Kίσινγκερ>Αν είστε ένας απλός άνθρωπος μετακομίστε στην επαρχία για να σωθείτε.

Τη δική του ερμηνεία στα γεγονότα που έρχονται έδωσε ο Χένρι Κίσινγκερ μιλώντας στην “The Daily Squib”.
Σε συνέντευξή του τόνισε:

«Οι ΗΠΑ χτυπούν εμμέσως τη Κίνα και τη Ρωσία ενώ το τελευταίο χτύπημα θα είναι απέναντι στο Ιράν που είναι και ο βασικός εχθρός του Ισραήλ. Δώσαμε (οι ΗΠΑ) το δικαίωμα στην Κίνα και τη Ρωσία να αυξήσουν τη στρατιωτική τους δύναμη. Ο επικείμενος πόλεμος θα είναι σκληρός και ο νικητής μόλις ένας, εμείς. Η Ε.Ε γνωρίζει καλά τι έρχεται και βιάζεται να δημιουργήσει ένα σχηματισμό τύπου υπερ-κράτους που θα τις δώσει ευκαιρίες αλλά κυρίως θα εγγυηθεί την επιβίωσή της.



Αν είστε ένας απλός άνθρωπος το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να προετοιμαστείτε για πόλεμο και να μετακομίσετε στην επαρχία ζώντας σε φάρμα. Καλό θα ήταν να έχετε μαζί σας και όπλα για να αντιμετωπίσετε τις ορδές των πεινασμένων. Αν ανήκετε στην ελίτ τότε θα υπάρχουν για εσάς ειδικά καταφύγια, ωστόσο και σε αυτά θα υπάρχει κίνδυνος.
 
Το σχέδιο είναι να καταληφθούν πάνω από επτά χώρες της Μέσης Ανατολής για τους πόρους τους. Είναι βέβαιο ότι η Κίνα και η Ρωσία δεν θα το επιτρέψουν και κάποια στιγμή θα παρέμβουν. Αν όλα πάνε όπως τα θέλουμε η μισή Μέση Ανατολή θα γίνει Ισραηλινή.

Από τις στάχτες του πολέμου θα οικοδομηθεί μια νέα κοινωνία, μία υπερδύναμη και μία παγκόσμια κυβέρνηση. Οι ΗΠΑ έχουν όλα όσα χρειάζονται ώστε να είναι αυτή η μοναδική υπερδύναμη».
http://www.dailysquib.co.uk/index.php?news=3089
hellas-now

Παρέμβαση του Μίκη Θεοδωράκη για τη Συρία

Με άρθρο του, υπό τον τίτλο «Τύμπανα Πολέμου», ο Μίκης Θεοδωράκης παίρνει θέση για τις εξελίξεις στη Συρία. Μάλιστα, ο σπουδαίος μουσικοσυνθέτης αναφέρει, μεταξύ άλλων, τον διάλογο που είχε με τον Φρανσουά Μιτεράν. Διαβάστε αναλυτικά το άρθρο: «Τύμπανα Πολέμου του Μίκη Θεοδωράκη - Τα τύμπανα πολέμου ηχούν και πάλι στη Μέση Ανατολή. Νέος στόχος η Συρία. - Το έχουμε, νομίζω, πει. Κάθε τόσο πρέπει να γίνεται και ένας πόλεμος για να κρατηθεί το επίπεδο ζωής στις χώρες που στηρίζουν την κοινωνική τους ανάπτυξη στην εξαγωγή του μαύρου θανάτου. Κάποτε ο πρόεδρος Μιττεράν μου εκμυστηρεύθηκε ότι εάν δεν πουλήσουν όπλα, θα πέσει κάθετα το επίπεδο της ζωής στην Γαλλία. Και όταν λέμε «όπλα», πρόσθεσε, εννοούμε μεγάλα, χοντρά, ακριβά, όπως αεροπλάνα, υποβρύχια, τανκς, πυραύλους και φυσικά σφαίρες, εκατομμύρια σφαίρες. - Και χημικά; τον ρώτησα, γιατί ήξερα. - Αυτό δεν μπορώ να το πω, μου απάντησε με το γνωστό γαλατικό του ειρωνικό μειδίαμα. Αφού αυτός ο ίδιος είχε φροντίσει να σώσει τον γιο μου βάζοντάς τον στο μοναδικό στον κόσμο υπερσύγχρονο «διαστημικό» στρατιωτικό νοσοκομείο του Παρισιού που ήταν παράρτημα του εργαστηρίου παραγωγής χημικών, που τότε εφοδίαζαν τον Σαντάμ με αυτά, στον πόλεμο κατά του Ιράν. Τα χημικά εξόντωναν τους Ιρανούς και όσους δεν πέθαιναν «όπως θα έπρεπε» αλλά είχαν βαρειά εγκαύματα τους έφερναν σ’ αυτό το νοσοκομείο για να τους εξετάσουν βασικά οι επιστήμονες που έφτιαχναν τα χημικά και να διαπιστώνουν ποιο σφάλμα έκαναν στο κοκταίηλ των χημικών και έζησαν οι τραυματίες αυτοί ενώ κανονικά «έπρεπε» να πεθάνουν… Έτσι μ’ αυτόν τον «ανθρωπιστικό» τρόπο -γιατί παράλληλα οι γιατροί βελτίωναν τις μεθόδους θεραπείας εγκαυμάτων- οι χημικοί των εργαστηρίων του μαύρου θανάτου βελτίωναν τις επιδόσεις τους! Σκέφτομαι την ικανοποίηση των επιστημόνων θανάτου όπου γης από το τελευταίο τους κατόρθωμα, τα εκατοντάδες παιδάκια στη Συρία, για να κρατηθεί ψηλά το επίπεδο ζωής ενός ακόμα προπύργιου της Δημοκρατίας και της υπεράσπισης της Ασφάλειας και της Ειρήνης σε περιοχή με υπανάπτυκτους λαούς. - Μ.Θ. Και γιατί, κύριε Πρόεδρε, αντί να πουλάτε θάνατο δεν φροντίζετε να πουλάτε ειρήνη; Αντί για σφαίρες τρόφιμα, αντί για πυραύλους ψυγεία, αντί για κανόνια αυτοκίνητα, τηλεοράσεις, έπιπλα, σχολεία, βιβλία, ρούχα, αρώματα! Οι πόλεμοι δεν γίνονται μόνο για τα κέρδη; - Φ. ΜΙΤ. Γίνονται για να παταχθεί η τρομοκρατία, οι εθνικισμοί, οι φανατισμοί - Μ.Θ. Κι εσείς τι είσθε; Χωροφύλακες; - Φ. ΜΙΤ. Ποιοι εμείς; Το Συμβούλιο Ασφαλείας αποφασίζει. - Μ.Θ. Το λέτε σοβαρά; Αφού υπάρχουν χώρες που δεν συμφωνούν. - Φ.ΜΙΤ. Τότε απευθυνόμαστε στον ΟΗΕ, στην πλειοψηφία των Εθνών. - Μ.Θ. Κορέα, Βιετνάμ, Αφρική, Νότια Αμερική… Μόνο αυτοί οι λαοί είναι άτακτοι; Υπανάπτυκτοι; Κακοί; Κι αυτό το λέτε αυτό εσείς, ένας Γάλλος που έζησε από πρώτο χέρι την καλωσύνη, την Ανάπτυξη και την Τάξη της Χιτλερικής Γερμανίας… Υπάρχει τάχα ένας λαός σε όλο τον υπανάπτυκτο κόσμο που να έχει φτάσει την βαρβαρότητα και την κτηνωδία στα επίπεδα αυτής της ευρωπαϊκής χώρας; * Ήταν τότε που φιλοξενούσα τον Πρόεδρο της Γαλλίας στο σπίτι μου στο Βραχάτι. Όπως ξέρετε, ποτέ δεν αναφέρθηκα στις προσωπικές μας συζητήσεις, γιατί έτσι έπρεπε να κάνω. Πέρασαν όμως πολλά χρόνια και πιστεύω ότι αυτά τα λόγια που αποκαλύπτω, δεν θίγουν τη μνήμη του μεγάλου φίλου. Μου δίνουν όμως το έναυσμα για να προχωρήσω σε ορισμένες σκέψεις με αφορμή τους πολέμους που σχεδόν κάθε χρόνο κάνουν εδώ κι εκεί οι ίδιες πάντα χώρες: ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Ισραήλ και η Γερμανία να ακολουθεί προσεκτικά. Τι το κοινό έχουν; Έχουν πολλά. Όμως εγώ θα αναφερθώ στο γεγονός ότι οι πολεμικές τους βιομηχανίες μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου άρχισαν να παίρνουν ολοένα και μεγαλύτερο μερίδιο στο σύνολο των παραγωγικών σχέσεων και δυνάμεων και επομένως και στους εθνικούς προϋπολογισμούς αυτών των κρατών, σε σημείο που, όπως το είπε κι ο Μιττεράν, να εξαρτάται το επίπεδο ζωής της χώρας από τα κέρδη της εξαγωγής του μαύρου θανάτου. Όμως αυτή η τεράστια σημασία των πολεμικών βιομηχανιών στη ζωή ενός έθνους δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στα οικονομικά πλαίσια. Διότι διαβρώνει με πολλούς τρόπους ολόκληρη την κοινωνία. Και κυρίως ψυχολογικούς, ιδεολογικούς, πολιτικούς και φυσικά στρατιωτικούς. Τα εκατομμύρια εργάτες στις πολεμικές βιομηχανίες, οι οικογένειές τους, το κοινωνικό περιβάλλον στις μικρές πόλεις, όπου υπάρχουν πολεμικά εργοστάσια. Οι στρατιωτικοί που η ψυχολογία τους ανεβαίνει με το αίσθημα της δύναμης, της ανωτερότητας, της εθνικής ισχύος, της βίας που ξεπερνά τα όρια κάθε ελέγχου και γίνεται ανεξέλεγκτη, ατιμώρητη, κυριαρχική. Και φυσικά αυτή η αλλαγή της ψυχολογίας δεν περιορίζεται στους στρατιωτικούς αλλά διαχέεται σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και κυρίως στα ΜΜΕ και τους επιστήμονες. Επίσης τα οικονομικά οφέλη δεν περιορίζονται στους λίγους επί κεφαλής. Διαχέονται και αυτά σε όλη την κοινωνία. Όσο για τα κρατικά οφέλη, με τους φόρους πηγαίνουν προς τους κοινωνικούς τομείς της Πρόνοιας, Υγείας, Παιδείας και Έρευνας. Έτσι τελικά πίσω από κάθε δολλάριο και κάθε ευρώ του κάθε πολίτη υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες θύματα των όπλων που κατασκευάζουν οι «πολιτισμένοι» για να εξοντώσουν τους «απολίτιστους», εισπράττοντας από τους θανάτους και τις καταστροφές τους κολοσσιαία κέρδη, ώστε να ζουν άνετα και πολιτισμένα και να δίνουν αφ’ υψηλού μαθήματα σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλες παρλαπίπες. Συμπέρασμα: Από μια τέτοια κοινωνία αγρίων με γραβάτα, τι μπορεί κανείς να περιμένει; Η διαφορά μας εμάς των Ελλήνων από τους Ιρακινούς και τους Σύριους είναι γεωγραφικού χαρακτήρα, γιατί είμαστε πιο κοντά στα έθνη των «πολιτισμένων». Αν μας καίγανε ζωντανούς, όπως ετοιμάζονται να κάνουν τώρα με την Συρία, η οσμή των κρεάτων που καίγονται, ίσως έφτανε ως τη μύτη τους και αυτό είναι ενοχλητικό. Υπάρχουν άλλοι τρόποι για υπανάπτυκτους που κατά λάθος έγιναν Ευρωπαίοι. Εξ ίσου κερδοφόροι. 40 δισεκατομμύρια ευρώ κέρδισαν οι Γερμανοί από τη δική μας κρίση και από την κρίση των άλλων υπανάπτυκτων του Νότου… Αθήνα, 29.8.2013».
πηγη real.gr

Εκπληκτικό βίντεο: Πως θα είμαστε το 2048 - Η Νέα Τάξη των Πραγμάτων!

