ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΚΑΣΟΥΜΕ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ!

Περισσότερο πρόθυμοι από την Κυβέρνηση Παπαδήμου, μεγαλύτεροι «πολιτικοί απατεώνες» από τον ΓΑΠ, ικανότεροι στην επικοινωνία απ’ όλους τους προηγούμενους και άρα περισσότερο επικίνδυνοι, αποδεικνύονται ο Αντώνης Σαμαράς και οι συγκυβερνώντες ο σοσια-ληστής Βενιζέλος και ο…αριστερός του Κ.Ι.Σ., Κουβέλης.
Στην καλύτερη περίπτωση είναι παντελώς ανίκανοι να λύσουν το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα!
Πρέπει να φύγουν! Σύνθημα που πρέπει να επαναλάβουμε στις επόμενες διαδηλώσεις, με την ευχή αυτές να γίνουν χωρίς το «πατρωνάρισμα» των συνδικαλιστών.
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ! Συντομότερα απ’ ότι έφυγε ο ΓΑΠ.
Και αυτή μου η αντίθεση προς τα πεπραγμένα τους και τα διαφαινόμενα μελλούμενα , δεν έχει πολιτικά κίνητρα αλλά αυστηρά οικονομικά και λελογισμένα εθνικά !
Εξαπάτησαν τους εύπιστους πολίτες και τους υφάρπαξαν την ψήφο, δήθεν μεμφόμενοι την μνημονιακή πρακτική και υποσχόμενοι κατά βάση ανάπτυξη.
Σήμερα αναδεικνύονται σκληρότεροι υποστηρικτές της ύφεσης , πλέον ανάλγητοι εισπράκτορες των δανειστών και παντελώς αδιάφοροι για την τύχη της χώρας και του έθνους.
Παίρνοντας θάρρος από την υποτονική χθεσινή «παρέλαση «των καλών παιδιών» έριξαν τις μάσκες και απασφαλίζουν βόμβα 14,5 δίς € (και όχι 11,5δις € όπως και πάλι απατηλά έλεγαν) η οποία θα εξαθλιώσει τα χαμηλά εισοδήματα, στα οποία πλέον ανήκει η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων.
Πρέπει πάση θυσία να φύγουν πριν καταστρέψουν εντελώς την οικονομία, δεσμεύσουν την χώρα αλλά και οδηγήσουν στην εξαφάνιση το Ελληνικό Έθνος!
Με τις ενέργειές τους:
Υπερχρεώνουν την χώρα!
«Χαρίζουν» την εθνική περιουσία
Παραχωρούν ότι απέμεινε από την Εθνική κυριαρχία
Κάνουν την χώρα ευάλωτη σε ορέξεις επίβουλων γειτόνων
Καταρρακώνουν την Εθνική Αξιοπρέπεια
Αυξάνουν υπέρμετρα την ανεργία
Διαλύουν το κοινωνικό κράτος
«Ληστεύουν» το εισόδημα του 75% του Ελληνικού πληθυσμού, ενώ το υπόλοιπο 25% ευπορεί, με τους πολιτικούς να ανήκουν στο πλουσιότερο 5%
Οδηγούν τα νέα ζευγάρια σε άρνηση τεκνοποίησης
Εξισώνουν τα δικαιώματα και το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων με εκείνο των λαθρομεταναστών.
Προετοιμάζουν μία εξαθλιωμένη εργατική τάξη.
Με κινήσεις «βιτρίνας» συνεχίζουν την εξαπάτηση των πολιτών! Παράλληλα δεν αγγίζουν ουσιαστικά το σπάταλο και αμαρτωλό κράτος!
Αυτό που υποσχέθηκε προεκλογικά ο σημερινός «Πρωθυπουργός των δανειστών», ήταν η παραγωγή πλούτου, από την φορολογία του οποίου θα διασφαλίζονταν οι πόροι για την αποπληρωμή του χρέους ή τουλάχιστον μέρος αυτού. Προς αυτήν την κατεύθυνση είχε τότε εξαγγείλει μεταρρυθμίσεις στο κράτος. Οποία εξαπάτηση!
Σήμερα και οι τρείς συγκυβερνώντες, συνεχίζουν να βολεύουν ημέτερους, η ανάπτυξη…διώκεται ή στην καλύτερη περίπτωση λιμνάζει και μοναδικός τους σκοπός είναι η αρπαγή πλούτου προς αποπληρωμή των δανειστών.
Ένα άγριο παζάρι «πάρε-δώσε» διενεργείται μεταξύ των τριών της συγκυβέρνησης, με περισσότερα από 10 αιτήματα για διορισμούς και εξυπηρετήσεις ημετέρων, να φθάνουν καθημερινά στο ιδιαίτερο γραφείου του Α. Σαμαρά από τους άλλους δύο εταίρους.
Το πολυδιαφημισμένο «κούρεμα του χρέους» το οποίο προσυπογράφηκε από τους σημερινούς «Υποτροϊκανούς αποδείχθηκε «απάτη» εις βάρος του Ελληνικού Δημοσίου, των Ασφαλιστικών Ταμείων των Νοσοκομείων και των Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, ενώ να Ελληνικά ομόλογα εις χείρας ξένων τραπεζιτών και οίκων αξιολόγησης εξοφλούνται στο 100% της αξίας τους!
Οι μόνες δεσμεύσεις που τιμούν οι τρεις συγκυβερνούντες και οι συνεργάτες τους είναι:
Η υπόσχεση προς τους εαυτούς τους και τις οικογένειές τους για πλούσια, έως ζάπλουτη διαβίωση.
Η υπόσχεση προς τους λοιπούς Βουλευτές και άλλους υψηλόμισθους βολεμένους, ότι θα θιγεί μόνον επικοινωνιακά το υψηλότατο εισόδημά τους
Η υπόσχεση προς τους μεγαλοεπιχειρηματίες ότι δεν θα θιγούν τα κέρδη τους, αντίθετα θα τα αυξήσουν.
Η δουλοπρεπής προφορική και έγγραφη υπόσχεση προς τους εκπροσώπους των δανειστών, ότι θα εφαρμόσουν μέχρις κεραίας το μνημόνιο και τις δανειακές συμβάσεις! Ότι θα προσφέρουν την χώρα και τους Έλληνες θυσία στον βωμό των τραπεζιτών και των επικυρίαρχων της νέας τάξης πραγμάτων!
Είναι περισσότερο επικίνδυνοι απ’ όλους ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ! Και για να φύγουν πρέπει να ξαναβρεθούμε εμείς οι ΑΥΘΟΡΜΗΤΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ, έξω από την Βουλή και στους δρόμους!
Πριν ο θυμός παραμερίσει την λογική!
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΚΑΣΟΥΜΕ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ!!!

