Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη
ΣΤΟΧΑΖΟΜΑΙ: Καὶ καλὰ ὅλα αὐτὰ ποὺ θὰ διαβάσετε στὸ ἐν λόγῳ ἄρθρο ποὺ παραπέμπω, περὶ τῶν διαβόητων Γκουροῦ τῆς Ἱνδίας, εἶναι ἐντὸς τῆς πολιτισμικῆς καὶ θρησκευτικῆς παράδοσης τους, ὥστε νὰ δικαιολογοῦν «ἠθικῶς» καὶ τὶς διάφορες ἐγκληματικὲς [ἤ ἀνήθικες] πράξεις τους. Τὸ πρόβλημα ὅμως, εἶναι, ὅτι ἡ Ἑλλαδίτσα καὶ ἡ Κύπρος μας, δὲν ζοῦνε κάτω ἀπὸ τὴν Γκουρουϊστικὴ παράδοση τῶν Ἱνδο(υ)ϊστῶν, ἀλλὰ ὅμως τὸ φαινόμενον τοῦ «ὀρθοδόξου Γκουρουϊσμοῦ» στὰ καθ΄ ἡμᾶς μὲ τὸν μοναστικὸν ὅρο «ὁ Γέροντας», (τοῦ Γέροντα, τὸν Γέροντα, ... ὤ Γέροντα κ.ο.κ.) δίνει καὶ παίρνει θεωρητικῶς ἀλλὰ καὶ πρακτικῶς ἐκτὸς μοναστικῆς Κοινότητας... τὶ θέλω νὰ πῶ; Ὁ ἀνούσιος καὶ νοσηρὸς, ἐξάπαντος μή γόνιμος Γεροντισμός στὰ καθ΄ ἡμᾶς, ἔχει γίνει [μια] ἐκκλησιαστικὴ ἤ καὶ θρησκόληπτη μάστιγα. Ἀδελφὲ καὶ ἀδελφὴ μου ἄν θέλεις μετὰ μανίας Γέροντα καὶ Γερόντισσα, ἀποτάχθου τὸν κόσμον, κανονικὰ, καὶ πήγαινε στὸ μοναστήρι. Μὴ προσπαθεῖς νὰ ἐπιβάλλεις τὴν ὑποκειμενικὴν «Χαρισματικὴν Γεροντολαγνεία» καὶ «Γεροντοπληξία» σου, δηλ. τὴν καμουφλαρισμένη ψυχωτικὴν μανία καὶ προσωποληψία σου, στὸν πλησίον σου. Ὁ κουρασμένος (ψυχοσωματικὰ) πλησίον μας δὲν ἔχει ἀνάγκην ἀπὸ κάποιον περιβόητο καὶ ξακουστὸ «χαρισματοῦχον» Γέροντα ἀλλὰ ἔχει ἀνάγκη (τὴν Πηγὴν τῶν πηγῶν, τὸν «Παλαιὸν τῶν Ἡμερῶν», τὸν «Μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελον», τὸν Ἐμμανουήλ, τὸν τῷ ὄντι Ὤντα, τουτέστιν τὸν Θεάνθρωπον Ἰησοῦν Χριστὸν) ἀπὸ ἄρσιν καὶ ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν του, τὴν ὁποίαν παρέχει ὁ κάθε καλὸς καὶ ταπεινὸς ὀρθόδοξος Κληρικὸς μὲ τὸ πετραχήλι του. Θέλω νὰ πῶ ὅτι ἀρκετοί περιβόητοι καὶ δῆθεν Γεροντᾶδες, δὲν εἶναι καὶ τόσον «χαρισματούχοι» ἐξ ὅσων λανσάρονται. Ὅπου ἀκοῦτε γιὰ πολλὰ κεράσσια, δὲν χρειάζεται κἄν νὰ πᾶτε ἤ καὶ νὰ πάρετε μικρὸ καλάθι. Ὁ (αὐτο)σκοπὸς τῆς Χριστιανικῆς Ζωῆς δὲν εἶναι νὰ ἀποκτήσουμεν ἅπαντες (καὶ μηδενὸς ἐξαιρουμένου) τινὰ Γέροντα. Οἱ ἔγγαμοι σύζηγοι ἔχουμε «γέροντα» ἤ «γερόντισσα» καὶ ἄλλοι «γεροντόπουλα» ὥστε νὰ ὑποταχθοῦμε ἐλεύθερα καὶ ἀγαπητικὰ σ΄αὐτοὺς. Θέλω νὰ πῶ, ὅτι ὁ ἡσυχαστικὸς θεσμός τοῦ Γέροντα εἶναι καλὸς γιὰ τὸ Μοναστήρι, ἐμεῖς στὸν κόσμον ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ φωτισμένους πνευματικοὺς πατέρες, καὶ ὄχι ἀπὸ κομπογιαννίτες Γέροντες. Ὄχι γιὰ νὰ προσκολληθοῦμε σὰν τὰ στρείδια ἐπάνω τους, ἀλλὰ γιὰ νὰ διδαχθοῦμε τὴν κατὰ Θεὸν Χάρη καὶ Ἐλευθερία ποὺ μὰς ἀπελευθερώνει ἀπὸ τὴν δουλεία τῶν σωρηδὸν ἀκαθάρτων καὶ δυσβάστακτων ἐθισμῶν ἤ καὶ παθῶν μας. ΕΣΤΙΑΖΩ καὶ ἀντιγράφω τὸ ἐπόμενο σημεῖο:
