«ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΛΕΟΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΕΝ ΤΩ ΚΟΣΜΩ Αποτέλεσμα εικόνας για παπας και διαβολος ΔΙΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΨΕΥΔΟΔΙΔΑΣΚΑΛΩΝ,ΠΟΥ ΠΡΟΠΑΡΑΣΚΕΥΑΖΟΥΝ ΤΟ ΕΔΑΦΟΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΝ ΕΛΕΥΣΙΝ ΤΟΥ» ( Α’Ιωανν.Δ’3)

-ΝΑΤΟ ΤΟ ΘΗΡΙΟ! « ΧΤΥΠΑ ΤΟ!»

-ΟΧΙ …ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΧΝΑΡΙΑ ΤΟΥ, ΝΑ ΠΑΜΕ ΓΥΡΩ-ΓΥΡΩ, ΓΙΑ ΝΑ ΒΕΒΑΙΩΘΟΥΜΕ… «ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ»!

- «Ε.Ε.Ι.Ι.»..ΝΑ ΤΟ ..ΘΑ ΜΑΣ ΦΑΕΙ ..ΧΤΥΠΑ ΤΟ,ΤΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;

-ΟΧΙ,ΝΑ ΠΑΜΕ ΓΥΡΩ-ΓΥΡΩ.

Καταλάβατε; Δεν το λέμε ευθέως γιατί είναι λίγο …δηλαδή.. πολλή ντροπή.

Αδελφοί μου,όταν το «σπίτι μας» καίγεται,σπεύδουμε να σβήσουμε τη «φωτιά», δεν ασχολούμαστε με το αν «μπάζουν τα κεραμίδια νερό».

Και αφού «σβήσουμε τη φωτιά»,τότε βλέπουμε και τα άλλα.

Αλλοίμονο όμως στην περίπτωση της φωτιάς, που αν σπεύσουμε γρήγορα, μικρό κακό θα πάθουμε.

Αν όμως καθυστερήσουμε, δεν θα μείνει τίποτα όρθιο.

Αλλοίμονο και σε αυτούς που βλέπουν την φωτιά και κάθονται μακριά …αδρανείς και αδιάφοροι.

Δύο τινά συμβαίνουν τότε:

Ή το σπίτι  δεν το θεωρούν δικό τους, «διότι έφτιαξαν… άλλο σπίτι», οπότε και δεν τους ενδιαφέρει αν καεί, ή φοβούνται να «πλησιάσουν την φωτιά».

Ναι !Αλλά μας έχει πει ότι: «Ος εάν ζητήση την ψυχήν αυτού σώσαι, απολέσει αυτήν,και ος εάν απολέση αυτήν,ζωογονήσει αυτήν».(Λουκ.ΙΖ’33)

Δεν μας ενδιαφέρει, ευλογημένοι, αυτήν τη στιγμή αν οι φακές έχουν ή όχι λάδι, αφού ούτως ή άλλως «θα εξέλθουν στον κοπρώνα».

Όλοι οι Ορθόδοξοι ξέρουμεγιατί νηστεύουμε και να κανονίζουμε τη νηστεία μας καθ’ υπόδειξη των Πνευματικών μας που γνωρίζουν να οικονομούν.

Άλλα πρέπει –πρωτίστως-να μας απασχολούν σήμερα, χωρίς να παραμελούμε και αυτά.

Εσείς,αδελφοί μου και σεβαστοί Πατέρες,που σας υπεραγαπάμε και που τα πόδιά σας καταφιλούμε, πείτε μας σας θερμοπαρακαλούμε: «Έχει ξεσπάσει φωτιά στο σπίτι μας ή όχι;

Αν μας πείτε ότι δεν έχει πάρει φωτιά, τότε δεν μιλάμε για το ίδιο σπίτι. Λυπόμαστε αφάνταστα, γειά σας!! Είστε άκρως επικίνδυνοι. Αν συμφωνείτε πως πράγματι κινδυνεύει το σπίτι μας, τότε, πείτε μας τι κάνετε εσείς για αυτό;

Περιμένετε να γίνει στάχτυ;

Δέχεσθε τις αιρέσεις ως «εκκλησίες» και συμπορεύεσθε με τους αντίχριστους-αιρετικούς «που προπαρασκεύαζουν το έδαφος δια την προσωπικήνέλευσίν του»;

