ΘΑΥΜΑ! ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΞΥΛΙΝΗ ΠΟΡΤΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΑΜΠΟΒ.

Θαύμα ! Πρόσωπο του Αγίου Νικολάου εμφανίζεται στην ξύλινη πόρτα .

Στην πόρτα του υπόστεγου στο χωριό του Ταμπόβ εμφανίστηκε η εικόνας του Αγίου Νικολάου του  θαυματουργού στις Τετάρτη, 5 Μαΐου,  2013. Ο επίσκοπος της Ταμπόβ Κ.Κ  Θεοδόσιος Michurinsky πήγε προσωπικά στην περιοχή  στο χωριό του Âblonovec να επιβεβαιώσει  ένα πραγματικό θαύμα. Πριν από ένα χρόνο η οικογένεια αγόρασε στο χωριό Šibinyh, ένα  εγκαταλελειμμένο σπίτι που ήταν έτοιμο να κατεδαφιστεί. Το Κτίριο σιγά-σιγά άρχισε να αποσυναρμολογήσετε και η παλιά πόρτα αφαιρέθηκε και πήγε στον αχυρώνα. Έμεινε εκεί για σχεδόν ένα χρόνο. Όταν είδαν το θαύμα η πόρτα μεταφέρθηκε σε μια εκκλησία στο χωριό Šehman.

Κάτοικοι της περιοχής πιστεύουν ότι όταν περισσότεροι άνθρωποι έρχονται για να προσκυνήσουν την εικόνα τόσο ισχυρότερη εμφανίζεται η εικόνα. Αριστερά υπάρχει και  δεύτερη σιλουέτα. Το πρόσωπο δεν φαίνεται καθαρά, αλλά, σύμφωνα με τους ειδικούς, πιστεύουν ότι μάλλον είναι ο Άγιος, Τύχωνος του Ζαντόνσκ. 

Чудо! Ликът на Св.Николай се появява на дървена врата.

На двери сарая в Тамбовском селе проступило изображение св.Николая-Чудотворца.В среду, 5 мая, епископ Тамбовский и Мичуринский Феодосий лично отправился в Петровский район подтвердить, что в селе Яблоновец произошло настоящее чудо. Год назад семья Шибиных купила в селе заброшенный домик под снос. Строение потихоньку стали разбирать, старую дверь сняли и навесили на сарай. И она провисела почти год. «На днях дочка вышла во двор после дождя и увидела на двери икону, - говорит хозяйка дома Александра Шибина, - она бросилась к лику и стала его целовать, а потом прибежала и говорит мне: у нас чудо во дворе - Николай Угодник появился!». Дверь тут же сняли и отвезли в церковь в село Шехмань.

Местные жители уверены, чем больше людей приходят поклониться святыне, тем сильнее проступает изображение. Слева стал просматриваться второй силуэт. Лица пока не видно, но, по словам специалистов, уже понятно, что это какой-то святой в сане митрополита. Реставратор утверждает, что это местный святой, возможно, святитель Тихон Задонский. Уже сейчас к месту чуда приезжают прихожане из ближайших регионов. Когда же в селе Яблоновец появится своя часовня, икону должны отправить туда. В ближайшее время обретенная икона Николая Мирликийского будет находиться в церкви села Шехмань.

 PROSKINITIS

ΝΕΟ ΘΑΥΜΑ ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΤΟΥ ΙΑΤΡΟΥ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΤΟ ΠΕΡΙ 6-12-13

Νηστεία καί φιλοξενία. Νηστεία καί συνεστιάσεις. Νηστεία καί σκανδαλισμός. Π. Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου

Νηστεία και φιλοξενία

Είχα εξομολογηθεί στον Γέροντα προ ετών, θυμάται ένα πνευματικοπαίδι του, ότι είχαμε φιλοξενήσει στο σπίτι κάποιον εξάδελφο, λίγο κοσμικό στο φρόνημα σε ημέρα νηστείας και γι’ αυτό δεν είχαμε νηστεύσει. Ο Γέροντας υπήρξε αυστηρός:
-Την μια ο εξάδελφος, την άλλη ο κουμπάρος, την τρίτη ο μπατζανάκης, μετά ο φίλος! Αν το πάτε έτσι, δεν πρόκειται να νηστεύετε.
Καλά κάνετε και φιλοξενείτε. Αυτό σας το συνιστώ. Ακόμη και σε μέρες νηστείας. Αλλά θα προσφέρετε νηστήσιμα φαγητά.
Περιποιημένα και νόστιμα αν θέλετε να τιμήσετε κάποιον, αλλά νηστίσιμα. «Σήμερα», θα του λέτε απλά, «είναι νηστεία, γι’ αυτό σου έχουμε νηστίσιμο φαγητό. Δεν θέλουμε να παραβούμε τις εντολές της Εκκλησίας».

Νηστεία και συνεστιάσεις

Πολλά από τα πνευματικοπαίδια του Γέροντα αντιμετώπιζαν προβλήματα με τη νηστεία, όταν ελάμβαναν μέρος σε συνεστιάσεις φιλικές ή επαγγελματικές (παλαιών συμμαθητών, γεύματα εργασίας, επιστημονικά συνέδρια κ.λπ.). Είναι παρατηρημένο ότι στις σύγχρονες αποχριστιανισμένες δυτικές κοινωνίες τέτοιες συνεστιάσεις ορίζονται κατά κανόνα τις Τετάρτες και ιδίως τις Παρασκευές, διότι η επομένη είναι η αργία του Σαββάτου και κλείνει η εργασιακή εβδομάδα (ο Γέροντας σ’ αυτό διέβλεπε λανθάνουσα διαβολική επίδραση.
«Χάθηκαν οι άλλες μέρες;», έλεγε). Προφανώς κανείς δεν λαμβάνει υπ’ όψιν τις μεγάλες περιόδους της νηστείας, ούτε και προνοεί να παρατίθενται νηστήσιμα φαγητά. Ενδεχομένως κάποιες σαλάτες είναι η μόνη εναλλακτική λύση γι’ αυτούς που θέλουν να νηστέψουν. Η γραμμή του Γέροντα ήταν απόλυτη:
-Αν θέλετε να λάβετε μέρος σ’ αυτές τις συνεστιάσεις, έχετε ευλογία, αλλά θα νηστεύετε τρώγοντας ό,τι νηστήσιμο βρείτε. Αν δεν μπορείτε να κρατήσετε τη νηστεία, τότε να μη λαμβάνετε μέρος.

