ δεξιών Σου», πρέπει να τοποθετείται η μερίδα της Παναγίας δεξιά του Αμνού (όπως κοίταζε τον Άγιο Δίσκο)· δηλαδή τοποθετούσε ανάποδα τις μερίδες.

Τό Ἱερό Ἀντιμήνσιο

hristospanagia5

Τό Ἱερό Ἀντιμήνσιο: ἀντικαθιστᾶ τήν Ἁγία Τράπεζα καί χωρίς αὐτό Θεία Λειτουργία δέν τελεῖται. Πάνω στό Ἀντιμήνσιο μέ τό διπλωμένο καί συρραμμένο εἰλητό, τοποθετεῖται τό Ἱερό Εὐαγγέλιο, ἀντι τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ.
Στά χρόνια τῶν Διωγμῶν, ὡς Ἁγία Τράπεζα χρησιμοποιήθηκε ἀκόμη καί τό στῆθος τῶν Μαρτύρων!
Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Λουκιανός ἐπρόκειτο νά πεθάνη μαρτυρικά γιά τήν πίστι τοῦ Χριστοῦ. Ἦταν ἤδη φυλακισμένος. Ναός στή φυλακή δέν ὑπῆρχε, ἀλλά καί ὁ Μάρτυς δέν μποροῦσε νά μετακινηθῆ, ὄχι μόνο γιατί ἦταν δεμένος μέ βαρειές ἁλυσίδες, ἀλλά καί γιατί τήν προηγουμένη ἡμέρα εἶχε βασανισθῆ σκληρά, γιά νά ὑπογράψη καί νά δηλώση ὅτι προσκυνᾶ τά εἴδωλα καί ἀρνεῖται τόν Χριστό.
Ὄπως ἦταν, λοιπόν, καταπληγωμένος, ξαπλωμένος κάτω, δεμένος μέ τίς ἁλυσίδες καί ἐπειδή ἦταν ἱερεύς, ἐτέλεσε ὁ ἴδιος πάνω στό στῆθος του, μέσα σέ φρικτούς καί δυνατούς πόνους, τήν φρικτωτάτη Θυσία τῆς Θείας Λειτουργίας, χρησιμοποιῶντας τόν ἄρτο καί τόν οἶνο, πού τοῦ ἔφεραν κρυφά γιά τά Τίμια Δῶρα ἐκεῖ, στή φυλακή.
Στή φυλακή ὄμως δέν ἦταν μόνος.Ὑπῆρχαν κι ἄλλοι χριστιανοί, ὑποψήφιοι Μάρτυρες κι αὐτοί, μελλοθάνατοι γιά τό Χριστό. Ὅλοι μαζί ἔκαναν ἕναν κύκλο γύρο ἀπό τόν Ἅγιο Λουκιανό σέ σχῆμα Ναοῦ, Ἀγγέλων καί Ἁγίων καί κάλυπταν ἔτσι ἀπό πάνω τόν Μάρτυρα, γιά νά μήν πάρουν εἴδησι οἱ εἰδωλολάτρες δεσμοφύλακες καί οἱ δήμιοι «τά τελούμενα» τῆς Θείας Λειτουργίας. Φύλαξαν δηλαδή τό μεγάλο Μυστήριο ἀπό τά βέβηλα μάτια τῶν εἰδωλολατρῶν. (Καλλινίκου Κ. πρωτ.).

Πῶς μπορεῖ ὁ προσευχόμενος νὰ ἀρχίσει καὶ νὰ συνηθίσει τὴν εὐχὴ

Τοῦ πατρὸς Στεφάνου Ἀναγνωστοπούλου

Ε, εἶναι εὐκολότερο, ἐδῶ λίγο, λίγο νὰ δώσομε ἔτσι αὐτὴ τὴν ἔννοια, αὐτὴ τὴν διάσταση, πῶς ὁ ἐργαζόμενος στὸ γραφεῖο, ὁ καθηγητής, ὁ δάσκαλος, στὸ γιαπὶ ὁ ἐργαζόμενος, στὸ μόχθο καὶ λοιπά, μπορεῖ νὰ λέει τὴν εὐχή;

Μπορεῖ νὰ τὴ λέει τὴν εὐχὴ ἀρκεῖ νὰ κάνει, πῶς νὰ τὸ πεῖ κανείς... καὶ μία προπαίδεια. Ὅπως προετοιμάζεται ὁ καθηγητὴς καὶ ὁ δάσκαλος γιὰ τὸ μάθημα, καὶ κάθε ἄλλος ἐπαγγελματίας καὶ τεχνίτης, ὅπως σπουδάζει αὐτὸς ποὺ θὰ γίνει γιατρὸς καὶ ὁ ἄλλος ποὺ θὰ γίνει δικηγόρος, κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον ὑπάρχει μία περίοδος ἂς τὸ ποῦμε τρόπον τινά, κατὰ τὴν ὁποίαν προσπαθεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ ἐγκολπωθεῖ ἐσωτερικὰ μέσα του ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερο αὐτὴ τὴν εὐχή.

ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

 ( Πρωτοπρεσβύτερου Στέφανου Κ. Ἀναγνωστόπουλου )

Ἀπόσπασμα ἀπό τό ὁμώνυμο βιβλίο

Ὅταν ἤμουν ἐφημέριος στόν Ἅγιο Ἀθανάσιο Εὐόσμου Θεσσαλονίκης, μοῦ εἶχαν διηγηθῆ μία φοβερή ὀπτασία ἑνός εὐλαβεστάτου Ἱερέως, τήν ὁποία ἀξιώθηκε νά δῆ ἐν ἐκστάσει ψυχῆς, στό δωμάτιό του, ἐνῶ διάβαζε μέ πολλή κατάνυξι τίς Εὐχές τῆς Θείας Μεταλήψεως, διότι σέ λίγο θά πήγαινε στόν Ναό του, γιά νά  λειτουργήση.

     Ξαφνικά βλέπει τόν ἑαυτό του νά βρίσκεται μέσα στήν Ἐκκλησία καί μάλιστα ἱερουργοῦντα. Κατά τόν Καθαγιασμό τῶν Τιμίων Δώρων «εἶδε» μέ τά μάτια τῆς ψυχῆς του μιά ὑπέρλαμπτρη στήλη οὐρανίου φωτός νά καλύπτη τά Τίμια ἁγιασθέντα Δῶρα καί ταυτόχρονα ἕνα Βρέφος, ἑνός περίπου ἔτους, νά ἐμφανίζεται ξαπλωμένο μπροστά ἀπό αὐτά μέ τόση ἐκθαμβωτική ἀκτινοβολία, πού ξεπερνοῦσε κι αὐτή τή λάμψι τοῦ ἡλίου. Τόν δέ ἑαυτό του τόν «εἶδε» νά λαμπροφορῆται ἀπό τίς θεϊκές ἀκτῖνες τοῦ Θείου Βρέφους.