Γιατί βλέπετε και αφήνετε τους δαίμονες όποιοι και αν είναι αυτοί να καταστρέφουν ψυχές οδηγώντας τες στην αίρεση και δεν τους τσακίζετε με την πύρινη ρομφαία του δριμύτατου λόγου και έργου σας, αναφερόμενοι πάντα στην αλήθεια;

Να τι μπορούμε να ανταποδώσουμε ως ελάχιστο στον Σωτήρα μας  στη ρητορική ερώτηση «Τι ανταποδώσωμεν τω Κυρίω περί πάντων τούτων;»(Αγ.Αναστ. του Σιναίου)

Δεν επιτρέπεται από στόματα αγαπητών αδελφών ,που θέλουν να λέγονται Ορθόδοξοι Χριστιανοί,να εκστομίζεται ότι: «Δεν υπάρχει πρόβλημα, δεν κινδυνεύουμε, αν μας κοινωνήσουν αιρετικοί…..»

Αυτό είναι από το μυαλό σας, ή σας το δίδαξαν… «πνευματικοί»;

«Η αληθινή αγάπη δεν κομματιάζεται»

Έγραφε κάποτε ο πατήρ Αντώνιος Αλεβιζόπουλος: 

«Η αληθινή αγάπη δεν κομματιάζεται. Δεν μπορεί κανείς να πει: αγαπώ αυτόν, αλλά δεν μπορώ να αγαπήσω τον άλλον, αγαπώ την ανθρωπότητα αλλά δεν μπορώ να αγαπήσω τον διπλανό μου, αγαπώ τον Θεό αλλά δεν αγαπώ τον άνθρωπο, αγαπώ τους ανθρώπους αλλά δεν αγαπώ τον Θεό!».
Εύστοχος ο π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος σε αυτό που πολύ διακριτικά υπονοούσε, ότι, δηλαδή, εγώ κι εσύ ως άνθρωποι, ισχυριζόμαστε ότι θέλουμε να σώσουμε την ανθρωπότητα, τον πλανήτη ολόκληρο αν γίνεται, αλλά την ίδια στιγμή δεν έχουμε τη διάθεση να αγαπήσουμε και να βοηθήσουμε τον διπλανό μας, τον πλησίον μας, τον γείτονα μας.

«Θα σε μαλώσει ο πάτερ»!

Μια φορά, ρώτησα κάτι μαθητές σε μια γ’ λυκείου τι περιμένουν από ένα παπά. “Βλέπετε έναν παπά στο δρόμο, τι σκέφτεστε, ποια είναι η πρώτη σας σκέψη”;

Οι περισσότεροι μαθητές απάντησαν ότι ταυτίζουν τον παπά μ’ ένα σύνολο απαγορεύσεων: τι πρέπει να κάνουν, τι πρέπει να μη κάνουν. Μια άλλη φορά, χειμώνα, σ’ ένα περίπτερο, περίμενα να ψωνίσω πίσω από μια μανούλα που το παιδί της έσκουζε και ζητούσε παγωτό.

Όταν είδε ότι πίσω της περίμενε ο παπάς, γύρισε στο παιδί σοβαρότατα και είπε: “Ησύχασε επιτέλους! Θα σε μαλώσει ο πάτερ!” κι έδειξε προς το μέρος μου. Εγώ την κοίταξα απλώς με μια σχετική απορία και τ’ άφησα ασχολίαστο.

Σήμερα πήγα να βγάλω κάτι φωτοτυπίες κι ήταν εκεί μια άλλη μάνα με το τουλάχιστον εξάχρονο κοριτσάκι της. Το παιδί με κοιτάει με το ράσο και γουρλώνει τα μάτια. Τραβάει το ρούχο της μαμάς και ρωτάει: Μαμά! Γιατί αυτός ο κύριος είναι έτσι ντυμένος;;”. Η μαμά μου χαμογέλασε συγκαταβατικά και μ’ ελαφρύ μειδίαμα μου ‘πε “παιδί είναι… Που να ξέρει…;”.

