ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΕΥΡΩΠΗ - Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΥΡΩΠΗ (Άγιου Νικολάου Βελιμίροβιτς)  Επισκόπου ΑΧΡΙΔΑΣ   Τι είναι ή Ευρώπη; Είναι ή επιθυμία και ο πόθος της εξουσίας και της ηδονής και ή γνώσης. Αμφότερα ανθρώπινα, ή ανθρωπινή επιθυμία και πόθος και ή ανθρωπινή γνώσης. Και τα δύο προσωποποιούνται εις τον Πάπα και εις τον Λούθηρο. Τι είναι λοιπόν ή Ευρώπη; Ό Πάπας και ό Λούθηρος. Χορτασμένοι οι ανθρώπινες επιθυμίες εις το έπακρον και χορτασμένη ή ανθρωπινή γνώσης εις το έπακρον. Ό ευρωπαϊκός Πάπας είναι ή ανθρωπινή επιθυμία της εξουσίας. Ό ευρωπαϊκός Λούθηρος, ή πείσμων απόφασης του ανθρώπου τα πάντα να εξηγηθούν με τον νουν του. Ό Παπισμός χρησιμοποιεί την πολιτική, επειδή μόνον δι' αυτής αποκτά τις την εξουσία. Ό Λουθηρανισμός χρησιμοποιεί την φιλοσοφία και την επιστήμη, επειδή νομίζει ότι αυτός είναι ό δρόμος, δια να απόκτηση τις την σοφία. Ούτως, ή επιθυμία κήρυξε τον πόλεμο κατά της γνώσεως και ή γνώσις κατά της επιθυμίας. Τούτο είναι ή Ευρώπη.  Εις την εποχή μας, όμως, ήλθε μία νέα γενεά Ευρωπαίων, ή οποία νύμφευσε την επιθυμία με την γνώσιν και απέρριψε και τον Πάπα και τον Λούθηρο... Ή ανθρωπινή επιθυμία και ή ανθρωπινή σοφία εστεφανώθησαν εις τάς ημέρας μας και ούτω συνήφθη γάμος, ό οποίος δεν είναι ούτε ρωμαιοκαθολικός ούτε λουθηρανικός, άλλ' οφθαλμοφανώς και δημοσίως σατανικός. Η σημερινή Ευρώπη δεν είναι πλέον ούτε παπική ούτε λουθηρανική. Είναι υπεράνω και έκτος τούτων. Είναι ολότελως επίγειος, χωρίς έστω και τον πόθον να ανεβαίνει εις τον ουρανό, είτε με το διαβατήριο του αλάθητου Πάπα είτε πάλιν δια της κλίμακας της προτεσταντικής σοφίας. Αρνείται εντελώς το ταξίδιον εκ του κόσμου τούτου. Επιθυμεί να παραμείνει εδώ. Επιθυμεί να είναι Ο τάφος της όπου και το λίκνο της. Δεν γνωρίζει περί άλλου κόσμου. Δεν αισθάνεται την ουράνιο ευωδία. Δεν βλέπει εις τον ύπνον της τους Αγγέλους και τους Αγίους. Δία την Θεοτόκο δεν θέλει να ακούσει. Ή ακολασία την στερεώνει εις το μίσος κατά της παρθενίας. [...] Οι φίλαρχοι και υπερήφανοι λαοί της Ευρώπης δεν αναγνωρίζουν ποτέ το σφάλμα των. Έχουν χάσει την έννοια της αμαρτίας και της μετανοίας. Δια κάθε κακόν εις τον κόσμον την ευθύνη έχει άλλος, αυτοί ποτέ. Πώς θα ηδύναντο αυτοί να διαπράξουν αμαρτία, αφού εκάθησαν επί τού θρόνου του Θεού και ανακήρυξαν τους εαυτούς των αλάθητους θεούς! Πρώτον ανακήρυξε τον εαυτόν του αλάθητο ό θρησκευτικός των ηγέτης, ό Πάπας. Το παράδειγμά του, και εις πείσμα του, το ακολούθήσαν οι άρχοντες της Δύσεως και οι Βασιλείς. Όλοι ανακηρύχτηκαν αλάθητοι και οι τον Σταυρόν φορούντες και οι την μάχαιραν φέροντες. ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ πηγη

Κηδεύτηκε με τιμές ήρωα ελληνορθόδοξος μάρτυρας της Δαμασκού

 

Η σωρός του Ιωσήφ σε πάνδημη κηδεία

Η Δαμασκός κήδευσε με τιμές ήρωα ελληνορθόδοξο μάρτυρά της.   Ξεκλήρισαν οικογένεια για την φιλανθρωπική εθελοντική δράση της κόρης.

Βρυξέλλες, Δ.Πορφύρης /Π.Σταφυλά

  

Χθες
στις 4.00 μ.μ., σε κλίμα μεγάλης συγκίνησης έγινε η κηδεία του
ελληνορθόδοξου πολίτη Raja Joseph Mkallash στον ελληνορθόδοξο καθεδρικό
του Τιμίου Σταυρού στη συνοικία Μπαμπ Τούμα της Δαμασκού όπου εδρεύει
και το Πατριαρχείο Αντιοχείας. Τη σωρό του συνόδευσε πλήθος κόσμου και
τιμητική μπάντα καθώς ο Ιωσήφ ήταν πολύ αγαπητός και δημοφιλής στους
νεολαιίστικους κύκλους της Δαμασκού. Πλάνα από τη νεκρώσιμη πομπή
μετέδωσε κανάλι της πρωτεύουσας BTNN .

Ο
Ράτζα Ιωσήφ, που έμενε στη συνοικία Αλ Κάσσα δίπλα στην κεντρική
πλατεία Αβασσιδών, όπου η πλειοψηφία των κατοίκων είναι χριστιανοί,
χτυπήθηκε από όλμο τρομοκρατών που στόχευε την εκκλησία « Παναγία της
Δαμασκού » και έπεσε μπροστά από το ναό όπου  βρισκόταν ο νεαρός άνδρας.

      Την ίδια μέρα 03/08/13 στη Δαμασκό πραγματοποιήθηκε και μια άλλη
τρομοκρατική ενέργεια, όταν ένοπλοι εισέβαλαν  ξημερώματα στην κατοικία
της οικογένειας του Ghassan Youssef στη συνοικία Rukn al Din.Άλλα μέλη
της οικογένειας τα κατέσφαξαν κι άλλους τους εκτέλεσαν εν ψυχρώ
πυροβολώντας τους.Νεκροί είναι ο πατέρας Ghassan Youssouf μηχανικός,η
σύζυγός του και οι τρεις κόρες του : Εllen δευτεροετής φοιτήτρια
πληροφορικής, Wallas φοιτήτρια φαρμακευτικής και Walloris μαθήτρια της 1ης
γυμνασίου. Έδειξαν τα « φιλάνθρωπα αισθήματά » τους χαρίζοντας τη ζωή
στο 7χρονο αγοράκι της οικογένειας Daniel που ήταν και αυτόπτης μάρτυρας
της τραγικής σκηνής.

To
κίνητρο του στυγερού εγκλήματος  ήταν η εθελοντική δράση της κόρης
Wallas η οποία είχε στο ενηργητικό της μεγάλη δραστηριότητα σε ομάδα
εθελοντών της Δαμασκού που παρείχε βοήθεια στις οικογένειες θυμάτων
πολέμου και ήταν γνωστή για το φιλανθρωπικό της έργο.

Το αγγελτήριο θανάτου του ελληνορθόδοξου Ιωσήφ

Η πομπή για τον ελληνορθόδοξο καθεδρικό

Η εκκλησία περιμένει την σωρό του νέου άνδρα

Η φοιτήρια εθελόντρια Wallas με τον αδερφό της Daniel

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ κ. ΣΟΙΜΠΛΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝ ΑΥΤΩ ΟΜΟΙΟΥΣ

 

Ο συγγραφέας του πονήματος "Ιωάννης Καποδίστριας- ο Άγιος
της πολιτικής" και δ/νων σύμβουλος της Ελαίας ΑΜΚΕ
κ. Κορνιλάκης Ιωάννης

Του συγγραφέα κ.Ιωάννη Κορνιλάκη

Ώ άνθρωποι της Εσπερίας. Ναι σεις που κάθεστε με αλαζονική αυταρέσκεια στα προιόντα του τεχνολογικού σας πολιτισμού. Σεις που αλαζονικά απολαμβάνετε τον πλούτο τον προερχόμενο απ’ τις εξαγωγές σας. Σεις που ευλογείτε το πλεόνασμα στο ισοζύγιο των τρεχουσών σας συναλλαγών. Σεις που κομπάζετε για τα επιτεύγματα της πειθαρχίας σας. Σεις που ανυμνείτε την οργανωσιακή σας κολτούρα. Σεις που δεν μάθατε ποτέ την λέξη συναγωνιστικότητα και κάνατε λάβαρο στην καθημερινή σας διάλεκτο την λέξη ανταγωνιστικότητα. Σεις που κουνάτε επιδεικτικά το δάκτυλο στους λαούς.

Σεις που αιματοκυλήσατε δυο φορές τον κόσμο. Σεις που μαυροφορέσατε χήρες και ορφανά. Σεις που κατακάψατε το φτωχικό κεραμμύδι που σκέπαζε τη λευτεριά μας. Σεις που κάνατε παρανάλωμα του πυρός τα σπαρτά που ήταν απαραίτητα για τη ζωή μας. Σεις που βιάσατε τις γιαγιάδες, μανάδες και αδελφές μας. Σεις που παραμείνατε ασυγκίνητοι στο κλάμα των παιδιών μας. Σεις που συνθλίψατε τις ψυχές μας. Σεις που αντιλαμβάνεστε στην βάση των προτεσταντικών-θρησκευτικών σας αντιλήψεων τον Θεό τιμωρό, ενω είναι μόνον Αγάπη. Σεις που ακόμη θεωρείτε τον Χριστιανισμό θρησκεία ενώ είναι Αποκάλυψις.

Σεις όμως που υμνήσατε το Αρχαιοελληνικό μας πνεύμα. Οι λόγιοι και φιλόσοφοι  σας έκλαψαν απαρηγόρητοι καθώς μετέφραζαν στην γλώσσα σας Ηράκλειτο, Πλάτωνα, Αριστοτέλη. Έκλαψαν απαρηγόρητοι γιατί διαπίστωσαν ότι τίποτα δεν είχαν να προσφέρουν στην ανθρωπότητα, αφού τα είχαν προσφέρει οι Αρχαίοι Έλληνες. Σεις που υμνήσατε και υμνείτε τον Αρχαιοελληνικό πολιτισμό, είτε είναι φιλοσοφία, είτε είναι θέατρο, είτε είναι γλυπτική, είτε είναι αρχιτεκτονική, είτε είναι πολιτειακό σύστημα, είτε είναι γενικότερης μορφή τέχνης. Σεις που πλέκετε το εγκώμιο των Ελλήνων για τον Μαραθώνα, τις Θερμοπύλες, την Σαλαμίνα. Σεις που απολαμβάνετε σε ταινίες του Hollywood τους 300 του Λεωνίδα, τον Αχιλλέα στην Τροία, αλλά κλείνετε τα μάτια σας στο ολοκαύτωμα των Εβραίων και όχι μόνο.

Σεις που γεμίσατε τα μουσεία σας με έργα πολιτισμού άλλων λαών, τα οποία κατακλέψατε με τις επεκτατικές σας πολεμικές επιχειρήσεις. Σεις που τα τελευταία χρόνια πληροφορηθήκατε για τον πλούτο που κρύβουν στα βάθη τους οι Ελληνικές θάλασσες, και επιχειρήτε με <νόμιμο> τρίτο οικονομικό πόλεμο τη φορά αυτή, να τον οικειοποιθείτε. Αλήθεια ποιός άραγε σας έκανε να πιστέψετε ότι σας ανήκει; Είναι δυνατόν να σας ανήκει κάτι που χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να δημιουργηθεί, (και μιλώ για τους Ελληνικούς υδρογονάνθρακες), και κανένα ανθρώπινο χέρι δεν μεσολάβησε;

Σεις βέβαια στην βάση των προτεσταντικών-θρησκευτικών σας αντιλήψεων, στην βάση της πολλής επιστημοσύνης σας, μπορείτε να ομιλείτε περί φύσεως, γιατί σας πιάνει κρύος ιδρώτας αν κάποιος ομιλεί περί Θεού, (όταν δεν τον θεωρείτε γραφικό), και μάλιστα ενός     Θεού που ξεπερνά και τις αντιλήψεις σας αλλά και τα μικρά σας αναστήματα.

Σας πληροφορώ λοιπόν ότι αυτός ο πλούτος των θαλασσών μας έχει Δημιουργό, έχει ιδιοκτήτη, έχει και σκοπό. Δημιουργό με Γεννήτορα Πατέρα, Γεγεννημένο Υιό, Πνεύμα Ζωοποιό. Θεό Τριαδικό. Μόνο που για να Τον καταννοήσετε θα πρέπει να μάθετε την γλώσσα Του. Η δική σας η γλώσσα είναι πολλή καλή αλλά για να επικοινωνείτε μεταξύ σας. Άν επιθυμείτε να κοινωνήσετε μαζί Του, θα πρέπει να υποβληθείτε στον κόπο να μάθετε την Ελληνική. Πιστέψτε με θα πληροφορηθείτε και μια διαφορετική μαθηματική-αλγεβρική ισότητα απ’ αυτήν της Δύσεως που δηλώνει την αυθεντία ότι 2+2=4. Η δική μας μιλά για 1=3 και 3=1. Πιστέψτε με θα αντιληφθείτε τι σημαίνουν Υποστάσεις του Θεού, Φύσεις του Θεού, Ουσία του Θεού, Ομοούσιον της Τριάδος, ενέργειες Άκτιστες του Θεού, Ενότητα, Αγάπη.

Είναι προφανές ότι οι λέξεις αυτές σας είναι τελείως άγνωστες. Και αφού σας είναι άγνωστες, η εντελέχεια σας είναι ο θάνατος, αφού είναι αδύνατη η κοινωνία μαζί Του, αφού είναι αδύνατη η ένωση με την αγάπη Του, αφου νομοτελειακά αγνοείτε την μέθεξη μαζί Του, που είναι ζωή στην αιωνιότητα.

Αγαπητέ κ. Σόιμπλε, τόση ώρα σας μιλούσα για Τον Δημιουργό του ορυκτού μας πλούτου. Τώρα θα σας μιλήσω για τον ιδιοκτήτη του, που δεν είναι άλλος απ’ τον Ελληνικό λαό. Ο πλούτος αυτός δημιουργήθηκε απ’ Τον Δημιουργό στα βάθη του απέραντου Ελληνικού γαλάζιου και όχι στα περίχωρα του Βερολίνου. Τον δεύτερο λόγο επομένως, αφου τον πρώτο τον έχει είπαμε Ποιός, τον έχει ο λαός που ακόμη στέκεται στα πόδια του, και δυστυχώς για εσας, θα συνεχίσει να στέκεται, αφου οι ρίζες του πάνε τουλάχιστον 5.000 χρόνια πίσω στα βάθη της ιστορίας. Ο πλούτος αυτός του ανήκει, έστω κι’αν τον διαπραγματεύεστε με αυτους που με νόμιμο τρόπο υποκλέπτουν την ψήφο του, στηριγμένοι σε ψεύτικες υποσχέσεις, σε εκβιαστικά-φοβικά διλήμματα και σε χιλιοειπομένους όρκους σωτηρίας.

Είναι βέβαια γεγονός ότι μέχρι και σήμερα επιτυγχάνετε τους στόχους σας, αλλά όχι με την συνδρομή των Ελλήνων, αλλά κάποιων που ανοίγουν τις κερκόπορτες του Έθνους από μέσα. Αυτό όμως δεν θα συνεχιστεί. ΠΡΩΤΟΝ γιατί διαπράξατε το μοιραίο λάθος. Ξυπνήσατε και συνεχίζετε να ξυπνάτε τον Έλληνα. Έπρεπε να τον αφήσετε στο σκοτάδι του. Έπρεπε να τον αφήσετε στο σπήλαιο του Πλάτωνος, να νομίζει αλήθειες τις ψεύτικες σκιές. Έπρεπε να τον αφήσετε στην νομιζόμενη ευδαιμονία του πολυτελούς αυτοκινήτου, του σκάφους να νομίζει ότι αποτελεί νέα εκδοχή Ωνάση, στις εξωτικές διακοπές του στις Μαλδίβες, στις σπουδές των παιδιών του στα κολλέγια που παρέχουν γνώσεις, παρέχουν εκπαίδευση, αλλά όχι παιδεία. ΔΕΥΤΕΡΟΝ αποτολμήσατε το χείριστο. Δεν λάβατε υπ’ όψιν σας τον Θεό των Ελλήνων. Ναι Εκείνον που έβαλε την υπογραφή Του για την λευτεριά μας, κι’ ας γνώριζε ότι αυτό που θάρθει θάναι ψευτορωμέηκο (με η), γιατί επίσης γνώριζε και μάλιστα μας πληροφόρησε, ότι μετά θα σιμώσει το αληθινό. Και είμαστε πλέον τόσο κοντά...

Ξυπνήσαμε και πληροφορούμαστε καθημερινά, ότι ο τελευταίος Ρωμηός Κυβερνήτης του Έθνους μας υπήρξε ο Ιωάννης Καποδίστριας. Ναι αυτός που ως Υπουργός των εξωτερικών της Ρωσίας συνέβαλλε καταλυτικά στην ομοσπονδιοποίηση της Γερμανίας. Ναι αυτός που ώθησε τον δικό σας Γκαίτε να εκφωνήσει μετά την δολοφονία του, ότι παύει να είναι πλέον φιλέλλην. Ίσως τελικά να μην έχετε άδικο που είστε ανθέλλην, μιας και ο τόπος αυτός φέρει ακόμη το άγος της δολοφονίας του.

Και κάτι τελευταίο κ. Σόιμπλε, γιατί επιστολή γράφουμε, αν και ποτέ δεν θα την διαβάσετε, αν και εμείς ουσιαστικά σε άλλους την στέλνουμε...

Το μηχάνημα που δημιουργήσατε έχει βλάβη και θα πρέπει να ανακληθεί, όπως άλλωστε κάνετε με τα επώνυμα αυτοκίνητα που παράγετε. Το μηχάνημα που ονομάσατε Ενωμένη Ευρώπη (τι άστοχο, αφού τα σύνορα τα έβαλαν άνθρωποι), το υπομηχάνημα που ονομάσατε Ευροζώνη (άλλος εκπληκτικός ονοματισμός), και το ανταλλακτικό που λέγεται Ευρώ, (εδώ κι’αν μεγαλούργησαν), θα πρέπει να ανακληθούν προς επισκευή.

Δεν ανήκει η Ελλάς στην Ευρώπη. Η Ευρώπη οφείλει την ύπαρξη της στην Ελλάδα. Η Ελλάδα πάντα θα προσβλέπει στην    Ευρώπη ως Μάνα προς τα παιδιά της, ανεξάρτητα αν αυτά δεν της αναγνωρίζουν την Μητρότητα. Φτιάξτε το μηχάνημα και εμείς θα το επαναεισάγουμε, αρκεί να διαθέτει αξίες και όχι αξία...Αρκεί να διαθέτει αρετή, ενότητα, αδελφωσύνη, αλληλεγγύη, σεβασμό στην διαφορετικότητα, ΑΓΑΠΗ-ΘΕΟ. Ίσως είναι δύσκολη η επισκευή αλλά αναγκαία γιατί τα ατυχήματα θα είναι πολλά και επώδυνα. Ευτυχώς δεν το λέγω μόνον εγώ. Το λέγει απ’ τις αρχές του 20^ου αι. ένας κατάδικός σας φιλόσοφος ο Oswald Spengler, στο μνημειώδες έργο του, που δεν θα θέλατε ούτε να ακούσετε, Η παρακμή της Δύσης.  Φτιάξτε το μηχάνημα στις προδιαγραφές που σας ανέπτυξα μήπως και προλάβετε όχι βέβαια την παρακμή, αφου αυτή έχει ήδη συντελεστεί, αλλά την κατάρρευσή της όπως προφητικά προλέγει ο δικός σας φιλόσοφος.

ΥΓ. Σεις αν σκάψετε την γη σας θα βρείτε μόνον πλούτο ορυκτό. Εμείς θα βρούμε κυρίως νεκρούς. Οι νεκροί μας, μας κρατούν ζωντανούς.                                                                                                  

 

 http://ioannis-kapodistrias.blogspot.com

Γιατί φιλάμε το χέρι του ιερέα (;)

 

Πέθανε ο γέροντας ιερέας σας. Στη θέση του ήρθε ένας νεαρός ιερέας, που μόλις αποφοίτησε από την ιερατική σχολή. Με χαρά φιλούσατε το χέρι του γέροντα ιερέα. Αλλά τώρα σας ήρθε ένας νεαρός! Πώς να του φιλήσετε το χέρι αφού είναι πολύ νεότερός σας;

Θα σας διηγηθώ μια ιστορία για τον Σέρβο βασιλιά Μίλος. Κάποτε θα λειτουργούσε ένας όχι ηλικιωμένος, αλλά πολύ νέος ιερέας. Ο γερο-βασιλιάς ήταν πολύ ευσεβής. Η Θεία Λειτουργία δεν άρχιζε, αν δεν είχε ακόμη πάει και αυτός στην Εκκλησία. Και όταν επήγε, στάθηκε στη μέση στο θρόνο του, και προσευχόταν όπως όλοι.

Όταν τελείωσε η Λειτουργία, ο βασιλιάς πήγε να φιλήσει το χέρι του παπά και να πάρει αντίδωρο. Μα εκείνος από σεβασμό έδωσε το αντίδωρο, και τράβηξε γρήγορα το χέρι του, για να μην το φιλήσει ο γερο–βασιλιάς. Τότε ο βασιλιάς Μίλος τον κοίταξε αυστηρά και του είπε:
- Δωσ' μου το χέρι σου. Δεν φιλάω το δικό σου χέρι, πάτερ. Την ιεροσύνη σου προσκυνώ, που είναι πιο μεγάλη και από μένα και από σένα!

Τώρα το καταλαβαίνεις το νόημα. Ο γερο–βασιλιάς μίλησε στην εκκλησία θεόπνευστα.

Ο ιερέας σας μπορεί να είναι μόλις 25 χρονών. 

Μα η ιεροσύνη του είναι από καταβολής κόσμου. Όταν λοιπόν του ασπάζεστε το χέρι, προσκυνάτε την ιεροσύνη του, που φθάνει διαδοχικά από τον Χριστό και τους Αποστόλους μέχρι τον ιερέα σας. Όταν φιλάτε το χέρι του παπά σας, φιλάτε ολόκληρη την αλυσίδα των Οσίων και αγίων ιερέων και Ιεραρχών, από τους Αποστόλους μέχρι σήμερα.

Ασπάζεστε και προσκυνάτε τον Άγιο Ιγνάτιο τον Θεοφόρο, τον Άγιο Νικόλαο, τον Άγιο Βασίλειο, τον Άγιο Σάββα και «όλους τους επίγειους αγγέλους και ουράνιους ανθρώπους», που όταν ήταν στη γη εκοσμούσαν την Εκκλησία και τώρα στολίζουν τον ουρανό!

Το φίλημα που κάνουμε στο χέρι του παπά δεν είναι φίλημα φυσικό. Είναι φίλημα άγιον, όπως γράφει στους Κορινθίους ο Απόστολος Παύλος.

Να το ασπάζεστε, λοιπόν, το χέρι του ιερέα που σας ευλογεί. Είναι ευλογημένο από τον Θεό. Με τη χάρη της ιεροσύνης. Με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Να το φιλάτε το χέρι του ιερέα σας. Όσο νέος και αν είναι. Και να τον ακούτε.

Επίσκοπος Αχρίδας, Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Περιοδικό Έκφραση, Νοέμβριος 2004

Πηγή: imverias.blogspot.gr - agiosmgefiras.blogspot.gr

 http://clopyandpaste.blogspot.gr

Σήμερα γιατί δεν έχουμε πολλούς Αγίους;

 

Μια από τις αιτίες είναι επειδή, αντί οι μάνες να προσεύχονται για την οικογένειά τους, για τα παιδιά τους, κάθονται και παρακολουθούν ένα σωρό τηλεοπτικές σειρές! Δεν θέλουν να τις χάσουνε!

Ρώτησε τις μάνες όλες ποιες γονατίζουν και προσεύχονται! Κάποιες πιθανόν να προσεύχονται, αλλά τι προσευχή αναπέμπουν στον Θεό; Εκεί είναι τώρα το μυστικό.

Θα σας το πω με ένα παράδειγμα.

Είδα με τα μάτια μου μια κοπέλα, να παίρνει τηλέφωνο. Την ώρα που μιλούσε με το παλικάρι της, τσακώθηκαν και μετά από λίγο χωρίσανε. Έβαλε η κοπέλα τα κλάματα και εγώ την ρώτησα:

-Τι έχεις παιδί μου;

-Χωρίσαμε κι εγώ τον αγαπώ.
Και άρχισε να κλαίει.

-Τι κάνει η έλλειψη του αγαπημένου;
Φέρνει δάκρυα, το αίσθημα ότι χάνεις κάποιον που αγαπάς.

-Τι κάνει τότε η καρδιά σου;
Κλαίει, λυπάται, πονά, δεν θες να τον χάσεις. Αυτό ακριβώς είναι.

Τώρα, ρωτήστε τον εαυτό σας:

Πότε μπόρεσε κανείς με δάκρυα να αναζητήσει τον Θεό; Πότε μπόρεσε με δάκρυα να Τον αγαπήσει; Πότε μπόρεσε να Τον νιώσει τόσο δικό Του και να νιώσει τόσο πολύ την έλλειψή Του, ώστε με δάκρυα να Τον αναζητήσει;

Αυτό είναι ο θεϊκός έρωτας!

Το καταλάβατε;

Γι’ αυτό και σήμερα, ενώ υπάρχουν πολλοί που προσεύχονται, λίγοι είναι αυτοί που είναι ενωμένοι με τον Χριστό, σαν ένα.

Ο Χριστός δεν ζητάει τυπικές παπαγαλίστικες προσευχές. Την καρδιά μας ζητάει.

Δεν τον σαγηνεύουν τα περίπλοκα και αδιάφορα λόγια. Την ψυχή μας θέλει. Οι προσευχές μας να είναι εγκάρδιες, να Του μιλάμε απλά και αληθινά!


ΕΓΓΥΣ ΚΥΡΙΟΣ ΤΟΙΣ ΣΥΝΤΕΤΡΙΜΜΕΝΟΙΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑΝ
ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΤΑΠΕΙΝΟΥΣ ΤΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΣΩΣΕΙ. (Ψαλμ. 34, 18)

(= Ο Κύριος είναι κοντά σε όσους έχουν συντετριμμένη καρδιά, και θα σώσει τους ταπεινούς στο πνεύμα.)

ΠΗΓΗ: www.pentapostagma.gr

30+1 Θαυματουργές Εικόνες της Παναγίας μας

 

Παναγία Δοβρά ή Καλή Παναγία, Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά, Βέροια

Στη συνείδηση της Ορθοδόξου Εκκλησίας η Παρθένος Μαρία κατέχει ιδιαίτερη και ξεχωριστή θέση, που είναι καρπός άδολης και καρδιακής αγάπης του λαού του Θεού προς το πρόσωπό της. Η θέση αυτή δεν την αυτονομεί, δεν την εξυψώνει υπερβαλλόντως και αναρμόστως, προκαλώντας εσωτερικές αμφιβολίες και αντεγκλήσεις, αλλά την καθιστά αυτή που ακριβώς είναι, σε σχέση
πάντα με τον Ιησού Χριστό, τον Υιό και Θεό της.

Γι’ αυτό «η τιμή που δείχνουμε στην Θεοτόκο όχι μόνο δε μειώνει την λατρεία μας προς τον Θεό, αλλά, ακριβώς, έχει το αντίθετο αποτέλεσμα: όσο περισσότερο τιμούμε τη Θεοτόκο, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούμε τη μεγαλειότητα του Υιού της, επειδή τιμούμε τη Μητέρα ακριβώς λόγω του Υιού» (Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος Γουέαρ).

 

Η Ορθόδοξη Θεολογία, λοιπόν, έρχεται να συνεχίσει και να εμπλουτίσει την Ορθόδοξη παράδοση, μια παράδοση που, το ένα και μοναδικό πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, το πολλαπλασιάζει και το μετασχηματίζει, αποδίδει σ’ αυτό ονόματα και ιδιότητες, ανάλογα με την ιστορία, τα ήθη και τα έθιμα κάθε περιοχής, χωρίς να καταστρέφει, όμως, ούτε στιγμή τη μοναδικότητά του. Και ενώ θα περίμενε κανείς αυτή η πολυδιάσπαση του προσώπου, από την Μεγαλόχαρη στην Εικοσιφοίνισσα, από την Ξενιά στη Χοζοβιώτισσα, από την Γλυκοφιλούσα στην Γοργοϋπήκοο, από την Σουμελά στην Ελευθερώτρια κ.ο.κ. να προκαλεί σύγχυση, εντούτοις, αποκαλύπτει την χωρίς μέτρο αγάπη των πιστών, τον ασίγαστο και διαχρονικό πόθο των παιδιών να δουν και να μιλήσουν στη Μητέρα τους, σύμφωνα με τις προσωπικές τους ανάγκες, προϋποθέσεις και ιδιαιτερότητες.

Και στο σημείο αυτό η Θεολογική συνείδηση και εμπειρία, όπως διαμορφώθηκε Συνοδικά στους αιώνες, μέσα από τον πλούτο της γνώσης και της σοφίας των Αγίων Πατέρων, έρχεται να δογματίσει για την Μαρία και να την εγκαταστήσει στην καθημερινή ζωή της Εκκλησίας ως Μητέρα, ως Θεοτόκο και ως Παναγία.

Η Μαρία κατέκτησε την Μητρική ιδιότητα και αναγνώριση γιατί αναδέχθηκε την εξωπραγματική, για τα ανθρώπινα μέτρα, αποστολή να γίνει το σκεύος της εκλογής, το δοχείο της Χάριτος, διά του οποίου τέθηκε σε εφαρμογή το σχέδιο της Θείας Οικονομίας. Ήταν το πρόσωπο εκείνο που επικέντρωνε πάνω του όλα τα χαρίσματα και τις ιδιαίτερες προϋποθέσεις, για να φέρει στους φθαρτούς και θνητούς κόλπους της τον Άχρονο, να κυοφορήσει τον Αχώρητο, να γεννήσει τον Θεάνθρωπο. Υπήρξε το πρόσωπο «κλειδί» στην ανθρώπινη ιστορία, που έβγαλε ασπροπρόσωπο το ανθρώπινο γένος και, με την έμφυτη ταπείνωση, την ευλογημένη υπακοή, τη θαυμαστή αγνότητα, την άδολη παιδικότητα, έγινε η Μητέρα του Ενανθρωπήσαντος Ιησού, δίνοντας στον πληγιασμένο και τετρωμένο από την αμαρτία άνθρωπο το δώρο της ελπίδας, της λύτρωσης και της σωτηρίας.

Την ίδια στιγμή έγινε η μόνη και αληθινή μητέρα όλων των ανθρώπων, εκείνη που μετουσιώνει διαρκώς τις ελπίδες και τους πόθους του ανθρωπίνου γένους, εκείνη που λειτουργεί ως μεσολαβητής και πρεσβευτής των ανθρωπίνων δεήσεων και παρακλήσεων, «η μεταβολή των θλιβομένων, η απαλλαγή των ασθενούντων, η προστάτις των αδικουμένων, των πενομένων η τροφή, ξένων η παράκλησις και βακτηρία τυφλών, καταπονουμένων σκέπη και αντίληψις και ορφανών βοηθός…»

Η Μαρία είναι Θεοτόκος, γιατί δεν γέννησε άνθρωπο κοινό, φθαρτό, κτιστό και θνητό. Δεν γέννησε έναν από τους μεγάλους μύστες της ανθρωπότητας, όπως ομολογούν άλλες θρησκείες και δοξασίες, δεν γέννησε έναν κορυφαίο Προφήτη και Διδάσκαλο σαν και πολλούς άλλους που έκαναν την εμφάνισή τους στην ιστορία, αλλά γέννησε «Χριστόν, τον Υιόν του Θεού τον Μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων». Γέννησε Χριστόν, Παθόντα, Σταυρωθέντα και ενδόξως Αναστάντα. Η βασική αυτή δογματική αλήθεια της Ορθοδόξου Εκκλησίας, πολεμήθηκε συστηματικά στη διάρκεια και εξέλιξη της Χριστιανικής ιστορίας, αλλά και παραποιήθηκε μέσα στους κόλπους και αυτής της Χριστιανικής Εκκλησίας, όπου άλλες Ομολογίες ανυψώνουν την Μαρία υπερβαλλόντως και αυθαιρέτως, αποδίδοντας στο πρόσωπό της ιδιότητες που δεν έχει και άλλες την υποβιβάζουν, απογυμνώνοντάς την από την βασική της ιδιότητα, αυτήν της Θεοτόκου.

Και προς όλους εκείνους που αρνούνται ότι η Παρθένος Μαρία είναι Θεοτόκος ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος φέρεται με ιδιαίτερη αυστηρότητα και επιτιμητική διάθεση, χαρακτηρίζοντάς τους «αθέους»: «Ει τις ου Θεοτόκον την Μαρίαν υπολαμβάνει, χωρίς εστί της Θεότητος. Ει τις διά σωλήνος της Παρθένου διαδραμείν, αλλά μη εν αυτή διεπλάσθαι λέγοι θεϊκώς άμα και ανθρωπικώς
– θεϊκώς μεν, ότι χωρίς ανδρός, ανθρωπικώς δε, ότι νόμω κυήσεως – ομοίως άθεος», δηλ. «Όποιος δε θεωρεί Θεοτόκο την αγία Μαρία, είναι άσχετος με την θεότητα. Όμοια άθεος είναι όποιος λέγει ότι ο Χριστός πέρασε από την Παρθένο σαν από σωλήνα και δεν διαμορφώθηκε μέσα σε αυτήν συνάμα ως Θεός και ως άνθρωπος (ως Θεός επειδή δεν μεσολάβησε άνδρας, ως άνθρωπος διότι συμμορφώθηκε στον νόμο της κυήσεως)» ( PG 37, 177 C).

Η ιδιότητα της Μαρίας ως Θεοτόκου την καθιστά αυτοδικαίως και Παναγία ή Υπεραγία, δηλ. πάνω από όλους τους Αγίους, τους Οσίους, τους Μάρτυρες και Ομολογητές της Εκκλησίας μας. Στην αγιότητα δεν ξεχωρίζουν ούτε οι Δώδεκα Απόστολοι, ούτε ο Τίμιος Πρόδρομος, που στάθηκε, κατά τον λόγο του Χριστού, «ο εν γεννητοίς γυναικών μείζων». Αλλά, όπως γλαφυρά περιγράφει ο γνήσιος Έλληνας και Ορθόδοξος λογοτέχνης Φώτης Κόντογλου, «Εσύ Θεοτόκε, τιμήθηκες περισσότερον από όλους και αξιώθηκες να δανείσεις σάρκα από την σάρκα σου εις τον Υιόν του Θεού και διά τούτο εξαιρέτως λέγεσαι Παναγία και Υπεραγία και, παρότι είσαι άνθρωπος γεννημένος από ανθρώπους, είσαι, όμως, κατά τα λόγια του αγγέλου «τιμιωτέρα των Χερουβίμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ»» («Παναγία και Υπεραγία», εκδόσεις «Αρμός», σελ. 17).

Αυτό το μοναδικό πρόσωπο τιμούμε και γιορτάζουμε τον Δεκαπενταύγουστο. Στις Εκκλησιές και στα Μοναστήρια της χτυπά η καρδιά όλων ημών των Ορθοδόξων Ελλήνων. Στην εικόνα της κατατίθενται οι πόνοι, οι καημοί και τα βάσανά μας έχοντας βεβαία την ελπίδα της αγάπης και της μεσιτείας της.

Αρχιμ. Επιφάνιος Οικονόμου
imverias.blogspot.gr

 

Παναγία, Άξιον Εστίν

Παναγία Πορταΐτισσα

Παναγία του Καζάν

Παναγία Αγία Σιών

Παναγία Αλεξανδρινή

Παναγία Σουμελά

Παναγία Τριχερούσα

Παναγία Γοργοεπήκοος

Παναγία του Χάρου

Παναγία Γοργοεπήκοος, Μάνδρας Αττικής

Παναγία Θαλασσομαχούσσα

Παναγία Αμίαντος

Παναγία Εικοσιφοίνισσα

Παναγία Ιεροσολυμίτισσα

Παναγία Βηθλεεμίτισσα

Παναγία Καλλιπετρίτισσα, Ι.Μ. Καλλίπετρας

Παναγία Εκατονταπυλιανή

Παναγία Θεοσκέπαστη

Παναγία η Μαχαιριώτισσα

Παναγία Μολυβδοσκεπάστου

Παναγία Γλυκοφιλούσα

Παναγιά Προυσιώτισσα

Παναγία Παντάνασσα, Νάουσα

Παναγία Ψυχοσώστρια

Παναγία Αγιοταφίτισσα

Παναγία η Αμόλυντος

Παναγία Γερόντισσα,Ι.Μ. Παντοκράτορος

Παναγία Γηροκομίτισσα

Παναγία Παραμυθία

Παναγία Ελεούσα, Μικροκάστρου

Πηγή

Ἡ Κυρία Θεοτόκος καί οἱ Παρακλητικοί Κανόνες πρός τιμήν της

 

Η Κυρία Θεοτόκος και οι Παρακλητικοί Κανόνες προς τιμήν της

 Η Υπεραγία Θεοτόκος και Αειπάρθενος Μαρία είναι θαύμα και μυστήριο που ούτε οι άγγελοι δεν μπορούν να κατανοήσουν· «εξέστη επί τούτο ο ουρανός, και τη γης κατεπλάγη τα πέρατα, ότι Θεός, ώφθη τοις ανθρώποις σωματικώς, και η γαστήρ σου γέγονεν, ευρυχωροτέρα των ουρανών· διό σε Θεοτόκε Αγγέλων και ανθρώπων ταξιαρχίαι μεγαλύνουσιν», γράφει ο ποιητής του Παρακλητικού Κανόνα. Είναι «η μετὰ Θεὸν Θεός», αναφέρει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Βέβαια, αλλού οι Πατέρες εκφράζονται με σαφήνεια, ως προς τη θέση της Παναγίας. Ο Άγιος Επιφάνιος υπογραμμίζει: «Εν τιμή έστω Μαρία, ο δε Πατήρ και Υιός και Άγιον Πνεύμα προσκυνείσθω, την Μαρίαν μηδείς προσκυνείτω».

Για το γενεαλογικό δέντρο της Κυρίας Θεοτόκου πληροφορούμαστε μέσα από το Ευαγγέλιο του Αποστόλου Λουκά πως ήταν «εξ οίκου Δαυίδ».Το λεγόμενο πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου του Αδελφοθέου αναφέρει ότι ο ιερέας Ματθάν νυμφεύθηκε τη Μαρία και γέννησαν τέσσερα παιδιά τον Ιακώβ, ο οποίος γέννησε τον Ιωσήφ, τον μνήστορα της Παναγίας, τη Μαρία, η οποία γέννησε τη Σαλώμη τη μαία, τη Σοβή, η οποία γέννησε την Ελισάβετ, τη μητέρα του Τιμίου Προδρόμου, την Άννα, η οποία γέννησε τη Μαριάμ, τη Μητέρα του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού.
Το όνομα Μαριάμ που της έδωσαν οι γονείς της, Ιωακείμ και Άννα, παράγεται από το εβραϊκό «Αϊός», που σημαίνει Κύριος. Επομένως, το όνομα Μαριάμ διερμηνεύεται Κυρία. Το κατ’ εξοχήν, όμως, όνομά της, είναι Θεοτόκος, γιατί είναι η Μητέρα του Θεού. Τον όρο αυτό επικύρωσε η Γ’ Οικουμενική Σύνοδος της Εκκλησίας το 431. Ωστόσο, η Εκκλησία, για να εκφράσει την περισσή της αγάπη και τον μεγάλο σεβασμό που τρέφει προς την Αειπάρθενο, τής έχει προσδώσει πλήθος τιμητικών ονομάτων και επιθέτων. Πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Άγιος Νεκτάριος, ο οποίος αφιέρωσε προς τιμή της Παναγίας πέντε χιλιάδες ποιητικούς στίχους, που αποτέλεσαν το «Θεοτοκάριό» του.
Από τα Ευαγγέλια της Κ.Δ. πληροφορούμαστε ότι η Κόρη της Ναζαρέτ, δέχθηκε τον Ευαγγελισμό της από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ, επισκέφθηκε την εξαδέλφη της Ελισάβετ, η οποία ήδη κυοφορούσε τον Τίμιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, Γέννησε τον Σωτήρα του Κόσμου στη Βηθλεέμ, κατέφυγε στην Αίγυπτο, για να προστατέψει το Παιδί της από τους επίδοξους δολοφόνους, αναζητούσε τον δωδεκαετή Υιό της στα Ιεροσόλυμα, ενώ Αυτός βρισκόταν μέσα στο Ναό και διαλεγόταν με τους διδακάλους, ήταν παρούσα στο Γάμο της Κανά, όπου και μεσίτευσε προς τον Υιό της, συμπορεύτηκε με τον Κύριο έως τον Γολγοθά, και έζησε τα θεία γεγονότα της Σταύρωσης, της θεοσώμου ταφής και της ένδοξης Ανάστασης του Κυρίου, και κατόπιν την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος που έγινε στο Υπερώον κατά την ημέρα της Πεντηκοστής.
Για τη ζωή της Παναγίας μας μαθαίνουμε και από την Πατερική Παράδοση, η οποία είναι τό ίδιο έγκυρη πηγή με την Αποστολική Παράδοση, της οποίας αποτελεί τη φυσική συνέχεια, βασιζόμενη στην αγιοπνευματική εμπειρία και καθοδήγηση. Το σύγγραμμα Περί Θείων Ονομάτων του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, τα Εγκώμια της Κοιμήσεως της Παναγίας που έγραψαν διάφοροι Άγιοι της Εκκλησίας, όπως ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός και ο Ανδρέας Κρήτης, η Υμνολογία και η Εικονογραφία της Εκκλησίας είναι οι βασικές πηγές. Πληροφορίες βρίσκουμε, επίσης, στην Απόκρυφη διήγηση του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου περί της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μαρίας.
Η μακαρία Κοίμηση της Θεοτόκου, λοιπόν, έγινε το 47 μ.Χ. σε ηλικία 59 ετών ή σε ηλικία 70 περίπου ετών, δηλαδή 24 χρόνια μετά την Ανάληψη του Κυρίου. Όπως ο Αρχάγγελος Γαβριήλ τη διακόνησε καθ’ όλα τα προηγούμενα χρόνια, έτσι, και τότε, της έφερε το μήνυμα ότι σε τρεις ημέρες ο Υιός της πρόκειται να παραλάβει την πάναγνη ψυχή της. Μετά το θείο μήνυμα, η Κυρία Θεοτόκος, ανέβηκε στο Όρος των Ελαιών, όπου προσευχήθηκε προς τον Υιό και Θεό της. Κατόπιν κοινοποίησε στην Εκκλησία το αναμενόμενο γεγονός και άρχισε τις σχετικές προετοιμασίες.
Την ημέρα της Κοιμήσεώς της η Χάρη του Κυρίου, υπό μορφή νεφέλης, μετέφερε τους Αποστόλους, που βρίσκονταν μακριά, στην οικία του Ευαγγελιστού Ιωάννου, στη Γεσθημανή, προκειμένου να λάβουν την ευλογία της και να ζήσουν την μακαρία Κοίμησή της. Ο Απόστολος Παύλος, ο Απόστολος Τιμόθεος, ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, καθώς και άλλοι Άγιοι και Αγίες, ήσαν επίσης παρόντες. Η Παναγία παρηγορούσε και συμβούλευε τους Αποστόλους και προσευχόταν για την σωτηρία του σύμπαντος κόσμου, έως και το πρωὶ, οπότε ο ίδιος ο Υιός της παρέλαβε το πνεύμα της.
Τότε, «το θεοδόχον αυτής σώμα, μετά αγγελικής και αποστολικής υμνωδίας εκκομισθέν και κηδευθέν, εν σορώ τη εν Γεσθημανή κατετέθη», παρόλο που οι Ιουδαίοι παρεμπόδιζαν την αγία τελετή. Αναφέρεται δε ότι κάποιος Ιουδαίος, ο Ιεφονίας, προσπάθησε να ανακόψει τον ενταφιασμό της, με αποτέλεσμα να αποκοπούν τα χέρια του από αόρατη δύναμη. Ευτυχώς δε, ο Ιεφονίας μετανόησε και αμέσως θεραπεύτηκε. Παρόμοια τύχη είχαν όσοι προσέγγιζαν με ασέβεια την Παναγία· τυφλώνονταν, αλλά όταν μετανοούσαν ξαναέβρισκαν το φως τους.
Οι Άγιοι Απόστολοι ενταφίασαν, τελικά, το πανάγιο σκήνωμα της Θεοτόκου και παρέμειναν εκεί για τρεις μέρες, ενώ «η των αγγέλων χοροστασία και υμνωδία διέμεινεν άπαυστος». «Μετά δε την τρίτην ημέραν της αγγελικής υμνωδίας παυσαμένης, παρόντες οι απόστολοι, ενός αυτοίς απολειφθέντος και μετά την τρίτην ελθόντος και το θεοδόχον σώμα προσκυνήσαι βουληθέντος, ήνοιξαν την σορόν. Και το μεν σώμα αυτής το πανύμνητον ουδαμώς ευρείν ηδυνήθησαν, μόνα δε αυτής τα εντάφια κείμενα ευρόντες και της εξ αυτών αφάτου ευωδίας εμφορηθέντες», αναφέρει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός στο Εγκώμιόν του εις την πάνσεπτη Κοίμηση της Θεομήτορος.
Ο Απόστολος που απουσίαζε ανήμερα της Κοιμήσεως ήταν, κατά την Παράδοση, ο Θωμάς. Έτσι, την τρίτη ημέρα απὸ την Κοίμησή της Θεοτόκου, κατά την οποία η Παναγία έμελλε να μεταστεί σωματικώς προς τον Υιό της, ο Απόστολος Θωμάς μεταφέρθηκε από τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος στη Γεθσημανή, όπου είδε την Θεοτόκο να αναλαμβάνεται στους ουρανοὺς. Τότε, η Παναγία τού παρέδωσε την Αγία Ζώνη της, η οποία φυλάσσεται ως κόρη οφθαλμού στην Ιερὰ Μονὴ Βατοπαιδίου.

Οι παρακλητικοί Κανόνες της Θεοτόκου

Η ημέρα της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου είναι λαμπρότατη. Στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας το Απολυτίκιον της εορτής και το Κοντάκιον διερμηνεύουν το γιατί. «Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἓν τὴ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὗ κατέλιπες Θεοτόκε, Μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, καὶ ταὶς πρεσβείαις ταὶς σαὶς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν». «Τὴν ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον Θεοτόκον, καὶ προστασίαις ἀμετάθετον ἐλπίδα, τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν, ὡς γὰρ ζωῆς Μητέρα, πρὸς τὴν ζωὴν μετέστησεν, ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον».
Η εορτή αυτή της Παναγίας στην αρχή ήταν κινητή, αλλά στη συνέχεια, με εντολή του Αυτοκράτορα Μαυρίκιου καθιερώθηκε να τελείται στις 15 Αυγούστου.
Σήμερα, της εορτής προηγείται κατανυκτική περίοδος δύο εβδομάδων, κατά τις οποίες τα απογεύματα εμείς οι Χριστιανοί συναγόμαστε στις εκκλησίες, προκειμένου να ψάλλουμε τον Παρακλητικό Κανόνα προς την Υπεραγία Θεοτόκο.
Προστρέχουμε στην Παναγία, και ψάλλουμε τις Παρακλήσεις, γιατί πιστεύουμε ακράδαντα, μαζί με τον ποιητή της Παρακλήσεως, ότι «ουδείς προστρέχων επι σοι κατησχημένος από σου εκπορεύεται Παρθένε Θεοτόκε, αλλά αιτείται τη χάριν και λαμβάνει το δώρημα προς το συμφέρον της αιτήσεως». Η εμπειρία μας από τις απειράριθμες ευεργεσίες που δεχτήκαμε από την Κυρία των Ουρανών δεν μας επιτρέπει να σιωπήσουμε «ου σιωπήσωμέν ποτε, Θεοτόκε, τα δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι ειμή γαρ συ προΐστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; Ουκ αποστώμεν, Δέσποινα, εκ σου σους γαρ δούλους σώζεις αεί, εκ παντοίων δεινών». «Ου κρύπτω σου τον βυθόν του ελέους και την βρύσιν των απείρων θαυμάτων…αλλά απάσιν ομολογώ και βοώ και κηρύττω και φθέγγομαι».
Ομολογούμε έμπροσθεν της Κυρίας Θεοτόκου την αμαρτωλότητά μας, εκφράζουμε προς Αυτήν την κραυγή αγωνίας, τον ψυχικό και σωματικό μας πόνο και τη θλίψη, που μας κάνουν να αισθανόμαστε πως «η ζωή μας τω Άδη προσήγγισε». Βεβαίως, όμως, δεν απελπιζόμαστε και δεν μοιρολογούμε, ως οι μη έχοντες ελπίδα, αλλά εκ βάθους καρδίας ψάλλουμε «χαράς μου την καρδίαν πλήρωσον Παρθένε… της αμαρτίας την λύπη εξαφανίσασα». Εναποθέτουμε όλες μας τις ελπίδες σε Αυτή, γιατί γνωρίζουμε, εκ πείρας, ότι πραγματικά είναι φιλεύσπλαχνη και ότι ως Μητέρα του Θεού είναι πηγή ελέους, το μόνο καταφύγιο του κόσμου και «μεσιτεία προς τον Ποιητή αμετάθετος». Επιπλέον, την παρακαλούμε να κυβερνήσει τη ζωή μας, και ως «άρρηκτον τείχος και προστασία» και «φρουρά ασφαλεστάτη» που είναι να μας διαφυλάξει από «των δαιμόνων τα τοξεύματα», που μας περικυκλώνουν, και τα οποία δεν μπορούμε από μόνοι μας να αντιμετωπίσουμε. Έτσι εμείς οι Χριστιανοί ζούμε αληθινά το Πάσχα του καλοκαιριού.
Τις μέρες αυτές, λοιπόν, ψάλλονται εναλλάξ μέχρι και το απόγευμα της 13ης Αυγούστου, εκτός των Εσπερινών των Σαββάτων και της Εορτής της Μεταμορφώσεως του Κυρίου, ο Μικρός Παρακλητικός Κανόνας, που είναι έργο-ποίημα ενός υμνογράφου με το όνομα Θεοστήρικτος Μοναχός, κατά κόσμο Θεοφάνης, και ο Μεγάλος Παρακλητικός Κανόνας, που είναι ποίημα του Θεοδώρου Β΄ του Λασκάρεως, Αυτοκράτορα της Νικαίας, ο οποίος έζησε τον 13ο αιώνα.
Για τον υμνογράφο του Μικρού Παρακλητικού, μοναχό Θεοστήρικτο, δεν έχουμε άλλα στοιχεία ταυτότητας. Για τον ποιητή του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνα, Θεόδωρο Β΄ γνωρίζουμε πως ήταν παιδί του Αγίου Ιωάννη Βατάτζη και της Ειρήνης Λάσκαρη. Αναφέρεται ότι ο Αυτοκράτορας Θεόδωρος είχε μία πάθηση, η οποία του προκαλούσε βαριά κατάθλιψη, και από την οποία προσευχόταν να απαλλαγεί. Μάλιστα, φαίνεται ότι κάποτε είχε παραμελήσει τον πνευματικό του αγώνα, γι’ αυτό και επαναλάμβανε συνεχώς τη φράση «εγκατέλιπόν σε Χριστέ». Οι προσευχές του, λοιπόν, έλαβαν τη μορφή Παρακλήσεως προς την Παναγία όταν γνώρισε τη Βασίλισσα της Ηπείρου, Αγία Θεοδώρα, η οποία ευλαβείτο πολύ την Θεοτόκο. Απ’ αυτήν έμαθε στις δύσκολες στιγμές, και ιδίως όταν τον κατέβαλλε η θλίψη, να απευθύνεται προς την Παναγία και να την παρακαλεί να του καταπραϋνει το άλγος και να του μεταδώσει τη θεία χαρά και παρηγοριά. Στον Παρακλητικό αυτό Κανόνα «διεκτραγωδούνται τα παθήματα και τα βάσανα μιας ψυχής…, όπου εις βασιλεύς Έλλην, διωγμένος, πολεμημένος, στενοχωρημένος, από Λατίνους και Άραβας και τους ιδικούς του, διεκτραγωδεί προς την Παναγίαν τους ιδίους πόνους του, και τους διωγμούς, όσους υπέφερεν από τα στίφη των βαρβάρων, τα οποία ονομάζει ΄΄νέφη΄΄», σημειώνει ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Η Παράκληση του Θεοδώρου Β’ διαδόθηκε στις Ιερές Μονές της περιοχής, όπου καταρτίστηκε ως ακολουθία, και από εκεί εξαπλώθηκε σε όλο το Βυζάντιο ως ο Μέγας Παρακλητικός Κανόνας.
Η εναλλακτική τέλεση των δύο ιερών Παρακλήσεων οφείλεται, μάλλον, στις ιστορικές συγκυρίες που σημάδεψαν το Βυζάντιο το έτος 1261. Εκείνη τη χρονιά, λοιπόν, επί Αυτοκρατορίας του Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγου, έγινε ανακατάληψη της Βασιλεύουσας χωρίς αιματοχυσίες και το γεγονός αυτό αποδόθηκε στην θαυματουργική παρέμβαση της Θεοτόκου. Τότε, ο Μιχαήλ θέλησε να εισέλθει στην Πόλη εν πομπή και να αναπέμψει ευχαριστίες προς την Παναγία. Ωστόσο, επειδή εκείνη την περίοδο ψαλλόταν στις εκκλησίες ο Μεγάλος Παρακλητικός Κανόνας του Θεοδώρου Β΄, έπρεπε να εξεβρεθεί μία ενδιάμεση λύση. Τότε προτάθηκε να χρησιμοποιείται και ο αρχαιότερος Μικρός Παρακλητικός Κανόνας προς την Υπεραγία Θεοτόκο. Από τότε, λοιπόν, η χρήση του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνα γίνεται μόνο κατά την Νηστεία του Δεκαπενταυγούστου.
Η τέλεση, λοιπόν, των Παρακλητικών Κανόνων, που, σημειωτέον, εντάσσεται μεταξύ των δύο μεγάλων εορτών της Εκκλησίας, της Αναστάσεως και των Χριστουγέννων, γίνεται προκειμένου να αναπέμψουμε δεήσεις και ικεσίες προς την Παναγία, την μόνη μας μεσίτρια προς τον Φιλάνθρωπο Θεό, ώστε να μας δοθεί έλεος και δύναμη να ανεβούμε το Γολγοθά μας, όπου και βιώνεται η ανείπωτη Χαρά της Αναστάσεως. Γιατί η Ανάσταση δεν υπάρχει πέρα από τον Σταυρό, αλλά χαρίζεται εκεί πάνω, στον Σταυρό.
Ας αποδώσουμε τις πρέπουσες τιμές και ας παρακαλέσουμε, λοιπόν, και εμείς, όπως ο σπουδαιότατος κήρυκας Ηλίας Μηνιάτης (1669-1714) την Κυρία Θεοτόκο: «Κεχαριτωμένη, Δεδοξασμένη, Παντάνασσα, από την άφθονον εκείνην ηλιοβολίαν του θείου φωτός οπού χαίρεσαι, παρισταμένη εκ δεξιών του μονογενούς σου Υιού, πέμψον εδώ κάτω και εις ημάς τους ευλαβείς δούλους σου μίαν μακαρίαν ακτίνα, οπού να είναι και φως εις τον εσκοτισμένον μας νουν και φλόγα εις την ψυχραμένην μας θέλησιν, διά να βλέπωμεν να περιπατούμεν σπουδαίοι εις την οδόν των θείων δικαιωμάτων. Ημείς, μετά Θεόν, εις εσέ του Θεού την Μητέρα και Μητέρα ημών έχομεν την ελπίδα της σωτηρίας μας από σε ελπίζομεν τας νίκας της γαληνοτάτης Αυθεντίας, τα τρόπαια των Ευσεβών Βασιλέων την στερέωσιν της Εκκλησίας την αντίληψιν του Ορθοδόξου γένους την σκέπην της ευλαβούς του ταύτης πολιτείας, οπού είναι αφιερωμένη εις την άμαχόν σου βοήθειαν.
Ναι, Παναγία Παρθένε, ναι, Μαρία, όνομα οπού είναι η χαρά, η παρηγορία, το καύχημα των Χριστιανών δέξου την νηστείαν και παράκλησιν των αγίων τούτων ημερών, οπού εκάμαμε εις τιμήν σου, ως θυμίαμα ευπρόσδεκτον και αξίωσόν μας, καθώς εδώ εις την Εκκλησίαν ευλαβώς ασπαζόμεθα την αγίαν και θαυματουργόν ταύτην εικόνα, έτζι και εκεί εις τον Παράδεισον να ιδούμεν αυτό το μακάριόν σου πρόσωπον, το οποίον να προσκυνούμεν συν τω Πατρί και τω Υιώ και τω αγίω Πνεύματι, εις τους απεράντους αιώνας. Αμήν».
Εκκλησία Κύπρου

http://anavaseis.blogspot.gr

δημοσιεύτηκε από  hristospanagia5

Μιά βραδυά στήν ἔρημο τοῦ Ἁγίου Ὄρους (συζήτηση μέ ἐρημίτη γιά τήν εὐχή)

 

hristospanagia5

”ΜΙΑ ΒΡΑΔΥΑ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ”(ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΕΡΗΜΙΤΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ” ΕΥΧΗ”)

 ” Ευχή ” για τους άλλους

- Να σας κάνω μια ερώτηση. Είπατε προ ολίγου ότι η ” ευχή ” πρέπει να γίνεται αφάνταστα. Και τώρα λέτε ότι πρέπει να προσευχόμαστε για τους άλλους , που έχουν τόσα προβλήματα. Μήπως όμως αυτό αναπτύσσει την φαντασία και γίνεται αιτία να δραπετεύσει ο νους , που πρέπει να επιδιώκουμε να τον συγκεντρώνουμε στον εαυτό του και στην καρδιά ;
- Καλά έκανες , που μου έθεσες αυτή την ερώτηση. Γιατί η επεξήγηση είναι αναγκαία. Όταν προσευχόμαστε για τους άλλους , να το κάνουμε εξωτερικά.
Δηλ. όταν θέλουμε να κάνουμε λίγη ώρα ” ευχή ” για μερικούς , που έχουν ανάγκη , να λέμε την πρώτη φορά το ” Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους δούλους σου ” ή ” τον δούλον σου ” ( και μνημονεύουμε τα ονόματά τους ) , αλλά στην συνέχεια να λέμε τον δούλον σου ή τους δούλους σου , χωρίς να λέμε τα ονόματά τους και χωρίς να πηγαίνει σ`αυτούς ο νους μας ( χωρίς να τους σκεπτόμαστε).
Ο Θεός γνωρίζει τότε για ποιον εμείς προσευχόμαστε. Ακόμα να μη σκεπτόμαστε τα προβλήματα , που τον απασχολούν , αλλά να λέμε τον δούλον σου και ο Θεός θα στέλλει την Χάρη Του. Κι αν είναι άξιος να την δεχθεί , θα ενεργήσει κατά την περίπτωσή του. Η Χάρη του Θεού , πάτερ μου , μοιάζει σαν το νερό , που όταν έρχεται στο χωράφι απορροφάται από τις ρίζες και δίνει σε κάθε δέντρο , ό,τι εκείνο θέλει. Αυτή την αρχή δεν τηρούμε και στη Θ. Λειτουργία ; Προσευχόμαστε για όλα τα θέματα και ο λαός απαντά με το ” Κύριε ελέησον ”. Γιατί , όταν έλθει το έλεος του Θεού , δίνει στον άνθρωπο , ό,τι έχει πραγματική ανάγκη.
Πηγή  http://eorakamen.blogspot.gr


http://kotsarikos.com