Πηγή: hellasontheweb.org

ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΣ ΙΕΡΕΑΣ ΣΚΙΖΕΙ ΜΕ ΜΑΝΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ

ΕΞΟΡΓΙΣΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ: ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΣ ΙΕΡΕΑΣ ΣΚΙΖΕΙ ΜΕ ΜΑΝΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ

Αναδημοσίευση από http://www.agioritikovima.gr

Ως πότε θα ανεχόμαστε τέτοιου είδους συμπεριφορές;;;

Κατά τη διάρκεια διαδήλωσης για την βλάσφημη ταινία, που πραγματοποιήθηκε μπροστά από την Αμερικανική Πρεσβεία στο Κάιρο στις 11 Σεπτεμβρίου, ένας μουσουλμάνος κληρικός με το όνομα Αμπού Ισλάμ έσκισε και έκαψε την Αγία Γραφή μπροστά σε χιλιάδες μουσουλμάνους. Η ενέργειά του έγινε δεκτή με χειροκροτήματα και αντι-χριστιανικές επευφημίες από τους διαδηλωτές.

 

 

Στο βίντεο λέει:


0.02 το ακαταμάχητο Βιβλίο, το Βιβλίο της Αλήθειας και της Ειρήνης. Η θέση για αυτά τα λόγια και αυτό το βιβλίο είναι πάνω από τα κεφάλια επειδή είναι η πραγματική έμπνευση ... (Τοποθετεί το Κοράνι στο κεφάλι του) και ακούγονται φωνές που λένε «Allahu Akbar».