Σ’ εκείνη τη γ’ λυκείου κανείς δε μίλησε ούτε για ψυχή, ούτε για Θεό: όχι γιατί τα παιδιά αυτά είναι κακά ή άσχετα με τη θεολογία, αλλά γιατί φτάνοντας στην γ’ λυκείου μεγάλωσαν μέσα σε μια κοινωνία που στο πρόσωπο του ιερέα συχνότερα έβλεπε τον τηρητή της Τάξεως και της Ηθικής παρά τον κήρυκα του Ευαγγελίου. Ίσως γιατί άθελά μας παραφράσαμε το Ευαγγέλιο σ’ ένα κατάλογο κανόνων, για το τι πρέπει να κάνουμε και τι να μην κάνουμε ώστε να μην πάμε στη Κόλαση.

Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος: Προθανάτεια ομολογία του Μητροπολίτου Μάνης κυρού Χρυσοστόμου

Προθανάτεια ὁμολογία τοῦ Μητροπολίτου Μάνης κυροῦ Χρυσοστόμου

Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

Τήν 8η Νοεμβρίου, ἑορτή τῶν Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν Μιχαήλ καί Γαβριήλ καί ὅλων τῶν ἐπουρανίων δυνάμεων ἀσωμάτων, κοιμήθηκε ὁ Μητροπολίτης Μάνης Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος ἐξελέγη Μητροπολίτης ἐπί Ἀρχιεπισκοπείας Σεραφείμ καί μάλιστα ἦταν ἡ τελευταία ἐκλογή τοῦ μακαριστοῦ ἐκείνου Ἀρχιεπισκόπου.

Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Κορακίτης, πρίν γίνει Μητροπολίτης, ἦταν γνωστός σέ ὅλους μας, διότι ἐφημέρευε στόν Ἱερό Ναό Ἁγίας Εἰρήνης ὁδοῦ Αἰόλου, πού ΄ἦταν ὁ πρῶτος Μητροπολιτικός Ναός τῶν Ἀθηνῶν, καί ὑπηρετοῦσε ὡς Γραμματεύς στά Γραφεῖα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Γνωρίζαμε ὅλοι τήν εὐλάβειά του, τό ταπεινό του φρόνημα, τήν εὐγένεια τοῦ χαρακτήρα του, τόν ἀρχοντικό τρόπο ἐκφράσεώς του, ἀλλά καί τόν ἐκπληκτικό τρόπο μέ τόν ὁποῖον χειριζόταν τήν ἑλληνική γλώσσα, πού ὁμοίαζε μέ τήν γλώσσα τοῦ Ἀλεξάνδρου Παπαδιαμάντη.

Προσωπικά ἐκτιμοῦσα τόν τότε Ἀρχιμ. Χρυσόστομο Κορακίτη, ὅταν ὑπηρετοῦσα στήν Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν ὡς Ἱεροκήρυξ καί Διευθυντής Νεότητος τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς καί συνεργαζόμασταν γιά διάφορα ποιμαντικά θέματα τῆς ἁρμοδιότητός μου.

ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ ΣΤΟΥΣ ΧΛΙΔΑΤΟΥΣ!..

Έριξα μια ματιά σε μία τηλεοπτική εκπομπή του Σκάϊ όπου οι πάντες ασχολούνται με την μόδα.
Τι θα φορέσει μια γυναίκα, όχι τούτο, όχι εκείνο, ναι αυτό, τόνισε το άλλο, πιο λαμπερό το στέμμα , δεν πάει το πράσινο με το μπλε, και όλα εκείνα τα περίεργα που δείχνουν (και προπαγανδίζουν) μια τάση χλιδής σε μια τόσο περίεργη εποχή που ζούμε. 
Δεν γνώριζα, για παράδειγμα, ότι ένα πολυτελές υπόδημα ή μια ωραία και ακριβή ζώνη … αυξάνει το μεγαλείο της προσωπικότητας ή της πνευματικότητας ενός ανθρώπου (!!).

ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ – Χριστουγεννιάτικη διαφήμιση χωρίς χριστιανούς αλλά με μουσουλμάνους, σιχ και ομοφυλόφιλους!

