«ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΛΕΟΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΕΝ ΤΩ ΚΟΣΜΩ Αποτέλεσμα εικόνας για παπας και διαβολος ΔΙΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΨΕΥΔΟΔΙΔΑΣΚΑΛΩΝ,ΠΟΥ ΠΡΟΠΑΡΑΣΚΕΥΑΖΟΥΝ ΤΟ ΕΔΑΦΟΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΝ ΕΛΕΥΣΙΝ ΤΟΥ» ( Α’Ιωανν.Δ’3)

-ΝΑΤΟ ΤΟ ΘΗΡΙΟ! « ΧΤΥΠΑ ΤΟ!»

-ΟΧΙ …ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΧΝΑΡΙΑ ΤΟΥ, ΝΑ ΠΑΜΕ ΓΥΡΩ-ΓΥΡΩ, ΓΙΑ ΝΑ ΒΕΒΑΙΩΘΟΥΜΕ… «ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ»!

- «Ε.Ε.Ι.Ι.»..ΝΑ ΤΟ ..ΘΑ ΜΑΣ ΦΑΕΙ ..ΧΤΥΠΑ ΤΟ,ΤΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;

-ΟΧΙ,ΝΑ ΠΑΜΕ ΓΥΡΩ-ΓΥΡΩ.

Καταλάβατε; Δεν το λέμε ευθέως γιατί είναι λίγο …δηλαδή.. πολλή ντροπή.

Αδελφοί μου,όταν το «σπίτι μας» καίγεται,σπεύδουμε να σβήσουμε τη «φωτιά», δεν ασχολούμαστε με το αν «μπάζουν τα κεραμίδια νερό».

Και αφού «σβήσουμε τη φωτιά»,τότε βλέπουμε και τα άλλα.

Αλλοίμονο όμως στην περίπτωση της φωτιάς, που αν σπεύσουμε γρήγορα, μικρό κακό θα πάθουμε.

Αν όμως καθυστερήσουμε, δεν θα μείνει τίποτα όρθιο.

Αλλοίμονο και σε αυτούς που βλέπουν την φωτιά και κάθονται μακριά …αδρανείς και αδιάφοροι.

Δύο τινά συμβαίνουν τότε:

Ή το σπίτι  δεν το θεωρούν δικό τους, «διότι έφτιαξαν… άλλο σπίτι», οπότε και δεν τους ενδιαφέρει αν καεί, ή φοβούνται να «πλησιάσουν την φωτιά».

Ναι !Αλλά μας έχει πει ότι: «Ος εάν ζητήση την ψυχήν αυτού σώσαι, απολέσει αυτήν,και ος εάν απολέση αυτήν,ζωογονήσει αυτήν».(Λουκ.ΙΖ’33)

Δεν μας ενδιαφέρει, ευλογημένοι, αυτήν τη στιγμή αν οι φακές έχουν ή όχι λάδι, αφού ούτως ή άλλως «θα εξέλθουν στον κοπρώνα».

Όλοι οι Ορθόδοξοι ξέρουμεγιατί νηστεύουμε και να κανονίζουμε τη νηστεία μας καθ’ υπόδειξη των Πνευματικών μας που γνωρίζουν να οικονομούν.

Άλλα πρέπει –πρωτίστως-να μας απασχολούν σήμερα, χωρίς να παραμελούμε και αυτά.

Εσείς,αδελφοί μου και σεβαστοί Πατέρες,που σας υπεραγαπάμε και που τα πόδιά σας καταφιλούμε, πείτε μας σας θερμοπαρακαλούμε: «Έχει ξεσπάσει φωτιά στο σπίτι μας ή όχι;

Αν μας πείτε ότι δεν έχει πάρει φωτιά, τότε δεν μιλάμε για το ίδιο σπίτι. Λυπόμαστε αφάνταστα, γειά σας!! Είστε άκρως επικίνδυνοι. Αν συμφωνείτε πως πράγματι κινδυνεύει το σπίτι μας, τότε, πείτε μας τι κάνετε εσείς για αυτό;

Περιμένετε να γίνει στάχτυ;

Δέχεσθε τις αιρέσεις ως «εκκλησίες» και συμπορεύεσθε με τους αντίχριστους-αιρετικούς «που προπαρασκεύαζουν το έδαφος δια την προσωπικήνέλευσίν του»;