0.30 μήνυμα προς τους Αιγύπτιους Χριστιανούς. Από σεβασμό και ευγένεια προς τους Αιγύπτιους Χριστιανούς δεν θα κάνω το ίδιο όπως αυτοί έκαναν στο βιβλίο του Θεού μας, θα είμαστε γενναιόδωροι προς το μέρος σας σήμερα και θα πούμε ότι θα σας σεβόμαστε "προς στιγμήν". Θα σεβαστούμε αυτό το βιβλίο το οποίο είναι στην αραβική γλώσσα.

0:54 οι διαδηλωτές φωνάζουν "Έρχεται, έρχεται το Ισλάμ"

1.09 Ο Αμπού Ισλάμ κρατάει μια άλλη Βίβλο και λέει: Αυτό είναι το βιβλίο που το σκυλί ο Terry πιστεύει, (ο Αμερικάνος πάστορας που έκαψε το κοράνι), όπως και τα σκυλιά μαζί του, οι Αιγύπτιοι Χριστιανοί στην Αμερική.

1.19 Αμπού Ισλάμ: Σήμερα μπορώ μόνο να το σκίσω. Αρχίζει να σχίζει τη Βίβλο και ρίχνει τα φύλλα προς τον όχλο, εν μέσω ασμάτων ‘Αλλάχ Ακμπάρ’ και "Khaybar, Khaybar, Ω Εβραίοι, ο στρατός του Μωάμεθ έρχεται."

2.06 Ο Αμπού Ισλάμ λέει: σε όλους τους λάτρεις του σταυρού σε όλο τον κόσμο, δεν θα ησυχάσουμε. Σήμερα, το σκίζουμε.

2.13 ένας άνδρας με μπλε χρώμα δίπλα του καίει τη Βίβλο σηκώνοντάς την για να την δουν όλοι.

Ο Αμπού Ισλάμ λέει Salamu Aleycom (Ειρήνη μαζί σας) και φεύγει, ενώ ο όχλος φωνάζει «Khaybar, Khaybar, ω Εβραίοι, ο στρατός του Μωάμεθ έρχεται». "Εξουσίασε, εξουσίασε, ω Κοράνι». "Έρχεται, έρχεται το Ισλάμ."

Αναρτήθηκε από Πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Μανώλης 

Ο ΒΟΣΚΟΣ ΠΟΥ "ΤΙΜΩΡΗΣΕ" ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ

 Ο ΒΟΣΚΟΣ ΠΟΥ "ΤΙΜΩΡΗΣΕ" ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ

 (ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ)

Κάποτε ένας ιεροκήρυκας έκανε μια περιοδεία και περνώντας έξω από μία αγροικία, μια στάνη, λέει: «Δεν σταματάω και σ' αυτόν εδώ 
τον χριστιανό;
Κάτι θα βρω να του πω». 
Μπήκε λοιπόν Και άρχισε να του μιλάει για τον Κύριο. Πρόσεξε όμως ότι μέσα στο σπίτι δεν υπήρχαν εικόνες.
Του μίλησε λοιπόν για τις εικόνες.


-Τι είναι αυτό; ρώτησε ο χωρικός.
Έβγαλε μία ο ιεροκήρυκας από την τσεπούλα του, του την έδωσε. Του είπε να ανάβει το καντηλάκι, να κάνει προσευχή...
Τον δίδαξε αρκετά. 
Ενθουσιάστηκε ο χωρικός. Με την πρώτη ευκαιρία κατεβαίνει στην πόλη, παίρνει μια εικόνα της Παναγίας. Του άρεσε, έτσι όπως κρατούσε
το Βρέφος Ιησού. Βλέπει Και τον Άγιο Δημήτριο, καβαλάρη, με το ακόντιο. Θα τον πάρω, να χτυπάει τον εχθρό, σκέφθηκε. "Ας πάρω και αυτόν τον μακρύ γένη
«Άγιο...», ήταν ο Άγιος Νικόλαος. 
Τους έβαλε μέσα στο σπιτάκι του και άρχισε να κάνει την προσευχούλα του στην Παναγία, στον Άγιο Δημήτριο, στον Άγιο Νικόλαο.
Δεν πέρασαν πολλές ημέρες και κάποια φορά πού έλειπε, μπήκαν μέσα στο σπίτι του κλέφτες και του τα πήραν όλα. Δεν του άφησαν τίποτα. Έμειναν μόνο
οι τρεις εικόνες.
 Μπαίνει μέσα έκπληκτος, βλέπει ότι όλα του τα είχαν κλέψει. Πηγαίνει λοιπόν στην εικόνα της Παναγίας:


-Καλά, εσύ είχες να φροντίσεις το μωρό, να το πλύνεις, να το ταΐσεις, δεν προλάβαινες. Τι να πρωτοκάνεις; Το μωρό να κοιτάξεις ή τους κλέφτες...