Η Tesco, μια αλυσίδα σούπερ μάρκετ που εδρεύει στο Ηνωμένο Βασίλειο, πρόβαλε την πρώτη «χριστουγεννιάτικη» διαφήμιση των εορτών, η οποία είναι γεμάτη από πολυπολιτισμικό και πολυφυλετικό συμβολισμό.
Η διαφήμιση είναι η πρώτη σε μια εκστρατεία με τίτλο «Everyone’s Welcome», στην οποία η εταιρεία στοχεύει να γιορτάσει την «ποικιλομορφία» των ομάδων που «γιορτάζουν» τα Χριστούγεννα – και πιθανώς να στοχεύσει σε ένα ραγδαίως «διαφοροποιημένο» καταναλωτικό κοινό.
Στο διαφημιστικό βλέπουμε μία ποικιλία διαφορετικών οικογενειών και ατόμων, όπως έναν άνδρα Σιχ με το χαρακτηριστικό τουρμπάνι, μια ομάδα μουσουλμάνων γυναικών με hijabs, ένα πιθανώς γκέι ζευγάρι με ένα μωρό, αλλά καθόλου «χριστιανούς» – εκτός αν υποθέσουμε ότι το λευκό χρώμα του δέρματος παραπέμπει στον χριστιανισμό. Μία σκηνή που θα έδειχνε κάποια παρέα ανθρώπων σε εκκλησία ή κάποιοι σπίτι με σταυρό ή ακόμη κάποιον ιερέα ή καλόγρια θα φαινόταν λογικό, αλλά τίποτα το εμφανές που παραπέμπει σε χριστιανισμό δεν μπορεί να βρεθεί ούτε στο διαρκείας 30 δευτερολέπτων ούτε σε εκείνο του ενός λεπτού διαφημιστικό.

Ξυπνήστε ὑπνοβάται!«Ἄφρον,….. ἄ ἡτοιμάσας τίνι ἔσται;» Κυριακή Θ΄ Λουκά. (Λουκ. ιβ΄ 16-21).

«Ἄφρον,….. ἄ ἡτοιμάσας τίνι  ἔσται;»

Μία μόνον λέξις.  Λέξις ὅμως τρομερά.  Δὲν τὴν εἶπεν ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ κάμῃ λάθος εἰς τὴν ἐκτίμησιν τῶν γεγονότων, ἤ νὰ πλανηθῇ ἀπὸ ἄλλους παράγοντας.  Τὴν εἶπεν ὁ Θεὸς.  Εἶναι, συνεπῶς, ἀλήθεια.  Καὶ ἀναφέρεται εἰς τὸ τέλος τῆς ζωῆς τοῦ ἄφρονος πλουσίου. Νὰ κοπιάσῃς μίαν ὁλόκληρον ζωῆν, νὰ ξενυχτᾷς ἀπὸ τὶς φροντίδες, νὰ ὑποβληθῇς εἰς ποικίλας θυσίας, νὰ ὑποχρεωθῇς εἰς τόσους συμβιβασμούς·  νὰ περνοῦν τὰ χρόνια μὲ τὸ ὅραμα ἑνὸς εὐτυχισμένου τέλους.  Καὶ ὅταν ἐπὶ τέλους ἐγγίζῃ ἡ τελευταία ὥρα τῆς ζωῆς σου καὶ περιμένῃς τὴν εὐτυχῆ ἐπισφράγισιν τῶν τόσων κόπων, νὰ ἀκούῃς μὲ αἴσθημα ἀπεράντου ὀδύνης τὴν λέξιν: «Ἄφρον» !  Αἴ, αὐτὸ εἶναι κτύπημα φοβερόν…. Ἀνόητε!  Δὲν ἔκαμες τίποτε εἰς τὸν βίον σου.  Ὅλα εἶναι χαμένα, ὅσα ἐπόθησες, ὅσα ἐπέτυχες, ὅσα ἐκέρδισες.  Τὸ ἀποτέλεσμα ὅλων τῶν κόπων σου εἶναι ἄχυρα.  Μόνον ἄχυρα…

Ἄφρον !  Δὲν ὑπῆρξε ὅμως μόνον ὁ πλούσιος τοῦ Εὑαγγελίου ἄφρων καὶ ἀνόητος.  Διὰ πολλούς, δυστυχῶς, θὰ εἴπῃ ὁ Κύριος τὴν ἰδίαν λέξιν.  Διότι πολλοὶ ἀντιγράφουν τὸν ἄφρονα πλούσιον εἰς τὴν ζωήν των.  Θὰ εἶναι διὰ τοῦτο χρήσιμον, ἀγαπητὲ ἀναγνῶστα, νὰ μελετήσωμεν μὲ προσοχὴν τὸ θέμα αὐτό.

Ἀπευθύνεται, λοιπόν ὁ Κύριος πρὸς κάθε ἄφρονα ἄνθρωπον καὶ τοῦ λέγει: