Μνήμη Γέροντα Παΐσιου του Αγιορείτη († 12 Ιουλίου 1994)

Μνήμη Γέροντα Παΐσιου του Αγιορείτη († 12 Ιουλίου 1994)

ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο γέροντας Παΐσιος υπήρξε μια από τις πιο φωτισμένες αγίες μορφές της Εκκλησίας μας, των τελευταίων δεκαετιών. Γεννήθηκε στα Φάρασα της Καππαδοκίας, που βρίσκεται στη Μικρά Ασία, στις 25 Ιουλίου του 1924 και προτού γίνει μοναχός ονομαζόταν Αρσένιος. Οι γονείς του, Πρόδρομος και Ευλαμπία Ενζεπίδη, ήταν πολύ ευσεβείς, ενώ ο Αρσένιος είχε άλλα 9 αδέλφια. Ο Αρσένιος από τη βρεφική κιόλας ηλικία, δέχτηκε την ευλογία από το Θεό να βαπτισθεί από έναν Αγιο που ζούσε στην περιοχή του, τον Αγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη. Ο Αγιος Αρσένιος προβλέποντας τον μελλοντικό αγιασμένο βίο του παιδιού, ζήτησε από την νονά του να το βαφτίσει Αρσένιο λέγοντας χαρακτηριστικά ότι ήθελε να αφήσει και αυτός καλόγερο στο πόδι του, δηλαδή που να έχει το όνομά του. Έναν μήνα σχεδόν μετά τη βάπτιση του Αρσενίου η οικογένεια του ακολούθησε το δρόμο της προσφυγιάς για την Ελλάδα, όπου και τελικά εγκαταστάθηκε στη Κόνιτσα. Ο μικρός Αρσένιος ζούσε έχοντας μεγάλη αγάπη στο Χριστό και την Παναγία μας και είχε πολύ μεγάλο πόθο να γίνει μοναχός. Πολύ του άρεσε να πηγαίνει στο δάσος όπου, κρατώντας έναν ξύλινο σταυρό, που είχε φτιάξει μόνος του, προσευχόταν. Σε ηλικία 21 ετών κατατάσσεται στο στρατό, όπου διακρίνεται για το ήθος και τη γενναιότητα του. Πάντα ζητούσε να πηγαίνει στην πρώτη γραμμή και στις πιο επικίνδυνες θέσεις, προτιμώντας έτσι να βρίσκεται εκείνος σε κίνδυνο και όχι κάποιος άλλος. Πάρα πολλές φορές κινδύνευσε να σκοτωθεί ο ίδιος, να γλυτώσει κάποιος άλλος συστρατιώτης του. Αφού τελείωσε το στρατό πήγε στο Αγιο Όρος γιατί είχε αποφασίσει να μονάσει εκεί. Το 1954 γίνεται μοναχός με το όνομα Αβέρκιος και έπειτα Παΐσιος, όπου και μόνασε στην Ιερά Μονή Εσφιγμένου και κατόπιν στην Ιερά Μονή Φιλοθέου. Ως μοναχός είχε υποδειγματική υπακοή ενώ προσπαθούσε να βοηθήσει τους αδελφούς του μοναχούς όποτε και όπως μπορούσε. Από το έτος 1958 έως το 1964 ο Παΐσιος βρίσκεται εκτός του Αγίου Όρους, στην περιοχή της Κόνιτσας αρχικά για να στηρίξει χιλιάδες ψυχές, και να τις βοηθήσει να ξεφύγουν από την πλάνη των αιρετικών, ενώ αργότερα πηγαίνει στο ερημικό και δύσβατο Σινά στο κελί των Αγίων Γαλακτίωνος και Επιστήμης. Το 1964 επιστρέφει στο Αγιο Όρος. Εκεί μόνασε δίπλα σε χαρισματούχους γέροντες όπως ο παπά-Τύχωνας ο οποίος πολλές φορές έβλεπε την ώρα της Θείας Λειτουργίας, όπως ο ίδιος ομολογούσε, τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ να δοξολογούν το Θεό. Ο γέροντας πια Παΐσιος το 1979 μόνασε σε ένα κελάκι μόνος του στην περιοχή «Παναγούδα». Σιγά σιγά αρχίζει να γίνεται γνωστή η αγία μορφή του σε όλο και περισσότερους προσκυνητές. Όλη την ημέρα, από την ανατολή μέχρι την δύση, συμβουλεύει, παρηγορεί, διώχνει κάθε στενοχώρια, γεμίζει τις ψυχές με πίστη, ελπίδα και αγάπη για τον Θεό, ενώ τις νύχτες διαβάζει επιστολές που κατά δεκάδες του έστελναν καθημερινά και προσεύχεται στον Θεό επί ώρες για τους ανθρώπους που του ζητούν βοήθεια. Σε όλη αυτήν την καθημερινή κούραση του γέροντος Παϊσίου έρχονται να προστεθούν και τα προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούσαν από το 1966. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του οι πόνοι από τις διάφορες αρρώστιες και κυρίως από τον καρκίνο που του είχε διαγνωσθεί λίγα χρόνια πριν, γίνονταν όλο και περισσότεροι. Παρ' όλ' αυτα όμως αυτός ήταν ήρεμος και υπέμενε χωρίς να διαμαρτύρεται καθόλου. Αντιθέτως συνέχιζε να προσεύχεται για όλους.Οι τελευταίες του ημέρες ήταν οδυνηρές, γεμάτες αφόρητους πόνους, που ξεπερνούσε χάρη στην βαθιά πίστη και αγάπη του στο Θεό. Στις 12 Ιουλίου 1994 ο γέροντας Παΐσιος παρέδωσε την όσια ψυχή του ήρεμα και ταπεινά στον Κύριο, τον Οποίο τόσο αγάπησε και υπηρέτησε από τη νεαρή του ηλικία. πηγη  gerontas.gr

 

Παρακλητικός κανόνας στο Γέροντα Σωφρόνιο

Μνήμη Γέροντα Σωφρόνιου Σαχάρωφ (11 Ιουλίου 1993)

Γέρων Σωφρόνιος του Essex (συνοπτική βιογραφία)

Ο αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος Σαχάρωφ, ο «Σωφρόνιος του Essex», γεννήθηκε στη Μόσχα το 1896 και σπούδασε στην Κρατική Σχολή Καλών Τεχνών της γενέτειράς του και στο Θεολογικό Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου στο Παρίσι. Σταδιοδρόμησε επιτυχημένα ως ζωγράφος στη Γαλλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και, λόγω σφοδρών υπαρξιακών αναζητήσεων, ενεπλάκη στις μεταφυσικές αναζητήσεις της εποχής του. Ασχολήθηκε για οχτώ χρόνια με τον υπερβατικό διαλογισμό, τον οποίο τελικά εγκατέλειψε πεπεισμένος ότι το «Απόλυτο Είναι» που αναζητούσε δεν είναι απρόσωπο, αλλά πρόσωπο, και μάλιστα ότι ταυτίζεται με τον Τριαδικό Θεό του χριστιανισμού, ο Οποίος δήλωσε ως όνομά Του τη φράση «Εγώ ειμί ο Ων», δηλαδή ο Υπάρχων (Έξοδος 3, 14).

Το Θεό όμως Αυτό, Τον συνέλαβε ως ύψιστη Αγάπη και Ταπείνωση, που ταπεινώνεται μπροστά στα ανθρώπινα πλάσματά Του από αγάπη γι’ αυτά, άσχετα αν την αγάπη Αυτή την αξίζουν ή όχι ή ακόμα κι αν την αποδέχονται (όταν όμως την απορρίπτουν πληγώνεται, αλλά δεν τους την επιβάλλει με τη βία). Έτσι, ο Θεός, ο Φοβερός, ο Αόρατος, ο Παντοδύναμος, ο Άγιος, το Απόλυτο Ον, ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα, νοείται για το Σωφρόνιο ως Φως που καλεί διαρκώς τον άνθρωπο σε αυτοθυσία και απόλυτη αγάπη. Έτσι του αποκαλύφθηκε, κατά τη μαρτυρία του, ο Ίδιος ο Θεός, που χαμηλώνει και αποκαλύπτεται στα πλάσματά Του, όταν δοθούν ολόψυχα στην αναζήτησή Του, αν και εκείνα δεν έχουν στ’ αλήθεια τη δυνατότητα γι’ αυτή την αποκάλυψη –ο Σωφρόνιος θεωρούσε τον εαυτό του πολύ αμαρτωλό.

Ο χριστιανισμός, κατά τον π. Σωφρόνιο, έχει μόνο μία εντολή: να αγαπήσεις το Θεό με όλη σου τη δύναμη, την ψυχή, το νου και την καρδιά και τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου (κατά Ματθαίον, 22, 35-40· βλ. και Παύλου, προς Ρωμαίους, 13, 8-10). Αυτή όμως η εντολή στην πραγματικότητα δεν είναι εντολή, αλλά φανέρωση στη γη του τρόπου ζωής του Θεού, της αγάπης. Η εφαρμογή της εντολής είναι πρόσκληση για να ζήσουμε όπως ο Θεός και, συνεπώς, στο βαθμό που αυτό συμβαίνει, ανοιγόμαστε στη θεία χάρη (τη μεταμορφωτική ενέργεια του Θεού), ομοιάζουμε με το Θεό και ενωνόμαστε μαζί Του· ο Θεός μας παραχωρεί όλες Του τις ιδιότητες εκτός από την απόλυτη και μυστηριώδη θεία ουσία –παρόλο που παραμένουμε άνθρωποι, γινόμαστε θεοί.

Η ένωση όμως μ’ Αυτόν το Θεό (ύψιστο αγαθό για τον άνθρωπο) προϋποθέτει τέλεια αυταπάρνηση, μέγιστη ταπείνωση και μετάνοια (μεταστροφή της συνείδησης) μέχρι του να «μισείς» τον προηγούμενο σκοτεινό εαυτό σου (οπωσδήποτε θα βλέπεις το σκοτάδι μέσα σου, γιατί το αισθητήριο της συνείδησής σου, με την πολυετή προσευχή, θα γίνει πολύ λεπτό). Όταν αυτή η ένωση κατορθωθεί, μετά από ποταμούς δακρύων και ανάβαση στο βουνό της «θεο-εγκατάλειψης» (ο Θεός αποσύρεται κατά καιρούς, για να μη βυθιστεί ο άνθρωπος στον εγωισμό και για να του δώσει την ελευθερία ν’ αποφασίσει αν θέλει να συνεχίσει την επίπονη αναζήτησή Του), τότε ο άνθρωπος ζει σε συνθήκες αιώνιας γαλήνης, γίνεται θεός σε όλα, εκτός φυσικά από την Ίδια την ουσία του Θεού. Και τότε –επώδυνο χάρισμα– χαίρεται και πονά με τη χαρά και τον πόνο των άλλων ανθρώπων και πλασμάτων, που τα αισθάνεται και προσεύχεται γι’ αυτά. Ο Ίδιος ο Τριαδικός Θεός τού δίνει τη δύναμη ν’ αντέξει αυτό τον τρόπο ζωής, που θα τελειοποιηθεί και θα παγιωθεί μόνο μετά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, όταν η ενότητα όλων των πλασμάτων που αγαπούν το Θεό θα γίνει τέλεια και αιώνια.

Ο ίδιος ο π. Σωφρόνιος είχε φτάσει σ’ αυτό το σημείο, αν και στα βιβλία του μετριάζει τα χαρίσματά του, δίνοντας τη βάση στα χαρίσματα του δασκάλου και πνευματικού πατέρα του, του αγίου Σιλουανού του Αθωνίτη (1866-1938). Τις δικές του «υπερκόσμιες» εμπειρίες τις υποβαθμίζει διακριτικά, χαρακτηρίζοντάς τις έμμεσα «μαθητικές» εμπειρίες κι όχι βιώματα αγίου.

Προσευχόταν για «τον Αδάμ παγγενή» (=όλη την ανθρωπότητα), συχνά κλαίγοντας, αλλά όχι μπροστά σε άλλους, παρά μόνο στα γεράματά του, που ήταν καταβεβλημένος.

Η διδασκαλία του π. Σωφρόνιου είναι απόλυτα ορθόδοξη και προϋποθέτει την Αγία Γραφή και όλους τους Πατέρες της ορθόδοξης Εκκλησίας των προηγούμενων αιώνων. Άλλωστε και ο ίδιος τιμάται ως άγιος στη συνείδηση της Εκκλησίας, ενώ αναγνωρίζεται και ως ένας από τους σπουδαιότερους πνευματικούς ανθρώπους της εποχής μας και από τους κορυφαίους θεολόγους του 20ού αιώνα.

Μετά από παραμονή αρκετών ετών στο Άγιο Όρος, πότε σε μοναστήρι και πότε στην «έρημο», έφυγε για την Ευρώπη, όπου υπηρέτησε ως πνευματικός πατέρας προσώπων και ιδρυμάτων σε διάφορες χώρες και κατέληξε, μαζί με μερικά από τα πνευματικά του παιδιά, στην Αγγλία, όπου το 1959 ίδρυσε τη μονή του Τιμίου Προδρόμου στο Essex. Η μονή είναι σταυροπηγιακή και υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Εκεί «κοιμήθηκε» στις 11 Ιουλίου 1993.

Τα βιβλία του, γραμμένα στα ρωσικά, έχουν μεταφραστεί σε 16 γλώσσες, μεταξύ των οποίων τα ιαπωνικά και τα κορεατικά. Μερικοί τίτλοι:

Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Περί προσευχής

Άσκησις και θεωρία

Η ζωή Του ζωή μου (His life is mine)

Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστί (=θα δούμε το Θεό όπως είναι)

Αγώνας θεογνωσίας (μετά θάνατον έκδοση της πολυκύμαντης αλληλογραφίας του με το Δαβίδ Μπάλφουρ, έναν διφορούμενο Άγγλο που πέρασε από την ορθοδοξία και στη συνέχεια ακολούθησε σκοτεινή πορεία).

Δες και: Εκτενέστερο βιογραφικό και λόγοι του Γέροντα 

Iστοσελίδα για το Γέροντα, με πολλά κείμενά του

Ολόκληρα βιβλία του

Σχετική ενότητα στο blog μας

Κανών παρακλητικός εις τον εν αγίοις Πατέρα ημών Σωφρόνιον τον του Έσσεξ

 

Συντεθείς υπ’ ανωνύμου λαϊκού υμνογράφου, κενοδόξου και αμαρτωλού, υπέρ σωτηρίας του οποίου εύχεσθε. Έτει σωτηρίω 2006.

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν.

Ευλογητός.

Ψλμ. ρμβ΄ (142), Κύριε, εισάκουσον της προσευχής μου…

Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου (τετράκις).

Τον τάφον Σου, Σωτήρ. Ήχος α΄.

Διψώσιν οι λαοί διδασκάλους αγίους, αγάπης οδηγούς, θεοφόρους Πατέρας, και Κύριος εδώρισεν, ως πηγήν αγιάσματος, σε, Σωφρόνιε, τον αληθή θεομύστην, τον αντλήσαντα εκ της αρρήτου σοφίας και κόσμον αρδεύοντα.

Δόξα. Όμοιον.

Ρωσίας ο πυρσός, η λαμπάς της Ευρώπης, του Άθωνος φωστήρ, Βρεταννίας η δόξα, Θεού εικόνα ένδοθεν σεαυτόν εζωγράφισας· όθεν φύλαττε τους αιτουμένους ευχήν σου, ω Σωφρόνιε, τη προς Θεόν παρρησία ήν εύρες ως άγιος.

Και νυν. Θεοτοκίον. Όμοιον.

Ω Δέσποινα εμή και των πάντων πλασμάτων, κλαιόντων η στοργή και χαιρόντων η χάρις, εκ ζήλου νυν κινούμενος, πλην αφρόνου, ως άσοφος, καν ακάθαρτος, θεοτοκίον ψελλίζω, καν αδέξιος, ύμνον δειλώς εξυφαίνω, ον δέξαι ως εύσπλαγχνος.

Ψλμ. ν΄ (50), Ελέησόν με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεός Σου… [εδώ]

Ο κανών.

Φέρων ακροστιχίδα· Τήρει τον νουν σου εν άδη και μη απελπίζου.

Ωδή α΄. Υγράν διοδεύσας.

Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών.

Τιτρώσκουσι βέλη τα των παθών ψυχήν και καρδίαν και συνείδησιν την εμήν. Πώς ύμνον προς άγιον συνθέσω; Κύριε, δος μοι και νουν και κατάνυξιν.

Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών.

Ηφαίστειον μέγα και φοβερόν εις βάθη ψυχής μου υποφώσκει πυριφλεγές· εκ τούτού ζητώ την σωτηρίαν τη προστασία σου, πάτερ Σωφρόνιε.

Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών.

Ρωγμήν υφιστάμενος τη ψυχή, απώλεσα, πάτερ, αυτεξούσιον αληθές· ανεύρεσιν τούτου δίδαξόν με, ως Εκκλησίας πατήρ και διδάσκαλος.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.

Εν πόνοις υπάρχω και στεναγμοίς, ψυχική οδύνη, ασθενεία σωματική· συ, πάτερ, υγείαν μοι παράσχου, τη φλογερά σου πρεσβεία προς Κύριον.

Και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων αμήν. Θεοτοκίον.

Ισούται τω βίω μου το μηδέν, άβυσσος εντός μου και σκοτία ολισθηρά· άπλωσόν μοι χείρα, Θεοτόκε, και προς ουράνιον ύψος ανέλκυσον.

Ωδή γ΄. Ουρανίας αψίδος.

Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών.

Τον θεόπτην πατέρα και ταπεινόν σέβομαι· ει και ταπεινός ουχ υπάρχω, τούτω προσέρχομαι. Πάτερ Σωφρόνιε, συ μοι ταπείνωσιν δείξον, φλέγων μου ως άκανθαν την εγωπάθειαν.

Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών.

Ουρανού διδασκάλω γονυπετής έρχομαι, πλην εγωισμού τας ακάνθας ουκ εξερίζωσα· ως γαρ ζιζάνια εμήν σποράν καταπνίγει· συ μοι, πάτερ, σύνδραμον, προς εκβοτάνισιν.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.

Νουν Χριστού κατακτήσας και λαμπρυνθείς Πνεύματι, βάθη ταπεινώσεως έχεις, πάτερ Σωφρόνιε, και προσευχόμενος υπέρ του κόσμου δακρύζεις, πλην μη παύση, άγιε, πάντες δεόμεθα.

Και νυν. Θεοτοκίον.

Νυν βεβύθισμαι πάλιν εις φοβεράν άβυσσον, ης, Αβυσσοτόκε Αγάπης, σπεύσον ανάσυρε! Τη γαρ δυνάμει Σου άβυσσος πάσα πληρούται, γεφυρούνται χάσματα, βράχοι βλαστάνουσι.

Διάσωσον την οικουμένην εκ φόνων και μολυσμάτων, σβέσον δε του μίσους τας φλόγας, πάτερ Σωφρόνιε, και ίασαι πεπληγμένην ψυχήν μου.

Επίβλεψον εν ευμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, επί την ημών χαλεπήν του σώματος κάκωσιν και ίασαι των ψυχών τας διχάσεις.

Κάθισμα. Ο υψωθείς εν τω σταυρώ. Ήχος δ΄.

Εν τω αΰλω Σου Φωτί, ο Θεός μου, πάσα καρδία ταπεινή λελουμένη καταλαμπρύνει σύμπαντα πυρί νοερώ· ούτω και ημών Σωφρόνιος ο πατήρ και διδάσκαλος, ως φωστήρ πολύφλογος πυρπολεί δι’ αγάπης, βάθη συνειδήσεων και ψυχών καταυγάζων· τούτου τους λόγους, φίλοι, ταπεινώς, εγκολπωθώμεν προς ύψους ανάβασιν.

Ωδή δ΄. Εισακήκοα, Κύριε.

Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών.

Ο εκπλύνων τα πταίσματα και τας αμαρτίας καθαίρων Κύριος, τους μισούντας με συγχώρησον τη αγνή πρεσβεία Σωφρονίου Σου.

Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών.

Υπέρ πάντων των φίλων μου και εχθρών μου πρέσβευε, πάτερ άγιε· καν ανάξιος υπάρχω σου, ενθυμούμενος σούς λόγους δέομαι.

Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών.

Νέον άγιον έδειξας τοις ανθρώποις, Δέσποτα, και διδάσκαλον· τούτον φέρω Σοι δεόμενος ως σπουδαίον πρέσβυν υπέρ κόσμου Σου.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.

Σωφρονίω προσέρχομαι, της αυτού πρεσβείας ικέτης άθλιος, ως ταπείνωσιν διδάξαντι και Χριστού αγάπην εφαρμόσαντι.

Και νυν. Θεοτοκίον.

Ουρανού πλατυτέρα, Συ, και Θεού παντάνακτος Θρόνε πύρινε, τη πρεσβεία Σου προς Κύριον οικουμένην πίπτουσαν ανόρθωσον.

Ωδή ε΄. Φώτισον ημάς.

Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών.

Ύψωσον ημάς προσευχή σου, πάτερ όσιε, προς της ζωής τον Τριπλούν Ποταμόν, Όστις απαύστως αρδεύει συμπάντων πέρατα.

Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών.

Ένωσον ημάς τη πρεσβεία σου, Σωφρόνιε, διηρημένους μαχαίρα εγωισμού, Θεού ειρήνην εμπνέων την παραδείσιον.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.

Νέφη τα πυκνά και ζοφώδη της καρδίας μου πνοή σου, πάτερ, ως άνεμος, δίωξον, οδόν ανοίγων χαράς προς ηλιοφάνειαν.

Και νυν. Θεοτοκίον.

Άνασσα σεμνή, κλίμαξ γήθεν άνω φέρουσα, ως εν αγκάλαις βαστάσασσα τον Θεόν, σώζε στοργή Σου γλυκεία βρέφη και νήπια.

Ωδή ς΄. Την δέησιν εκχεώ.

Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών.

Δεδούλονται ταις ανάγκαις πένητες, οι δε πλούσιοι φθαρτοίς αργυρίοις, και ισχυροί κατεδούλωσαν πλήθη και τω χρυσίω λαοί θυσιάζονται! Ω πάτερ, άνωθεν ελθών, τους αθώους βασάνων διάσωσον!

Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών.

Η σκέψις μου του Θεού μακρύνεται και συνείδησις εμή καθιζάνει, και αρετής μου αγρός ερημούται και της αγάπης οικία κρημνίζεται! Ω πάτερ, άνωθεν ελθών, σώζε φρένας εμάς, ω Σωφρόνιε.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.

Κατέκαυσα, ως το πριν Αλέξανδρος, της ελπίδος μου τον στόλον ο άφρων· και νυν ορώ των εχθρών μου τα στίφη και εις απέλπιδα ζόφον βυθίζομαι· αλλ’ άνωθεν ως αετός πεπτωκότα με, πάτερ, ανόρθωσον.

Και νυν. Θεοτοκίον.

Αστέρισον της ζωής μου, Δέσποινα, την πικράν τε και ασέληνον νύκτα, ίνα Φωτός απολαύσω ικμάδα και λυτρωθώ σκοτασμού, ον επέλεξα· και ώθησον προς ουρανόν τη ευόσμω χειρί Σου, πανθαύμαστε!

Διάσωσον την οικουμένην ολέθρου της απληστίας, σβέσον εκδικήσεως φλόγας, πάτερ Σωφρόνιε, και φύλαττε ορφανούς εκ του μίσους.

Επίβλεψον εν ευλογία, πανάχραντε Θεομήτωρ, επί την εχθρών μου και φίλων λύμην κακώσεων και λύτρωσον αθεΐας και πλάνης.

Κοντάκιο. Τον τάφον Σου, Σωτήρ. Ήχος α΄.

Κυψέλης εκ Φωτός ως βασίλισσα, πάτερ, μελίσσων λογικών εξεγέννησας σμήνος, και μέλι το αθάνατον και κηρίον συνήγαγες· και κηρόπλαστον καθεδρικόν του Θεού σου υπερύψωσας εις Βρεταννίας την νήσον, Σωφρόνιε όσιε.

Αναβαθμοί. Ήχος δ΄.

Εκ νεότητός μου πολλά πολεμεί με πάθη, αλλ’ Αυτός αντιλαβού και σώσον, Σωτήρ μου (δις).

Οι μισούντες Σιών αισχύνθητε από του Κυρίου, ως χόρτος γαρ πυρί έσεσθε απεξηραμένοι (δις).

Δόξα.

Αγίω Πνεύματι πάσα ψυχή ζωούται και καθάρσει υψούται, λαμπρύνεται τη Τριαδική Μονάδι ιεροκρυφίως.

Και νυν.

Αγίω Πνεύματι αναβλύζει τα της χάριτος ρείθρα, αρδεύοντα άπασαν την κτίσιν προς ζωογονίαν.

Προκείμενο. Δίκαιος ως φοίνιξ ανθίσει και ωσεί κέδρος η εν τω Λιβάνω πληθυνθήσεται.

Στίχος. Μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης, ότι αυτών εστίν η βασιλεία των ουρανών.

Ευαγγέλιο. Εκ του κατά Λουκάν (ι΄ 1-4 και 17-24).

Τω καιρώ εκείνω, ανέδειξεν ο Κύριος και ετέρους εβδομήκοντα, και απέστειλεν αυτούς ανά δύο προ προσώπου αυτού εις πάσαν πόλιν και τόπον ού ήμελλεν και αυτός έρχεσθαι. Έλεγεν ουν προς αυτούς· ο μεν θερισμός πολύς, οι δε εργάται ολίγοι· δεήθητε ουν του κυρίου του θερισμού όπως εκβάλη εργάτας εις τον θερισμόν αυτού. Υπάγετε· ιδού εγώ αποστέλλω υμάς ως άρνας εν μέσω λύκων. […] Υπέστρεψαν δε οι εβδομήκοντα μετά χαράς λέγοντες· Κύριε, και τα δαιμόνια υποτάσσεται ημίν εν τω ονόματί σου. Είπε δε αυτοίς· εθεώρουν τον σατανάν ως αστραπήν εκ του ουρανού πεσόντα. Ιδού δίδωμι υμίν την εξουσίαν του πατείν επάνω όφεων και σπορπίων και επί πάσαν την δύναμιν του εχθρού, και ουδέν υμάς ου μη αδικήση. Πλην εν τούτω μη χαίρετε, ότι τα πνεύματα υμίν υποτάσσεται· χαίρετε δε ότι τα ονόματα υμών εγράφη εν τοις ουρανοίς.

Εν αυτή τη ώρα ηγαλλιάσατο τω πνεύματι ο Ιησούς και είπεν· εξομολογούμαι σοι, πάτερ, κύριε του ουρανού και της γης, ότι απέκρυψας ταύτα από σοφών και συνετών, και απεκάλυψας αυτά νηπίοις· ναι, ο πατήρ, ότι ούτως εγένετο ευδοκία έμπροσθέν σου. Και στραφείς προς τους μαθητάς είπε· πάντα μοι παρεδόθη υπό του πατρός μου· και ουδείς επιγινώσκει τίς εστιν ο υιός, ει μη ο πατήρ, και τίς εστιν ο πατήρ, ει μη ο υιός και ώ εάν βούληται ο υιός αποκαλύψαι. Και στραφείς προς τους μαθητάς κατ’ ιδίαν είπε· μακάριοι οι οφθαλμοί οι βλέποντες α βλέπετε. Λέγω γαρ υμίν ότι πολλοί προφήται και βασιλείς ηθέλησαν ιδείν α υμείς βλέπετε, και ουκ είδον, και ακούσαι α ακούετε, και ουκ ήκουσαν.

Δόξα.

Ταις του σου αγίου πρεσβείαις, Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων.

Και νυν.

Ταις της Θεοτόκου πρεσβείαις, Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων.

Στίχος. Ελεήμον, ελέησόν με, ο Θεός κατά το μέγα έλεός Σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών Σου εξάλειψον το ανόμημά μου.

Προσόμοια. Όλην αποθέμενοι. Ήχος πλ. β΄.

Τάδε λέγει Κύριος· τοις ταπεινοίς ομοιάζω, τους πτωχούς ηγάπησα, εις βρεφών συνείδησιν αναπαύομαι· κόσμω δεδώρημαι, εν εσχάτοις χρόνοις, τον μακάριον Σωφρόνιον, Φωτός διδάσκαλον, και Σιλουανόν τον παμμέγιστον· τούτων ουν τοις λόγοις ευήκοον ποιήσατε το ους, και εξ αμπέλου της χάριτος θείον οίνον γεύσασθε.

Ουδείς προστρέχων επί Σοι.

Σοφέ σοφότερε σοφών, σώφρον σωφρόνων σωφρονέστερε Πνεύματι, φιλοσοφότερε Σωκράτους, τους ασόφους σοφίζων, σωφρονίζων τους άφρονας, κάλεσον πάντας εις ενότητα.

Μεταβολή των θλιβομένων.

Εν τη του λόγου τυραννίδι και τη των πάντων καταχρήσει, Σωφρόνιε, ως αστήρ ανατείλας, πυρ ανάπτων τοις λαοίς, πάντας τους αλήθειαν διψώντας, πάντας τους ειρήνευσιν πεινώντας, προς νέαν καθοδήγει Βηθλεέμ.

Ωδή ζ΄. Οι εκ της Ιουδαίας.

Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών.

Ιερεύ του Υψίστου, σεαυτόν ο προσφέρων εις ολοκαύτωμα, σταυρώ τω της αγάπης υψώθης των γηίνων, προσευχόμενος πάντοτε προς τον Σωτήρα Χριστόν υπέρ παντός του κόσμου.

Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών.

Μη παρίδης, ω πάτερ, την εμήν αγωνίαν υπέρ οικείων μου· και στήριξον ευχαίς σου, κινδύνων απαλλάττων και καλών εις παράδεισον, όπου λαμπρώς ενοικείς συν πάσι τοις αγίοις.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.

Η σοφία σου, πάτερ, θεολόγους εκπλήσσει, ανδρίζει νήπια, διό και σοι προσφεύγω, ζητών την ευλογίαν και ψυχών καθοδήγησιν, προς τον νυμφώνα Χριστού, εχθρών μου τε και φίλων.

Και νυν. Θεοτοκίον.

Αληθώς, Θεοτόκε, ουκ αξίως υφαίνω την Σην παράκλησιν, πλην θάρρος προσπορίζω εκ Σης της βαθυτάτης ταπεινής αγαπήσεως· ω Βασιλίς των λαών, ευλόγει τους Σους φίλους.

Ωδή η΄. Τον Βασιλέα των ουρανών.

Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών.

Πύργον αγάπης οικοδομών εν καρδία, συ μοι σύνδραμε, Σωφρόνιε πάτερ, ίνα κατοικήσω συν φίλοις και Θεώ μου.

Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών.

Εν άδη φίλους και τους προγόνους μου πάντας έχω, άγιε, και δέησιν ψάλλω, σκότους εκουσίου σωθήναι σαις πρεσβείαις.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.

Λάμψον ευχαίς σου τοις εν τω άδη νεκροίς μου, και προς Κύριον μεσίτευε, πάτερ, υπέρ σωτηρίας πάντων των τεθνεώτων.

Και νυν. Θεοτοκίον.

Πάντας σωθήναι, ούτως ποθεί ο Υιός Σου, πλην αγάπην ο τυφλός απορρίπτει· πρέσβευε ουν, Κόρη, υπέρ ψυχών εν σκότει.

Ωδή θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.

Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών.

Ιάσεων η βρύσις, ο κρουνός σοφίας, ο ποταμός των χαρίτων ο άγιος, ημιθανής και διψών σοι, πάτερ, προσέρχομαι.

Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών.

Ζωήν τοις τεθνηκώσι, φως τοις σκοτισθείσι δίδου πρεσβείαις σου, πάτερ, προς Κύριον, έμπιστος φίλος υπάρχων Αυτού, Σωφρόνιε.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.

Ουράνιον λειμώνα, πάμφωτον αυλαία, έμπροσθεν πάντων, σοις λόγοις, διάνοιξον, ίνα ποθώντες Χριστόν ένδον έλθωμεν.

Και νυν. Θεοτοκίον.

Υψίστη προστασία, δειλών παρρησία, παρηγορία πενθούντων, Θεόνυμφε, των ορφανών ψυχοτρόφε, σώζε τους πάσχοντας.

Άξιον εστίν ως αληθώς μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον και Μητέρα του Θεού ημών! Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον, Σε μεγαλύνομεν!

Μεγαλυνάρια.

Σωφρόνιε πάτερ, ο ταπεινός, πώς τολμώ ψελλίσαι σοι υμνίδιον πενιχρόν; Ανάξιος όλως υπάρχω σε τιμήσαι, πλην θάρρος μοι παρέχεις τη ταπεινώσει σου.

Διδάσκαλον ήθους επί της γης, θησαυρόν αγάπης και ελπίδα των ταπεινών, ανέδειξας, Σώτερ, Σωφρόνιον τον μέγαν, ως έφηβον αστέρα εις νύκτα δύσβατον.

Τις γνωρίσει, πάτερ, επακριβώς την υψίστην γνώσιν ήν εγνώρισας εν Χριστώ; Ου σχολών εδράνοις και θύραθεν παιδεία, αλλ’ εις το της αγάπης πανεπιστήμιον!

Αγάπην εδίδαξας εν Χριστώ, ταύτην εφαρμόσας εν τω βίω σου ταπεινώς, όλον δαπανήσας υπέρ των αδελφών σου και λαμπρυνθείς ως μέγας ανήρ παγκόσμιος!

Τραφείς ως εν βράχω άνθος λευκόν, Σωφρόνιε πάτερ, υψιπέτα και φλογερέ, δίδου σου τους λόγους, τροφήν αθανασίας, πεινώσι και διψώσι προς επιβίωσιν.

Στρέψατε τα ώτα, ω αδελφοί, σοφού διδασκάλου θεοδίδακτον διδαχήν τηρήσατε πάντες, μανθάνοντες αγάπην, και κήπον παραδείσου την γην ποιήσατε.

Ως άνευ ακάνθων ρόδα σεπτά, Σωφρόνιον μέγαν και πατέρα Σιλουανόν, ζητήσωμεν πάντες εις Άθωνος λειμώνα, ως μέλισσαι τρυγήσαι νέκταρ της χάριτος.

Παγκόσμιε πάτερ Σιλουανέ, Τίς εστιν αλήθεια, δεύρο, δίδαξον τους λαούς, συν τω Σωφρονίω πρεσβεύων υπέρ πάντων και πάσι τοις αγίοις τοις εν τω Άθωνι.

Φώτισον, Σωφρόνιε, λαμπηδόν, άνθος της ψυχής μου του στραφήναι προς ουρανόν, ίνα δρέψη θέρμην του νοητού Ηλίου και σπόρον ωριμάση της ταπεινώσεως.

Ω πάτερ πατέρων, ποιμήν αγνέ, εν αγάπη στήσας τον σταυρόν ίνα σταυρωθής, Βρεταννίας νήσον και χώρας της Ευρώπης και πάσαν οικουμένην ευχαίς σου στήριξον!

Ω πάτερ πατέρων, ποιμήν αγνέ, του Προδρόμου φίλε, των αγίων ω μαθητά, αδελφούς μου πάντας και τέκνα και γονείς μου, εχθρούς μου τε και φίλους ευχαίς σου στήριξον!

Τάξεις των αγγέλων αι φωτεινέ, Πρόδρομε Κυρίου, αποστόλων η δωδεκάς, οι άγιοι πάντες μετά της Θεοτόκου συν θείω Σωφρονίω κόσμω συνδράμετε!

Τρισάγιον. Παναγία Τριάς… Πάτερ ημών…

Απολυτίκιο. Τους τρεις μεγίστους φωστήρας. Ήχος α΄.

Μητρός Ρωσίας το ρόδον, αγνόν πατέρα Σωφρόνιον, τον εις Βρεταννίαν φρουρούντα Κήπον αγάπης και χάριτος, τον ως τα βρέφη καθαρόν τη καρδία και αντί μελάνης σοφώς κινούντα φλογός γραφίδα και Πνεύματος, τον μέγαν θεολόγον και πρωτίστως πράξει διδάξαντα και συγγραφέα τον θείον παγκοσμίων μεταφράσεων, ως φίλον Κυρίου τιμώμεν αυτόν, μαθητήν αγίων και άγιον, εκείνος δε φυλάττει τους αγαπώντας εκ προθέσεως.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Ουδείς προστρέχων επί Σοι.

Αγνών Γερόντων μαθητά και των αγίων απάντων ισάξιε, πάτερ Σωφρόνιε τρισμάκαρ, Βρεταννίαν, Ελλάδα και Ρωσίαν αγίασον και την Ευρώπην πάσαν δίδαξον.

Και νυν. Θεοτοκίον. Όμοιον.

Περαίνων ύμνον ταπεινώς, ω Θεομήτωρ, ως κλέπτης εντρέπομαι υπό τους πράους οφθαλμούς Σου· πλην θαρρών τη στοργή σου ως υιός Σοι προσέρχομαι, τον εμόν βίον καταθέτων Σοι.

Δι’ ευχών των αγίων πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν.

Τέλος και τω Θεώ δόξα.

Αναρτήθηκε από ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΓΕΡ.ΠΑΪΣΙΟ (ΠΡΙΝ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ)

Σε καιρούς πλέον που οι άνθρωποι, ακόμη και Χριστιανοί, αποψυχούν από φόβου και προσδοκίας των επερχομένων τη οικουμένη, (Λουκ,21,26) και μία βαθιά αγωνία και απελπισία συνταράσσει τις ψυχές τους, μόλις πριν δύο μέρες περνώντας από την Κόνιτσα και συζητώντας με συγγενείς του Γέροντος Παίσίου έμαθα για ένα πρόσφατο και συγκλονιστικό θαύμα που έλαβε χώρα στην Ι.Μονή Σουρωτής από τον Γέροντα Παίσιο.

Ίσως μου ξεφεύγουν πολλές λεπτομέριες αλλά θα παραμείνω με λίγα λόγια στην ουσία των πραγμάτων ως εξής:

Πρίν λίγο καιρό ασθένησε σοβαρά ένα μικρό παιδί στην βόρεια Ελλάδα. Οι ειδήμονες γιατροί αμέσως έστειλαν την οικογένεια και το παιδί στο διαβαλκανικό κέντρο στην Θεσσαλονίκη για να γίνουν οι απαραίτητες εξετάσεις. Φθάνοντας (πριν 15 ημέρες περίπου) λοιπόν απελπισμένοι οι γονείς στην θεσσαλονίκη για να επισκεφθούν την επόμενη μέρα το αναφερόμενο κέντρο σκέφθηκαν να περάσουν την παραμονή το απόγευμα από την Ι.Μονή Σουρωτής προκειμένου να προσκυνήσουν τα Ιερά Λείψανα του Οσίου Αρσενίου και τον τάφο του π.Παϊσίου.

Όμως εκείνη την ημέρα, μάλλον Τετάρτη, το Μοναστήρι μένει πλεον κλειστό για περισσότερη προσευχή, και έτσι η δοκιμαζόμενη οικογένεια βρήκε κλειστή την θύρα. Δεν πέρασαν λίγα δευτερόλεπτα και ένας ηλικιωμένος Μοναχός με την μαγκουρίτσα του κατέβαινε από πάνω από τα δέντρα του πάρκιν της Μονής.

-Γειά σας ευλογημένα!τους χαιρέτισε. Γιατί δεν μπαίνετε μέσα στο μοναστήρι;
-Μα είναι η πόρτα κλειστή.
-Όχι βρε παιδιά, ανοιχτά είναι! άντε ανοίχτε.

Και τούτη την φορά το πόμολο γύρισε και εισήλθαν έκπληκτοι και χαρούμενοι στην αυλή της Μονής.

Ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα και αφού ανέβαιναν στα σκαλοπάτια κάτω από το κωδονοστάσι, τους συνάντησε με απορία μία Μοναχή όπου και τους ρώτησε με έκπληξη¨ καλά πως μπήκατε μέσα; δεν είναι κλειστάς

-'Οχι !ένας μοναχός μας άνοιξε και μας είπε να έρθουμε εδώ!
-Ποιος Μοναχός; ρώτησε η Καλόγρια.
-Ένας ηλικιωμένος.

Τότε δείχνοντάς τους η ευλαβής Μοναχή την φωτογραφία του π.Παίσίου έμειναν με το στόμα ανοικτό διαπιστώνοντας πως αυτός ο Μοναχός ήταν που πριν λίγο τους προσήγαγε με βεβαιότητα μέσα στο ησυχαστήριο , όπως κάποιος βάζει τους καλεσμένους του στο δικό του σπίτι.
Την επομένη ημέρα και αφού έγιναν οι σχετικές εξετάσεις στο διαβαλκανικό διαβεβαίωσαν οι γιατροί πως το παιδάκι είναι τελείως καθαρό και υγιή από κάθε αρρώστια!!!

ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΕΝ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΑΥΤΟΥ

Πρεσβύτερος Διονύσιος Ταμπάκης- Ιερός Ναός Παναγίας Ναυπλίου. 9-7-2012
pentapostagma.gr

Ὁ λόγος πού ἀνάβουμε τό καντήλι

Ἀναρτήθηκε ἀπὸ τὸνhristospanagia4

Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΑΝΑΒΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΝΤΗΛΙ

( ΕΠΙΚΟΠΟΥ ΑΧΡΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ )
Πρώτον: Γιατί η πίστη μας
είναι φως. Ο Χριστός είπε: «Εγώ ειμί το φως του κόσμου». Το φως της κανδήλας
μας θυμίζει το φως, με το οποίο ο Χριστός καταυγάζει τις ψυχές μας.
Δεύτερον: Για να μας θυμίζει, ότι και η ζωή μας πρέπει να είναι φωτεινή
σαν των αγίων, δηλαδή των ανθρώπων, που ο Απόστολος Παύλος τους ονομάζει
«τέκνα φωτός».
Τρίτον: Για να είναι έλεγχος στα σκοτεινά μας έργα και στις κακές μας
ενθυμήσεις και επιθυμίες. Και έτσι να τα επαναφέρει όλα στο δρόμο του φωτός
του αγίου Ευαγγελίου. Για να λάμψει «το φως ημών έμπροσθεν των ανθρώπων,
όπως είδωσιν ημών τα καλά έργα και δοξάσωσι τον Πατέρα ημών τον εν τοις
ουρανοίς».
Τέταρτον: Είναι μια μικρή δική μας θυσία, σημείο και δείγμα της
ευγνωμοσύνης και της αγάπης, που οφείλουμε στο Θεό για τη μεγάλη θυσία που
έκαμε για μας. Με αυτήν και με την προσευχή μας, τον ευχαριστούμε για τη
ζωή, για τη σωτηρία και για όλα όσα μας χαρίζει η θεϊκή και άπειρη αγάπη
του.
Πέμπτον: Για να είναι φόβητρο στις δυνάμεις του σκότους, που μας
επιτίθενται με ιδιαίτερη πονηρία πριν και κατά την ώρα της προσευχής και
θέλουν να απομακρύνουν τη σκέψη μας από το Θεό. Οι δαίμονες αγαπούν το
σκοτάδι και τρέμουν το φως: Και του Χριστού κι εκείνων που αγαπούν τον
Χριστό.
Έκτον: Για να μας παρακινεί σε αυτοθυσία. Όπως δηλαδή με το λάδι καίγεται
στο καντήλι το φυτίλι, έτσι και το δικό μας θέλημα να καίγεται με τη φλόγα
της αγάπης για τον Χριστό και να υποτάσσεται πάντοτε στο θέλημα του Θεού.
Έβδομον: Για να μάθωμε ότι: Όπως δεν ανάβει το καντήλι χωρίς τα δικά μας
χέρια, έτσι και το εσωτερικό καντήλι της καρδιάς μας δεν ανάβει χωρίς τα
χέρια του Θεού. Οι κόποι των αρετών μας είναι η καύσιμη ύλη (το φυτίλι και
το λάδι), που για να ανάψουν και να φωτίσουν χρειάζονται το «πυρ» του Αγίου
Πνεύματος.
Πηγή: http://www.ixthis.gr/

Ἡ Θεία Κοινωνία καί ἡ ὥρα τοῦ θανάτου, μία διδακτική ἀληθινή ἱστορία.

Ἕνας ἱερεύς ὁ πάπα-Θεόδωρος κλήθηκε γιά νά κοινωνήσει δύο χριστιανούς ἑτοιμοθάνατους. Ἕναν πλούσιο, σκληρό καί φιλάργυρο καί μία ἐνάρετη χήρα, πού μεγάλωσε μόνη της, μέ τιμιότητα καί σωφροσύνη, σκληρό ἀγώνα καί φτώχεια πολλή, ἐκεῖνα τά χρόνια, ὀκτώ παιδιά!!!

Ὁ πάπα-Θεόδωρος πῆρε μαζί τόν διάκονό του, τόν πατέρα Λαυρέντιο. Μπροστά ὁ διάκονος καί ὁ ἱερεύς μέ τό ἅγιο Ποτήριο, ἀσκεπής καί μέ τόν Ἀέρα στούς ὤμους, (ὅπως ἐσυνηθίζετο τότε), πῆγαν πρῶτα στό σπίτι τοῦ πλούσιου, ἀλλά αὐτός οὔτε καν ἤθελε νά ἀκούσει γιά Θεία Κοινωνία! Μόνο φώναζε: νεωκόρος, στό πλάι.

-Δέν εἶμαι ἐγώ γιά θάνατο!

Ἔγινε ἕνας διάλογος, ὅσο ἦταν δυνατόν, μεταξύ του ἱερέως καί τοῦ ἄρρωστου, ἀλλά αὐτός ἦταν ἀνένδοτος, δέν ἤθελε νά κοινωνήσει.

Λέγει τότε ὁ διάκονος, ὁ πατήρ Λαυρέντιος:

-Πάτερ Θεόδωρε, μοῦ δίνετε, σᾶς παρακαλῶ τό ἅγιο Ποτήριο, νά πάω νά κοινωνήσω τήν ἑτοιμοθάνατη κυρία Μαρία καί ἐσεῖς νά συζητήσετε μέ τόν ἀσθενῆ μέχρι νά γυρίσω! καί, ἐάν ἔχει πεισθεῖ, νά τόν κοινωνήσομε μετά;

-Νά πᾶς παιδί μου, μέ τίς εὐχές μου.

Ὁ νεωκόρος μπροστά μέ τό λαδοφάναρο καί πίσω ὁ διάκονος μέ τήν Θεία Κοινωνία ἔφθασαν σέ ἕνα φτωχικό σπιτάκι. Μπῆκαν μέσα καί εἶδαν γύρω ἀπό τό κρεβάτι τῆς κυρά-Μαρίας νά παρευρίσκονται τά παιδιά, τά ἐγγόνια, οἱ λοιποί συγγενεῖς της καί ὅλοι νά κλαῖνε γιά τήν ὑπέροχη αὐτή μητέρα, γιαγιά καί συγγενῆ.

Μόλις προχώρησε λίγο ὁ διάκονος, ἔμεινε ἀκίνητος! Τί εἶδε; Ἀνείπωτο θέαμα! Περικυκλωμένη δέν ἦταν μόνο ἀπό ἀνθρώπους ἤ ἁγιασμένη αὐτή ψυχούλα, ἀλλά καί ἀπό δεκάδες Ἀγγέλους καί Ἀρχαγγέλους, ποῦ συνωστίζονταν μέσα στό δωμάτιο ποιός θά πρῶτο-χαϊδέψει καί ποιός θά πρῶτο-ἁπαλύνει καί θά πρῶτο-σφουγγίσει τόν ἵδρωτα αὐτῆς τῆς ὑπερευλογημένης μάνας!

Καί δέν ἦταν μόνο αὐτό!!! Ἀκριβῶς πάνω ἀπό τό κεφαλάκι της, στό προσκεφάλι της δηλαδή, ἦταν ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ ὁποία μέ ἕνα θεοΰφαντο μαντήλι τῆς σκούπιζε τόν ἵδρωτα τοῦ πυρετοῦ ἀπό τό μέτωπό της. Τά δέ χείλη τῆς ἑτοιμοθάνατης ψιθύριζαν: «Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε».

Καί-ὤ τοῦ θαύματος- ὅλοι οἱ Ἄγγελοι ἔπεσαν «μπρούμυτα» καί προσκύνησαν τό εἰσερχόμενο πανάγιο Ποτήριο πού εἶχε μέσα τό τίμιο Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Κυρίου! Ὅλες οἱ Ἀγγελικές Δυνάμεις!

καί ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, κατά ἕναν ἀκατάληπτο τρόπο, ἀσπάσθηκε τό ἅγιο Ποτήριο καί ὁδήγησε τόν διάκονο νά κοινωνήσει τήν ἑτοιμοθάνατη.

Μετά τή Θεία Κοινωνία οἱ Ἄγγελοι πῆραν, τήν ψυχή αὐτῆς τῆς εὐλογημένης μάνας, τήν παρέδωσαν στά χέρια τῆς Παναγίας καί ὅλοι μαζί ἀνῆλθαν στόν Οὐρανό. Ἄστραψε ὁ τόπος, μοσχοβόλησε τό δωμάτιο καί ὁ διάκονος μέ φόβο καί χαρά ἀπερίγραπτη καί ἀγαλλίαση ἔφυγε…καί ἐπέστρεψε στό σπίτι τοῦ πλουσίου…

Μπῆκε μέσα καί τόν κατέλαβε ρίγος! γιατί γύρω ἀπό τό κρεβάτι, τοῦ φιλάργυρου αὐτοῦ ἀνθρώπου, βρίσκονταν ἑκατοντάδες δαίμονες, οἱ ὅποιοι μέ τρίαινες φοβερές κατατρυποῦσαν τό σῶμα του σέ διάφορα σημεῖα: στά γόνατα, στά πόδια, στά χέρια, στίς παλάμες, στήν κοιλιά, στό λάρυγγα, στά μάτια, στό κεφάλι… Μέ ὅσα μέλη ἁμάρτησε, πάνω σ’ αὐτά τρυποῦσαν οἱ δαίμονες. Οὔρλιαζε, φώναζε ὁ ταλαίπωρος πλούσιος.Παρέδωσε τό ἅγιο Ποτήριο τρέμοντας, στά χέρια τοῦ ἱερέως, ὁ διάκονος, καί ἀπό τόν τρόμο τοῦ λιποθύμησε…

O ἱερεύς εἰς μάτην προσπαθοῦσε νά πείσει τόν πλούσιο νά «ἑτοιμαστεῖ» γιά τό τέλος! Αὐτός τίποτα! Πέθανε τελικά χωρίς Θεία Κοινωνία καί χωρίς Ἐξομολόγηση.

πηγή

Ὁ διάλογος ἑνός δωδεκάχρονου κοριτσιοῦ μέ τόν Ὅσιο Δαβίδ καί τό Θαύμα τοῦ Ἁγίου..

Ἀναρτήθηκε τὸν hristospanagia4

                         Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης – Όσιος Δαβίδ

Με βαθιά συγκίνηση θέλω να σας διηγηθώ ένα περιστατικό που μου συνέβη πριν 45 χρόνια στη Μονή του Οσίου Δαβίδ. Την εποχή εκείνη ζούσα με την οικογένειά μου στο χωριό Κοκκινομηλιά, ένα πανέμορφο χωριό της Β. Ευβοίας, ορεινό με θέα το γαλάζιο Αιγαίο. Εκείνη την περίοδο υπηρετούσα ως ψάλτης στο αναλόγιο των ενοριών στη Κούλουρη και Μαρούλη, δύο γειτονικά μικρά χωριά με ξεχωριστή και αυτά ζωντάνια και ομορφιά.
Στις 31 Οκτωβρίου 1960 είχαμε αποφασίσει με την σύζυγό μου να πάμε στην Ιερά Μονή του Οσίου Δαβίδ για να προσευχηθούμε επειδή την άλλη ημέρα ήταν η γιορτή του Αγίου. Η μετάβαση τότε γινόταν ή με τα ζώα ή με τα πόδια.
Αιφνιδίως όμως το κοριτσάκι μας, αρρώστησε γεγονός που συνέβαλε στη ματαίωση του προσκυνήματος μας. Αν και κατά τη διάρκεια της νύχτας συνήλθε εν τούτοις η αναχώρηση μας για το μοναστήρι αναβλήθηκε.Στις 5 Δεκεμβρίου 1960, την παραμονή του Αγίου Νικολάου ξεκινήσαμε να πραγματοποιήσουμε το προσκύνημά μας. Στο μοναστήρι συναντήσαμε και άλλους 30 περίπου προσκυνητές από ένα κεντρικό χωριό της Ευβοίας, την Αγία Άννα. Στην Ιερά Μονή βρισκόταν ως προσκυνητής και ο σημερινός ηγούμενος της Μονής π. Κύριλλος, λαϊκός τότε με την μητέρα του, εκμεταλλευόμενος την άδεια του από το στρατό, όπου υπηρετούσε. Κατά τον Εσπερινό που τελέστηκε από τον πατέρα Ιάκωβο Τσαλίκη και τον πατέρα Γρηγόριο (που σήμερα βρίσκεται στην Αλόννησο), οι προσκυνητές από την Αγία Άννα μας πληροφόρησαν ότι μαζί τους είναι και ένα δωδεκάχρονο κορίτσι Γυμνασίου που συνομιλεί με τον Άγιο.
Η πρώτη επικοινωνία του έγινε στην Εκκλησία της Αγίας Άννας, όπου είχαν μεταφερθεί τα ιερά λείψανα του Οσίου Δαβίδ. Το δωδεκάχρονο κορίτσι έβλεπε τον Όσιο Δαυίδ και αυθόρμητα άρχισε διάλογο μαζί του. Αυτό επαναλήφθηκε και στο μοναστήρι του Οσίου. Η έκπληξή μας ήταν μεγάλη. Παρακολουθούσαμε το διάλογο και από τις απαντήσεις συμπεραίναμε τι έλεγε στη μικρή ο Όσιος Δαυίδ. Σημειωτέον πως δεν βλέπαμε ούτε ακούγαμε την φωνή του Αγίου.
Αξέχαστος ο διάλογος του Αγίου
Παραθέτω ορισμένα τμήματα από τον καταπληκτικό αυτό διάλογο που ειλικρινά σημάδεψε από τότε τη ζωή μας:
Ο Άγιος είπε, «Ο καθηγητής σου Μαντζ …; είναι αμαρτωλός». «Όχι Όσιε, είναι πολύ καλός» του απάντησε η κοπελίτσα. «Ναι, θα ‘;ρθει μια μέρα που θα μετανοήσει και στο κήρυγμά του θα πιστέψουν δύο χιλιάδες άνθρωποι» συμπλήρωσε ο Άγιος Δαυίδ.
Σε  ερώτηση του Αγίου, αν επιθυμεί να δει την κόλαση, η απάντηση του κοριτσιού ήταν καταφατική. «Ναι, θα ήθελα να δω την κόλαση και τους κολασμένους», (εδώ θα ήθελα να σας πληροφορήσω ότι το κορίτσι καθόταν και βρισκόταν σε κατάσταση έκστασης). Αμέσως τότε βρέθηκαν στην κόλαση. Η κοπελιά τρόμαξε μ’; αυτά που αντίκρισε και ξεφώνησε: «Πάρε με Άγιε από εδώ, γιατί δεν αντέχω να βλέπω». Ρώτησε όμως τον Άγιο να εξηγήσει για μια φρικτή εικόνα που αντίκρισε. «Γιατί αυτή η γυναίκα τρώει το παιδί της;» «Επειδή το γέννησε και το σκότωσε, για αυτό το τρώει;» απάντησε ο Όσιος Δαυίδ. Τότε ξανά παρακάλεσε τον Άγιο να φύγουν, διότι δεν άντεχε να βλέπει άλλο το φρικτό εκείνο θέαμα. Από τους μορφασμούς του προσώπου του κατανοούσες τη φρίκη που έβλεπε.
Όσιος Δαυίδ : «Θέλεις τώρα να δεις τους εκλεκτούς του παραδείσου»;
«Ναι, θέλω Όσιε» ήταν η απάντηση της μικρής. Αμέσως βρέθηκαν στον Παράδεισο.
Κοπελίτσα: «Όσιε, τι λαμπρός που είναι ο Ήλιος εδώ και τι ωραία τριαντάφυλλα; Όσιε, γιατί τα τριαντάφυλλα είναι άλλα ανοιγμένα, άλλα μισανοιγμένα και άλλα κλειστά»;
Όσιος Δαυίδ: «Τα ανοιγμένα είναι οι καθαρές ψυχές των χριστιανών, τα μισανοιγμένα όχι και τόσο καθαρές και τα κλειστά οι άπιστες».
Κοπελίτσα: «Όσιε αυτοί με τα λευκά φτερά γιατί σκουπίζουν τους δρόμους»;
Όσιος Δαυίδ: «Αυτοί είναι οι Άγγελοι και σκουπίζουν τους δρόμους για να περάσει η ψυχή του πατρός Ιακώβου» (ο πατήρ Ιάκωβος ήταν μαζί μας και τ’; άκουγε αυτά).
Κοπελίτσα: «Και θα ‘;ρθει τώρα η ψυχή του πατρός Ιακώβου;
«Θα αργήσει πολύ γιατί πρέπει να εξομολογεί τον κόσμο». Τότε είδα τον γέροντα Ιάκωβο να σκουπίζει με ένα λευκό μαντήλι τα δάκρυά του.
Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας ήλθε ένα λεωφορείο με 25 περίπου επιβάτες. Εισήλθαν στον Ιερό Ναό. Η ησυχία που επικρατούσε τους ώθησε την περιέργεια. Τι συμβαίνει, μας ρώτησαν. Τους εξηγήσαμε πως ζούμε ένα θαύμα. Παρακολουθούμε μια συζήτηση του κοριτσιού με τον Άγιο Δαυίδ. Γέλασαν ειρωνικά και μας χλεύασαν.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή σταμάτησε η συνομιλία του κοριτσιού με τον Άγιο. Με απορία η κοπελίτσα απευθυνόμενη στον Άγιο ρωτά: «Όσιε, γιατί φεύγεις; μήπως οι ψυχές των χριστιανών δεν είναι καθαρές»;
«Το πούλμαν που ήλθε τώρα με τα 25 άτομα είναι όλοι άθεοι; εκτός από μια γερόντισσα 85 περίπου ετών, η οποία είναι πολύ πιστή και χάριν αυτής της ψυχής έφτασε εδώ το πούλμαν; Τι είπες Άγιε; στο πούλμαν υπάρχει και ένας Αθηναίος ψηλός και άκληρος που έχει ένα σκυλί που το ταΐζει καλύτερα από το παιδί του, ενώ πολλοί φτωχοί που έπεσαν στα χέρια του τους πέταξε στους δρόμους»; (τα λόγια τούτα του Αγίου συμπεραίνουμε από τις ερωτήσεις της κοπελίτσας.
Ο άνθρωπος που περιέγραψε η κοπελιά κατά σύμπτωση με πλησίασε και με ρώτησε: «Κύριε, τι είναι εδώ που ήλθαμε»; Είναι το μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ, του είπα. «Μα αυτά που είπε το κορίτσι, αυτός που περιέγραψε είμαι εγώ. Πού ξέρει αυτό για μένα»;
Την στιγμή εκείνη πήρε την γυναίκα του και στάθηκαν μπροστά στην εικόνα του Αγίου λέγοντας: «Άγνωστε Άγιε, δεν σε ξέρω ποιος είσαι, αλλά σ’; ευχαριστώ που μέσα σ’; αυτή την ερημιά βρήκα τον Θεό μου».
Τότε το κοριτσάκι απευθυνόμενη προς αυτούς που είχαν εισέλθει στον Ιερό Ναό είπε: «Σας παρακαλώ, όσοι έχουν βαριά την συνείδησή τους ας βγουν έξω, διότι ο Άγιος δεν θέλει να τους βλέπει».Οι επιβάτες του πούλμαν αναχώρησαν αφού δεν είχαν σκοπό και να μείνουν άλλο.
Μόλις έφυγαν άρχισε πάλι η συζήτηση με τον Άγιο. Ήταν πλέον περασμένα μεσάνυχτα. «Μη φεύγεις Όσιε, δεν κουράσθηκα» είπε η κοπελίτσα και αμέσως συμπλήρωσε: «Α! θα ‘ρθεις στις 3.00 η ώρα και θα κάνεις και θαύμα»; Στη συνέχεια έτριψε τα μάτια του και απευθυνόμενη στη φίλη της που στεκόταν δίπλα της είπε: «Κοιμήθηκα»; «Ναι, σε είχε πάρει ο ύπνος» απάντησε εκείνη. «Συγχώρεσέ με Άγιε, ήλθα να σε προσκυνήσω και κοιμήθηκα» μονολόγησε. Τότε πράγματι καταλάβαμε ότι αυτά που προηγήθηκαν μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας τα αγνοούσε.
Εμείς όμως με αγωνία περιμέναμε το θαύμα στις 3.00 π.μ. που είχε προαναγγείλει ο Άγιος. Ήταν 2:45 π.μ όταν οι καμπάνες του μοναστηριού άρχισαν να κτυπούν χαρμόσυνα. Πεταχτήκαμε έξω. Κτυπούσαν μόνες τους. Το γεγονός αυτό το εκλάβαμε ως το θαύμα που αναμέναμε. Εισήλθαμε πάλι στον Ναό.
Το ρολόι έδειχνε 3:00. Ξαφνικά η ματιά όλων μας επικεντρώθηκε στο πάνω μέρος του τέμπλου. Στο ύψος του μικρού παραθύρου στον λευκό τοίχο παρουσιάστηκε μια σκιά που τράβηξε σαν μαγνήτης την προσοχή μας. Διερωτηθήκαμε, τι προκαλεί αυτή τη μαύρη σκιά στον τοίχο;
Τότε είδαμε να προβάλλει το κεφάλι του Οσίου Δαβίδ, με τα λευκά γένια του, όπως ακριβώς είναι στην εικόνα η μορφή του. Φάνηκε ακόμη το πετραχήλι, καθώς και δύο ή τρεις σταυροί από το πετραχήλι. Κουνούσε το κεφάλι του. Στο χέρι του κρατούσε το θυμιατό. Άρχισε να θυμιάζει. Τα κουδουνάκια του θυμιατού ακουγόντουσαν δυνατά. Δάκρυα κατάνυξης πλημμύρισαν τους πάντες. Ικετεύαμε τον Άγιο να μας ελεήσει. Τα δάκρυα έτρεχαν ασταμάτητα. Ο Άγιος έπαιρνε το θυμιατό στο αριστερό χέρι και με το δεξί ευλογούσε τον κόσμο.
Ομολογώ ότι το θυμάμαι όσο ζω και δεν θα ξεχάσω ποτέ μου την γλυκύτητα του προσώπου του. Μια γλυκύτητα που αγαλλίαζε την ψυχή μου.
Τη στιγμή που ο Άγιος έσκυψε και προσκυνούσε το κοριτσάκι φωνάζει δυνατά: «Παναγιά μου! Χριστέ μου! περνάει ο Χριστός, περνάει η Παναγία, ο Μ. Βασίλειος, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Άγιος Γεώργιος, ο Άγιος Δημήτριος». Ανέφερε πλειάδα Αγίων για αρκετή ώρα.
Του λόγου μας διακρίναμε μόνο τον Όσιο Δαβίδ που έκανε αυτή την υπόκλιση. Εξ αυτών που έλεγε το κορίτσι δεν βλέπαμε τίποτε. Μέσα σε όλα αυτά οφείλω να σας διηγηθώ και ένα εξίσου σοβαρό περιστατικό που συνέβη στη σύζυγό μου την βραδιά εκείνη. Κρατούσε το μικρό μας κοριτσάκι στην αγκαλιά της όλη την νύχτα χωρίς να αισθάνεται κούραση. Σε μια στιγμή όμως που προσπαθούσε να δει καλύτερα, αισθάνθηκε ότι το μικρό έγινε φοβερά βαρύ. Προσπάθησε να αφήσει κάτω το μικρό αλλά εκείνο παρέμεινε στην αγκαλιά της χωρίς ωστόσο η ίδια να το κρατά.
Επί μία ώρα ο Όσιος Δαυίδ παρέμεινε ορατός δια γυμνού οφθαλμού μέσα στον Ναό του. «Παιδιά μου ιδού ο Άγιος μας είναι εδώ κοντά μας. Να τον παρακαλείτε να σας βοηθάει πάντα. Ας αρχίσουμε όμως τώρα τον Όρθρο και την Θεία Λειτουργία».
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας συνομίλησα με τον τότε φαντάρο και φίλο μου και σημερινό Ηγούμενο της Μονής πατέρα Κύριλλο. «Είδες Κώστα  είπα  απόψε τι έγινε»; «Ναι Σταύρο, ζωντανά πράγματα αυτά, έχω συγκλονισθεί. Όπως βλέπεις είμαι στρατιώτης και αυτή τη στιγμή σου λέω πως όταν απολυθώ θα έλθω κατευθείαν εδώ και δεν θα πάω στο χωριό μου. Γιατί πλέον θέλω να υπηρετήσω τον Άγιο τον οποίο απόψε είδα με τα μάτια μου. Θα μείνω μοναχός στην Ιερά Μονή του Αγίου, διότι όπως είδες και συ τον είδα ζωντανό, τι άλλη απόδειξη θέλω». Πράγματι έτσι και έγινε. Όταν απολύθηκε πήγε στο Μοναστήρι. Σήμερα είναι ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής του Οσίου Δαβίδ.
Εύχομαι ολόψυχα να είναι πάντα Άξιος, να του δίδουν ο Όσιος Δαβίδ και ο Μακαριστός προκάτοχός του Ιάκωβος, δύναμη, κουράγιο και υγεία για να υπηρετεί τους πιστούς που προστρέχουν σε αυτό το λιμάνι, ώστε να βρουν την γαλήνη της ψυχής τους.
Πηγή: Oρθόδοξος Κόσμος

Ὁ χωρικός, ὁ γέροντας Πορφύριος καὶ οἱ νέοι

Ἀναρτήθηκε ἀπὸ τὸνhristospanagia4

 
Ἕνα πρωινὸ Κυριακῆς ὁ γέροντας κατηφόριζε, μαζὶ μ’ ἕνα γνωστό του ἡλικιωμένο χωρικὸ πρὸς τὴν ἐκκλησία ἑνὸς χωριοῦ. Στὸ δρόμο συνάντησαν μία παρέα ἔξι-ἑπτὰ νεαρῶν ποὺ βάδιζαν πρὸς τὴν ἀντίθετη κατεύθυνση. Ὁ χωρικὸς ρώτησε τοὺς νεαρούς: “Ποῦ πάτε παιδιά;” Ἐκεῖνοι ἀπάντησαν: “Στὸ καφενεῖο”. Τότε ὁ χωρικὸς (ποῦ ἦταν πολὺ αὐστηρός) τους εἶπε: “Δὲ ντρέπεστε, Κυριακὴ πρωὶ σήμερα, ἀντὶ νὰ βρίσκεστε στὴν ἐκκλησία, πηγαίνετε στὸ καφενεῖο; Χριστιανοὶ εἶστε σεῖς;” Καὶ τοὺς ἐξαπέλυσε ἕνα ὑπαίθριο ζηλωτικὸ κήρυγμα. Οἱ νεαροί του μίλησαν ὑβριστικὰ καὶ συνέχισαν τὸ δρόμο τους. Ὁ Γέροντας σιωποῦσε.
Ὁ χωρικός, γεμάτος ἔξαψη καὶ αὐταρέσκεια, εἶπε στὸ Γέροντα: “Καλὰ τὰ εἶπα στὰ παλιόπαιδα;” Κι ὁ γέροντας: “Δὲν τὰ εἶπες καλά”. Ὁ χωρικός, ποὺ περίμενε συγχαρητήρια, πικράθηκε ἀπ’τὴν ἀπάντηση τοῦ γέροντα. Ἔφτασαν στὴν ἐκκλησία. Ὁ γέροντας μπῆκε στὸ ἱερὸ καὶ ὁ χωρικὸς ἔπιασε ἕνα στασίδι. Δὲ πέρασε μισὴ ὥρα καὶ νὰ’σοὺ ὅλοι οἱ νεαροί της παρέας καὶ μπαίνουν στὴν ἐκκλησία. Ὁ χωρικὸς ἔτριβε τὰ χέρια του ἀπὸ ἱκανοποίηση. Μόλις τελείωσε ἡ Θεία Λειτουργία καὶ βγῆκε ὁ γέροντας ἀπ’τὸ ἱερό, ὁ χωρικὸς ἔσπευσε νὰ….
τὸν συναντήσει καὶ τοῦ’ δεῖξε τὰ παιδιὰ λέγοντας: “Εἶδες ποῦ μου εἶπες ὅτι δὲν τοὺς τὰ εἶπα καλά; Σκέφτηκαν τὰ λόγιά μου καὶ ἦρθαν στὴν ἐκκλησία”. Κι ὁ γέροντας χαμογελώντας τοῦ ἐξήγησε ὅτι ἦρθαν ἐπειδὴ προσευχόταν σιωπηλὰ γι’αὐτὰ καὶ ὄχι διότι ἐπηρεάστηκαν ἀπὸ τὸν τρόπο του.
ἀπόσπασμα ἀπ’τὸ βιβλίο Ἀνθολόγιο συμβουλῶν τοῦ γέροντα Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, ἔκδ. Ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Σωτῆρος, Μήλεσι Ἀττικῆς
Ἀόρατη Γωνιὰ
http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr

Ἅγιος Ἰωάννης Μαξιμόβιτς, Ἀρχιεπίσκοπος Σαγκάης καί Σάν Φρανσίσκο (1896-1966)

Ἀναρτήθηκε ἀπὸ τὸν hristospanagia4

2 Ιουλίου  με το νέο Γρηγοριανό  ημερολόγιο (και 19 Ιουνίου 1966, με το Ιουλιανό πάτριο εορτολόγιο),
εκοιμήθη εν Κυρίω,  ο αγιώτατος ιεράρχης των Ρώσων της Διασποράς, Ιωάννης Μαξιμόβιτς.
Αναφέρω τα σχετικά με την προσωπική εμπειρία μου,  στην παλιότερη  ανάρτηση:
Η φανέρωση του Αγίου Ιωάννη Μαξιμόβιτς στη ζωή μου.
Σήμερα θα παραθέσω ένα μικρό απόσπασμα απ’ την βιογραφία του.
Ας έχουμε την άγια  ευχή του.
Ας μας στερεώνει Ορθοδόξως, σε αυτούς τους  καιρούς, της άθλιας υποκρισίας,  της εωσφορικής αποστασίας.
Ας μας στερεώσει μέχρι το Τέλος.
Αν δεν είχαμε τους Αγίους, καθημερινούς  συμβοηθούς, σε αυτό τον ασταμάτητο Πνευματικό Πόλεμο,  πώς θα αντέχαμε;
-Άγιε Βλαντίκα Ιωάννη που αγαπούσες πολύ και τα περιστεράκια πρέσβευε υπέρ πάντων  ημών…
Ευαν. Παναγοπούλου -Κουτσούκου
η διαδικτυακή
Σαλογραία 
………………………………………………………………………………………………

Εἶναι ἀδύνατο νά ὑποτιμήσει κανείς τή σημασία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη γιά τούς ἀνθρώπους τοῦ 20ου αἰῶνα.

Ὅσοι διάβασαν ὁλόκληρο αὐτό τό βιβλίο ἄκουσαν ἀναντίρρητες μαρτυρίες -ἀπό κάθε γωνιά τοῦ κόσμου- τῆς τρομερῆς πνευματικῆς δύναμης πού κατοικοῦσε σέ αὐτό τόν εὔθραυστο καί ἀδύναμο ἄνθρωπο.

Ὁ Θεός τραβήχτηκε στή φλεγόμενη, γεμάτη ἀγάπη καρδιά τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη ἡ ὁποία ἔγινε ὄργανο τῆς Χάριτός Του.

 Ἐμπιστεύτηκε τά μυστικά τῶν οὐρανίων στόν Ἅγιο καί τήν ἱκανότητα νά ὑπερνικᾶ τούς φυσικούς νόμους, καθιστώντας τον ἔτσι σημεῖο ἐπαφῆς ἀνάμεσα σ’ Ἐκεῖνον, τό Δημιουργό καί ἐμᾶς, τά πλάσματά Του.

   Τώρα πού ὅσοι εὐλαβοῦνται τόν Ἅγιο Ἰωάννη προσπαθοῦν γιά περισσότερο ἀπό εἴκοσι χρόνια νά διαδώσουν τή δόξα του σέ ὁλόκληρο τόν κόσμο, τό ὄνομά του ἔχει συνδεθεῖ μέ τήν εἰκόνα ἑνός θαρραλέου, ριψοκίνδυνου ἥρωα ὁ ὁποῖος ἔκανε θαύματα σέ κάθε στροφή τῆς ζωῆς.

Αὐτή, πραγματικά, εἶναι ἡ εἰκόνα πού παίρνει κανείς ἐάν κοιτάξει τή ζωή του ἀπό μιά πνευματική σκοπιά.

Ἀλλά αὐτοί πού δέν τόν γνώριζαν ἐνόσω ζοῦσε, θά πρέπει νά ρωτήσουν εἰλικρινά τούς ἑαυτούς τους:

 Θά τόν εἴχαμε δεῖ ὡς τέτοιο, ἄν τόν εἴχαμε δεῖ ἀπευθείας καί ὄχι μέσα ἀπό τό πρῖσμα τῆς εἰκοσαετοῦς παγκόσμιας εὐλάβειας καί προσκύνησης γι’ αὐτόν;

Ἄς θυμηθοῦμε ὅτι πολλοί πιστοί, εὐσυνείδητοι κληρικοί καί σεβαστοί ἀπό ὅλο τόν κόσμο ἱεράρχες ἀπέρριπταν ἤ καί μισοῦσαν ἀκόμη τόν Ἅγιο Ἰωάννη ἐνόσω ζοῦσε. 

Τόν ἔβριζαν ἀνοιχτά μόλις ἔμπαινε στήν Ἐκκλησία, τοῦ φώναζαν πώς ἦταν ἀλαζόνας καί πλανεμένος καί τόν παρομοίαζαν μέ τόν ἄσχημο χαρακτήρα τοῦ πατρός Φέραποντ ἀπό τούς Ἀδελφούς Καραμαζώφ τοῦ Ντοστογιέφσκι.

Ἡ πρώτη μας ἀντίδραση ὅταν ἀκοῦμε γιά τέτοιους ἀνθρώπους εἶναι:

 «Πῶς μποροῦν οἱ ἄνθρωποι νά εἶναι τόσο τυφλοί; 

Δέν ἦταν φανερό πῶς ἦταν Ἅγιος;» 

Ὄχι, δέν ἦταν «φανερό». 

Ἄν ἔβλεπε κανείς τόν Ἅγιο ἐξωτερικά, ἦταν ἕνα θέαμα πού σίγουρα σόκαρε: 

Ἀσουλούπωτος, καμπούρης, μέ ἕνα ἐλάττωμα πού ὅταν μιλοῦσε ἀκουγόταν σάν νά ἔλεγε ἀσυναρτησίες. 

Ἡ σταθερότητα τῆς, ὁδηγούμενης ἀπό τό Θεό, θέλησής του –αὐτή ἡ ἀρετή πού τοῦ ἐπέτρεψε νά φτάσει τέτοιο ἀσκητικό ὕψος- παρεξηγεῖτο ὡς ἀλαζονεία καί παράλογο πεῖσμα. 

Γιά πολλούς ἦταν ἁπλά ἕνας γκρινιάρης, ξεροκέφαλος γέρος πού ἐπέμενε πάντοτε στίς δικές του, «λανθασμένες» ἰδέες σχετικά μέ τό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας.

Καί τό χειρότερο γιά τούς μηχανορράφους καί τούς δολοπλόκους ἦταν πώς δέν μποροῦσε νά χρησιμοποιηθεῖ γιά τή δόξα καμμίας κλίκας καί κανενός κόμματος. 

Ἦταν ἐλεύθερος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Μέ λίγα λόγια, ἦταν μιά ἀπόλυτη προσβολή στή λογική τοῦ κόσμου, ἡ ὁποία κοιτάει μόνο τήν ἐξωτερική ἐμφάνιση καί ψάχνει γιά προσωρινά πλεονεκτήματα γιά τήν ἴδια ἤ γιά κάποια συγκεκριμένη ὁμάδα της.

 Ὁ κόσμος, πού κεῖται ἐν τῷ πονηρῷ καί κυβερνιέται ἀπό τόν πρίγκιπά του, τό διάβολο, προσπάθησε νά ἐκμηδενίσει τήν ἐπιρροή τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη. 

Ἄν καί εἶναι ἀδύνατον γιά τό θεϊκό νά «πετύχει» , ὅπως ἐννοεῖ τήν “ἐπιτυχία” αὐτός ὁ ἔκπτωτος, διεφθαρμένος κόσμος, ἅγιοι σάν τόν Ἅγιο Ἰωάννη εἶναι πράγματι νικητές ἐνώπιον τῆς αἰωνιότητος καί τῆς τελικῆς κρίσεως.

 Ἡ παροῦσα κυριαρχία τοῦ κακοῦ δέν πρέπει νά μᾶς μετατρέψει σέ ἀπαθεῖς παρατηρητές πού ἐπιτρέπουν στήν κτηνωδία νά θριαμβεύσει.

Εἶναι καθῆκον μας νά ὑπερασπιζόμαστε τό καλό ἀπό τίς ἐπιθέσεις αὐτοῦ τοῦ κόσμου. 

Ἔτσι λοιπόν, ἀκόμα καί ἄν ἀνήκαμε ἀνάμεσα σέ αὐτούς πού βλέπουν πέρα ἀπό ἐξωτερικές ἐμφανίσεις καί τήν κοινή γνώμη, ἀκόμα καί ἄν εἴχαμε νιώσει συμπόνια γιά τόν Ἅγιο Ἰωάννη ὅταν τόν κατηγοροῦσαν καί τόν δίκαζαν, καί πάλι δέν εἶναι ἀρκετό.

Ἐάν πρόκειται νά ἀκολουθήσουμε αὐτό πού εἶναι Θεϊκό, πρέπει νά γίνουμε ἥρωες, ὅπως ἦταν ὁ Ἅγιος Ἰωάννης.

Πρέπει νά εἴμαστε ἕτοιμοι νά διακινδυνεύσουμε ἀκόμη καί «τό καλό μας ὄνομα»- τήν προσωπική ἤ ὁμαδική μας ἀξιοπιστία καί θέση- γιά νά διακηρύξουμε τήν ἀσυγκράτητη δύναμη τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος δοξάζεται μέσα ἀπό τούς Ἁγίους Του!

 Ἕνας Ὀρθόδοξος ἱερέας ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε καί ὁ ἴδιος μάρτυρας σέ ὁρισμένα θαύματα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη, εἶπε πολύ σωστά πώς: «Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης εἶναι μιά ὄαση κατά κάποιο τρόπο, εἰδικά στούς καιρούς μας, ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους>>.

 Μπορεῖ νά δεῖ κανείς ἄπειρα ξεκάθαρα παραδείγματα:

Αὐτοί πού εὐλαβοῦνται τόν Ἅγιο Ἰωάννη ἀποδεικνύεται πώς εἶναι ἄνθρωποι ἀφιερωμένοι καί πιστοί στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἐνῶ αὐτοί πού δέν τόν εὐλαβοῦνται καί φτάνουν μάλιστα νά τόν συκοφαντοῦν, ἀποδεικνύονται ξιπασμένοι καί ἰδιοτελεῖς.

            Στίς περισσότερες περιπτώσεις, εἶναι ὁ φθόνος πού κάνει τούς ἀνθρώπους νά κρύψουν τή δόξα ἑνός Ἁγίου.

Ὡς ἕνας γνήσιος ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ἔφερνε σέ ἀμηχανία τούς γραφειοκράτες οἱ ὁποῖοι δέν εἶχαν τό πνεῦμα του.

Παρεκινεῖτο ἀπό ἀγάπη καί αὐτή ἡ ἀγάπη τοῦ ἐπιστρεφόταν τό ἴδιο ἁγνή, δίχως ὅρους.

Αὐτοί πού τόν φθονοῦσαν παρακινοῦνταν ἀπό ἄψυχους ὑπολογισμούς τοῦ τί ἦταν πιό «συνετό» καί ὅποια «ἀγάπη» λάμβαναν ἦταν πολύ ἁπλά ὁ καθιερωμένος σεβασμός πού ἀπολαμβάνουν τά ἄτομα τά ὁποῖα κατέχουν ὑψηλά ἀξιώματα. 

Ἤθελαν νά ξεγράψουν τόν Ἅγιο Ἰωάννη γιατί ἡ ἀγάπη του τούς ἔκανε νά νιώθουν ἄβολα.

 Διαφωνίες ὅσον ἀφορᾶ τήν προσκύνηση ἑνός Ἁγίου εἶναι ἰδιαίτερα συνηθισμένες στήν Ἐκκλησία.

 Γιά παράδειγμα, ὅλοι γνωρίζουμε καί ἀγαπᾶμε τόν Ἅγιο Σεραφείμ σάν ἕναν ἀπό τούς μεγαλύτερους Ἁγίους τῆς Ρωσίας.

Αὐτό πού δέν εἶναι πολύ γνωστό, ὅμως, εἶναι σέ τί βαθμό ὑποτιμοῦσαν οἱ ἄνθρωποι τόν Ἅγιο Σεραφείμ ἐνόσω ζοῦσε καί μέ τί μανία προσπάθησαν νά σβήσουν τή μνήμη του ἀπό τούς πιστούς μετά τό θάνατό του.

Οἱ πιστοί του ἀντιμετώπισαν μεγάλες δυσκολίες στήν πορεία γιά τήν ἁγιοποίηση τοῦ ἀγαπημένου τους δάσκαλου καί πατέρα.

Οὐσιαστικά, ἄν δέν ἦταν ἡ ἐπιρροή τοῦ Τσάρου-Μάρτυρα Νικολάου τοῦ Δευτέρου γιά τήν ἁγιοποίησή του, οἱ ζηλόφθονοι ἐχθροί του θά εἶχαν κάνει τό δικό τους καί σήμερα δέν θά τόν ἤξερε σχεδόν κανένας.

 Παρά τίς προσπάθειες τοῦ Διαβόλου νά ἀποκρύψει τίς εὐγενικές εἰκόνες τῶν Ἁγίων, οἱ ὁποῖες εἶναι ἱκανές νά ξυπνήσουν καί νά ἐμπνεύσουν πίστη ἀνεκτίμητης δύναμης ἀνάμεσα στούς Χριστιανούς, ὁ Χριστός ὑποσχέθηκε πώς οἱ πύλες τοῦ ἄδου δέν πρόκειται νά κατισχύσουν τῆς Ἐκκλησίας.

Στήν περίπτωση τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη, οἱ μαρτυρίες τῆς ἁγιότητας εἶναι τόσο πολλές καί ὀφθαλμοφανεῖς, πού ὅλες οἱ ἀπάτες καί τά κόλπα τοῦ πονηροῦ στάθηκαν ἀνίκανα νά τήν κρύψουν.

Ὀρθόδοξοι ἐπίσκοποι ἔχουν τελέσει ὁλόκληρες ἀκολουθίες στόν Ἅγιο Ἰωάννη καί ἔχουν γίνει τοπικές ἀνακηρύξεις του σέ Ἅγιο.

 Δὲν χωράει ἀμφιβολία πώς ὁ Ἅγιος Ἰωάννης στάλθηκε σάν δῶρο ἁγιότητας στούς ἀνθρώπους τῶν τελευταίων ἡμερῶν. 

Σέ μιά ἐποχή πού ἡ μίμηση θεωρεῖται πλέον φυσιολογική σέ κάθε πτυχή τῆς ζωῆς, ὅταν τό πραγματικό πνεῦμα τῆς Χριστιανικῆς Πίστης ἔχει κρυφτεῖ τόσο πολύ, ὥστε οἱ περισσότεροι ἀγνοοῦν τήν ὕπαρξή του ἀκόμα, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης εἶναι ἕνα παράδειγμα γνησιότητας. 

Εἶναι ἕνα σταθερό μέτρο πού δείχνει ποιός καί τί εἶναι ἀληθινό στούς μπερδεμένους καιρούς μας.

Ἡ μονάδα μέτρησης δέν εἶναι καμιά ἄλλη παρά ἡ ἁγνή Χριστιανική ἀγάπη, τήν ὁποία ὁ Ἅγιος Ἰωάννης εἶχε καί μοίραζε ἁπλόχερα.

Μέ αὐτή τήν ἀγάπη, ἡ σκληρή μάχη τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ἀξίζει τόν κόπο.

Χωρίς αὐτή, τό μόνο πού ἀπομένει ἀπό τίς ἀνθρώπινες σχέσεις καί τήν ἐκκλησιαστική ζωή εἶναι μιά σχέση συμφέροντος: Εἴτε μέ τή μορφή συκοφαντίας καί δόλιων παγίδων, εἴτε μέ τή μορφή τῆς ἀμοιβαίας κολακείας καί ἀναγνώρισης.

 Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ἔδωσε τόν σωστό τόνο τοῦ γνήσιου ἀποστολικοῦ ἔργου στόν σύγχρονο κόσμο.

 Καθώς ὅλο καί περισσότεροι ἄνθρωποι εἰσρέουν στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πρίν τήν τελική μάχη μέ τό κακό, εἴθε νά βλέπουν τόν Ἅγιο Ἰωάννη σάν τόν γεμάτο ἀγάπη ὁδηγό τους καί σάν ποιμένα, ὁ ὁποῖος δέν γνώρισε ποτέ τό θάνατο!

ΠΡΑΞΗ

Τῆς Συνοδικῆς ἐπιτροπῆς ἡ ὁποία ὁρίσθηκε γιά τήν ἐξέταση τῶν λειψάνων τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἰωάννη τῆς Σαγκάης καί τοῦ Ἁγίου Φραγκίσκου

 Σέ συνδυασμό μέ τήν ἐπικείμενη ἁγιοποίηση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σαγκάης καί Ἁγίου Φραγκίσκου, Ἰωάννου (ἡ ὁποία θά λάβει χώρα τήν 2α Ἰουλίου) καί μέ τήν εὐλογία τοῦ Σεβασμιωτάτου Δυτικῆς Ἀμερικῆς καί Ἁγίου Φραγκίσκου κ.κ. Ἀντωνίου, ἀνοίχθηκε ὁ τάφος τοῦ μακαριστοῦ ἐπισκόπου (Βλαντίκα) Ἰωάννου, ὁ ὁποῖος βρίσκοταν κάτω ἀπό τόν καθεδρικό ναό τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Χαρᾶς Πάντων τῶν Θλιβομένων στήν πόλη τοῦ Ἁγίου Φραγκίσκου τῶν ΗΠΑ.

  Πρό τοῦ ἀνοίγματος καί τῆς ἐξετάσεως τῶν σεπτῶν λειψάνων τοῦ μακαριστοῦ Βλαντίκα Ἰωάννου, χρειάζοταν προετοιμασία τόσο πνευματική όσο και πρακτική γιά τήν ἐπίλυση τεχνικῶν προβλημάτων.

  Ἦταν ἀνάγκη νά ἐκτιμηθεῖ ἡ δυσκολία τοῦ ἀνοίγματος τῆς σαρκοφάγου ἡ ὁποία περιεῖχε τό φέρετρο τοῦ ἐπισκόπου, ἡ κατάσταση τοῦ φερέτρου καί ἡ ἐλεύθερη προσπελασιμότητά του.

  Τό ἔργο αὐτό πραγματοποιήθηκε στίς 17/30 Σεπτεμβρίου τήν ἡμέρα τῆς μνήμης τῶν Ἁγίων μαρτύρων Πίστεως, Ἐλπίδος, Ἀγάπης καί τῆς μητρός των Σοφίας.

Το ἐσπέρας τῆς ἡμέρας αὐτῆς, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀντώνιος, ὁ ἱερεύς Γεώργιος Kurtow, ὁ πρωτοδιάκονος Νικόλαος Porshnikoff, ὁ ἀναγνώστης Βλαδίμηρος Krassovsky καί ὁ Βόρις M. Troyan, κατέβηκαν στό μνῆμα καί ξεκίνησαν τό ἔργο μετά τήν Λιτή (μικρή ἐπιμνημόσυνη δέηση) ἡ ὁποία τελέσθηκε από τόν σεβασμιώτατο Ἀντώνιο.

Μέσα σέ δύο ὦρες μπόρεσαν νά ξεσκεπάσουν τήν σαρκοφάγο καί νά τοποθετήσουν τό καπάκι στό  δάπεδο.  Τό καπάκι ζύγιζε περίπου 200 κιλά.

Τό πρῶτο πρᾶγμα πού ἀντίκρυσαν μετά τήν ἀπομάκρυνση τοῦ σκεπάσματος ἦταν ὁ μανδύας τοῦ Βλαντίκα Ἰωάννη, ὁ ὁποῖος ἔλαμπε σάν νά ἦταν καινούργιος.

Ὁ μανδύας σκέπαζε τό φέρετρο.  Δέν ὑπῆρχε κανενός εἴδους ὀσμή.

Στό καπάκι τοῦ φερέτρου ὑπῆρχαν ἀρκετά σημάδια τά ὁποία ὀφείλοταν σέ διάβρωση.

Μετά τόν ἔλεγχο τοῦ φερέτρου ἡ σαρκοφάγος σφραγίσθηκε καί πάλι, ἐν ἀναμονῇ τῆς ἐξετάσεως τῶν λειψάνων τοῦ Βλαντίκα Ἰωάννη.

Ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Συρακουσῶν καί Ἁγίας Τριάδος κ.κ. Λαύρος, μέλος τῆς ἐπιτροπῆς τήν ὁποία ὥρισε ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ὑπερορίου Ρωσικῆς Ἐκκλησίας γιά τήν προετοιμασία τῆς ἐπικείμενης Ἁγιοποιήσεως, ἔφθασε στίς 28 Σεπτεμβρίου, τήν ἡμέρα τῆς μνήμης τοῦ Ἁγίου Χαρίτωνος τοῦ Ὁμολογητοῦ.

Ἕνα ἀκόμη μέλος τῆς ἐπιτροπῆς, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλύπιος δέν μπόρεσε νά παρευρεθεῖ λόγω δύο ἐνοριακῶν πανηγύρεων τῆς ἐπισκοπῆς του.  Ὁ Σεβασμιώτατος ἐπίσκοπος τοῦ Σηάτλ κ.κ. Κύριλλος, ὁ ὁποῖος μόλις εἶχε ἀναλάβει τήν τοποτηρητεία τῆς Ἐπισκοπῆς Δυτικῆς Ἀμερικῆς ἦταν ἐπίσης μέλος τῆς ἐπιτροπῆς.

Συμμετεῖχαν στήν ἐξέταση τῶν λειψάνων καί ἀρκετοί κληρικοί τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπισκοπῆς καθώς καί κληρικοί τοῦ καθεδρικοῦ ναοῦ.  Τά ὀνόματά τους παρατίθενται και πιό κάτω.

Συνολικά, τρεῖς ἐπίσκοποι, ἑπτά ἱερεῖς, τρεῖς διάκονοι, ἕνας ἀναγνώστης καί ἕνας λαϊκός συμμετεῖχαν στήν ἐξέταση τῶν λειψάνων.

Ὅλοι ὅσοι συμμετεῖχαν στήν ἱερά αὐτή ἐργασία εἶχαν προετοιμασθεῖ μέ αὐστηρή νηστεία κατά τήν ἡμέρα αὐτή.  Ἀρκετοί προετοιμάσθηκαν διά τοῦ μυστηρίου τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσεως, ἄλλοι διά τῆς τελέσεως τῆς Θείας Λειτουργίας καί τῆς Θείας Μεταλήψεως.

Μετά τίς ἀκολουθίες τοῦ  ἐσπερινοῦ καί τοῦ ὄρθρου, ὅλοι ὅσοι συμμετεῖχαν στήν ἐξέταση τῶν λειψάνων, ἄρχισαν νά κατεβαίνουν πρός τήν κρύπτη  μέ τόν τάφο τοῦ Βλαντίκα Ἰωάννη.

Συμμευτείχαν οἱ: Ἀρχιεπίσκοπος Ἀντώνιος, Ἀρχιεπίσκοπος Λαύρος, Ἐπίσκοπος Κύριλλος, Πρωθιερεύς Στέφανος Pavlenko, Πρωθιερεύς Πέτρος  Perekrestov, Ἱερεύς Γεώργιος Kurtow, Ἱερεύς Σέργιος Kotar, Ἱερεύς Ἀλέξανδρος Krassovsky, Ἱερομόναχος Πέτρος (Luldanov), Ἱερεύς Παῦλος Ivashevich, Πρωτοδιάκονος Νικόλαος Porshnikoff, Διάκονος Ἀλέξιος Kotar, Ἱεροδιάκονος Ἀνδρόνικος (Taratuchin), Ἀναγνώστης Βλαδίμηρος Krassovsky καί ὁ νεωκόρος τοῦ τάφου, Βόρις M. Troyan.

Ὅλοι οἱ ἀρχιερεῖς καί οἱ ἱερεῖς διάβασαν μέ τή σειρά τό Εὐαγγέλιο πάνω στόν τάφο.  Ἀκριβῶς στίς 9:00 μ.μ. ἐψάλη παννυχίδα γιά τόν Βλαντίκα Ἰωάννη ἀπό τούς Ἀρχιερεῖς.

Μετά τήν παννυχίδα, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀντώνιος ἔκανε μιά σύντομη ὁμιλία στήν ὁποία κάλεσε ὅλους τούς συμμετέχοντες στό ἱερό ἔργο τό ὁποῖο ἐπρκειτο νά τελέσουν να είρηνεύουν καί στήν συνέχεια ζήτησε γονατιστός συγχώρεση ἀπό ὅλους.

Μέ σεβασμό, ντυμένοι μέ τά ἐπιτραχήλια καί ψάλλοντας τό τροπάριο “Ἐλέησον ἡμᾶς Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς”ἄρχισαν νά ἀνοίγουν τήν σαρκοφάγο.

Ἔφεραν στόν τάφο ἕνα καινούργιο ξύλινο φέρετρο τό ὁποῖο εἶχε κατασκευασθεῖ ἀπό τόν ἱερέα Γεώργιο Kurtow.   Χάρη στήν προπαρασκευαστική ἐργασία ἡ ὁποία εἶχε γίνει τήν 17η Σεπτεμβρίου, ἦταν δυνατή ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ καπακιοῦ τῆς σαρκοφάγου χωρίς πολλή προσπάθεια.

Ἔχοντας δέσει μέ ζῶνες ἀπό τήν βάση του τό φέρετρο,  οἱ κληρικοί τό ἀνέβασαν καί τό τοποθέτησαν σέ ἕνα σανίδι στό πάνω μέρος τοῦ τάφου.

Ὅπως διαπιστώθηκε, τό φέρετρο ἦταν κατασκουριασμένο σέ πολλές μεριές συμπεριλαμβανομένης καί τῆς βάσης του.

Ὁ Ἱερομόναχος Πέτρος ἔφερε το κλειδί καί προσπάθησε νά ἀνοίξει τό φέρετρο τοῦ Βλαντίκα Ἰωάννη.

Βλέποντας νά ὑπάρχει δυσκολία ὁ Βλαντίκα Ἀντώνιος ἄρχισε νά ψάλλη τό “Ἄλλην γάρ ἐκτός Σοῦ βοηθόν οὐκ ἔχομεν…” καί τότε, σχεδόν ἀμέσως τό φέρετρο ἄνοξε.

ὅλοι ἔκαναν ἕνα βῆμα πρός τα πίσω δίνοντας το προβάδισμα στόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀντώνιο στό ξεκλειδωμένο καπάκι τοῦ φερέτρου.

Στίς 10:10 μ.μ. ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀντώνιος, τρέμοντας καί μέ φόβο Θεοῦ ἄνοιξε τό φέρετρο μέ τά σεβάσμια λείψανα τοῦ Μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἰωάννη. 

Πρέπει νά σημειωθεῖ ὅτι πλήν τοῦ Ἐπισκόπου Κυρίλλου ὁ ὁποῖος συμμετεῖχε στήν ἀποκάλυψη τῶν λειψάνων τῶν νεομαρτύρων Μεγάλων Δουκισσῶν Ἐλισσάβετ καί Βαρβάρας στήν Ἰερουσαλήμ,  κανείς ἄλλος ἀπό τους παριστάμενους δέν εἶχε παραευρεθεῖ σέ ἀποκάλυψη λειψάνων. 

Γιά τόν λόγο αὐτό ὑπῆρχε τό δέος πού τούς εἶχε καταλάβει στό μνῆμα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη.  Τό πρόσωπο τοῦ Βλαντίκα Ἰωάννη ἦταν καλυμμένο καί ἀμέσως ἡ προσοχή ὅλων στράφηκε στά λευκά ἄφθαρτά του χέρια.

Τά λευκά του ἄμφια καί ἡ μίτρα του εἶχαν πρασινίσει.

Ἀφοῦ ἔκανε τόν σταυρό του καί ἀφοῦ διάβασε τόν 50ό ψαλμό, ὁ Βλαντίκα Ἀντώνιος, ἀφαίρεσε τόν ἀέρα ἀπό τό πρόσωπο τοῦ Βλαντίκα Ἰωάννη καί ὅλοι εἶδαν τό πρόσωπο τοῦ μακαριστοῦ Ἱεράρχη, ἀδιάφθορο. 

Το δέρμα τοῦ προσώπου του ἦταν λευκό.

Ἡ γενειάδα του εἶχε διατηρηθεῖ ἀκέραια.

Στήν θέση τῶν ματιῶν ἦσαν μιρά ἀνοίγματα τά ὁποῖα ὅμως μόλις που διακρίνοταν, ἐπειδή ἡ μίτρα στό κεφάλι τοῦ Βλαντίκα Ἰωάννη εἶχε τοποθετηθεῖ ἀρκετά βαθειά.

Τά ἐσωτερικά ἄμφια τοῦ Βλαντίκα εἶχαν ἀποσυντεθεῖ ὁλοκληρωτικά καί φαίνοταν τά πόδια του, τά ὁποῖα ἦταν σκουρόχρωμα.

Ἦταν γνωστό ὅτι ὁ Βλαντίκα εἶχε προβλήματα μέ τά πόδια του τά ὁποῖα ἦταν μελανιασμένα ἀπό πληγές.

Παρατηρήθηκε ἡ παρουσία ἑνός σημείου στό πόδι τοῦ Βλαντίκα, στό σημεῖο, ὅπου ὑπῆρχε μιά ἀνοιχτή πληγή.

Δέν ὑπῆρχε, οὔτε εὐωδία, ἀλλά οὔτε καί δυσάρεστη ὀσμή, παρά μόνον μιά ἀμυδρή μυρωδιά υγρασίας, τοῦ χώματος ἤ τῆς σκουριᾶς.

Μετά τήν ἀποκάλυψη τοῦ προσώπου τοῦ Βλαντίκα Ἰωάννη, ἀκολούθησε μιά παράξενη σιωπή.

Στήν συνέχεια, ὅλοι ἄρχισαν νά ἐξετάζουν τά Ἅγια λείψανα καί νά σημειώνουν χαμηλόφωνα τήν κατάστασή στήν ὁποία βρέθηκαν, τά ἄμφια, ὁ σταυρός κ.τ.λ.

Μέ τήν σειρά, ὅλοι προσκυνησαν τά ἄφθορα λείψανα τοῦ Βλαντίκα Ἰωάννη.

Ἀποφασίσθηκε στήν συνέχεια νά μεταφέρουν τά λείψανα στό νέο, ξύλινο φέρετρο.

Οἱ κληρικοί, δέν γνώριζαν κατά πόσον τό σῶμα του ἦταν εὔθραυστο.

Ἔτσι ἔβαλαν ἀπό κάτω του ἕνα σεντόνι καί μετέφεραν τά λείψανα στό νέο φέρετρο ψάλλοντας το “Ὁ Σωτήρ μου, βοηθός καί σκεπαστής μου….Χριστέ ἐπί τῇ πέτρᾳ τῶν ἐντολῶν Σου”.  ὅταν τό σῶμα   εἶχε ἤδη μεταφερθεῖ στό νέο φέρετρο οἱ κληρικοί ἄρχισαν νά ἀπομακρύνουν τά λυωμένα ὑφάσματα (καί τό μαξιλάρι) τοῦ φερέτρου.

Τό σῶμα τοῦ Βλαντίκα, ὅπως τό σήκωσαν στόν ἀέρα φαίνοταν ἐλαφρύ καί ἄκαμπτο καί ὄχι εὔκαμπτο ἤ εὔθραυστο  ὅπως περίμεναν.

 Ἀξίζει νά σημειωθεῖ ὅτι αὐτοί οἱ ὁποῖοι συμμετεῖχαν στήν ἀποκάλυψη τοῦ προσώπου τοῦ Βλαντίκα Ἰωάννη, εἶχαν μία ἐμπειρία ὑπερφυοῦς εἰρήνης καί ἐπεκράτησε σιωπή δέους. 

 Κανείς δέν εἶχε καταπλαγεῖ καί κανείς δέν μιλοῦσε.

 Ἔμοιαζε σάν ὅλα τά προβλήματα νά εἶχαν ἐξαφανισθεῖ.

Τέτοιας λογῆς ἦταν ἡ χαριτόβρυτη ἐμπειρία τήν ὁποία εἶχαν ὅλοι ὅσοι περιστοίχιζαν τά λείψανα τοῦ Βλαντίκα Ἰωάννη.

Δέν ὑπῆρχε οὔτε βιασύνη οὔτε καί ματαιοδοξία.

Κανείς δέν ἤθελε νά φύγη ἀπό τά λείψανα.

 Ἁπλᾶ, ἤθελε νά βρίσκεται κοντά τους, νά προσεύχεται καί νά τά ἀγγίζη.

Ἀφοῦ οἱ κληρικοί καθάρισαν τά λείψανα ἀπό τά ἀπομεινάρια τῶν ὑφασμάτων τοῦ φερέτρου καί ἀπό τά χώματα τά ὁποῖα εἶχαν ριχτεῖ κατά τήν κηδεία τοῦ Βλαντίκα Ἰωάννη, τά τοποθέτησαν καί πάλι μέσα στό ξύλινο φέρετρο.

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀντώνιος καί ἐνῶ διαβάζοταν τό Κοντάκιο τοῦ Μεγάλου Κανόνα “Ψυχή μου ἀνάστα..” σκέπασε τό πρόσωπο τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἰωάννη μέ ἕναν καινούργιο ἀέρα καί τό σῶμα του μέ ἕνα σάββανο.

Στήν συνέχεια, ὁ Βλαντίκα Ἀντώνιος ἐνημέρωσε τούς παρόντες γιά τό γεγονός ὅτι ἕνας κληρικός τῆς ἐπισκοπῆς, ὁ ἱερεύς Γιαροσλάβ Belikow, ἔχει ἕναν δίχρονο γυιό πού εἶναι βαρειά ἄρρωστος καί περιμένει νά προσκυνήσει τά λείψανα.

 Εἰδοποίησαν τόν π. Γιαροσλάβ ὁ ὁποῖος ἔφτασε μετά ἀπό λίγο στό μνῆμα μέ τό νήπιο καί ὁ γυιός του Βσέβελοντ προσκύνησε τά ἄφθορα χέρια τοῦ Βλαντίκα Ἰωάννη.

Τό ξύλινο φέρετρο μεταφέρθηκε στήν σαρκοφάγο  ἡ ὁποία στό μεταξύ εἶχε καθαρισθεῖ ἀπ;τίς σκουριές.

Τό φέρετρο σφραγίσθηκε καί καλύφθηκε μέ τόν μανδύα.

 Ἐπανατοποθετήθηκε στήν θέση του καί τό καπάκι τῆς σαρκοφάγου ἐνῶ οἱ κληρικοί ἔψαλλαν τό τροπάριο εἰς ἱεράρχας “Ὀρθοδοξίας ὁδηγέ, εὐσεβείας διδάσκαλε  καί πραότητος…”

 Στήν συνέχεια ἐψάλη λιτή γιά τούς κεκοιμημένους καί ὅλοι ἀσπάσθηκαν τόν τάφο τοῦ Βλαντίκα Ἰωάννη και μυρώθηκαν μέ τό λαδάκι ἀπό τήν κανδήλα πού βρίσκεται στόν τάφο του.

Στίς 11:15 το βράδυ, ἔφυγαν ὅλοι εὐχαριστῶντας τόν Θεό γιά τό μέγα Του πρός ἡμᾶς ἔλεος, τό ὁποῖο μᾶς ἐξεδήλωσε διά τῶν λειψάνων τοῦ μακαριστού Ἀρχιεπισκόπου Ἰωάννη, τῶν ὁποίων οἱ ὑπογραφόμενοι γίναμε μάρτυρες:

                                                  Ἀρχιεπίσκοπος Ἀντώνιος

Ἀρχιεπίσκοπος Λαύρος

Ἐπίσκοπος Κύριλλος

καί ὑπογραφές τῶν λοιπῶν μελῶν τῆς ἐπιτροπῆς

28η Σεπτεμβρίου (11 Ὀκτωβρίου ν.ἡ), 1993)

(Μετάφραση: Σ. Π. Κουτσούκος-Πάτρα 2004)

http://salograia.blogspot.gr