Πάει στον Άγιο Δημήτριο.

- Κι εσύ, καβαλάρης, ώσπου να βγάλεις το άλογο από το σταύλο, να το σελώσεις, να το ετοιμάσεις, φύγανε οι κλέφτες.


- Αμ, εσύ, (απευθύνεται στον Άγιο Νικόλαο), Τι έκανες; Τίποτα δεν έκανες! Γιατί δεν φύλαγες τα πράγματα; Λοιπόν, για τιμωρία σε βγάζω έξω! 
Παίρνει την
εικόνα του Αγίου Νικόλαου και την κρεμάει έξω.


-Εδώ θα καθίσεις, μέχρι πού να έρθουν τα πράγματα πίσω! 
Την άλλη μέρα το πρωί καταφθάνουν οι κλέφτες, φορτωμένοι με τα πράγματα.


- Πάρ' τα γρήγορα, γιατί ένας γέρος μας τρέλανε στο ξύλο...

Ό Άγιος Νικόλαος επέστρεψε τα πράγματα πίσω.

πηγή

Αναρτήθηκε από Ελληνικά και Ορθόδοξα

Δήλωση δωρητή ὀργάνων μέσω τῆς νέας φοιτητικῆς ταυτότηταςΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ, ΔΩΡΗΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΝ, ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ, ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Ἀναρτήθηκε hristospanagia4

 

Στο Δελτίο Τύπου που εξέδωσε το Υπουργείο Παιδείας για την υποβολή ηλεκτρονικών αιτήσεων για την έκδοση της νέας φοιτητικής ταυτότητας αναφέρεται ότι “Σε συνεργασία με το Υπουργείο Υγείας, παρέχεται, επίσης στον φοιτητή –προαιρετικά- η δυνατότητα να περιλάβει στη νέα ταυτότητα επιπλέον στοιχεία, όπως(α) αναγραφή πιθανών αλλεργιών, και (β)δήλωση δωρητή οργάνων”. Δείτε στη φωτογραφία δείγμα φοιτητικής ταυτότητας – κάτω δεξιά η ένδειξη “ΔΩΡΗΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΝ – ORGAN DONOR”

Διαβάστε ολόκληρο το Δελτίο Τύπου

Με ένα νέο, ηλεκτρονικό και ασφαλές σύστημα που αρχίζει να λειτουργεί από τις 24/9/2012 (8π.μ), οι προπτυχιακοί και μεταπτυχιακοί  φοιτητές  όλων των Πανεπιστημίων και ΤΕΙ της χώρας θα μπορούν να υποβάλλουν την αίτησή τους για έκδοση νέας φοιτητικής ταυτότητας, από τη διεύθυνση: http://academicid.minedu.gov.gr.

Η νέου τύπου ταυτότητα διαθέτει ισχυρά χαρακτηριστικά μηχανικής αντοχής, καθώς και ασφάλειας έναντι πλαστογραφίας. Επιπλέον έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να έχει ισχύ για όσα έτη διαρκεί η φοιτητική ιδιότητα, και να καλύπτει πολλαπλές χρήσεις, επιπλέον του φοιτητικού εισητηρίου (Πάσο). Συνεπώς κάθε Ίδρυμα μπορεί  να αξιοποιήσει τις νέου τύπου ταυτότητες για την ανάπτυξη νέων, εξειδικευμένων  υπηρεσιών και εφαρμογών, με στόχο την καλύτερη εξυπηρέτηση των φοιτητών του.

Για τους πρωτοετείς φοιτητές, ειδικότερα :

• η αίτηση θα υποβάλλεται έπειτα από την ολοκλήρωση της εγγραφής τους και αφού παραλάβουν τους κωδικούς πρόσβασης στις ηλεκτρονικές υπηρεσίες  του οικείου ιδρύματος.
• Οι αιτήσεις θα εγκρίνονται ηλεκτρονικά από τις Γραμματείες των Τμημάτων και θα διαβιβάζονται κατόπιν στον Ανάδοχο,( που έχει επιλεγεί με Διεθνή Διαγωνισμό)  για την εκτύπωση, συσκευασία και διανομή στους δικαιούχους φοιτητές.