2048: Ο Κόσμος ζει έχοντας αξιοποιήσει την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, επιτρέποντας σε προβληματικά μέλη του σώματος να αντικατασταθούν με μηχανικά οι άνθρωποι να μπορούν να ζουν κανονικά την ζωή τους.

Η Τοποθέτηση των εμφυτευμάτων έχει γίνει μόδα και ο κάθε άνθρωπος πλέον, αντικαθιστά τα υγιεί όργανα του σώματος του με μηχανικά τα οποία του προσφέρουν πολλαπλές δυνατότητες.

Για να λειτουργεί όμως φυσιολογικά το εμφύτευμα που έχει ο κάθε άνθρωπος, είναι απαραίτητο να παίρνει ένα ειδικό ναρκωτικό το οποίο θα εγγυάται την άριστη λειτουργία του μηχανικού οργάνου.

Τι θα γίνει όμως όταν η κυβέρνηση αποφασίσει να αύξηση την τιμή του ναρκωτικού;

Τι θα γίνει όταν θα μπορεί μέσω τον εμφυτευμάτων να μας ελέγχει;

                                                          
ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr

O Aγ.Νικόλαος Βελιμίροβιτς για τον Μαχάτμα Γκάντι !

H Νηστεία, η προσευχή, και η σιωπή στην πολιτική

Ως πιστός άνθρωπος , είστε προβληματισμένος από την σκέψη-τι θα κάνει η Θεία Πρόνοια με τον Γκάντι; Και ποια είναι η έννοια της εμφάνισης αυτής της περίεργης προσωπικότητας ανάμεσα στους κυβερνήτες και τους πολιτικούς της εποχής μας;

Είναι μια προειδοποίηση από το Θεό. Αυτό είναι, σίγουρα, το νόημα του ηγέτη του μεγάλου Ινδικού έθνους. Μέσα από αυτό το πρόσωπο, η Θεία Πρόνοια παρουσιάζει στους πολιτικούς και κυβερνήτες του κόσμου, ακόμη και σε όσους από αυτούς είναι Χριστιανοί, ότι υπάρχουν και άλλες μέθοδοι για την πολιτική εκτός από τις μηχανορραφίες, την πανουργία και τη βία.. Η πολιτική μέθοδος του Γκάντι είναι πολύ απλή και προφανής: δεν απαιτεί τίποτε άλλο εκτός από τον άνθρωπο που φωνάζει και τον Θεό που ανταποκρίνεται .. Ενάντια στα όπλα, τα πυρομαχικά και τον στρατό , ο Γκάντι θέτει την νηστεία.Απέναντι στις δεξιότητες, την πανουργία και την βία , την προσευχή. Και κατά των πολιτικών φιλονικιών, την σιωπή.

Πόσο μικρό και θλιβερό φαίνεται αυτό στα μάτια των σύγχρονων ανδρών, έτσι δεν είναι ; Στα σύγχρονα πολιτικά εγχειρίδια, αυτές οι τρεις μέθοδοι δεν αναφέρονται ούτε καν στις υποσημειώσεις.

Νηστεία, προσευχή και σιωπή! . Δύσκολα θα βρεθεί ένας πολιτικός στην Ευρώπη ή την Αμερική που δεν θα έβλεπε αυτά τα τρία μυστικά των ινδών πολιτικών σαν τρία ξερά κλαδιά στραμμένα στο πεδίο της μάχης ενάντια σε ένα σωρό χάλυβα,μολυβιού, φωτιάς και δηλητηρίου.

Ωστόσο, ο Γκάντι τα καταφέρνει με αυτά τα τρία «ξόρκια του» !

Και είτε το θέλουν είτε όχι δεν είναι, οι πολιτικοί νομοθέτες στην Αγγλία και άλλες χώρες θα πρέπει να προσθέσουν ένα κεφάλαιο στα σχολικά βιβλία τους: «Η νηστεία,η προσευχή και η σιωπή ως ισχυρά όπλα στην πολιτική." Φανταστείτε, δεν θα ήταν για το καλό όλης της ανθρωπότητας αν αυτές οι μέθοδοι του αβάπτιστου Γκάντι αντικαθιστούσαν τις μεθόδους του βαφτισμένου Μακιαβέλι στην πολιτική επιστήμη;

Αλλά δεν είναι τόσο η μέθοδος της Ινδίας από μόνη της έκπληξη για τον κόσμο, όσο είναι το πρόσωπο που χρησιμοποιεί τη μέθοδο. Η μέθοδος είναι χριστιανική, τόσο παλιά όσο και η χριστιανική πίστη, αλλά ακόμα νέα και σε αυτή την εποχή. Το παράδειγμα τής νηστείας, προσευχής και η σιωπής παρουσιάστηκε από τον Χριστό στους μαθητές του. Αυτοί το παρέδωσαν στην Εκκλησία, μαζί με όλο το παράδειγμά τους, και η Εκκλησία το παραδίδει στους πιστούς από γενιά σε γενιά μέχρι σήμερα. Η νηστεία είναι μια θυσία, η σιωπή είναι προς τα μέσα εξέταση του εαυτού μας, η προσευχή είναι η φωνή βοώντος προς τον Θεό. Αυτές είναι οι τρεις πηγές μεγάλης πνευματικής δύναμης που κάνει τον άνθρωπος νικηφόρο στη μάχη και άριστο στη ζωή.

Υπάρχει ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να οπλίσει τον εαυτό του με αυτά τα όπλα; Και ποια βίαιη δύναμη σε αυτόν τον κόσμο μπορεί ούν να νικήσει αυτά τα όπλα; O Φυσικά, αυτά τα τρία πράγματα δεν περιλαμβάνουν το σύνολο της χριστιανικής πίστης, αλλά είναι μόνο ένα μέρος των κανόνων της, των υπερφυσικών μυστηρίων της.

Δυστυχώς, στην εποχή μας, μεταξύ των Χριστιανών, πολλές από τις αρχές αυτές δε λαμβάνονται υπόψη, και πολλά θαυματουργά μυστήρια λησμονιούνται.

Οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να σκέφτονται ότι κερδίζει κανείς μόνο με τη χρήση του ατσαλιού , ότι οι ασθένειες θεραπεύονται μόνο με χάπια, και ότι τα πάντα στον κόσμο μπορούν να εξηγηθούν απλώς με την ηλεκτρική ενέργεια.. Οι Πνευματικές και ηθικές ενέργειες εκλαμβάνονται ως σχεδόν ωςμαγικές εργασίες.

Νομίζω ότι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η διαρκώς ενεργός Θεία Πρόνοια επέλεξε τον Γκάντι, έναν άνθρωπο αβάπτιστο, για να χρησιμεύσει ως μια προειδοποίηση προς τους βαφτισμένους βάφτισε, ιδίως προς εκείνους τους βαφτίισμένους ανθρώπους που συσσωρεύουν τη μία κακοτυχία πάνω στην στην άλλη, για τον εαυτό τους και τους λαούς τους, χρησιμοποιώντας σκληρά και αδίστακτα μέσα. Το Ευαγγέλιο μας λέει επίσης ότι η Πρόνοια του Θεού χρησιμοποιεί μερικές φορές τέτοιες προειδοποιήσεις για το καλό του λαού.

Η Χάρη σας αμέσως θα συνειδητοποιήσει ότι είμαι υπαινίσσομαι τον Ρωμαίο εκατόνταρχο από την Καπερναούμ (κεφ. Ματθαίος. Cool.

Από τη μία πλευρά, θα δείτε τους σοφούς του Ισραήλ, οι οποίοι,ως διαλεγμένοι μονοθεϊστές της εποχής εκείνης, καυχόνταν για την πίστη τους απορρίπτοντας εν τω μεταξύ τον Χριστό, και, από την άλλη πλευρά, θα δείτε τον περιφρονημένο ρωμαίο ειδωλολάτρη που ήρθε στο Χριστό με μεγάλη πίστη και ταπεινοφροσύνη, ζητώντας του να θεραπεύσει τον υπηρέτη του.

Και όταν ο Ιησούς το άκουσε, έμεινε έκπληκτος και είπε σε αυτούς που τον ακολούθησαν, "Αληθινά σας λέγω, ούτε ακόμη και στο Ισραήλ δεν βρήκα τέτοια πίστη." Ο χριστιανικός κόσμος είναι το νέο, βαπτισμένο Ισραήλ. Δεν λέει ο Χριστός την ίδια φράση σήμερα στις συνειδήσεις των χριστιανών σοφών δείχνοντας τον τωρινό κυβερνήτη της Ινδίας;

Να σάς χαρίζει ο Κύριος ειρήνη και υγεία!


http://misha.pblogs.gr

Ο αγώνας ποδοσφαίρου και ο πνευματικός αγώνας...

Κάποτε συζητούσαν δύο φίλοι σχετικά με την προσπάθεια του πιστού να αντιμετωπίσει την αμαρτωλή φύση του.

Ο ένας με γερές πνευματικές βάσεις,  ο άλλος πιστός μεν, κατειλημμένος με κοσμικό φρόνημα δε.

Κάποια στιγμή αναρωτήθηκε ο δεύτερος:

-Αν ξυπνήσω κάποιο πρωί μιας ημέρας νηστείας, και ξεχαστώ και φάω κάτι αρτύσιμο πιο το νόημα να νηστέψω την υπόλοιπη ημέρα εφόσον από την αρχή της έχω διαπράξει την αμαρτία κι έχω καταλύσει την νηστεία;


Ο πρώτος έμεινε σκεφτικός! 

Εδώ, να αναφέρουμε πως και οι δύο φίλοι ήταν λάτρεις του ποδοσφαίρου! 

Μετά από σύντομο διάστημα, τελικά, του απαντάει:

-Αν έπαιζες αγώνα ποδοσφαίρου και στο πρώτο λεπτό του αγώνα, σου έκανε ο αντίπαλος ένα δυνατό μαρκάρισμα και σε έριχνε κάτω, θα έμενες κάτω για τα υπόλοιπα 89 λεπτά του αγώνα ή θα σηκωνόσουν και θα συνέχιζες να παίζεις για την νίκη;

Ο πνευματικός αγώνας έχει πτώσεις και ήττες. Ωστόσο, ο πιστός δεν πρέπει να απογοητεύεται και να παρατάει τον αγώνα αλλά να ξανασηκώνεται και να συνεχίζει, ώσπου να τον χαριτώσει το έλεος του Θεού και να βγει νικητής στην μάχη με την αμαρτία.

Αναγνώστης

FSR

Οι ευλαβείς Ρώσοι και οι... μοντέρνοι Έλληνες

Μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις λένε οι Κινέζοι και στην περίπτωση της επισκέψεως της Προέδρου της Ρωσικής Άνω Βουλής στον Αρχιεπίσκοπο αυτό ισχύει επακριβώς...
 
Η εικόνα της κας Ματβιένκο να υποκλίνεται με ευλάβεια και σεβασμό μπροστά στον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο στέλνει πολλά και ποικίλα μηνύματα...
Αλήθεια πόσοι από τους Έλληνες πολιτικούς έχουν κάνει κάτι τέτοιο, εννοώντας το όμως, όχι για το θεαθήναι...Πόσοι Έλληνες πολιτικοί διακρίνονται για το σεβασμό τους όχι τόσο στο πρόσωπο, αλλά κυρίως σε ό,τι αντιπροσωπεύει ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών & πάσης Ελλάδος;
 
Πόσοι από τους δικούς μας εθνοπατέρες σκύβουν με ταπεινότητα μπροστά στον εκάστοτε Αρχιεπίσκοπο; Δυστυχώς ελάχιστοι...Κάποιοι περιορίζονται στο να του φιλήσουν το χέρι κι αυτό πιο πολύ για τις κάμερες...
 
Και βέβαια δε μιλάμε για τους πολιτικούς εκείνους που αποφεύγουν όπως "ο διάβολος το λιβάνι" ό,τι έχει να κάνει με τη χριστιανική ορθόδοξη πίστη...Δε μιλάμε για τους πολιτικούς εκείνους, όπως για παράδειγμα ο κ. Τσίπρας, που από τη μία δηλώνουν άθεοι και από την άλλη γίνεται πρώτο θέμα το γεγονός ότι φίλησε το Σταυρό στον Αγιασμό....
 
Και να πούμε και μερικές αλήθειες ακόμη; Αυτά που οι Ρώσοι θεωρούν αυταπόδεικτα σε σχέση πάντα με την Ορθοδοξία, εμείς τα θεωρούμε....παλιομοδίτικα...
Πότε είδαμε στην Ελλάδα ουρές σαν κι αυτές στη Μόσχα για το προσκύνημα του Σταυρου΄του Αγίου Ανδρέου;
Αλλά και όταν ήρθε ο Ρώσος Πατριάρχης στην Αθήνα, όπου κι αν λειτούργησε, οι ναοί ήταν γεμάτοι από Ρώσους και από σαφώς λιγότερους Έλληνες...
 
Έτσι απλά κάποια εναύσματα για προσβληματισμό με αφορμή την επίσκεψη της κας Ματβιένκο στον Αρχιεπίσκοπο...
 

 
www.agioritikovima.gr

Δείτε πώς ο εκδότης Κωνσταντίνος Ζήτρος «τσάκισε» την Ρεπούση!

Τη δική του απάντηση στην Ρεπούση έδωσε μέσω facebook ο γνωστός εκδότης αρχαίας και μεσαιωνικής ελληνικής γραμματείας, Κωνσταντίνος Ζήτρος.

Έγραψε και ανάρτησε στο προφίλ του:

«Κεντρική γέφυρα επί του ποταμού Μάϊν, στην πόλη της Φρανκφούρτης, στη Γερμανία, με μετάφραση στη γερμανική γλώσσα, στο πλαϊνό της αψίδας:

«Πλέων επί οίνοπα πόντον επ’ αλλόθροους ανθρώπους» (Όμηρος, Οδύσσεια, Α.183)
(Ταξιδεύοντας σε ξένες θάλασσες με ανθρώπους που μιλούν άλλες γλώσσες)».

Και αυτή δεν είναι η μοναδική εικόνα. Δείτε όλες τις φωτογραφίες που ανάρτησε ο εκδότης:

πηγη

Όπου κι αν είσαι, να προσεύχεσαι.Και στο λουτρό αν είσαι, να προσεύχεσαι.

Ο Θεός δεν νοιάζεται για τον τόπο. Ζητάει μόνο θερμότητα καρδιάς και αγνότητα ψυχής. Να, και ο απόστολος Παύλος προσευχήθηκε όχι σε ναό όρθιος ή γονατιστός, αλλά μέσα σε φυλακή πεσμένος ανάσκελα, καθώς τα πόδια του ήταν σφιγμένα στην ξυλοπέδη. Επειδή, όμως, προσευχήθηκε με θέρμη, αν και πεσμένος, και τη φυλακή έσεισε και τα θεμέλια σάλεψε και το δεσμοφύλακα τράβηξε στην αληθινή πίστη μαζί με όλη την οικογένειά του (Πράξ. 16:25-35).
Ο άρρωστος Εζεκίας ούτε όρθιος ούτε γονατιστός, αλλά πεσμένος στο κρεβάτι παρακάλεσε για τη θεραπεία του το Θεό, που με τον προφήτη Ησαΐα του είχε προαναγγείλει το θάνατό του. Και κατόρθωσε με την καθαρότητα και τη θερμότητα της καρδιάς του να μεταβάλει τη θεϊκή απόφαση (Δ' Βασ. 20:1-6). Ο ληστής, πάλι, καρφωμένος πάνω στο σταυρό, με λίγα λόγια κέρδισε τη βασιλεία των ουρανών (Λουκ. 23:42-43).
Και ο Ιερεμίας μέσα στο λάκκο με τη λάσπη (Ιερ. 45:6) και ο Δανιήλ μέσα στο λάκκο με τα θηρία (Δαν. 6:16) και ο Ιωνάς μέσα στην κοιλιά του κήτους (Ιων. 2:1-2), όταν προσευχήθηκαν θερμά, απομάκρυναν τις συμφορές, που τους είχαν βρει, και βοηθήθηκαν από το Θεό. "Και τί θα λέω, όταν προσεύχομαι;", θα με ρωτήσεις. Θα λες ό,τι και η Χαναναία του Ευαγγελίου. «Ελέησέ με, Κύριε!», παρακαλούσε εκείνη. «Η θυγατέρα μου βασανίζεται από δαιμόνιο» (Ματθ. 15:22). "Ελέησέ με, Κύριε!", θα παρακαλάς κι εσύ. "Η ψυχή μου βασανίζεται από δαιμόνιο". Γιατί η αμαρτία είναι μεγάλος δαίμονας.
Ο δαιμονισμένος ελεείται, ενώ ο αμαρτωλός αποδοκιμάζεται. "Ελέησέ με!". Μικρή είναι η φράση. Και όμως, γίνεται πέλαγος φιλανθρωπίας, καθώς, όπου υπάρχει έλεος, εκεί υπάρχουν όλα τα αγαθά. Και όταν βρίσκεσαι έξω από την εκκλησία, φώναζε μυστικά: "Ελέησέ με!". Φώναζε με τη σκέψη σου, χωρίς να κινείς τα χείλη σου.
Γιατί ο Θεός μας ακούει και όταν σωπαίνουμε. Δεν απαιτείται τόσο τόπος, όσο τρόπος προσευχής. Και στο λουτρό αν είσαι, να προσεύχεσαι. Όπου κι αν είσαι, να προσεύχεσαι. Όλη η κτίση είναι ναός του Θεού. Εσύ ο ίδιος είσαι ναός του Θεού, και ψάχνεις τόπο για να προσευχηθείς;

Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

ΠΗΓΗ

Ὁ Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς γιά τό ράσο τῶν κληρικῶν

Ο Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς για το ράσο των κληρικών

Εσείς θεωρείτε, τίμιε πατέρα, λεπτομέρεια την ένδυση των ιερέων, τα γένια και τα μαλλιά, και παραξενεύεστε, που η υψηλότερη εκκλησιαστική εξουσία φροντίζει περί αυτού.
Εν τω μεταξύ συνεχίζετε να μιλάτε για τη σημασία της αναμόρφωσης της εξωτερικής εμφάνισης και συμπεριφοράς των ιερέων. Πως ταιριάζει αυτό; Και λεπτομέρεια και σημαντική αναμόρφωση;
Όμως ο κάθε φίλος της Εκκλησίας πρέπει να αναρωτηθεί γιατί οι στρατιωτικοί του γήινου βασιλείου δεν εξεγείρονται ενάντια στη δική τους στολή, ούτε οι τελωνιακοί, ούτε οι υπάλληλοι της εφορίας, ούτε οι δασοφύλακες, ούτε οι σιδηροδρομικοί; Αλλά φορούν εκείνο που άλλος τους όρισε σαν στολή χωρίς παράπονο, και συμπεριφέρονται έτσι όπως διατάχθηκαν.

Πως οι στρατιωτικοί του Βασιλιά των Ουρανών είναι οι μόνοι που ξεσηκώνονται εναντίον της στολής τους και των κανόνων περί της συμπεριφοράς τους; Εάν ο λαός θέλει να βλέπει τον ιερέα του με ράσο, με γένια και μαλλιά, τότε όλοι οι άλλοι διάλογοι σταματούν. Εάν ο λαός μισεί να βλέπει τον ιερέα στο ρούχο του έμπορα, χωρίς γένια και χωρίς μαλλιά, τότε αυτή η αναμόρφωση πρέπει οπωσδήποτε να απομακρυνθεί σαν προσβολή της συνείδησης των πιστών του ευσεβή λαού.
Σ’ αυτό το πράγμα, λοιπόν, το μέτρο είναι η λαϊκή αίσθηση και κρίση, και οπωσδήποτε όχι η ιδιωτική προτίμηση κάποιων ιερέων. Εξάλλου, εφόσον το μακρύ γένι και τα μαλλιά δεν είναι βαριά στους ποιητές, στους καλλιτέχνες, ακόμα και στους σοσιαλιστικούς αρχηγούς, πως μπορεί να είναι βαρύ στους ιερείς του Χριστού, στους πνευματικούς και τους ποιμένες του λαού;

Ο όσιος Ιερώνυμος γράφει ειρωνικά περί των στολισμένων ιερέων της εποχής του: «Ντρέπομαι να το πω, αλλά υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι λαμβάνουν το ιερατικό ή διακονικό αξίωμα με στόχο, να κάνουν παρέα πιο ελεύθερα με γυναίκες. Φροντίζουν αποκλειστικά περί του ενδύματός τους, περιποιούνται τα μαλλιά τους, φορούν πολύτιμα δαχτυλίδια, φυλάγονται από της σκόνη, μόλις που ακουμπούν το χώμα με τα πόδια τους. Πρέπει να σκεφθείς, ότι πρόκειται για νεόνυμφους γαμπρούς και όχι για ιερείς!».

Στους αρχαίους τα γένια ήταν χαρακτηριστικό των φιλοσόφων. Μια φορά στη Ρώμη, εξαιτίας πολλών τσαρλατάνων φιλοσόφων, ο καίσαρας διέταξε όλοι οι φιλόσοφοι να ξυρίσουν τα γένια τους. Σ’ αυτό απάντησε ο Επίκτητος, ο μεγαλύτερος φιλόσοφος εκείνης της εποχής: «Ο καίσαρας μπορεί να μου πάρει το κεφάλι, όχι τα γένια!». Τόσο εκτιμούσε τούτο το εξωτερικό χαρακτηριστικό της κλήσης του.

Αλλά όλα αυτά είναι λεπτομέρεια, θα πείτε. Είναι λεπτομέρεια, χωρίς αμφιβολία. Μπροστά στην ψυχή και στον χαρακτήρα ενός χριστιανού το ρούχο και τα γένια και τα μαλλιά είναι εντελώς ασήμαντο πράγμα. Όμως η ζωή αποτελείται από τα σημαντικά και τα ασήμαντα. Και η πίστη μας είναι τόσο αριστοκρατικό και λεπτό πράγμα, ώστε και τα ψιλοπράγματα, μπορούν να την ωφελούν ή να τη ζημιώνουν.

Όταν το λογικό ποίμνιο θέλει οι ποιμένες του να είναι διαφορετικοί από αυτό και στην εξωτερική εμφάνιση, και να έχουν καθορισμένα σημάδια αναγνώρισης, τότε ως προς τι η αντίρρηση; Οι καθολικοί ιεραπόστολοι στο Κιτάι, υπολογίζοντας και την ψυχολογία του περιβάλλοντος στο οποίο κηρύττουν, δεν ντρέπονται να φορούν πλεξίδες στα μαλλιά και μακριά καφτάνια και τουρμπάνια. Τότε γιατί οι φιλόχριστοι ιερείς να αντιδρούν στον λαό και με τα ψιλοπράγματα να θέτουν υπό αμφισβήτηση τα μεγάλα πράγματα της ζωής και της προόδου των πιστών;
Ειρήνη σε σας από τον Κύριο

Πηγή: «Δεν φτάνει μόνο η πίστη» – Εκδόσεις Εν Πλω

http://anavaseis.blogspot.gr

Ο ΠΟΥΤΙΝ ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΣΕ ΟΤΙ ΘΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΙ ΤΙΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΗΘΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ

greek.ruvr.ru

Ο Πούτιν κάλεσε τους Ρώσους να είναι υπερήφανοι για την ιστορία της χώρας τους

Οι Ρώσοι πρέπει να σταματήσουν να παρατηρούν στην ιστορία της χώρας τους μόνο τα αρνητικά και να ξεκινήσουν να είναι υπερήφανοι για αυτήν, δήλωσε ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν σε συνάντηση με τους συμμετέχοντες στη διεθνή λέσχη συζήτησης «Βαλντάι».
«Κι έχουμε πολλά να είμαστε υπερήφανοι», - δήλωσε ο πρόεδρος. Την ίδια ώρα, σύμφωνα με τον Πούτιν, πρέπει να ξεφύγουν από τέτοιο πρόβλημα του περασμένου αιώνα, όπως οι μεροληπτικές εκτιμήσεις διαφόρων ιστορικών γεγονότων. Η ρωσική ιστορία θα πρέπει να γίνει η βάση της εθνικής ταυτότητας, τόνισε ο πρόεδρος.

Ο Πούτιν επίσης διαβεβαίωσε, ότι θα υπερασπιστεί τις παραδοσιακές χριστιανικές ηθικές αξίες

Συγκλονιστικό: Οι μέλισσες σέβονται τις Άγιες Εικόνες

 

Από τον Μοναχό Συμεών - 

Στην περιοχή του Καπανδριτίου κοντά στην Αθήνα, συμβαίνει ένα εκπληκτικό γεγονός. Δέκα χρόνια πριν, ο πιστός μελισσοκόμος Ισίδωρος Τιμίνης, σκέφτηκε να τοποθετήσει σε ένα από τα μελίσσια του την Εικόνα της Σταύρωσης του Κυρίου. Λίγο μόλις μετά, όταν άνοιξε την κυψέλη, βρέθηκε προς μεγάλης εκπλήξεως: οι μέλισσες έδειξαν σεβασμό και ευλάβεια προς την Εικόνα, έχοντάς την «περιβάλλει» με κερί, αλλά αφήνοντας ακάλυπτο το πρόσωπο και το σώμα του Κυρίου. Από τότε, και κάθε άνοιξη, τοποθετεί στις κυψέλες των μελισσών τις Εικόνες του Σωτήρα Ιησού Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων με την ίδια εντυπωσιακή κατάληξη.

Ισίδωρος Τιμίνης: Μία φορά έφερα στο σπίτι ένα χειροποίητο εικόνισμα από το μοναστήρι, που αναπαριστούσε τον Γολγοθά και τους τρεις Σταυρούς. Οι μέλισσες είχαν «κεντήσει» με κερί ολόκληρη την επιφάνεια της σύνθεσης, αφήνοντας όμως ακάλυπτη την εικόνα του Εσταυρωμένου και του Ληστή που βρισκόταν επί Δεξιάς, ενώ παράλληλα ο ληστής στον αριστερό Σταυρό ήταν καλυμμένος καθ’ολοκληρίαν με ένα πυκνό στρώμα κεριού.

Τις προάλλες, τοποθετήσαμε μία εικόνα του Αγίου Στεφάνου του Πρωτομάρτυρα, όνομα που φέρει ταπεινά η μικρή μας επιχείρηση. Όπως μπορείτε να δείτε από την (σ.σ. pentapostagma.gr) ανωτέρω εικόνα, ολόκληρη η εικόνα είναι καλυμμένη με κερί μέλισσας, αφήνοντας όμως ακάλυπτο το πρόσωπο και το σώμα του Αγίου Στεφάνου.

pentapostagma.gr

Η κυρία των 1629 ψήφων χαρακτηρίζει «Νεκρή γλώσσα» τα Αρχαία Ελληνικά!

Aπό το βήμα της Βουλής των Ελλήνων η κα Ρεπούση χαρακτήρισε «Νεκρή γλώσσα»  τα Αρχαία Ελληνικά , επισημαίνοντας ότι θα έπρεπε να είναι προαιρετικό μάθημα στο σχολείο για όσα παιδιά δεν επιλέξουν κλασικές σπουδές.
Υποστήριξε ότι τα Αρχαία Ελληνικά , και τα Λατινικά, συγκαταλέγονται στις «νεκρές γλώσσες», εκείνες δηλαδή που «δεν μιλιούνται σήμερα στην καθημερινή επικοινωνία των ανθρώπων».
Αυτό, είπε, «δεν σημαίνει ότι υποτιμά κανείς τον πλούτο και  την σημασία τους».
«Τι θέλει τώρα η ελληνική βουλή να εξαιρέσει τα αρχαία ελληνικά από τις μη ομιλούμενες γλώσσες;» σημείωσε, προσθέτοντας: «Όποιος τολμά να πάει κόντρα στο ρεύμα στοχοποιείται ως εθνομηδενιστής».

Νεκρό σύμφωνα  με αυτή την λογική κα Ρεπούση είναι και το θεώρημα του Πυθαγόρα, νεκρή είναι και η Πολιτεία του Πλάτωνα…και αν αυτή η άποψη τελικά ευσταθεί νεκρή είναι η παγκόσμια κοσμοθεωρία καθώς έχει βασιστεί στην αρχαία ελληνική γλώσσα…
Η ανιστόρητη κα Ρεπούση επικαλείται τον Ευριπίδη και τις Τρωάδες για να υπονοήσει οτι οι αρχαίοι έκαναν εγκλήματα έναντι ξένων λαών όπως είναι οι Τρώες κατ’αυτήν. Ας την ενημερώσει λοιπόν κάποιος πως οι Τρώες ήταν Έλληνες που κατάγονταν απο τον Δάρδανο που γεννήθηκε στην Σαμοθράκη. Εκείνη την εποχή η πολυαγαπημένη περιοχή της Τουρκίας ήταν Ελληνική, οπότε το μόνο που έχει να προσάψει στους αρχαίους μας προγόνους ήταν η αντιπαλότητα μεταξύ τους, πράγμα παγκόσμια γνωστό και ένας απο τους λόγους που μας οδήγησε στην παρακμή μας ως έθνος απο την αρχαιότητα μέχρι σήμερα…
Ποιός όμως είναι ο απώτερος σκόπος των κατα καιρούς δηλώσεων της κας Ρεπούση; 

«Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος, είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.
Να καταστρέψεις τα βιβλία του, την κουλτούρα του, την Ιστορία του.
Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία, να κατασκευάσει μια νέα παιδεία, να επινοήσει μια νέα ιστορία …
Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός για να αρχίσει αυτό το έθνος
να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.
Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα».
Μίλαν Κούντερα
“To Βιβλίο του Γέλιου και της Λήθης”

Είναι γνωστή η μέθοδος της ψυχολογικής προετοιμασίας ενός λαού για να μπορέσει να αποδεχτεί χωρίς μεγάλες αντιδράσεις κάποια μέτρα που σκοπό έχουν την πλήρη αποταύτιση του και την πολτοποίηση του, έτσι ώστε να παραδοθεί αμαχητί σε όλες τις καταστροφικές για το μέλλον του επιλογές της Νέας Τάξης Πραγμάτων.
Εκσφενδονίζουμε μια προωθημένη πρόταση και καταγράφουμε τις αντιδράσεις. Στη συνέχεια επανερχόμαστε όλο και πιο συχνά και καλλιεργούμε το έδαφος για την «ομαλή» υλοποίηση της. Στην περίπτωση μας, η μέθοδος της σταδιακής ψυχολογικής προετοιμασίας αποταύτισης, κινείται παράλληλα με την μέθοδο του Σοκ και Δέος. Στο Σοκ και Δέος εφαρμόζεται απότομα η καθετή και αμείλικτη εφαρμογή οικονομικών μέτρων εξουθένωσης και εξαθλίωσης του κόσμου, ο όποιος μένει εμβρόντητος και καταντά να παρακολουθεί αμήχανος τις εξελίξεις.
Η περίφημη αυτή «κυρία» του συνωστισμού, είναι εντεταλμένη να εκτελέσει το έργο της σταδιακής ψυχολογικής προετοιμασίας για να εξοικειωθεί ο κόσμος και να επιβληθούν όσο γίνεται πιο ανώδυνα όλα τα εθνοκτόνα μέτρα της. Έτσι κάθε λίγο και λιγάκι πετά στον αέρα μια «βόμβα» στο όνομα της «δημοκρατίας» και των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», (εδώ γελά ο κάθε πικραμένος), για να προλειάνει το έδαφος για την στιγμή της εθνοκτόνου έκρηξης. Ο στόχος είναι πάντα η ιστορική και θρησκευτική ταυτότητα του λαού μας, ότι δηλαδή πιο πολύτιμο για τον ελληνισμό, έτσι ώστε χωρίς πια κανένα σημείο ανηφόρας να άγεται και να φέρεται σαν πρόβατο επί σφαγή.
Έτσι ένας λαός εξουθενωμένος οικονομικά με τη μέθοδο του Σοκ και Δέος, θα απολέσει και την ιστορική του ταυτότητα και θα απομείνει χωρίς καμία ψυχική δυνατότητα να αντιδράσει σε όλη αυτή την καταστροφική θύελλα. Το ένα συμπληρώνει το άλλο. Δηλαδή η κυρία αυτή εξυγιαίνει με τον καλύτερο τρόπο την μνημιακή κατοχή της χώρας και είναι το μεγαλύτερο στήριγμα της προδοτικής κλίκας που μας κυβερνά. Όμως οι θέσεις και οι απόψεις της κυρίας αυτής, που έχει προσβάλει κάθε έννοια της εθνικής και θρησκευτικής μας υπόστασης και ενώ σε μια φυσιολογική χώρα θα έπρεπε να έχει το λιγότερο αποβληθεί από το ελληνικό κοινοβούλιο, αν θέλει πραγματικά να ονομάζεται ελληνικό κοινοβούλιο, δεν μας εκπλήσσουν καθόλου.
Εκείνο που μας προκαλεί οργή, είναι ότι τα διάφορα «μεγάλα κανάλια» άρχισαν να την προβάλλουν όλο και περισσότερο. Ο σκοπός φυσικά εύλογος. Να την συνηθίσει ο κόσμος και σταδιακά και πάλι με την γνωστή μέθοδο της ψυχολογικής εξοικείωσης, να αρχίσει να σκέπτεται ότι αυτό το «πρόσωπο» έχει το δικαίωμα να εκφράζει και να θέλει να επιβάλει τις απόψεις του για την εθνική και θρησκευτική μας εξόντωση.
Είναι πρόδηλο ότι η προβολή αυτής της κυρίας σε μεγάλες οθόνες, ενώ θα έπρεπε να είχε εξοβελιστεί από παντού, γίνεται και αυτή βάση του σχεδίου που περιγράψαμε παραπάνω. Βέβαια καλά και ωραία όλα αυτά, αλλά το ερώτημα που μπαίνει είναι όχι τι είναι και τι αντιπροσωπεύει αυτή η «κυρία», αλλά ποιες είναι οι δικές μας αντιδράσεις, οι αντιδράσεις της πολιτείας, οι αντιδράσεις της εκκλησίας. Ποιες είναι οι αντιδράσεις προς τα τουρκολάγνα ΜΜΕ που την προβάλλουν συνεχώς ενώ χρεωστάνε εκατοντάδες εκατομμυρίων ευρώ στον ελληνικό λαό ;
Και πρώτα πρώτα, αυτός ο «αξιότιμος κύριος» πολιτικός αρχηγός της, γιατί δεν βγαίνει δημόσια ή να αποκηρύξει τις θέσεις της, ή να ομολογήσει ότι αυτές είναι και οι δικές του θέσεις ; Προσπαθεί να παρουσιάζεται πάντα ότι είναι απο τους πιο έντιμους πολιτικούς. Εμπρός λοιπόν, να πάρει ανοιχτά θέση για την «κυρία» αυτή. Αλλά και όλοι οι υπόλοιποι παράγοντες του δημόσιου βίου να μην κρύβονται πίσω από τις «κουρτίνες» της υποκρισία τους. Ή ταυτίζονται με τις απόψεις της «κυρίας» αυτής, ή καταδικάζουν καθαρά και ξάστερα τον εθνοκτόνο ρόλο της και την αποβάλλουν μια και καλή από την δημόσια ζωή. Η αντεθνική και αντιθρησκευτική επίθεση, όπως δείχνουν όλες οι εξελίξεις, θα αυξηθεί στο μέλλον και από τον τρόπο που θα αντιδράσουμε όλοι μας σε όλα αυτά, θα κριθούμε και στο παρών, αλλά και στην ιστορία μας.
Πότε λοιπόν θα καταλάβουμε ότι ο εχθρός δεν είναι προ των πυλών αλλά ΕΝΤΟΣ;
logiosermis.net

Γιατί νηστεύουμε την ημέρα του Σταυρού;

Μετά το πέρας της Α’ Οικουμενικής Συνόδου (318 μ.Χ.), ο Άγιος Κωνσταντίνος ανέθεσε στον Επίσκοπο Ιεροσολύμων Μακάριο να ερευνήσει εντατικά για να βρει τον Τάφο και τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου, διότι έπειτα από τόσα χρόνια οι Χριστιανοί δεν γνώριζαν τίποτα για το πού μπορεί να βρίσκονται. Του έστειλε μάλιστα και αρκετά χρήματα για την Έρευνα. Μετά από λίγο καιρό όμως η Αγία Ελένη είδε Όραμα εκ Θεού, με το Οποίο την Πρόσταζε να πάει αυτοπροσώπως στους Αγίους Τόπους για να βρει τον Τίμιο Σταυρό. Αφού πήρε την συγκατάθεση του υιού της, αναχώρησε με μεγάλη συνοδεία.

Όταν έφτασε εκεί η Αγία, άρχισε αμέσως να ερευνά για να βρει τον Πανάγιο Τάφο και τον Ζωοποιό Σταυρό. Έπειτα από πολλές προσπάθειες και προσευχές της Αγίας, του Επισκόπου Μακαρίου, των Αρχιερέων και του λαού, ο Θεός αποκάλυψε ότι ο Πανάγιος Τάφος και ο Τίμιος Σταυρός βρίσκονται κάτω από τον ειδωλολατρικό ναό της Αφροδίτης, εκεί όπου είναι και ο Τόπος ο λεγόμενος Γολγοθάς. Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι στο Άγιο Αυτό Σημείο, έπειτα από τον Καιρό Εκείνο της Σταυρώσεως, είχε βλαστήσει ένα αρωματικό φυτό το οποίο αργότερα ονομάστηκε «Βασιλικός», αφού όπως αποδείχθηκε κάτω από τον Τόπο που αναβλάστανε, υπήρχε Θαμμένος ο Τίμιος Σταυρός του «Βασιλέως των βασιλέων». Κατά καιρούς μάλιστα οι ειδωλολάτρες (οι οποίοι είχαν εκεί το ναό και το άγαλμα της Αφροδίτης) κατέστρεφαν τον Βασιλικό, αλλά εκείνος όμως Θαυματουργικώς βλάστανε και πάλι!

Τότε η Αγία Ελένη συγκεντρώνοντας πλήθος τεχνιτών και εργατών, διέταξε να γκρεμίσουν εκ θεμελίων τον ακάθαρτο ναό και να ρίξουν το χώμα μακριά. Σκάβοντας εκεί βρήκαν τρεις σταυρούς, ενώ σχετικά κοντά σε αυτούς ανακάλυψαν και τον Πανάγιο Τάφο του Κυρίου. Όταν δε έσκαψαν παρακάτω βρήκαν και τα Καρφιά με τα οποία Καρφώθηκε ο Κύριος, τα οποία άστραπταν και έλαμπαν, σε αντίθεση με τα καρφιά των ληστών που ήταν μαύρα και σκουριασμένα. Η Αγία Ελένη αν και χάρηκε που ο Θεός Εισάκουσε τις προσευχές τους, από την άλλη ήταν λυπημένη διότι δεν γνώριζε ποιος τελικά ήταν ο Σταυρός του Κυρίου. Ο Επίσκοπος Μακάριος όμως την καθησύχαζε, λέγοντας ότι ο Θεός θα φανερώσει τελικά τον Τίμιο Σταυρό.

Και πράγματι το Θαύμα δεν άργησε να γίνει. Μία νεκρή γυναίκα χήρα, η οποία ήταν πολύ ευσεβής, αποτέλεσε τη λύση του μυστηρίου. Κατόπιν Θείας Υποδείξεως, ακούμπησαν επάνω της έναν-έναν και τους τρεις σταυρούς. Με τους πρώτους δύο δεν υπήρξε καμία μεταβολή. Μόλις όμως άγγιξε ο τρίτος το σώμα της, εκείνη αμέσως αναστήθηκε, σηκώθηκε επάνω και δόξαζε τον Θεό! Μετά από αυτό το Θαύμα, οι Χριστιανοί ήθελαν να δουν από κοντά και να προσκυνήσουν τον Σταυρό του Κυρίου μας, κάτι που λόγω της ύπαρξης μεγάλου πλήθους ήταν εντελώς αδύνατο. Για τον λόγο αυτό ο Επίσκοπος Μακάριος, Ύψωσε το 326 μ.Χ. τον Τίμιο Σταυρό στο Ιερό Σημείο του Γολγοθά, έτσι ώστε να μπορούν να τον βλέπουν και να τον προσκυνούν οι Χριστιανοί από οποιοδήποτε σημείο. Να αναφέρουμε εδώ ότι το μήκος του Σταυρού του Κυρίου μας κάθετα, ήταν 4,50 μέτρα περίπου, ενώ οριζόντια το πλάτος του ήταν 2,40 μέτρα περίπου. Κατά δε τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, το πάχος του ορθού και του πλαγίου Ξύλου του Σταυρού, ήταν μία σπιθαμή (δηλαδή 18 εκατοστά περίπου).

Τριακόσια χρόνια περίπου μετά από αυτό το Γεγονός, το 614 μ.Χ., οι Πέρσες λεηλάτησαν την Παλαιστίνη και απήγαγαν τον Τίμιο Σταυρό. Εκείνος όμως μάλλον τους κατέκτησε, διότι Φώτισε τις ψυχές τους και τους οδήγησε στην κατάργηση της «λατρείας του πυρός». Το 628 μ.Χ. όμως, ο βασιλιάς Ηράκλειος ξεκίνησε εκστρατεία από την Κωνσταντινούπολη εναντίον των Περσών, για να επαναφέρει στους Χριστιανούς το Ζωηφόρο Ξύλο. Και αφού ανεδείχθη νικητής, επανήλθε θριαμβευτής στην Πόλη όπου και Ύψωσε (για δεύτερη φορά μετά το 326 μ.Χ.) τον Τίμιο Σταυρό στη Μεγάλη Εκκλησία, ενώπιον του επευφημούντος λαού της Κωνσταντινουπόλεως.

Για την Ανάμνηση λοιπόν της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού νηστεύουμε στις 14 Σεπτεμβρίου, επειδή ο Σταυρός είναι Ανάμνηση του Πάθους του Χριστού. Διότι όπως ο κάθε άνθρωπος που κάνει την ανακομιδή (εκταφή) των λειψάνων ενός συγγενή του (για παράδειγμα του πατέρα του, της μητέρας του και άλλων), λυπάται ενθυμούμενος το πρόσωπο αυτό, έτσι και εμείς οι Χριστιανοί βλέποντες τον Σταυρό και αναλογιζόμενοι ότι ο Χριστός Σταυρώθηκε για εμάς τους αμαρτωλούς και ως Άνθρωπος Έπαθε, ταπεινωνόμαστε και δείχνουμε Συντριβή καρδιάς νηστεύοντες. Οι μεν Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, επισημαίνουν ότι «η Εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού είναι Ισότιμη με την Μεγάλη Παρασκευή», αφού και τις δύο αυτές Ημέρες τιμούμε εξίσου τα Πάθη και την Σταύρωση του Κυρίου.

Η Νηστεία κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, «δεν γίνεται για το Πάσχα, ούτε για τον Σταυρό, αλλά για τις αμαρτίες μας….επειδή το Πάσχα δεν είναι υπόθεση Νηστείας και πένθους, αλλά ευφροσύνης και χαράς. Για τον λόγο αυτό δεν πρέπει να λέμε ότι πενθούμε για τον Σταυρό. Ούτε για εκείνον πενθούμε. Αλλά για τα δικά μας αμαρτήματα». Επίσης νηστεύουμε για να μιμηθούμε τον Κύριο, ο Οποίος ενήστευσε για σαράντα ημερόνυχτα επάνω στο Σαραντάριον Όρος.

Τώρα «Γιατί σε καιρό νηστείας νηστεύουμε το λάδι και τα ψάρια και τρώμε ελιές και αυγοτάραχο;»

Η παλιά και αληθινή νηστεία συνίσταται στην πλήρη αποχή τροφής ή στην ξηροφαγία. Επειδή όμως αυτή δεν είναι δυνατόν να τηρηθεί στις μεγάλες περιόδους των νηστειών του εκκλησιαστικού έτους, λόγω δύσκολων συνθηκών ζωής ή έλλειψης ζήλου, έχουν στην πράξη επινοηθεί διάφορες διευκολύνσεις, ώστε να είναι δυνατή η εφαρμογή της νηστείας από όλους τους πιστούς. Στην αρχαία εποχή οι χριστιανοί μετά την ενάτη ώρα (3 μ.μ.) των νηστήσιμων ημερών κατέλυαν μόνο νερό και ψωμί. Σιγά-σιγά όμως όχι μόνο η διάρκεια της ολοκληρωτικής αποχής από τροφή περιορίστηκε στα συνηθισμένα και στις άλλες μέρες όρια γι αυτό μετατέθηκαν και οι Εσπερινοί της Τεσσαρακοστής και οι Προηγιασμένες το πρωί αλλά και άλλα είδη τροφών άρχισαν να χρησιμοποιούνται, όπως οι καρποί, τα όσπρια, τα οστρακόδερμα, τα μαλάκια κ.ο.κ.

Μέσα στα πλαίσια αυτά μπορεί να κατανοηθεί και το ότι τρώμε ελιές κατά τις ημέρες πού δεν τρώμε λάδι, και αυγοτάραχο κατά τις ημέρες πού απέχουμε από ψάρια.

Για το πρώτο μπορούμε να επικαλεστούμε το λόγο ότι οι ελιές τρώγονται ως καρπός, ενώ η απαγόρευση του λαδιού αφορά στα φαγητά πού παρασκευάζονται με λάδι. Για το δεύτερο η δικαιολογία είναι λιγότερο εύλογη, αφού δεν ισχύει το ίδιο για το γάλα ή τα αυγά, αλλά και αυτά απαγορεύονται κατά τις νηστείες μας ως «καρπός… και γεννήματα ών απεχόμεθα» κατά τον 56ο κανόνα της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου. Γνωρίζω πάντως ευλαβείς χριστιανούς πού κατανοούν ότι πρόκειται για «οικονομία», και κατά τις ημέρες των μεγάλων νηστειών, όπως και την παραμονή πού θα κοινωνήσουν, απέχουν και από ελιές και από αυγοτάραχο.

Είναι αλήθεια πώς αυτή την ερώτηση την ακούμε συχνά από καλοπροαίρετους πιστούς και συχνότερα από μερικούς πού ειρωνεύονται τις νηστείες. Θα μπορούσε και στις δύο περιπτώσεις να υπογραμμιστεί η ελαστικότητα και το φιλάνθρωπο των σχετικών εθίμων και των κανόνων της Εκκλησίας, πού δεν έχουν σκοπό να εξοντώσουν τους ανθρώπους, αλλά να τους βοηθήσουν να ασκηθούν στην εγκράτεια και να κυριαρχήσουν στα πάθη τους. Αν τους σκανδαλίζουν οι τροφές αυτές, μπορούν να απέχουν από αυτές χωρίς κατά τον απόστολο να εξουθενώνουν τους «εσθίοντας» ή να «κρίνουν» (Ρω 14,3) την Εκκλησία για την φιλάνθρωπη τακτική της. Το να αναλάβει η Εκκλησία αγώνα για την εκκαθάριση των σχετικών με τη νηστεία εθίμων και των τροφών πού τρώγονται ή όχι σ αυτήν, ούτε του παρόντος είναι ούτε μπορεί να μείνει πάντοτε μέσα στα όρια της σοβαρότητος.

Εκείνο πού πρωτεύει είναι ο τονισμός της ανάγκης της νηστείας και της πνευματικής ωφέλειας πού προέρχεται απ αυτή, καθώς και η προσπάθεια για την κατά το δυνατόν συμμόρφωση των πιστών στις σχετικές εκκλησιαστικές διατάξεις, πού αρκετά έχουν ατονήσει στις μέρες μας (Ιω. Φουντούλης).

πηγη

Ποιά εἶναι ἡ διαφορά μεταξύ Ὀρθοδόξων καί αἰρετικῶν

Πατερική Θεολογία

Πρωτοπρ. Ιωάννου Σ. Ρωμανίδου (+)

Καθηγητού Πανεπιστημίου

 

Επιμέλεια – Σχόλια: Μοναχού Δαμασκηνού Αγιορείτου

 

Μέρος Πρώτον: Στοιχεία Ορθοδόξου ανθρωπολογίας και Θεολογίας

 54. Ποιά εἶναι ἡ διαφορά μεταξύ Ὀρθοδόξων καί αἰρετικῶν

Εξ επόψεως τώρα τής Παραδόσεως δεν είναι το ίδιο πράγμα η μοντέρνα Ορθοδοξία με την παραδοσιακή Ορθοδοξία. Υπάρχει βέβαια κάτι το κοινό, η Αγία Γραφή· αυτή όμως είναι μέρος της Παραδόσεως. Το πρόβλημα όμως είναι ποια είναι η ουσία της Παραδόσεως· ποιος είναι ο πυρήνας της Παραδόσεως. Αυτόν θα τον βρη κανείς, αν προσέγγιση το θέμα, όπως θα έκανε σε μία οποιαδήποτε θετική επιστήμη.

Στην Ορθόδοξη Παράδοσι έχομε εκτός της προφορικής Παραδόσεως και γραπτά κείμενα. Έχομε την Παλαιά Διαθήκη, έχομε την Καινή Διαθήκη, έχομε τις αποφάσεις και τα πρακτικά των Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων, έχομε τα συγγράμματα των Πατέρων της Εκκλησίας κλπ. Τέτοια όμως γραπτά κείμενα έχουν σε ποσότητα και οι Παπικοί και οι Προτεστάντες. Οπότε τίθεται το θέμα, ποια είναι η βασική διαφορά μεταξύ των Ορθοδόξων και των πιστών των άλλων Χριστιανικών δογμάτων. Γιατί οι μεν να είναι Ορθόδοξοι και οι άλλοι αιρετικοί; Ποια είναι η ουσιαστική διαφορά μεταξύ Ορθοδόξων και αιρετικών;Νομίζω την βασική διαφορά μπορούμε να την κατανοήσωμε, αν πάρωμε για παράδειγμα την Ιατρική επιστήμη. Εκεί έχομε τους γιατρούς που ανήκουν στον Ιατρικό Σύλλογο. Αν δεν είναι κάποιος γιατρός μέλος του Ιατρικού Συλλόγου, δεν μπορεί να εξασκήση το επάγγελμα του γιατρού. Για να είναι ένας γιατρός νόμιμος, πρέπει όχι μόνο να είναι απόφοιτος μιας ανεγνωρισμένης Ιατρικής Σχολής, αλλά και μέλος του Ιατρικού Συλλόγου. Τα ίδια ισχύουν και για τους δικηγόρους. Στις επιστήμες αυτές υπάρχει μία συνεχής δοκιμασία· διότι, αν παρεκτραπή κάποιος, ως προς την ορθή εξάσκησι του επαγγέλματός του, τότε δικάζεται από το αρμόδιο όργανο του επαγγελματικού Συλλόγου στον οποίο ανήκει και αποβάλλεται του επαγγελματικού Σώματος

Το ίδιο όμως συμβαίνει και στη Εκκλησία. Η αντίστοιχη διαδικασία μέσα στο Σώμα της Εκκλησίας, η αποβολή δηλαδή ή η αποκοπή κάποιου μέλους Της, ονομάζεται αφορισμός· προκειμένου δε περί εκκλησιαστικού αξιώματος καθαίρεσις. Έτσι οι αιρετικοί αφορίζονται από το Σώμα της Εκκλησίας. Όπως στον ιατρικό χώρο σε έναν κομπογιαννίτη (ψευτογιατρό) δεν είναι δυνατόν να του επιτραπή να θεραπεύη, έτσι και στην Εκκλησία δεν είναι δυνατόν να επιτραπή σε έναν αιρετικό να θεραπεύη τις ψυχές των ανθρώπων. Διότι, επειδή είναι αιρετικός, δεν γνωρίζει, δεν μπορεί να θεραπεύη.

Οπότε, όπως δεν είναι δυνατόν να γίνη ποτέ ένωσις μεταξύ κάποιου Συλλόγου κομπογιαννιτών γιατρών και του Ιατρικού Συλλόγου, έτσι δεν είναι ποτέ δυνατόν να γίνη ένωσις μεταξύ των Ορθοδόξων και των αιρετικών. Ένας πραγματικός γιατρός δεν είναι εκείνος που απλώς διαβάζει πολλά ιατρικά βιβλία, αλλά εκείνος που έχει μεν αποφοιτήσει από την Ιατρική Σχολή ενός Πανεπιστημίου, συγχρόνως όμως έχει μαθητεύσει για ένα σημαντικό διάστημα κοντά σε έναν πεπειραμένο καθηγητή αποδεδειγμένης ικανότητας να θεραπεύη αρρώστους.

 http://www.oodegr.com/oode/biblia/pateriki_theologia/54.htm

 hristospanagia5 

Επιβάτης σε αεροπλάνο που πέφτει!

Προσκυνήτρια, Α.Π.

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΟ ΘΑΥΜΑ

Ένα πραγματικό γεγονός που το διηγείται  επιβάτης σε αεροπλάνο που επέστρεφε από τους Αγίους Τόπους στις 29 Αυ­γούστου του 2003.

Ήταν χαράματα Παρασκευής, 29 Αυ­γούστου του 2003. Φεύγαμε με βαριά καρδιά από την Ιερουσαλήμ, με κατεύ­θυνση προς Τελ Αβίβ και από εκεί για Αθήνα.

Είχαμε περάσει υπέροχα. Την προηγούμενη, είχαμε γιορτάσει Πανηγυρικά την Κοίμηση της Παναγίας μας στον Τάφο Της, αφού στα Ιεροσόλυμα η Κοίμη­ση εορτάζεται 13 ημέρες μετά, στις 28 Αυγούστου.

Ζήσαμε μία πρωτόγνωρη, μοναδι­κή εμπειρία. Το πανηγύρι ήταν μεγα­λοπρεπές, πλούσιο, γενναιόδωρο προς πάντας. Αργά το απόγευμα ετοιμάσαμε τις βαλίτσες μας, το βράδυ λάβαμε μέ­ρος στην αγρυπνία στον Πανάγιο Τάφο και αμέσως μετά, γρήγορα στο πούλμαν που μας περίμενε ακριβώς έξω από την παλαιά Πόλη. O καιρός ήταν καλός. O ουρανός έναστρος και μέσα σε μία γλυ­κιά ησυχία απολαμβάναμε την Πόλη φωτισμένη. Είχαμε στυλώσει τα μάτια μας στα τείχη της, αγκαλιάζοντας νοερά όλα τα Πανάγια Προσκυνήματα, κλείνο­ντας τα ερμητικά μέσα στην καρδιά μας. Ένα σχεδόν αδιόρατο ελαφρύ χαμόγελο πρόδιδε την κούραση των ημερών, αλλά και την βαθιά ευγνωμοσύνη μας προς τον Θεό για όσα ζήσαμε. Η ευχαρίστηση μας ήταν τόση, που δεν κλονίστηκε κα­θόλου από την παρατεταμένη αναμονή, ούτε από τον εξαντλητικό έλεγχο των Ισραηλινών στο αεροδρόμιο.

Όταν επιτέλους επιβιβάστηκα στο αεροπλάνο - εάν θυμάμαι καλά ήταν ένα δικινητήριο Airbus - πρόσεξα ότι τα φώτα του τρεμόπαιζαν συνεχώς και δεν σταθεροποιούνταν σε μία συγκεκριμέ­νη φωτεινότητα. Σκέφθηκα ότι κάποιο καλώδιο δεν κάνει καλή επαφή και βυ­θίστηκα στο κάθισμα μου. Όταν ξεκί­νησε η τροχοδρόμηση, τα πρόβλημα στα ηλεκτρικά έγινε πιο έντονο, ενώ παράλ­ληλα ακούγονταν και ο χαρακτηριστι­κός ήχος μικρών, πολλαπλών βραχυκυ­κλωμάτων. Δεν έδωσα σημασία· τα φώτα έσβησαν, απογειωθήκαμε και, όταν ξανά­ναψαν το πρόβλημα υφίστατο σε μικρό­τερο βαθμό. Καθόμουν με τη μητέρα μου στην αριστερή πλευρά του αεροσκάφους, μπροστά από το φτερό, ενώ φίλοι και γνωστοί κάθονταν σε κοντινές θέσεις.

Μετά από περίπου 20 λεπτά ακούσαμε έναν δυνατό θόρυβο και το αεροπλάνο άρχιζε να τρέμει και να κινείται δεξιά και αριστερά, σαν να «κοσκινίζει», όπως εύστοχα παρατήρησε κάποιος φίλος. O πιλότος είπε πρώτα στα εβραϊκά και με­τά στα αγγλικά να παραμείνουμε με τις ζώνες μας δεμένες, το ίδιο έκαναν αμέσως και οι αεροσυνοδοί Αρχικά δεν δώσαμε σημασία, ώσπου κοίταξα το φτερό και είδα την τουρμπίνα να φλέγεται και να εκσφενδονίζει κομμάτια από πυρωμένο σίδερο! Μετά από ένα καθησυχαστικό πρόλογο, την έδειξα στη μητέρα μου και στους γύρω φίλους. Όλοι μας είχαμε ταξιδέψει πολλές φορές με αεροπλάνο, αλλά ήταν η πρώτη φορά που βλέπαμε φλεγόμενο κινητήρα. Σφιχθήκαμε κάπως αλλά κρύψαμε επιμελώς την ανησυχία μας, σιωπώντας. Κάποιοι από εμάς όπως έμαθα αργότερα, λέγαμε νοερά την Ευχή. Μετά από αρκετά λεπτά έγινε νέα ανακοίνωση που μας πληροφορούσε για την απώλεια του αριστερού κινητήρα και ότι θα προσπαθήσουμε να φθάσουμε στα Ελευθέριος Βενιζέλος με τον άλλον.

Δεν πέρασαν άλλα είκοσι λεπτά όταν ακούστηκε ένας λιγότερος δυνα­τός θόρυβος από τη δεξιά πλευρά και νοιώσαμε όλοι τις ίδιες έντονες δονήσεις του αεροσκάφους, αναμεμιγμένες με αναταράξεις. Κάποιοι που κάθονταν μπροστά από το δεξί φτερό φώναξαν «πήρε φωτιά η τουρμπίνα»! Το μέχρι τότε ήπιο και, μάλλον ευχάριστο κλίμα, του θαλάμου αντικαταστάθηκε σύντομα από πανικό. Το αεροσκάφος έχανε διαρκώς και απότομα ύψος και ακουγόταν ένας θόρυβος σαν σφύριγμα, που μετά θυμήθηκα ότι τον άκουγα στις ταινίες, όταν έπεφταν οι βόμβες των αεροπλάνων. Οι αεροσυνοδοί, που μόλις είχαν ξεκίνησε να προσφέρουν αναψυκτικά, ασφάλισαν τρέχοντας τα καροτσάκια τους στις κατάλληλες θέσεις· κάθισαν γρήγορα κα προσδέθηκαν κρατώντας το κεφάλι τους κοντά στα γόνατα. Αρκετοί καρδιοπαθείς και ηλικιωμένοι έπαιρναν τα χάπια τους δύο-δύο. Μεταξύ συζύγων, γίνονται δημόσιες εξομολογήσεις για το πότε απάτησε ο ένας τον άλλον και με ποιόν και ζητούσαν συγχώρεση. Γιαγιάδες και παπούδες απεκάλυπταν στα παιδιά τους ότι τους αδίκησαν στη διαθήκη τους και ζητούσαν συγχώρεση και εκείνα την έδιναν, αλλά και τη ζητούσαν με τη σειρά τους για παλιές άπρεπες συμπεριφορές. Φίλοι ομολογούσαν ότι με αφορμή το τάδε περιστατικό είχαν πει ψέματα και συκοφαντήσει αλλήλους....

Όλα τα παραπάνω μαζί με τη συνεχή και απότομη απώλεια ύψους, τις ασυ­νήθιστες αναταράξεις και τη σιγή του πιλότου έκαναν βαριά την ατμόσφαιρα. Σαν να μην έφθανε αυτό, κάποιος από τήν παρέα φώναξε «είχε δίκιο ο τάδε», ενθυμούμενος τα λόγια ενός μοναχού, που του είχε πει, παρουσία τρίτων, πριν από λίγες ήμερες ότι η Ελλάδα θα θρηνή­σει μεγαλύτερο αριθμό νεκρών από ό,τι το Πάσχα - αναφερόμενος στο δυστύχη­μα λίγο πριν από τη Μεγάλη Εβδομάδα στα Τέμπη - μόνο που αυτή τη φορά θα είναι στη θάλασσα. Είχαμε αρχίσει να ανησυχούμε σοβαρά...

Το αεροπλάνο άρχισε να παίρνει κλίση καταλάβαμε ότι προσπαθεί να στρίψει και σκέφθηκα ότι θα επιστρέφαμε στο Τελ Αβίβ η ότι θα πηγαίναμε στην Κύ­προ. Σε λίγο σηκώθηκε μία αεροσυνοδός και πήγε βιαστικά να ασφαλίσει κάποια αντικείμενα που έπεφταν. Τη σταμάτησα και τη ρώτησα τι ακριβώς συνέβαινε. Η πρώην χαμογελαστή και γλυκομίλητη κοπέλα είχε γίνει κατάχλωμη και είχε χά­σει τη φωνή της. Ο φόβος κυριαρχούσε στην έκφραση του προσώπου της, στα σφιγμένα δόντια και κορυφώνονχαν στα ματιά της.

Τη ρώτησα εάν είχαμε χάσει και τους δυο κινητήρες και απάντησε με νεύμα καταφατικά. «Και τώρα τι θα γίνει; Πώς θα το αντιμετωπίσουμε;», ξανα­ρώτησα. Έπαψε να με κοιτάζει στα μάτια, το βλέμμα της έγινε μακρινό, σαν να κοιτούσε το κενό, κινούσε το κεφάλι της δεξιά και αριστερά, ανασήκωσε τους ώμους αδιάφορα, σαν όλα να είχαν τελει­ώσει και έκανε να φύγει. Τη συγκράτη­σα έντονα από το χέρι φωνάζοντας «Πέφτουμε;» και εκείνη μου έγνεψε πολλές φορές καταφατικά, χωρίς να μπορεί να αρθρώσει λέξη και έτρεξε να προσδεθεί πάλι στο κάθισμα της, κρατώντας σφιχτά το κεφάλι στα γόνατα. Πήραμε όλοι βα­θιά ανάσα και προσπαθούσαμε όσο το δυ­νατόν ψύχραιμα να συνειδητοποιήσουμε τα συμβαίνοντα.

Το πέπλο της μελαγχολίας έσκισε η δυνατή φωνή ενός ρασοφόρου: «Μην φοβάστε, αδελφοί μου, ας προσευχηθούμε, δεν θα αφήσει ο Θεός!». Οι ιερείς έβαλαν πετραχήλι και άρχισαν να διαβάζουν, κά­ποιοι λαϊκοί έλεγαν νοερά την Ευχή και οι υπόλοιποι χωρίστηκαν σε δυο ομάδες - τη δεξιά και την αριστερή πτέρυγα του θαλάμου των επιβατών - και άρχισαν δειλά να ψάλουν οι μεν την Παράκλη­ση της Παναγίας, οι δε τους Χαιρετι­σμούς. Αναθέσαμε την ελπίδα μας στον Θεό και αισθανθήκαμε πολύ καλύτερα ξελαφρώσαμε.

Οι αλλόθρησκοι επιβάτες, υπερβολικά φοβισμένοι σε σύγκριση μ' εμάς, νόμι­ζαν ότι τραγουδούσαμε και μας κοίταζαν σαν να ήμασταν τρελοί. Η παρήγορη όμως αυτή ψυχική ανάταση διεκόπη λί­γο αργότερα, όταν έκανε ανακοίνωση με τρεμάμενη φωνή ο πιλότος: «όπως ήδη καταλάβατε, πριν από λίγη ώρα χάσαμε και το δεύτερο κινητήρα ανεφλέγη. Ρί­ξαμε τα καύσιμα και θα προσπαθήσουμε να επιστρέψουμε στο Μπεν Κουριόν (το αεροδρόμιο του Τελ Αβίβ), αλλά...» του ήρθε ένας κόμπος στον λαιμό και στα­μάτησε απότομα. Προς στιγμήν πάγωσε το αίμα μας. Όπως και να το κάνουμε, αλλιώς είναι να υποθέτεις βάσιμα πώς οδεύεις σε κάτι δυσάρεστο και αλλιώς είναι να σου το επιβεβαιώνουν επισήμως! Μετά τις πρώτες αμήχανες στιγμές, συνε­χίσαμε όλοι μαζί να προσευχόμαστε από το σημείο που είχαμε σταματήσει, άλλοι την Ευχή, άλλοι την Παράκληση, άλλοι τους Χαιρετισμούς. Μού έκανε εντύπωση ότι προσεύχονταν θερμά και όσοι έδειχναν στο παρελθόν να μην πιστεύουν...