Νηστεία και σκανδαλισμός

Λένε μερικοί:
-Δεν νηστεύουμε όταν βρισκόμαστε σε μια συγκέντρωση για να μη στενοχωρήσουμε και σκανδαλίσουμε κάποιους με τη στάση μας. Θα μας σχολιάσουν. Ο ίδιος ο Χριστός δεν είπε να μη δείχνουμε ότι νηστεύουμε όπως οι υποκριτές Φαρισαίοι;
Ο Γέροντας απαντούσε σ’ αυτό ως εξής:
- Όταν νηστεύουμε, όπως κι όταν κάνουμε οποιαδήποτε καλή πράξη, πρέπει να ενεργούμε με ταπεινό φρόνημα, ως «αχρείοι δούλοι», υπακούοντας στις εντολές της Εκκλησίας. Και τούτο ανεξάρτητα αν μας βλέπουν ή δεν μας βλέπουν οι άνθρωποι. Όπως δεν πρέπει να επιζητούμε τον έπαινο των ανθρώπων, έτσι δεν πρέπει και να φοβόμαστε τον ψόγο και τα σχόλιά τους όταν κάνουμε το καθήκον μας προς τις εντολές του Θεού. Δεν είναι σωστό να εξαρτώμεθα στο θέμα αυτό από το εάν κάποιος στενοχωρηθεί ή «σκανδαλισθεί».
Αν εμείς κάνουμε το καθήκον μας, η ευθύνη του σκανδαλισμού βαρύνει τον σκανδαλιζόμενο, ο οποίος σε τελευταία ανάλυση είτε δεν αναγνωρίζει την αυθεντία του Χριστού και της Εκκλησίας Του πάνω στη ζωή μας είτε προσπαθεί να δικαιολογήσει τη δική του αδυναμία.
Σκεπτόμαστε αυτούς που θα «σκανδαλισθούν», όταν μας δουν να νηστεύουμε και δεν υπολογίζουμε αυτούς που θα μας δουν να μη νηστεύουμε, γνωρίζοντας ενδεχομένως τις αρχές και τα πιστεύω μας. Σ’ αυτή την τελευταία περίπτωση η ευθύνη του σκανδαλισμού βαρύνει εξ ολοκλήρου εμάς, διότι εμείς είμαστε οι παραβάτες της εντολής.
Εξ άλλου αν αυτή τη συλλογιστική την επεκτείνουμε και στις άλλες εντολές της Εκκλησίας, καταργούμε όλο τον ηθικό νόμο του Θεού.
Θέλω π.χ. να πάω στην Εκκλησία. Πάντοτε σχεδόν θα συναντήσω ανθρώπους στο δρόμο. Σκέπτομαι: «Αν μπω μέσα και με δουν, αν είναι άθεοι και αντίχριστοι θα ενοχληθούν και θα εξοργισθούν.
Αν είναι ευσεβείς πιστοί, θα πουν: Τι καλός Χριστιανός! Πάει στην Εκκλησία! Και ο έπαινός τους θα μου αφαιρέσει την ωφέλεια του εκκλησιασμού. Ας μην πάω λοιπόν στην Εκκλησία. Θα εκκλησιασθώ όταν δεν θα με δει κανείς». Κι έτσι πάει περίπατο ο εκκλησιασμός! Που ακούσθηκαν αυτά; Ποιο Ευαγγέλιο λέει τέτοια πράγματα;
Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΖΩΗΣ από τη διδασκαλία του πατρός Επιφανίου» – Έκδοσις Ιερού Ησυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζήνας (σελ. 130-132)
anavaseis.blogspot.gr

hristospanagia5 

Ποιός εἶναι ὁ νεοκαταταγείς ἅγιος Μελέτιος, ὁ ἐν Ὑψενῆ Ρόδου;

Στις 27 Νοεμβρίου 2013 το Οικουμενικό Πατριαρχείο συγκατέλεξε στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας τους Πορφύριο Καυσοκαλυβίτη και Ιερομόναχο Μελέτιο, τον εν Υψενή Ρόδου. Στο ορθόδοξο πλήρωμα της χώρας μας ο πρώτος είναι ευρύτερα γνωστός, μιας και έζησε σχετικά πρόσφατα (1906-1991).

Ποιος είναι όμως ο δεύτερος πρόσφατα καταταγείς άγιος

Ο όσιος Μελέτιος, λοιπόν, γεννήθηκε στο χωριό Λάρδος της Ρόδου περί τα τέλη του 18ου αιώνα. Το κοσμικό του όνομα ήταν Εμμανουήλ (όπως και του αγ. Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη!) και από μικρός έλαβε “παιδεία και νουθεσία Κυρίου” από τους γονείς του (επίσης όπως και ο άγ. Πορφύριος). 

Τα θεία γράμματα τα διδάχθηκε από τον εφημέριο της γενέτειράς του. Από την παιδική ηλικία, επίσης, επέδειξε έντονα φιλανθρωπικό και ελεήμον πνεύμα, παρά τις επιπλήξεις των γονέων του.

Άλλο ένα χαρακτηριστικό της παιδικής του ηλικίας ήταν ότι του άρεζε να απομονώνεται και να προσεύχεται σε απολύτως ήσυχη ατμόσφαιρα. Συνήθιζε μάλιστα να βρίσκει καταφύγιο για την προσευχή του σε μια σπηλιά, κοντά στο αρχαίο αλλά εγκατελειμμένο μοναστήρι του Ύψους, το οποίο τιμώταν στο όνομα της Παναγίας. Σύμφωνα με την παράδοση, ένα βράδυ, κατά την ώρα της προσευχής είδε ένα φως να του υποδεικνύει την τοποθεσία που βρισκόταν μία άγνωστη έως τότε εικόνα της Παναγίας.

Στις επόμενες ημέρες σε νέο όραμα, η Θεοτόκος του ζήτησε να ανεγείρει ναό στο όνομά της και να ξαναχτίσει το Μοναστήρι. Ο νεαρός Εμμανουήλ υπάκουσε στην προσταγή της και αμέσως ξεκίνησε τις απαραίτητες ενέργειες για την επανίδρυση της μονής. Την ίδια περίοδο εκάρη μοναχός, παίρνοντας το όνομα Μελέτιος

Σύντομα απέκτησε μεγάλη φήμη για τα υψηλά μέτρα της άσκησής του. Έτσι ο Επίσκοπός του τον προεχείρισε σε Διάκονο και στη συνέχεια σε Πρεσβύτερο, Πνευματικό και Ηγούμενο της επανιδρυθείσας Μονής. Ο Μελέτιος κατέστη σημαντική πνευματική προσωπικότητα της νήσου, καθώς ενίσχυε πολλαπλά το φρόνημα των κατοίκων της. Εξομολογούσε στο μοναστήρι του αλλά και στα χωριά, τα οποία επισκεπτόταν  για να νουθετήσει τους πιστούς. Πραγματοποιούσε επίσης θεραπείες, προστάτευε τους κατατρεγμένους (ιδίως από τους Οθωμανούς δυνάστες), ενώ ακόμα διακρίθηκε  στην ελεημοσύνη και τη φιλοξενία.

Η δράση του αυτή άρχισε να ενοχλεί τους κατακτητές και η δυσφορία τους έγινε έντονη όταν πληροφορήθηκαν ότι συνιστούσε στις Ελληνίδες να μη συνάπτουν σχέσεις μαζί τους. Μάλιστα, κάποιοι από αυτούς αποπειράθηκαν να τον δολοφονήσουν, αλλά αυτός το πληροφορήθηκε και κρύφτηκε σε ένα άγνωστο για τους διώκτες του σπήλαιο. Οι τοπικές παραδόσεις κάνουν λόγο για πολλά θαυμαστά γεγονότα, με τα οποία η θεία Χάρη τον προστάτευε από τους κινδύνους που τον απειλούσαν.

Προς το τέλος του επίγειου βίου του, έζησε την οδυνηρή εμπειρία μιας αισχρής συκοφαντίας. Μια διανοητικά ανάπηρη κοπέλα απέκτησε παιδί από κάποιον Τούρκο, αλλά κατηγορήθηκε σαν δράστης ο πρεσβύτης και εξαϋλωμένος από την άσκηση Μελέτιος. Ο αγνός λευΐτης μάλιστα άφησε την τελευταία του πνοή μπροστά στον Μητροπολίτη Ρόδου, καθώς μαχόταν για την αθωότητά του. Σύντομα όμως αποδείχθηκε η αλήθεια και ετάφη με τιμές. Όταν δε ανοίχθηκε ο τάφος του, μια έντονη ευωδία πλημμύρισε το χώρο αποδεικνύοντας τη θεία ευαρέσκεια για τη βιοτή του.

Τα τίμια λείψανά του αποτελούν πηγές ιάσεων και θαυμάτων  μέχρι τις μέρες μας. Η οσία μνήμη του τιμάται στις 12 Φεβρουαρίου.

http://www.pemptousia.gr

 http://blogs.sch.gr/kantonopou/

"Τό ἀντιρατσιστικὸν" νομοσχέδιον

ἀνοιχτή ἐπιστολή πρός τούς βουλευτάς τῆς Ἑλληνικῆς Βουλῆς

( καί μέ σχόλιο τοῦ ἱστολογίου μας )

Τοῦ κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν Παν. Ἰωαννίνων

Διαβάστε σχετικά καί ἐδῶ: http://kaiomenivatos.blogspot.gr/2013/11/blog-post_8210.html

Ἀνοικτὴ Ἐπιστολὴ πρὸς τοὺς Βουλευτὰς τῆς Ἑλληνικῆς Βουλῆς
Ἀξιότιμοι Κύριοι/αι Βουλευταί, Σχετικῶς μὲ τὸ ὑπὸ ψήφισιν «ἀντιρατσιστικὸν» νομοσχέδιον, ἐξ ὅσων γνωρίζω, ἡ νέα ἐκδοχή του δὲν διαφέρει οὐσιαστικῶς ἀπὸ τὴν προηγουμένην, διὰ τοῦτο σᾶς ἱκετεύω νὰ μὴ τὸ ψηφίσητε.
Διότι ἂν ψηφισθῆ, πιστεύω ὅτι θὰ ὁδηγήση τὴν Ἑλληνικὴν κοινωνίαν εἰς διάλυσιν! Οἱ κακοὶ πάντοτε θὰ ἐκτοπίζουν τοὺς καλούς! Ποῖος σωστὸς ἄνθρωπος θὰ ἐπιλέξη νὰ γίνη κληρικός, πολιτικός, δημοσιογράφος, ἐκπαιδευτικός, δικαστής, δικηγόρος κ.λπ. ἂν τοῦ ἀπαγορεύηται νὰ λέγη τὴν ἀλήθειαν; Τί θὰ ἀπαντᾶ, παραδείγματος χάριν, ὁ διδάσκαλος εἰς τὴν ἀκόλουθον ἐρώτησιν τοῦ μαθητοῦ: «Τί εἶναι τὸ Ἰσλάμ, Κύριε;»

Δὲν θὰ πρέπη νὰ εἴπη, μεταξὺ ἄλλων, καὶ ὅτι πρόκειται διὰ μίαν θρησκείαν μίσους, ἡ ὁποία προτρέπει τοὺς πιστούς της νὰ φονεύουν τοὺς «ἀπίστους»; Ἄν, ὅμως, εἴπη τοιοῦτον τί, θὰ καταδικασθῆ διὰ «ρατσισμόν»!
Κληρικοὶ πάλιν θὰ γίνωνται μόνον οἱ Οἰκουμενισταί, διὰ τοὺς ὁποίους ἅπασαι αἱ αἱρέσεις καὶ θρησκεῖαι εἶναι «διαφορετικοὶ δρόμοι», διὰ νὰ φθάση ὁ ἄνθρωπος εἰς τὸν Θεόν! (Πατριάρχης Ἀθηναγόρας).
Γενικῶς, μόνον οἱ ψεῦται, οἱ συμβιβασμένοι, οἱ ὑποκριταί, οἱ προδόται, οἱ αἱρετικοὶ καὶ οἱ ὁμοφυλόφιλοι θὰ καταλαμβάνουν τὰς ὡς ἄνω θέσεις! Τοιουτοτρόπως, θὰ ἔχωμεν μίαν ἐφαρμογὴν τοῦ γνωστοῦ ἀπὸ τὴν Οἰκονομικὴν Ἐπιστήμην νόμου τοῦ Gresham, συμφώνως πρὸς τὸν ὁποῖον «τὸ κακὸν χρῆμα ἐκτοπίζει ἀπὸ τὴν κυκλοφορίαν τὸ καλόν»!
Τὸ Εὐαγγέλιον, τὸ ὁποῖον ἀπαγορεύει τὴν ὁμοφυλοφιλίαν, θὰ κηρυχθῆ ἐκτὸς νόμου! Ἀναλαμβάνετε αὐτὴν τὴν εὐθύνην ἔναντι τῆς Ἱστορίας, τῆς ἐπιβολῆς δηλαδὴ αὐτοῦ τοῦ χειρίστης μορφῆς καὶ ἄνευ προηγουμένου Φασισμοῦ καὶ τῆς ἀποσυνθέσεως τῆς κοινωνίας;

 Μετὰ τιμῆς
Δημήτριος Χατζηνικολάου Ἀν. Καθηγητὴς Παν. Ἰωαννίνων

Πηγή:    Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 2001 6 Δεκεμβρίου 2013

 http://anavaseis.blogspot.gr/

Σχόλιο δικό μας:

Αὐτό ἀκριβῶς θέλουν οἱ κυβερνῶντες μας. Τήν διάλυση πατρίδας καί πίστεως. Κι ἐπομένως, στίς στρατηγικές θέσεις αὐτῆς τῆς χώρας, τοποθετοῦνται:

οἱ ψεῦται, οἱ συμβιβασμένοι, οἱ ὑποκριταί, οἱ προδόται, οἱ αἱρετικοὶ καὶ οἱ ὁμοφυλόφιλοι κατά κόρον καί μέ στόχο κατά ἀποκλειστικά!

Κάθε τί ὑγιές ( ἰδέα, ἔργο, κατάσταση ) καί κάθε ἕνας ὑγιής ( κατά τά πιστεύω καί τό ἦθος ), πρέπει νά ἐξοστρακίζονται, περιθωριοποιοῦνται, ἀπενεργοποιοῦνται, ἐξουδετερώνονται! 

Ἀλλά ἄς ψάξουμε κι ὁ καθένας τόν ἑαυτό του, πῶς συμβάλλαμε μέ τή ζωή μας μέχρι τώρα στό κοινωνικό οἰκοδόμημα πού ἀπειλεῖ τώρα νά πέσει νά μᾶς πλακώσει!

Τί λιθάρι, ὀγκόλιθο ἤ βράχο ἁμαρτιῶν καί ἀδιαφορίας τοποθετήσαμε ἕκαστος, γιά νά φτάσουμε σέ αὐτά τά ἀδιέξοδα παρ' ἀνθρώποις!

Κατά τήν καρδίαν μας καί οἱ ἡγέτες μας!

Ὁ Θεός καί ἡ Παναγία νά μᾶς δίνουν μετάνοια, γιατί αὐτή εἶναι ἡ μόνη λύση σέ κάθε ρατστιστικό - "ἀντιρατσιστικό" νομοσχέδιο καί σέ κάθε ἐχθρό καί πολέμιο τοῦ καλοῦ καί τῶν καλῶν!

 

Αναρτήθηκε από ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ

ΔΟΚΙΜΗ ΜΟΝΑΧΗ ΣΕ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΕΓΙΝΕ Η ΕΙΡΗΝΗ ΜΕΡΚΟΥΡΗ

parapolitika.gr

Η τραγουδίστρια Ειρήνη Μερκούρη είναι πλέον δόκιμη μοναχή σε μοναστήρι.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας "Παραπολιτικά" η Ειρήνη Μερκούρη πήρε τη μεγάλη απόφαση να εγκαταλείψει τα εγκόσμια και να αφοσιωθεί στο θεό. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ η γνωστή τραγουδίστρια αποφάσισε να εγκαταλείψει τη ζωή που έκανε και να αφιερωθεί στον Θεό, μπαίνοντας σε μοναστήρι ως δόκιμη καλόγρια αρχικά. H μεγάλη πίστη της Ειρήνης Μερκούρη στο θεό και η ανάγκη της για εσωτερική ηρεμία, ήταν αρκετά για να την οδηγήσουν στην πόρτα του μοναστηριού.

Την ίδια ώρα διαβάζουμε στο fthis, ότι το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε πριν δύο χρόνια αλλά και οι οικονομικές δυσκολίες την έκαναν να αλλάξει άποψη για την ζωή και πολλές ημέρες του μήνα τις περνάει εσώκλειστη στην Ιερά Μονή Ταξιάρχη στη Μυτιλήνη. Η γνωστή τραγουδίστρια για πολλά χρόνια πρωταγωνιστούσε στις μεγάλες πίστες και με την σέξι παρουσία της γινόταν το αντικείμενο του πόθου δεκάδων αντρών.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα όμως η εικόνα που όλοι θυμόμαστε έχει αλλάξει ολοκληρωτικά. Η Ειρήνη Μερκούρη δεν θυμίζει σε τίποτα το παρελθόν της και όσοι την έχουν δει από κοντά λένε πως είναι "αγνώριστη".

Η ίδια κατά το παρελθόν είχε δηλώσει σε συνεντεύξεις της τη βαθιά της πίστη στον Θεό και φαίνεται πως αυτή ήταν τόσο μεγάλη ώστε να την οδηγήσει σε μοναστήρι. Χαρακτηριστικό είναι πως την ημέρα του Δεκαπενταύγουστου η Ειρήνη Μερκούρη βρέθηκε στην Τήνο όπου έφτασε γονατιστή στην εκκλησία της Παναγίας.

«Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει» ( Α’ Κορ. ιγ΄ )

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ 

Δέν ἔχει τέλεια ἀγάπη

ἐκεῖνος πού ἀλλάζει διάθεση πρός τούς ἀνθρώπους

 ἀνάλογα μέ τόν χαρακτῆρα τους,

 τόν ἕναν π.χ. τόν ἀγαπᾶ καί τόν ἄλλον τόν μισεῖ,

 ἤ τόν ἴδιον ἄνθρωπο ἄλλοτε τόν ἀγαπᾶ

καί ἄλλοτε τόν μισεῖ γιά τίς ἴδιες αἰτίες.

( Α’ Ιωάν. δ’, 8 )

Μακάριος ὁ ἄνθρωπος

πού μπορεῖ νά ἀγαπήσει κάθε ἄνθρωπο στόν ἴδιο βαθμό.

Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής

( Κεφάλαια περί ἀγάπης )

 

 

 ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ

Ἡ Ἀκολουθία τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου τοῦ Καυσοκαλυβίτη!

( καί ὁ Παρακλητικός Κανών τοῦ Ἁγίου φυσικά )

Γιά ὅσους ἐπιθυμεῖτε νά γνωρίζετε τήν Ἀκολουθία τοῦ νεοαγιοκατατεχθέντος Ἁγίου μας, θά τήν βρεῖτε ἐδῶ:

http://www.scribd.com/doc/188128478/akolouthia-agiou-porfyriou

ΑΓΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ!

 ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ

Ἡ μοναχική ζωή ὡς μίμηση τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ Α΄. 

ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΓΓΑΜΟΣ ΒΙΟΣ

2. 
   

3. Ο ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ

   Ἡ μοναχική ζωή ὡς μίμηση τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ.
   
   Ὁ Κύριος ἐνήστευε καί μάλιστα ἀμέσως μετά τήν Βάπτισή Του στόν Ἰορδάνη. Γιά σαράντα ἡμέρες δέν ἔφαγε τίποτε⁶⁰. Ἐπίσης ὁ Κύριος ἀγρυπνοῦσε, «διανυκτέρευε στήν προσευχή»⁶¹ κατά μόνας, προσευχόταν ἀδιάλειπτα, κακοπαθοῦσε, δέν εἶχε σπίτι, δέν εἶχε περιουσία, δέν εἶχε χρήματα, ἔκανε συνεχῶς ὑπακοή στόν ἐν οὐρανοῖς Πατέρα⁶² Του, ταύτιζε ἀδιαλείπτως τό ἀνθρώπινο θέλημά Του μέ τό θεῖο, δέν ἁμάρτησε ποτέ⁶³. Ζοῦσε ὡς τέλειος μοναχός καί ἀσκητής ἤ πιό σωστά οἱ μοναχοί-ἀσκηταί ζοῦν κατά μίμηση τοῦ Κυρίου.
   «Στήν περιοχή τοῦ Χριστιανισμοῦ», παρατηρεῖ ὁ καθηγητής Γ. Μαντζαρίδης «ὁ ἀσκητισμός, πάνω στόν ὁποῖον οἰκοδομήθηκε ἀργότερα ὁ μοναχισμός, δέν ἐμφανίστηκε ὡς παρείσακτο στοιχεῖο, ἀλλά ὡς οὐσιώδης διάσταση τῆς χριστιανικῆς πίστεως καί ὡς βασική συνέπεια τῆς μορφώσεως τοῦ ἐν Χριστῷ καινοῦ ἀνθρώπου.
   Ἡ ἀποταγή τῶν πάντων, πού ἀποτελεῖ τό θεμέλιο τῆς ἀσκητικῆς καί μοναχικῆς ζωῆς στόν Χριστιανισμό, παρουσιάστηκε ἀπό τόν ἴδιο τόν Χριστό ὡς προϋπόθεση γιά ὅλους, ὅσοι θέλουν νά Τόν ἀκολουθήσουν: “Εἰ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι” (Ματθ. 16, 24). “…, ὃς οὐκ ἀποτάσσεται πᾶσι τοῖς ἑαυτοῦ ὑπάρχουσιν, οὐ δύναται εἶναί μου μαθητής” (Λουκ. 14, 33).
   
   
   
   Ὁ Χριστιανός καλεῖται νά ζεῖ στόν κόσμο ὡς «πάροικος καί παρεπίδημος» μέ τήν προσδοκία τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἐπίσης, ἡ προτίμηση τῆς παρθενίας ἤ τῆς ἀγαμίας ἀντί τοῦ γάμου, ἐν ὀνόματι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, διαφαίνεται καθαρά στά βιβλία τῆς Καινῆς διαθήκης. Πολλοί Χριστιανοί, ἄνδρες καί γυναῖκες, παρατηρεῖ ὁ ἀπολογητής Ἰουστῖνος στίς πρῶτες δεκαετίες τοῦ 2^ου αἰῶνα, διατηροῦν τήν παρθενία τους (ἐνῶ ἔχουν φθάσει) σέ ἡλικία ἑξήντα καί ἑβδομήντα ἐτῶν.
   Καί ὁ ἀπολογητής Ἀθηναγόρας λίγο ἀργότερα σημειώνει: ‘’Θά βρεῖς πολλούς ἀπό αὐτούς πού εἶναι σέ ἐμᾶς καί ἄνδρες καί γυναῖκες πού ἔφθασαν σέ βαθειά γεράματα καί ἔμειναν ἄγαμοι μέ τήν ἐλπίδα νά εἶναι (πάντα) μαζί μέ τόν Θεό’’⁶⁴. Τέλος, ἡ προσευχή, ἡ νηστεία, ἡ ὑπακοή καί ἡ καλλιέργεια τῆς ἀρετῆς ἀποτελοῦσαν οὐσιώδη στοιχεῖα τῆς χριστιανικῆς ζωῆς ἀπό τήν πρώτη ἐμφάνισή της»⁶⁵.
   Ὅλα αὐτά, τήν ἄσκηση, τήν νηστεία, τήν ἀγρυπνία, τήν προσευχή, τήν ἀκτημοσύνη, τήν παρθενία, τήν ὑπακοή, προσπαθοῦσαν νά τά ζοῦν πάντοτε διαχρονικά οἱ ἀληθινοί μοναχοί-μιμητές τοῦ Κυρίου, ἀλλά καί οἱ ἀληθινοί Χριστιανοί στόν κόσμο. Ἀκόμη καί οἱ ἔγγαμοι ἀσκοῦσαν ὅλες τίς ἀρετές καί μάλιστα τήν ἀκτημοσύνη-κοινοκτημοσύνη, τήν σωφροσύνη τοῦ σώματος καί τήν παρθενία τοῦ νοός. Προσπαθοῦσαν διά τῆς θεοφιλοῦς ἀμεριμνίας, τῆς ἀδιάλειπτης προσευχῆς καί τῆς νήψης νά ἔχουν καθαρότητα νοός ἐπιτηρώντας τον, ὥστε νά ἀποφεύγεται ἡ εἴσοδος σ’ αὐτόν κάθε λογισμοῦ εἴτε κακοῦ, εἴτε καλοῦ.
   
   Ὁ μοναχισμός ἐμφανίστηκε δυναμικά στήν ἱστορία ὅταν ἡ χριστιανική ζωή στίς πόλεις ἄρχισε νά ἐκκοσμικεύεται.  
   
   
   Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο:«Τά ἀσκητικά τῆς Ἐνορίας» (Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου) πού σύν Θεῶ θά ἐκδοθεῖ σύντομα
   
   
   
   
   
   
   60 Πρβλ. Μτ. 4, 2.
   61Λκ. 6, 12.
   
   62Ἰω. 6, 38.
   63Ἰω. 8, 46 καί Β΄ Πετ. 2, 22: « ὃς ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι Αὐτοῦ·»
   64 Athenagoras Apol., Legatio sive Supplicatio pro Christianis (1205: 001) “Athenagoras. Legatio and De resurrectione”, Ed. Schoedel, W.R. Oxford: Clarendon Press, 1972. Chapter 33, section 2, line 4 (στό πρόγραμμα Diogenes) «Εὕροις δ’ ἄν πολλούς τῶν παρ’ ἡμῖν καί ἄνδρας καί γυναῖκας καταγηράσκοντας ἀγάμους ἐλπίδι τοῦ μᾶλλον συνέσεσθαι Θεῷ».
   65 Γεωργίου Ι. Μαντζαρίδη,«Κοινωνιολογία τοῦ Χριστιανισμοῦ», ἐκδ. Π. Πουρναρᾶ-Θεσ/νίκη, σελ. 101-110,Ἡ Γένεση τοῦ μοναχισμοῦ,http://vatopaidi.wordpress.com/2011/10/27.
4. 60 Πρβλ. Μτ. 4, 2.
   61Λκ. 6, 12.
   
   62Ἰω. 6, 38.
   63Ἰω. 8, 46 καί Β΄ Πετ. 2, 22: « ὃς ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι Αὐτοῦ·»
   64 Athenagoras Apol., Legatio sive Supplicatio pro Christianis (1205: 001) “Athenagoras. Legatio and De resurrectione”, Ed. Schoedel, W.R. Oxford: Clarendon Press, 1972. Chapter 33, section 2, line 4 (στό πρόγραμμα Diogenes) «Εὕροις δ’ ἄν πολλούς τῶν παρ’ ἡμῖν καί ἄνδρας καί γυναῖκας καταγηράσκοντας ἀγάμους ἐλπίδι τοῦ μᾶλλον συνέσεσθαι Θεῷ».
   65 Γεωργίου Ι. Μαντζαρίδη,«Κοινωνιολογία τοῦ Χριστιανισμοῦ», ἐκδ. Π. Πουρναρᾶ-Θεσ/νίκη, σελ. 101-110,Ἡ Γένεση τοῦ μοναχισμοῦ,http://vatopaidi.wordpress.com/2011/10/27.

ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ

Σημαντικές σκέψεις ἐν ὄψει τῶν Χριστουγέννων...

ΤΙ ΚΡΥΒΟΥΝ ΟΙ ΕΥΧΕΣ!

 

Την περίοδο των Χριστουγέννων και της πρωτοχρονιάς συνηθίζουμε να ανταλλάζουμε ευχές. Αλλά πίσω από αυτές τις ευχές κρύβεται η δυστυχία που υποβόσκει στις καρδιές μας. Γιατί προφανώς, κανείς δεν εύχεται στον άλλο να αποκτήσει αυτό που έχει, αλλά αυτό που του λείπει. Τι μας λείπει; Το μαρτυρούν οι λέξεις που πλεονάζουν στα ευχολόγιά μας τούτες τις μέρες. Η αγάπη, ειρήνη, χαρά, ευτυχία, υγεία, κ.λπ. 

Με αυτές τις ευχές, χωρίς να το θέλουμε, αναδεικνύουμε την εσωτερική μας φτώχεια. Ακούσια αποσύρουμε το καταπέτασμα που αποκρύπτει τη δυστυχία και τον πόνο που φωλιάζει στις καρδιές μας. Αλλά η εσωτερική μας κατάσταση είναι απόρροια της σχέσης και του δεσμού μας με το Χριστό. Και επειδή οι σχέσεις των περισσότερων συνανθρώπων μας με τον Κύριο είναι χαλαρές ή και ανύπαρκτες, γι' αυτό το λόγο απουσιάζει η λέξη Θεός από αυτές τις Χριστουγεννιάτικες ευχές. Αντί να λέμε, ο Θεός να σου δίνει χαρά, ο Κύριος να μας δώσει ειρήνη, κ.λπ, αλληλοευχόμαστε αγάπη, ειρήνη, χαρά, σαν να έχουμε τη δύναμη ή την εξουσία να υλοποιήσουμε τις επιθυμίες μας. Όσο βαθαίνει το κενό μέσα μας, τέτοιες ευχές ακούγονται μάλλον σαν δυνατές κραυγές απόγνωσης.

 Οι πόλεμοι, η πείνα, η διάδοση ανίατων ασθενειών, η εξάπλωση της τρομοκρατίας, το λιώσιμο των παγετώνων, κάνουν την ανθρωπότητα να τρέμει όσο ποτέ άλλοτε στη σκέψη των επερχόμενων δεινών. Με τις Χριστουγεννιάτικες ευχές εξωτερικεύουμε έμμεσα και επιγραμματικά τους φόβους και τις ανησυχίες μας. Όμως τα προβλήματά μας δεν μπορούν να εξαλειφθούν με ευχολόγια. Κανείς δεν μπορεί να ξεδιψάσει με μια ευχή, παρά μόνο όταν τρέξει το δροσερό νερό μέσα του. Έτσι και οι καρδιές μας θα βρουν τη χαρά, την ειρήνη και την αγάπη που αναζητούν, όταν «κατοικήσει δια της πίστεως εν ταις καρδίαις ημών ο Χριστός» (Εφ.3/17). Διότι Αυτός είναι ο μοναδικός φορέας κάθε πνευματικής δωρεάς. «Αυτός εστιν η ειρήνη ημών» (Εφ.3/14). Αν πιστεύουμε ότι θα έχουμε ειρήνη χωρίς τον Άρχοντα της ειρήνης (Ησ.9/6), είναι σαν να περιμένουμε βροχές χωρίς σύννεφα. Τα ευχολόγιά μας θα παραμείνουν κούφια λόγια, αν λείπει από τη ζωή μας Εκείνος που μπορεί να τα πραγματοποιήσει.

Παναγιώτης Σταυρινού
Μαθηματικός
Λεμεσός
stavrinoup@hotmail.com

 ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ

Μήν ἀφήνετε τόν καιρό νά περνᾶ ἀνώφελα!

Γέροντας Παΐσιος Ὀλάρου

Γέρων Παΐσιος Ὀλάρου

Ἕνα ἀπό τά πρῶτα βράδυα, μετά τήν κοίμηση τοῦ γέροντος Παϊσιου Ὀλάρου ( + 1990 ), ὁ μαθητής του, ἀπό τήν κούραση ἀποικοιμήθηκε στά γόνατα. Εἶδε, τότε, τόν Γέροντα ντυμένον στά ράσα, μέ τό Σχῆμα, τό ἐπιτραχήλιο, καθήμενον στήν ἄκρη τοῦ κρεββατιοῦ του, μέ τόν Σταυρό στό χέρι καί ἔκλαιγε. Ὁ μαθητής του, μοναχός Γεράσιμος, τοῦ φίλησε τόν Σταυρό, τό χέρι καί λυπημένος τόν ἐρώτησε:

-Γιατί κλαῖς, πάτερ Παΐσιε; Σέ πονάει κάτι;

-Ὄχι, ἀγαπητέ μου. Ἐπειδή ἐσεῖς δέν κλαῖτε, κλαίω ἐγώ γιά ἐσᾶς, διότι εἶναι πολύ δύσκολο νά φθάση κανείς στόν Παράδεισο. Ὤ, πόση ἀγωνία, πόση δυσκολία καί φόβο ἔχει τότε ἡ ψυχή! Καί, ἐάν δέν κλάψης ἐσύ γιά τόν ἑαυτό σου ἐδῶ, ποιός θά κλάψη τότε ἐκεῖ μετά θάνατον; Διότι μόνο αὐτός πού ἔχει πόνο στήν καρδιά καί ἔχει καθαρή συνείδησι, ἠμπορεῖ νά κλάψη. Βλέπεις πῶς περνάνει ὁ καιρός! Ἀλλοίμονο, ἀλλοίμονο, μήν ἀφήνετε νά περνάη ὁ καιρός ἀνώφελα, διότι δέν θά τόν βρῆτε πάλι. Ὅ,τι μπορεῖτε κάνετε σήμερα καί μήν τό ἀφήνετε γιά αὔριο, διότι δέν γνωριζετε, ἄν αὔριο θά ξημερώσετε.

Ἐάν ἠμπορῆς καί δέν τό κάνεις, ἔχεις μεγάλη ἁμαρτία καί ἀπό τά μάτια τοῦ Θεοῦ τίποτε δέν ἠμπορεῖ νά κρυφθῆ...Ὁ,τιδήποτε κάνεις, ἐξέτασε τόν σκοπό γιά τόν ὁποῖον τό κάνεις. Ἐπιθυμεῖς νά ἀρέσης στόν Θεό ἤ στούς ἀνθρώπους; Ἔχε στό νοῦ σου ὅτι εἶναι πολύ ἀκριβός ὁ Παράδεισος καί πολύ δύσκολα φθάνει κάποιος ἐκεῑ! Φρόντισε πολύ γιά τήν ψυχή σου, διότι θ' ἀπολογηθῆς γιά κάθε ἔργο καί καθε λογισμό σου. Δέν μᾶς βοηθοῦν τά χρόνια, ἀλλά τά ἔργα, ἀγαπητέ μου...

( Ἁπό τό βιβλίο "Ὁ Γέροντας Παΐσιος Ὀλάρου", ἔκδοσις Ὀρθόδοξος Κυψέλη )

 ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ

Υπογράψτε ώστε η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ να λειτουργήσει ξανά ως Ορθόδοξος Ναός

Μια πάρα πολύ σημαντική πρωτοβουλία πήρε το blog "ΗΓΓΙΚΕΝ" , αφορά ψήφισμα για την λειτουργία της Αγιά-Σοφιάς ως Ορθόδοξου Ναού όπως της αρμόζει! Ένα όνειρο όλων των Ελλήνων που κάποτε πρέπει να γίνει πραγματικότητα. Όμως για να μην είναι αόριστο το «κάποτε» πρέπει να παίρνουμε τέτοιου είδους πρωτοβουλίες ώστε να δείχνουμε το δυνατό παρόν σε όλους αυτούς που μας θέλουν τελειωμένους και ταπεινωμένους.
Προσέξτε : διαφέρει από όλα τα υπόλοιπα ψηφίσματα που υποστηρίζουν "να μην γίνει τζαμί"!
Εκτός όλων όσων αναφέρονται στο ίδιο το ψήφισμα νομίζουμε πως είναι προτιμότερο να πιέζουμε εμείς τους Τούρκους παρά να τους ικετεύουμε να μην κάνουνε το Κέντρο της Ορθοδοξίας τζαμί...

Εδώ θα βρείτε τo ψήφισμα, μπείτε άμεσα και ψηφίστε : 

secure.avaaz.org

Pentapostagma 

ΙΕΡΑ ΠΑΝΉΓΥΡΙΣ ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΉ ΤΟΥ ΑΓΊΟΥ ΝΙΚΟΛΆΟΥ

                                 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΓΟΡΤΥΝΗΣ ΚΑΙ ΑΡΚΑΔΙΑΣ                                      
                                          ΕΝΟΡΊΑ ΑΓΊΟΥ ΝΙΚΟΛΆΟΥ ΠΕΡΙΟΥ

                          ΙΕΡΑ ΠΑΝΉΓΥΡΙΣ ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΉ ΤΟΥ ΑΓΊΟΥ ΝΙΚΟΛΆΟΥ

                                                               ΙΕΡΈΣ ΑΚΟΛΟΥΘΊΕΣ

  ΠΕΜΠΤΗ 5 ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ 5μμ  Ο ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΌΣ ΕΣΠΕΡΙΝΌΣ ΜΕΤΑ ΑΡΤΟΚΛΑΣΊΑ


ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ  7πμ  Ο ΌΡΘΡΟΣ ΚΑΙ Η ΘΕΊΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΊΑ ΜΕΤΑ ΑΡΤΟΚΛΑΣΊΑ

ΤΩΝ ΙΕΡΌΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΏΝ ΘΑ ΠΡΟΕΞΆΡΧΕΙ Ο ΙΕΡΟΚΉΡΥΚΑΣ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΌΛΕΩΣ ΜΑΣ  ΠΑΤΉΡ ΑΝΤΏΝΙΟΣ ΦΡΑΓΚΑΚΗΣ

Εκ του εκκλησιαστικού συμβουλίου της ενορίας Περίου
                                                                   

Η ζωή τού αγίου Νικολάου σέ συνδιασμό μέ δύο ιστορίες.

                                                                                                                                         

Σήμερα η Εκκλησία μας χριστιανοί μου, τιμά την μνήμην του Αγίου Νικολάου, ενός μεγάλου Αγίου και θαυματουργού.
Και θα ήθελα να ξεκινήσω με κάποιες αληθινές ιστορίες οι οποίες δημοσιεύτηκαν πρόσφατα, και μάλιστα η μία στην εφημερίδα Καθημερινή, στις 30 Οκτωβρίου, φέτος (2009). Όταν μιλούν τα γεγονότα και τα φωτεινά παραδείγματα, τα λόγια τα πολλά περισσεύουν. Ο καθένας από μας πρέπει να γίνει, οφείλει να γίνει, ένας μικρός ιεραπόστολος, πρώτα πρώτα μέσα στην οικογένειά του και κατόπιν στην εργασία του και στην κοινωνία, που με το αγιασμένο παράδειγμά του να μεταμορφώνει τους απίστους σε πιστούς, τους χλιαρούς σε θερμούς, τους αλλόθρησκους σε αληθινούς πιστούς χριστιανούς και τους αιρετικούς να τους επαναφέρει στην Ορθόδοξη πίστη.
Έχουμε γεμίσει από μετανάστες παντός έθνους, φυλής, χρώματος και θρησκείας, και όλους αυτούς πρέπει με το δικό μας φωτεινό παράδειγμα και την δική μας φωτισμένη Ευαγγελική διδασκαλία, να τους μεταμορφώνουμε σε αληθινούς χριστιανούς Ορθοδόξους, και όχι αυτοί με τη ζωή τους ή με τη θρησκεία τους ή με τις αιρετικές δοξασίες τους, αυτοί να επηρεάζουν εμάς. Έτσι δεν γινόταν τα παλιά χρόνια… Γι’ αυτό μέσα σε τρείς αιώνες άλλαξε ολόκληρος ο κόσμος. Ο τότε γνωστός κόσμος. Όλος ο ειδωλολατρικός κόσμος έγινε χριστιανικός. Και έγιναν βέβαια όλα αυτά, και μπορούν να γίνουν και τα σημερινά, με τη βασική προϋπόθεση ότι η ζωή μας είναι ζωή Χριστού, ζωή αγίων, ζωή μαρτύρων. Ιδού το πρώτο παράδειγμα. 
Πριν από αρκετά χρόνια, το 1991, ένας νεαρός Αλβανός ήλθε στην Ελλάδα μαζί με χιλιάδες συμπατριώτες του, όταν τα άνοιξαν τα σύνορα, -τα θυμάστε οι παλαιότεροι,- να βρει δουλειά. Κατέληξε στην Βάλτα, ένα χωριό των Γαργαλιάνων Μεσσηνίας. Και κει γνώρισε τον Γεώργιο Γρηγορόπουλο, συνταξιούχο γραμματέα εισαγγελίας εφετών και φλογερό εργάτη του Ευαγγελίου, ο οποίος τον δέχτηκε, τον περιέθαλψε. Τον έμαθε Ελληνικά. Τον κατήχησε στην χριστιανική πίστη και τον βάπτισε.
Πέρασαν χρόνια και ήλθε η δεκαεννιά Οκτωβρίου όπου ο κύριος Γεώργιος Γρηγορόπουλος πέθανε, και του εδιαβάσθη η νεκρώσιμος ακολουθία από τον σεβασμιότατο μητροπολίτη Τριφυλλίας Ολυμπίας κύριον Χρυσόστομο που εχοροστάτησε στην κηδεία, και έλαβε όμως μέρος στην εξόδιο ακολουθία και ένας άλλος επίσκοπος, ο οποίος έψαλε Αλβανικά, διάβασε το Ευαγγέλιο στα Αλβανικά, μίλησε Ελληνικά για τον μεγάλο ευεργέτη του τον Γεώργιο, και κατασυγκίνησε ολόκληρο το πλήθος για όσα θαυμαστά είπε αλλά και για την απλότητα και την ταπεινότητά του.
Ποιος ήταν αυτός ο επίσκοπος; Ήταν ο πρώην νεαρός Αλβανός που είχε έλθει να ζητήσει δουλειά στην Ελλάδα, και που με την βοήθεια του κυρίου Γεωργίου Γρηγοροπούλου, έγινε επίσκοπος Απολλωνίας Αλβανίας με το όνομα Νικόλαος, βοηθός επίσκοπος του σημερινού αρχιεπισκόπου Αλβανίας.
Θα μπορούσαμε να φωνάξουμε «Αύτη η αλλοίωσις της δεξιάς του Υψίστου!».
Από έναν απλό χριστιανό!
Παρακάλεσε ο τότε νεαρός, το όνομα που πήρε και ήταν Νικόλαος, το βαφτιστικό του δηλαδή, να το διατηρήσει. Και στην χειροτονία του, πρώτα πρώτα στην μοναχική του κουρά, και εν συνεχεία στη χειροτονία του, μέχρι επίσκοπος, διότι εβλαβείτο πολύ, μα πάρα πολύ τον Άγιο Νικόλαο.
Ιδού πώς με το φωτεινό παράδειγμα και την αληθινή Ορθόδοξη ζωή, και με την δύναμη του Σωτήρος Χριστού, τι κατάφερε ένας και μόνον αληθινός χριστιανός. 
Και τώρα ας αναφερθούμε σε ένα δεύτερο παράδειγμα.
Προ ημερών εκοιμήθη ο Ορθόδοξος Πατριάρχης Σερβίας Κύριος Παύλος. Δεκαεννιά χρόνια ήταν ηγέτης της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Σερβίας. Για τις μετακινήσεις του δεν είχε λιμουζίνα με διακριτικά, κανένα αυτοκίνητο, ούτε οπλισμένους φρουρούς για να τον προστατεύουν από τους κινδύνους που διέτρεχε από τους διαφόρους εξτρεμιστάς, επίσης δεν τον ακολουθούσαν τηλεοπτικές κάμερες στις επισκέψεις του στα ιδρύματα αδυνάτων, κατακοίτων, και ορφανών, -από τους πολέμους ορφανών,- αλλά και σε φτωχογειτονιές προσφύγων ανεξαρτήτου θρησκείας. Μπορούσες και συ, να τον συναντούσες σε κάποιους δρόμους του παλαιού Βελιγραδίου να κρατάει τσάντες με ψώνια από τα μπακάλικα της γειτονιάς για να τα προσφέρει στους απόρους και εγκαταλελειμμένους ή να τον βλέπεις σαν απλό επιβάτη στα λεωφορεία και στα τρόλεϋ του Βελιγραδίου.
Να και το δεύτερο παράδειγμα, που ήταν αλλά έγινε σε μας γνωστό, σ’ ολόκληρη τη ματωμένη Ορθόδοξη Εκκλησία.
Δεν λείπουν βέβαια και από μας τους Έλληνες Ορθοδόξους χριστιανούς κάποια λαμπρά παραδείγματα τα οποία όμως δεν διατυμπανίζονται, είναι γραμμένα όμως στα βιβλία των ουρανών, στα βιβλία της αιωνίου ζωής. 
Ένας μεγάλος Άγιος που ήταν η προσωποποίηση της χριστιανικής ευσπλαχνίας και την έμπρακτης ελεημοσύνης και αγάπης υπήρξε και ο σημερινός εορταζόμενος Άγιος Νικόλαος, τον οποίον εμιμήθησαν κατά πάντα οι δύο προηγούμενοι που ανέφερα.
Γεννήθηκε στα Πάταρα της Λυκίας μετά το 260 μ.Χ. από γονείς ευσεβείς. Έμεινε ορφανός σε μικρή ηλικία και όταν ενηλικιώθηκε μοίρασε ολόκληρη την περιουσία των γονέων του στους φτωχούς.
Παρόλον που ήταν νέος γρήγορα οι χριστιανοί των Πατάρων ζήτησαν να γίνει ιερεύς για να τον έχουν ποιμένα και πατέρα τους, γιατί επάνω του έβλεπαν όλο το πλήθος των αρετών να κοσμούν τη ζωή του.
Όταν χειροτονήθηκε πρεσβύτερος ο δεσπότης που τον χειροτόνησε είπε τα εξής προφητικά:
- Ο πατήρ Νικόλαος, ο νέος σας ποιμένας και εφημέριος, θα γίνει γρήγορα αρχιερεύς αυτής της περιοχής και της άλλης, που θα προστατεύει τους φτωχούς και τα ορφανά, που θα παρηγορεί τους λυπημένους και που τους δυστυχισμένους θα συνδράμει. Τους κλονισμένους στην πίστη θα στηρίζει και χιλιάδες ψυχές θα οδηγήσει στην Βασιλεία του Θεού.
Και πράγματι η προφητεία αυτή πραγματοποιήθηκε στο ακέραιο, ξεπερνώντας μάλιστα και κάθε προσδοκία.
Στα χρόνια των διωγμών Διοκλητιανού και Μαξιμιανού έδειξε τόλμη και θάρρος αληθινού ποιμένος. Τόλμη και θάρρος που τα μετέδιδε και στο λαό του ως αληθινός ποιμένας, στους χριστιανούς του.
Αποκαλύπτοντας τα ψεύδη και τις κακίες της ειδωλολατρίας παρόλα τα αυστηρά αυτοκρατορικά διατάγματα που υπήρχαν. Ο ποιμήν ο καλός είναι πάντα έτοιμος να θυσιάσει τη ζωή του ακολουθώντας τα ίχνη του Χριστού, του Μεγάλου Ποιμένος.
Όταν λοιπόν τον κατήγγειλαν στον αυτοκράτορα για τις διδασκαλίες του τις τόσο ανοικτές, τον συνέλαβαν, τον έκλεισαν φυλακή και αργότερα τον έστειλαν εξορία.
Με την επικράτηση του Μεγάλου Κωνσταντίνου επανήλθε στην έδρα του, τα Μύρα της Λυκίας, και συνέχισε το μεγάλο έργο της κατηχήσεως και προστασίας όλων των χριστιανών.
Και όταν φάνηκε η φοβερή αίρεση του Αρείου, ο Άγιος Νικόλαος βρέθηκε στην πρώτη γραμμή και έλαβε μέρος στην πρώτη Οικουμενική Σύνοδο το 325 στη Νίκαια. Και όπως προείπαμε πάνω απ’ όλα ο Άγιος Νικόλαος υπήρξε η προσωποποίηση της χριστιανικής ευσπλαχνίας. Η ενσάρκωση της στοργής προς τους στερημένους και τους κινδυνεύοντας. Υπήρξε ποιμενάρχης της αγάπης με όλην την βαθειά έννοια της λέξεως. Όχι για να κάνει θόρυβο, όχι για να δεχθεί τυμπανοκρουσίες και χειροκροτήματα. Αλλά για να εφαρμόζει την αγάπη σύμφωνα με την εντολήν του Κυρίου, «ου γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου».
Πράγματι ο Άγιος Νικόλαος είχε όλα τα καλά χαρίσματα του Καλού Ποιμένος. «Εγώ ειμί ο Ποιμήν ο Καλός, και ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθησι υπέρ των προβάτων». Κατά πάντα εμιμήθηκε τον Χριστόν ο Άγιος Νικόλαος.
Επανέρχομαι για να τονίσω ότι στην Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο, κατά την διάρκειαν της αγορεύσεως του Αρείου, ο Άγιος Νικόλαος σηκώθηκε όρθιος, πήγε κοντά στον Άρειο και τον χαστούκησε δυό φορές ενώπιον του αυτοκράτορος. Αυτό θεωρήθηκε ασέβεια εφόσον δεν είχε καταδικαστεί ακόμα, και ζήτησαν οι Αρειανοί επίσκοποι να φυλακιστεί και να καθαιρεθεί. Έτσι τον Άγιο σιδηροδέσμιον τον οδήγησαν σε ένα μπουντρούμι, σε μια φυλακή. Το ίδιο βράδυ όμως παρουσιάστηκε μπροστά του ο Χριστός ο οποίος του έδωσε στα χέρια του ένα ολόχρυσο Ευαγγέλιο. Και αμέσως εμφανίζεται μετά τον Χριστόν, η Υπεραγία Θεοτόκος η οποία του περνάει εδώ στους ώμους το ωμόφορον που είναι το χαρακτηριστικό άμφιο των επισκόπων. Το πρωί οι δεσμοφύλακες τον είδαν να λάμπει ολόκληρο, λελυμένο από τα δεσμά, και να κρατάει στα χέρια του το λαμπερό τούτο Ευαγγέλιο και στους ώμους του να φέρει το ωμοφόριο. Το πληροφορήθηκε ο αυτοκράτορας, ο Μέγας Κωνσταντίνος, και αμέσως του ζήτησε συγγνώμη, τον αποφυλάκισε και θριαμβευτικά τον έστειλε πίσω στο θρόνο της επαρχίας του, όπου και συνέχισε μέχρι την οσιακή κοίμησή του το μεγάλο έργο του καλού ποιμένος. 
Χριστιανοί μου, από όσα είπαμε μέχρι τώρα, είναι όλα μια δυναμική πρόσκλησις έμπρακτης αγάπης, φιλανθρωπίας και ιεραποστολής και δράσεως, πρώτα μέσα στην οικογένειά μας, και ύστερα στο περιβάλλον το επαγγελματικό και το κοινωνικό. Τα είδαμε σα ζωντανά περιστατικά από τον μακαριστό κύριο Γεωργόπουλο και από τον απλό και ταπεινό Πατριάρχη Σερβίας Παύλο, που υπήρξαν κατά πάντα μιμηταί του Αγίου Νικολάου και των άλλων μεγάλων αγίων της Εκκλησίας μας.
Άρα καλούμεθα και μείς όλοι να τους μιμηθούμε, να μιμηθούμε τον Άγιο Νικόλαο στην κατά Θεόν πτωχείαν του. Δηλαδή στην αγία του ταπείνωση, στην πραότητα, στην πίστη, πού ’ναι νερόβραστη η δική μας. Από όπου και αν την πιάσεις χάλια έχει η πίστις μας. Από την έμπρακτη αγάπη. Από την αληθινή εγκράτεια, από την ευδόκιμη υπομονή που δόξαζε εν πάσι τον Πανάγιον Θεόν. Να τον μιμηθούμε στον ιεραποστολικό ζήλο και μεταξύ μας. Στην έμπρακτη φιλανθρωπία και στην πνευματική ελεημοσύνη διά προσευχής. Και είθε από σήμερα όλοι μας να τον τιμούμε, οι ασθενείς ως ιατρόν, οι κινδυνεύοντες ως λυτρωτήν, οι αμαρτωλοί ως πρεσβευτήν, οι πένητες και οι άποροι ως θησαυρόν, οι δυστυχισμένοι ως παραμυθίαν, και οι πονεμένοι ως ουράνια παράκλησιν, και όλοι οι ναυτικοί ως κυβερνήτην. 
Ναι χριστιανοί μου, όταν θα ασπαζόμαστε την οποιαδήποτε εικόνα του, εικόνα του Αγίου Νικολάου, ας του φωνάζουμε δυνατά από μέσα μας, και κείνος ακούει, όπως ακούει και όλος ο ουρανός, «Άγιε Νικόλαε λύτρωσέ μας από κάθε ανάγκη, θλίψη, αρρώστια και κίνδυνο και πρέσβευε για τη σωτηρία της ψυχής μας»,                                                                          
Αμήν