Πρόκειται γιά ἕναν σύγχρονό μας
ταπεινό καί ἄξιο ἱερέα, πνευματικό, οἰκογενειάρχη καί καθηγητή τεχνικῆς
ἐκπαίδευσης, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀφήσει τόν ἑαυτό του στά χέρια τοῦ Χριστοῦ, ὥστε νά
τόν χρησιμοποιεῖ ὡς μέσον γιά τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.
Καί Ἐκεῖνος τόν εἶχε καταστήσει
δοχεῖο τῆς Χάρης του, χορηγώντας του χαρίσματα-δωρεές τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Διότι, ὡς γνωστόν, «ὁ Θεός ὑπερηφάνοις
ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δέ δίδωσι χάριν». Ἡ οἰκογένειά μου συνδεόταν τόσο
μέ τόν ἴδιο, ὅσο καί τήν πρεσβυτέρα τοῦ Ἀνθή.
Βιογραφικά
Ὁ π. Νικόλαος Ἀ. Πέττας
γεννήθηκε 27 Μαΐου τοῦ 1941 στήν Πάτρα.
Ἦταν ἑπτανησιακῆς καταγωγῆς,
γόνος ἐπιφανῶν οἰκογενειῶν.
Οἱ γονεῖς του ἦρθαν στήν Πάτρα μετά τούς μεγάλους σεισμούς στά Ἑπτάνησα τό 1928.
Οἱ γονεῖς του ἦρθαν στήν Πάτρα μετά τούς μεγάλους σεισμούς στά Ἑπτάνησα τό 1928.
Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Ἀνδρέας -τοῦ Νικολάου- Πέτρακας ἤ Πέττας ἀπό τήν πόλη τῆς Ζακύνθου καί ἦταν γνωστός βιομήχανος σαπωνοποιΐας στήν Πάτρα.
Μητέρα του ἦταν ἡ Σοφία,
θυγατέρα Παναγῆ Τζάκη ἀπό τά Φραγκάτα τῆς Κεφαλλονιᾶς.
Ἦταν τό τελευταῖο ἀπό τά πέντε
παιδιά τῆς οἰκογένειας. Ἡ εὐλαβής μητέρα του ἔφυγε σέ νεαρή ἡλικία. Ἀπό μικρό
τόν νουθετοῦσε ἐν Κυρίῳ, ἐνῶ τοῦ ἔλεγε προφητικά: «Νικολάκη μου, θέλω νά γευθῶ μία μπουκιά ἀπό τό ἁγιασμένο ρασάκι σου!»,
γιατί τῆς εἶχε κάνει ἐντύπωση τό γεγονός, ὅτι σάν βρέφος δέν θήλαζε τό γάλα
Τετάρτη καί Παρασκευή.