Προσπάθησα να φερθώ ψύχραιμα σε σημείο που κατηγορήθηκα για αναισθησία. Εξήγησα ήρεμα, με την ελπίδα να δώσω κουράγιο και σε κάποιους που έκλαιγαν: «Κάποτε όλοι θα πεθάνουμε αυτό δεν αλλάζει. Τι μας μένει τότε; Το πόσα χρό­νια θα ζήσουμε και το πώς θα τα ζήσου­με. Όλοι μας θέλουμε να ζήσουμε πολλά χρόνια, εάν όμως ο Θεός αποφάσισε να πεθάνουμε σήμερα, ούτε αυτό αλλάζει· έξαλλου, δεν υπάρχει κάτι που να μπορούμε να κάνουμε ανθρωπίνως για να σωθούμε και δεν το κάνουμε. Άρα, εάν πάρουμε ως δεδομένο ότι σήμερα θα κληθούμε σε απολογία, τι πρέπει να μας ενδιαφέρει; Το σε ποιά κατάσταση βρίσκε­ται η ψυχή μας. Τώρα θα μού πείτε: «είμαι σε άσχημη κατάσταση, αλλά, εάν είχα και άλλα χρόνια, θα μετανοούσα!» Αυτή όμως η φιλοσοφική σκέψη δεν είναι της παρούσης, είναι μάλλον ένας ευσεβής πό­θος, γιατί είπαμε ότι παίρνουμε ως δεδομένο ότι παραδίδουμε σήμερα. Άρα τι μάς μένει να κάνουμε; Να προσευχηθούμε ειλικρινά και να ζητήσουμε με θερμή συγχώρεση των αμαρτιών μας. Όμως πρέπει να έχουμε την ελπίδα μας στο έλεος του Θεού, γιατί:

ο Θεός από την άπειρη αγάπη Του για εμάς, δεν θα επέτρεπε ποτέ να γίνει κάτι προς ζημία της ψυχής μας, δηλαδή, εάν μάς πάρει σήμερα, αυτό θα πει ότι θα μας πάρει στην καλύτερη στιγμή μας.

Οι περισσότεροι από εμάς εξομολογηθήκαμε και κοινωνήσαμε μόλις χθες στη εορτή της Παναγίας, άρα είμαστε κατά το δυνατόν έτοιμοι^. σκεφθείτε να φεύγαμε εντελώς απροετοίμαστοι; Όσοι ήρθαμε εδώ, δεν ήρθαμε για τουρισμό αλλά για προσκύνημα· λέτε ο Κύριος και η Παναγία, που ήρθαμε στην εορτή Της, να μάς αφήσουν έτσι;

Οι αναταράξεις συνεχίζονταν πάλι έντονες. Ήμασταν χαμηλά, άρχισαν να διακρίνονται τα νησιά με τα χαρακτηριστικά τους και μακριά η στεριά. Ξαφνικά σηκώθηκε όρθιος ο ίδιος ρασοφόρος, που καθόταν μπροστά δεξιά και μάς είχε παροτρύνει να προσευχηθούμε - δεν γνωρίζω εάν ήταν μοναχός η Ιερομόναχος (θυμάμαι μόνο την ψηλόλιγνη μορφή του το ιλαρό του προσώπου και τη μακριά του γενειάδα) και είπε με δυνατή και γεμάτι σιγουριά φωνή και δακρυσμένα μάτια «Παιδιά μου, σάς παρακαλώ, πιστέψτε με βλέπω την Παναγία μας μπροστά μου θεόρατη και κρατάει το αεροπλάνο από την κοιλιά- θα σωθούμε, θα σωθούμε!» και ξεσπώντας σε δάκρυα: «ας προσευχηθούμε να την ευχαριστήσουμε».

Όλοι οι επιβάτες πήραμε κουράγιο και αρχίσαμε να ψέλνουμε, δυνατά αυτή τι φορά, χαρμόσυνα την Παράκληση. Μέχρι και οι αεροσυνοδοί κατάλαβαν από τι γλώσσα του σώματος ότι κάτι ευχάριστο συμβαίνει και αναθάρρεψαν κοιτώντας απορημένες.

Σε λίγη ώρα φάνηκαν καθαρά τα κτήρια του Τελ Αβίβ- ήμασταν ήδη πολύ χαμηλά. Έμεναν λίγες μόλις στιγμές... Άρχισαν να μπαίνουν λογισμοί αμφιβολίας στο μυ­αλό μου: «Άραγε η πρόσκρουση θα γίνει στη στεριά η θα πέσουμε στη θάλασσα;», μα προσπαθούσα να τους διώξω με την προσευχή: «Πιστεύω Κύριε, βοήθει μου τη απιστία. Γεννηθήτω το θέλημα Σου. Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ήμας.»

Σε λίγο φάνηκε το αεροδρόμιο. Ο διά­δρομος ήταν στρωμένος με αφρό και κα­τά μήκος του ήταν παρατεταγμένα πολλά νοσοκομειακά. Άλλο αεροπλάνο δεν φαι­νόταν, προφανώς μάς είχαν δώσει προ­τεραιότητα. Μας φάνηκε ότι κατεβαίνα­με με μεγάλη ταχύτητα σε σχέση με τις άλλες φορές, μάς χώριζαν λίγα μόλις μέ­τρα από το έδαφος. Όταν έγινε η επαφή, το αεροπλάνο σταμάτησε κατά θαυμαστό τρόπο σε μόλις 50 μέτρα, χωρίς κανένας μας να κινηθεί από τη θέση του, έστω και κατ' ελάχιστον. Τουρμπίνες δεν είχε, για να τις θέσει σε ανάστροφη λειτουρ­γία, ώστε να φρενάρει, και το φρένο στις ρόδες θα έπρεπε να είναι πολύ απότομο - πράγμα πολύ επικίνδυνο - για να στα­ματήσουμε μόλις σε 50 μέτρα, και ακόμα και τότε θα έπρεπε λόγω αδράνειας να πεταχτούμε όλοι προς τα μπροστά! (Εδώ φρενάρει κανείς λίγο με το αυτοκίνητο και με μικρές ταχύτητες και το σώμα του πηγαίνει μπροστά). Τίποτα όμως από όλα αυτά δεν έγινε. Το αεροπλάνο δεν σταμάτησε σύμφωνα με τους νόμους της φυσικής, αλλά σαν να εναποτέθηκε μα­λακά στο έδαφος!

Όλοι αρχίσαμε, γεμάτοι ανακούφιση,τα ευχαριστήρια: «Δόξα Σοι Κύριε», «Σε ευχαριστώ Παναγία μου», «Ας είναι ευλογημένο το Όνομα Σου, Κύριε».

Μόνο τις αεροσυνοδούς είχε πιάσει νευ­ρική κρίση. Για τουλάχιστον πέντε λεπτά η μία άνοιγε ένα γιαούρτι, έτρωγε μία κουταλιά, το πέταγε και έπαιρνε άλλο, η άλλη ανοιγόκλεινε συνεχώς κάποια μεταλλικά συρτάρια, η άλλη έτρεμε και χτυπούσαν τα δόντια της.

Μετά από λίγο αποβιβαστήκαμε και συνοδεία αστυνομικών, ιατρών και νο­σοκόμων πήγαμε σε ένα σαλόνι, όπου κάποιους προσπαθούσαν να τους συνε­φέρουν και στους υπόλοιπους πρόσφε­ραν ένα αναψυκτικό. Από την ένταση είχε στεγνώσει το στόμα μας, αλλά ποιος νοιαζόταν;

Ήμασταν ζωντανοί μόνο αυτό μετρούσε! Σε λίγο ήρθε άλλο αεροσκάφος να μάς πάει στην Αθήνα, όπου και φθάσα­με ασφαλώς. Βέβαια μάς περίμεναν δημο­σιογράφοι και κάμερες. Ένας φίλος μου τηλεφώνησε με αγωνία να δει εάν είμαι καλά, γιατί είδε ένα trailer στις πρωινές ειδήσεις μεγάλου καναλιού για την πτή­ση μας, αλλά μετά το θέμα αποσιωπήθηκε επιμελώς.

Από εκείνη τη στιγμή, όλοι μας χάσαμε το ενδιαφέρον μας για τις λεπτομέρειες. Δεν φώναζε κανείς, δεν διαμαρτύρονταν για την καθυστέρηση, για τις βαλίτσες, για τις δημοσίως εξομολογηθείσες βα­ριές αμαρτίες, για τίποτα. Βαδίζαμε στη γη, αλλά το μυαλό και η καρδιά μας ήταν γεμάτα ευγνωμοσύνη, κατά τη δύναμη του καθενός προσκολλημένα σε Εκείνον που μάς επιβεβαίωσε τόσο περίτρανα και πάλι την αγάπη Του. Ξέραμε ότι ζούσαμε μέσα στην πρόνοια του Θεού και αισθανόμασταν απέραντη χαρά και ανεκλάλητη ευγνωμοσύνη γι αυτό.

Και οι επόμενες ήμερες πέρασαν έτσι. Έβλεπα καθετί ως δημιούργημα του Θεού, το αγαπούσα και το θαύμαζα. Είχα πάψει να θυμώνω και να αναλώνομαι σε δευτερεύοντα πράγματα. Προσπαθούσα να ανταποκριθώ στην Αγάπη του Θεού με επιεική συμπεριφορά, μην κρίνοντας και, οπού μπορούσα, βοηθώντας τους άλλους. Δυστυχώς, μετά από μία περί­που εβδομάδα, ξαναμπήκα στή ρουτίνα τής καθημερινότητας. Ντρέπομαι που το αναφέρω, αλλά δεν κατάφερα να συγκρατήσω μέσα μου εκείνη την πρωτόγνωρη ειρήνη, την προσευχή, την ευγνωμοσύνη, την αγάπη.

Αυτά το πέρα για πέρα πραγματικό γε­γονός, με έκανε να βλέπω τα πράγματα λίγο διαφορετικά, να προσπαθώ να βγω από το καβούκι του εγωκεντρισμού μου και της παράλογης λογικής μας, που τα βάζει όλα σε κουτάκια και θέλει να τα εξηγεί με νόμους και κανόνες. Ο φόβος του τέλους επιχαχύνει τη συνειδητοποίηση των λαθών, ωθεί σε συναίσθηση...

Η ευγνωμοσύνη που νοιώθει κανείς την άπειρη αγάπη Του Θεού μαλακώνει την καρδιά του, τόν λιώνει, τόν κάνει να αγαπάει διά του Θεού τους αδελφούς του και τηνν κτίση και παράλληλα φοβάται μήπως με κάποια πράξη του λυπήσει τον Θεό και χάσει αυτό που αρχίζει  να γεύεται η καρδιά του και σκιρτά, αυτό που φτιάχτηκε να αναζητά η ψυχή του την διά της αγάπης δωρεάν παρεχόμενης ένωσης της με τόν Θεό.

 (Αποφάσισα να γράψω αυτή τη μοναδική για μενα εμπειρία κατά παράκληση ενός αγαπητού αδελφού «προς δόξαν Θεού» και πνευματική τόνωση των αδελφών. Παρακαλώ, συγχωρέστε τον προσωπικό τόνο της διήγησης, αλλά ήθελα να αποδώσω τα γεγονότα και τα συναισθήματα ακριβώς, όπως τα ζήσαμε. Ευχαριστώ για την κατανόηση σας.)

Πηγή: ΕΡΩ
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗΣ
ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ ΜΑΣ
ΤΕΥΧΟΣ 1
 http://www.impantokratoros.gr/aeroplano-peftei.el.aspx