Γιατί βλέπετε και αφήνετε τους δαίμονες όποιοι και αν είναι αυτοί να καταστρέφουν ψυχές οδηγώντας τες στην αίρεση και δεν τους τσακίζετε με την πύρινη ρομφαία του δριμύτατου λόγου και έργου σας, αναφερόμενοι πάντα στην αλήθεια;

Να τι μπορούμε να ανταποδώσουμε ως ελάχιστο στον Σωτήρα μας  στη ρητορική ερώτηση «Τι ανταποδώσωμεν τω Κυρίω περί πάντων τούτων;»(Αγ.Αναστ. του Σιναίου)

Δεν επιτρέπεται από στόματα αγαπητών αδελφών ,που θέλουν να λέγονται Ορθόδοξοι Χριστιανοί,να εκστομίζεται ότι: «Δεν υπάρχει πρόβλημα, δεν κινδυνεύουμε, αν μας κοινωνήσουν αιρετικοί…..»

Αυτό είναι από το μυαλό σας, ή σας το δίδαξαν… «πνευματικοί»;

«Η αληθινή αγάπη δεν κομματιάζεται»

Έγραφε κάποτε ο πατήρ Αντώνιος Αλεβιζόπουλος: 

«Η αληθινή αγάπη δεν κομματιάζεται. Δεν μπορεί κανείς να πει: αγαπώ αυτόν, αλλά δεν μπορώ να αγαπήσω τον άλλον, αγαπώ την ανθρωπότητα αλλά δεν μπορώ να αγαπήσω τον διπλανό μου, αγαπώ τον Θεό αλλά δεν αγαπώ τον άνθρωπο, αγαπώ τους ανθρώπους αλλά δεν αγαπώ τον Θεό!».
Εύστοχος ο π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος σε αυτό που πολύ διακριτικά υπονοούσε, ότι, δηλαδή, εγώ κι εσύ ως άνθρωποι, ισχυριζόμαστε ότι θέλουμε να σώσουμε την ανθρωπότητα, τον πλανήτη ολόκληρο αν γίνεται, αλλά την ίδια στιγμή δεν έχουμε τη διάθεση να αγαπήσουμε και να βοηθήσουμε τον διπλανό μας, τον πλησίον μας, τον γείτονα μας.

«Θα σε μαλώσει ο πάτερ»!

Μια φορά, ρώτησα κάτι μαθητές σε μια γ’ λυκείου τι περιμένουν από ένα παπά. “Βλέπετε έναν παπά στο δρόμο, τι σκέφτεστε, ποια είναι η πρώτη σας σκέψη”;

Οι περισσότεροι μαθητές απάντησαν ότι ταυτίζουν τον παπά μ’ ένα σύνολο απαγορεύσεων: τι πρέπει να κάνουν, τι πρέπει να μη κάνουν. Μια άλλη φορά, χειμώνα, σ’ ένα περίπτερο, περίμενα να ψωνίσω πίσω από μια μανούλα που το παιδί της έσκουζε και ζητούσε παγωτό.

Όταν είδε ότι πίσω της περίμενε ο παπάς, γύρισε στο παιδί σοβαρότατα και είπε: “Ησύχασε επιτέλους! Θα σε μαλώσει ο πάτερ!” κι έδειξε προς το μέρος μου. Εγώ την κοίταξα απλώς με μια σχετική απορία και τ’ άφησα ασχολίαστο.

Σήμερα πήγα να βγάλω κάτι φωτοτυπίες κι ήταν εκεί μια άλλη μάνα με το τουλάχιστον εξάχρονο κοριτσάκι της. Το παιδί με κοιτάει με το ράσο και γουρλώνει τα μάτια. Τραβάει το ρούχο της μαμάς και ρωτάει: Μαμά! Γιατί αυτός ο κύριος είναι έτσι ντυμένος;;”. Η μαμά μου χαμογέλασε συγκαταβατικά και μ’ ελαφρύ μειδίαμα μου ‘πε “παιδί είναι… Που να ξέρει…;”.

Σ’ εκείνη τη γ’ λυκείου κανείς δε μίλησε ούτε για ψυχή, ούτε για Θεό: όχι γιατί τα παιδιά αυτά είναι κακά ή άσχετα με τη θεολογία, αλλά γιατί φτάνοντας στην γ’ λυκείου μεγάλωσαν μέσα σε μια κοινωνία που στο πρόσωπο του ιερέα συχνότερα έβλεπε τον τηρητή της Τάξεως και της Ηθικής παρά τον κήρυκα του Ευαγγελίου. Ίσως γιατί άθελά μας παραφράσαμε το Ευαγγέλιο σ’ ένα κατάλογο κανόνων, για το τι πρέπει να κάνουμε και τι να μην κάνουμε ώστε να μην πάμε στη Κόλαση.

Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος: Προθανάτεια ομολογία του Μητροπολίτου Μάνης κυρού Χρυσοστόμου

Προθανάτεια ὁμολογία τοῦ Μητροπολίτου Μάνης κυροῦ Χρυσοστόμου

Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

Τήν 8η Νοεμβρίου, ἑορτή τῶν Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν Μιχαήλ καί Γαβριήλ καί ὅλων τῶν ἐπουρανίων δυνάμεων ἀσωμάτων, κοιμήθηκε ὁ Μητροπολίτης Μάνης Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος ἐξελέγη Μητροπολίτης ἐπί Ἀρχιεπισκοπείας Σεραφείμ καί μάλιστα ἦταν ἡ τελευταία ἐκλογή τοῦ μακαριστοῦ ἐκείνου Ἀρχιεπισκόπου.

Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Κορακίτης, πρίν γίνει Μητροπολίτης, ἦταν γνωστός σέ ὅλους μας, διότι ἐφημέρευε στόν Ἱερό Ναό Ἁγίας Εἰρήνης ὁδοῦ Αἰόλου, πού ΄ἦταν ὁ πρῶτος Μητροπολιτικός Ναός τῶν Ἀθηνῶν, καί ὑπηρετοῦσε ὡς Γραμματεύς στά Γραφεῖα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Γνωρίζαμε ὅλοι τήν εὐλάβειά του, τό ταπεινό του φρόνημα, τήν εὐγένεια τοῦ χαρακτήρα του, τόν ἀρχοντικό τρόπο ἐκφράσεώς του, ἀλλά καί τόν ἐκπληκτικό τρόπο μέ τόν ὁποῖον χειριζόταν τήν ἑλληνική γλώσσα, πού ὁμοίαζε μέ τήν γλώσσα τοῦ Ἀλεξάνδρου Παπαδιαμάντη.

Προσωπικά ἐκτιμοῦσα τόν τότε Ἀρχιμ. Χρυσόστομο Κορακίτη, ὅταν ὑπηρετοῦσα στήν Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν ὡς Ἱεροκήρυξ καί Διευθυντής Νεότητος τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς καί συνεργαζόμασταν γιά διάφορα ποιμαντικά θέματα τῆς ἁρμοδιότητός μου.

ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ ΣΤΟΥΣ ΧΛΙΔΑΤΟΥΣ!..

Έριξα μια ματιά σε μία τηλεοπτική εκπομπή του Σκάϊ όπου οι πάντες ασχολούνται με την μόδα.
Τι θα φορέσει μια γυναίκα, όχι τούτο, όχι εκείνο, ναι αυτό, τόνισε το άλλο, πιο λαμπερό το στέμμα , δεν πάει το πράσινο με το μπλε, και όλα εκείνα τα περίεργα που δείχνουν (και προπαγανδίζουν) μια τάση χλιδής σε μια τόσο περίεργη εποχή που ζούμε. 
Δεν γνώριζα, για παράδειγμα, ότι ένα πολυτελές υπόδημα ή μια ωραία και ακριβή ζώνη … αυξάνει το μεγαλείο της προσωπικότητας ή της πνευματικότητας ενός ανθρώπου (!!).

ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ – Χριστουγεννιάτικη διαφήμιση χωρίς χριστιανούς αλλά με μουσουλμάνους, σιχ και ομοφυλόφιλους!

Η Tesco, μια αλυσίδα σούπερ μάρκετ που εδρεύει στο Ηνωμένο Βασίλειο, πρόβαλε την πρώτη «χριστουγεννιάτικη» διαφήμιση των εορτών, η οποία είναι γεμάτη από πολυπολιτισμικό και πολυφυλετικό συμβολισμό.
Η διαφήμιση είναι η πρώτη σε μια εκστρατεία με τίτλο «Everyone’s Welcome», στην οποία η εταιρεία στοχεύει να γιορτάσει την «ποικιλομορφία» των ομάδων που «γιορτάζουν» τα Χριστούγεννα – και πιθανώς να στοχεύσει σε ένα ραγδαίως «διαφοροποιημένο» καταναλωτικό κοινό.
Στο διαφημιστικό βλέπουμε μία ποικιλία διαφορετικών οικογενειών και ατόμων, όπως έναν άνδρα Σιχ με το χαρακτηριστικό τουρμπάνι, μια ομάδα μουσουλμάνων γυναικών με hijabs, ένα πιθανώς γκέι ζευγάρι με ένα μωρό, αλλά καθόλου «χριστιανούς» – εκτός αν υποθέσουμε ότι το λευκό χρώμα του δέρματος παραπέμπει στον χριστιανισμό. Μία σκηνή που θα έδειχνε κάποια παρέα ανθρώπων σε εκκλησία ή κάποιοι σπίτι με σταυρό ή ακόμη κάποιον ιερέα ή καλόγρια θα φαινόταν λογικό, αλλά τίποτα το εμφανές που παραπέμπει σε χριστιανισμό δεν μπορεί να βρεθεί ούτε στο διαρκείας 30 δευτερολέπτων ούτε σε εκείνο του ενός λεπτού διαφημιστικό.

Ξυπνήστε ὑπνοβάται!«Ἄφρον,….. ἄ ἡτοιμάσας τίνι ἔσται;» Κυριακή Θ΄ Λουκά. (Λουκ. ιβ΄ 16-21).

«Ἄφρον,….. ἄ ἡτοιμάσας τίνι  ἔσται;»

Μία μόνον λέξις.  Λέξις ὅμως τρομερά.  Δὲν τὴν εἶπεν ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ κάμῃ λάθος εἰς τὴν ἐκτίμησιν τῶν γεγονότων, ἤ νὰ πλανηθῇ ἀπὸ ἄλλους παράγοντας.  Τὴν εἶπεν ὁ Θεὸς.  Εἶναι, συνεπῶς, ἀλήθεια.  Καὶ ἀναφέρεται εἰς τὸ τέλος τῆς ζωῆς τοῦ ἄφρονος πλουσίου. Νὰ κοπιάσῃς μίαν ὁλόκληρον ζωῆν, νὰ ξενυχτᾷς ἀπὸ τὶς φροντίδες, νὰ ὑποβληθῇς εἰς ποικίλας θυσίας, νὰ ὑποχρεωθῇς εἰς τόσους συμβιβασμούς·  νὰ περνοῦν τὰ χρόνια μὲ τὸ ὅραμα ἑνὸς εὐτυχισμένου τέλους.  Καὶ ὅταν ἐπὶ τέλους ἐγγίζῃ ἡ τελευταία ὥρα τῆς ζωῆς σου καὶ περιμένῃς τὴν εὐτυχῆ ἐπισφράγισιν τῶν τόσων κόπων, νὰ ἀκούῃς μὲ αἴσθημα ἀπεράντου ὀδύνης τὴν λέξιν: «Ἄφρον» !  Αἴ, αὐτὸ εἶναι κτύπημα φοβερόν…. Ἀνόητε!  Δὲν ἔκαμες τίποτε εἰς τὸν βίον σου.  Ὅλα εἶναι χαμένα, ὅσα ἐπόθησες, ὅσα ἐπέτυχες, ὅσα ἐκέρδισες.  Τὸ ἀποτέλεσμα ὅλων τῶν κόπων σου εἶναι ἄχυρα.  Μόνον ἄχυρα…

Ἄφρον !  Δὲν ὑπῆρξε ὅμως μόνον ὁ πλούσιος τοῦ Εὑαγγελίου ἄφρων καὶ ἀνόητος.  Διὰ πολλούς, δυστυχῶς, θὰ εἴπῃ ὁ Κύριος τὴν ἰδίαν λέξιν.  Διότι πολλοὶ ἀντιγράφουν τὸν ἄφρονα πλούσιον εἰς τὴν ζωήν των.  Θὰ εἶναι διὰ τοῦτο χρήσιμον, ἀγαπητὲ ἀναγνῶστα, νὰ μελετήσωμεν μὲ προσοχὴν τὸ θέμα αὐτό.

Ἀπευθύνεται, λοιπόν ὁ Κύριος πρὸς κάθε ἄφρονα ἄνθρωπον καὶ τοῦ λέγει:

AΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΜΑΝΗΣ ΚΥΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ...

Θ’ αρνιόμουν τον Χριστό, αν ήταν να σκοτώσουν τα παιδιά μου;

Μιλώντας κάποτε στο αρχονταρίκι (αίθουσα φιλοξενίας) αγιορείτικης Μονής, ο Μητροπολίτης Μαυροβουνίου Αμφιλόχιος Ράντοβιτς αναφέρθηκε στην αγιασμένη μορφή του πατέρα του. Θυμήθηκε ότι στα χρόνια της αθεϊστικής Γιουγκοσλαβίας, τότε που κανείς δεν τολμούσε να πάει στην Εκκλησία, ο πατέρας του τούς έπαιρνε και τους πήγαινε τακτικά για να κοινωνούν.

Στο χωριό, του είχαν προτείνει να γίνει δάσκαλος, επειδή είχε τελειώσει Λύκειο. Κι εκείνος απάντησε: «Δεν θέλω να αναλάβω, γιατί θα αναγκαστώ να διδάσκω αθεΐα».

«Ένα βραδάκι», διηγείται ο επίσκοπος Αμφιλόχιος, μετά τις αγροτικές δουλειές, είχαμε μαζευτεί όλα τα αδέλφια μου, επτά παλληκάρια, και συζητούσαμε περί ομολογίας της πίστεως. Ο μακαρίτης ο μεγαλύτερος αδελφός μου ελεγε ότι δεν πρέπει να εξωτερικεύουμε την πίστη μας. Εγώ, τεταρτοετής της Θεολογικής Σχολής τότε, έλεγα το αντίθετο….

Ο πατέρας άκουγε τη συζήτηση και σε μία στιγμή λέει:

Ακούστε, παιδιά μου. Έχω εσάς, επτά γιους, και είμαι έτοιμος να χύσω και την τελευταία σταγόνα του αίματός μου για σας. Όμως να θυμάστε αυτό που σας λέω…

Ο άμυαλος Έλληνας: Όταν χαθούν οι χαζοί θα πεθάνουν οι έξυπνοι

Ποιός είναι ο πιο έξυπνος;

ΜΑΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ το Ευαγγέλιο την α-μνησικακία. 'Ομως εμείς ως νεοέλληνες την μπερδέψαμε με την α-μνησία.

Έτσι αμετανοήτως πάντα εμπιστεύομαστε και ψηφίζουμε όλους αυτούς που τα τελευταία χρόνια κυβερνούν τον τόπο μας με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε ήδη στα κοφτερά δόντια τους και μόνο με θαύμα να μπορούμε να σωθούμε.

Η εξαφάνιση της Ορθόδοξης και Ελληνικής ταυτότητας ακόμη και αυτού του ιδίου του φύλου για τους σημερινούς Έλληνες είναι ήδη γεγονός!Μας κλέψαν την περι-ουσία , μας έκλεψαν και την ουσία μας ,που είναι αυτή η ίδια η ψυχή μας!

Γιαυτό και πιότερο μοιάζουμε τώρα με την ελαφίνα από τους μύθους του Αισώπου…

«ΚΑΠΟΤΕ το λιοντάρι ήταν άρρωστο και βρισκόταν στη σπηλιά του. Εκεί του κρατούσε παρέα η αλεπού.

Κάποια στιγμή το λιοντάρι πείνασε και της λέει: Κυρά Μάρω για να μπορέσω να γίνω καλά πρέπει να μου φέρεις να φάω τη μεγάλη ελαφίνα που τριγυρνάει στο δάσος.

Αυτή μη θέλοντας να τον κακοκαρδίσει ξεκίνησε για το δάσος και κάποια στιγμή συνάντησε την ελαφίνα δίπλα σε ένα ρυάκι να τρώει. Θα έμαθες της λέει ότι ο βασιλιάς είναι στα τελευταία του. Αποφάσισε λοιπόν να σε κάνει διάδοχό του. Έλα λοιπόν μαζί μου στη σπηλιά του για να σου το ανακοινώσει.

“Ορθοδοξία και Halloween: Ξεχωρίζοντας την αλήθεια από τον Μύθο”.

 Αν και αυτή η τόσο γνωστή γιορτή στους Αμερικάνους, όπως έχει εξελιχθεί με φρικιαστικές και δαιμονικές μεταμφιέσεις, είναι μια συνήθεια αρκετά προβληματική για έναν Χριστιανό, οι ρίζες της είναι πράγματι Χριστιανικές και όχι Παγανιστικές, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι, κάτι που καταδεικνύεται στο παρακάτω περιληπτικό άρθρο τού κ. Ι. Σανιδόπουλου. Και στα Χριστούγεννα υπάρχουν καταχρήσεις, αλλά αυτό δεν ακυρώνει την σημασία τής εορτής όταν γίνεται σωστά.

Πρόλογος του κ. Ι. Σανιδόπουλου “Το παρακάτω είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο “The Stations of the Sun”, του Ronald Hutton (Oxford University Press, Οξφόρδη, 1996). Είναι συμπληρωματικό του άρθρου μου “Ορθοδοξία και Halloween: Ξεχωρίζοντας την αλήθεια από τον Μύθο”.  Ο Χάτον είναι Βρετανός ιστορικός και το βιβλίο του είναι μια καλή ερευνητική μελέτη των εποχιακών εορτών στην Βρετανία. Μερικές από τις παρατηρήσεις του μπορεί να ενδιαφέρουν αυτούς που αγχώνονται για το Halloween  - είτε τους παγανιστές που πιστεύουν ότι “το έκλεψαν οι Χριστιανοί”  ή Χριστιανούς που νομίζουν ότι είναι “δαιμονικό”.

Στην αρχή του 19ου αιώνα, δύο ακαδημαϊκοί εγνωσμένου κύρους, ένας στην Οξφόρδη και ο άλλος στο Κέμπριτζ, συνέβαλαν σημαντικά στην δημοφιλή σύλληψη του “Samhain”. Ο πρώτος ήταν ο φιλόλογος Σερ Τζον Ρυς, ο οποίος πρότεινε ότι επρόκειτο για την “Κελτική” Νέα Χρονιά... Η θεωρία του Ρυς έγινε ακόμα περισσότερο δημοφιλής από τον διανοούμενο του Κέμπριτζ, Σερ Τζέϊμς Φράζερ. Ο τελευταίος ορισμένες φορές παραδέχονταν ότι τα στοιχεία δεν ήταν αρκετά για οριστικό συμπέρασμα, αλλά άλλες φορές αγνοούσε τις επιφυλάξεις του και το χρησιμοποιούσε ως επιχείρημα για να υποστηρίξει μια δική του θεωρία: Ότι το Σάμχεην ήταν η παγανιστική Κέλτικη εορτή των Νεκρών.

H δύναμή σου λέγεται: Προσευχή

Προσεύχεσαι; Ναι.
Πού όμως; Στον εαυτό σου, ή στο Θεό;

Μη βιαστείς να πεις ¨στο Θεό¨. Διότι, δεν είναι κάτι απλό.

Προσεύχομαι θα πει, αγγίζω το Θεό. Αυτόν που είναι: η ειρήνη, η αγάπη.

Απόδειξη αληθινής προσευχής: Η καλή αλλοίωσή σου. Η ευτυχία σου. Η λάμψη του προσώπου σου. Η μακαριότητά σου.

Εσύ λες ότι προσεύχεσαι, μα το παιδί σου, δεν βλέπει την αλλοίωση του Θεού στην ψυχή σου, παρόλο που λες ότι είσαι πνευματικός άνθρωπος που εκκλησιάζεται και προσεύχεται.

Ο Χριστός μας προσευχήθηκε στον Ιορδάνη και οι Ουρανοί άνοιξαν. Στο Θαβώρ, και έλαμψε. Στο όρος των Ελαιών, και οι ρωμαίοι στρατιώτες έπεσαν κάτω. Τόση η δύναμή της.

Μας ταιριάζει προσευχή.

Μας παίρνει από την φασαρία, και μας ενώνει με ένα περιβάλλον ήσυχο και ήρεμο.

Σε προχωρημένο επίπεδο προσευχής ξεχνάς: μέρα, ώρα, τόπο, χρόνο, φαγητό, ανάγκες. Ζεις αλλού. Σαν τον άγιο Νεκτάριο, που ¨χανόταν¨ στη γαλήνη της προσευχής.

Ταξίδι σε ξωτικά μέρη, υπερατλαντικό ταξίδι, υπερωκεάνιο. Η προσευχή. Ως ανάγκη και γλύκα της ψυχής, και όχι ως καθήκον.