Οι φοιτητές δεν θα επιβαρύνονται για την ταυτότητά τους, εκτός από την περίπτωση ανατύπωσης λόγω απώλειας.

Σε συνεργασία με το Υπουργείο Υγείας, παρέχεται, επίσης  στον φοιτητή –προαιρετικά- η δυνατότητα να  περιλάβει στη νέα ταυτότητα επιπλέον στοιχεία, όπως

• (α) αναγραφή πιθανών αλλεργιών, και
• (β) δήλωση δωρητή οργάνων.

Το έργο υλοποιείται από το Εθνικό Δίκτυο Έρευνας και Τεχνολογίας (ΕΔΕΤ ΑΕ), φορέα του ΥΠΑΙΘΠΑ, εποπτευόμενο από την Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας.

Η χρηματοδότηση του έργου γίνεται από το ΕΠ «Ψηφιακή Σύγκλιση», με πόρους της ΕΕ και της Ελλάδας.

( Στο Δελτίο Τύπου επισυνάπτονται δείγματα των νέου Τύπου Φοιτητικών Ταυτοτήτων)

http://thriskeftika.blogspot.gr

Σύγχρονοι ομολογητές πίστεως!

Σύγχρονοι ομολογητές πίστεως!

Υπάρχουν κάποιοι έφηβοι που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν σύγχρονοι ομολογητές της πίστεως μας! 

Μιλάω για μια μειοψηφία (δυστυχώς) παιδιών που σε πείσμα των καιρών, αρνούνται να ακολουθήσουν τον τρόπο ζωής που τους επιτάσσουν μόδα, κοινωνία και ΜΜΕ!

Έχουν προτεραιότητα τους να πράττουν το θέλημα του Θεού και προσπαθούν να βαδίζουν στη ζωή τους με αυτήν την αρχή! Ίσως να μην το καταφέρνουν πάντοτε! Σημασία έχει, όμως, πως δεν χάνουν τον προσανατολισμό τους! 


Οι εποχές μας είναι δύσκολες και οι πειρασμοί αμέτρητοι, ειδικότερα για τους έφηβους! Καθημερινά βρίσκονται αντιμέτωποι με τον πονηρό που δεν σταματά να τους πολεμά! Πολεμούν τις σαρκικές επιθυμίες για να διατηρήσουν την παρθενία τους! Κι αν κάποτε θεωρούσαμε αυτονόητο την παρθενία στην εφηβική ηλικία, στην εποχή μας αυτοί που προσπαθούν να την διατηρήσουν είναι η μειοψηφία και συχνά γίνονται αντικείμενο χλευασμού και δακτυλοδεικτούμενοι! Χαρακτηρίζονται πουριτανοί και ξενέρωτοι!

Όταν, λοιπόν, κάποιος χλευάζεται επειδή πράττει το θέλημα του Κυρίου και προσπαθεί να διατηρήσει την παρθενία του, δεν λογίζεται ως ομολογία πίστεως;

Όταν αντιστέκονται στις υλικές απολαύσεις (κάπνισμα, αλκοολ, μέθη, άσκοπη σπατάλη χρημάτων κ.α.) τη στιγμή που η πλειοψηφία των νέων τις θεωρούν αυτονόητες αλλά και ως φυσιολογικό τρόπο ζωής, δεν φανερώνουν την αγάπη τους στον Χριστό μας;

Όταν δεν διστάζουν να εκφράσουν αυτήν την αγάπη τους για τον Κύριό μας δημόσια, ενώπιον καθηγητών, συμμαθητών και φίλων και πολλές φορές να "συγκρούονται" μαζί τους για να υποστηρίξουν την πίστη μας χωρίς να σκέφτονται και να υπολογίζουν το προσωπικό κόστος ή τους χαρακτηρισμούς που θα τους αποδώσουν οι άλλοι! 

Ποιός θα μπορούσε να διαφωνήσει πως αυτοί οι νέοι που ζουν μια εν Χριστώ ζωή στην εποχή μας δεν είναι ομολογητές πίστεως! 

Δεν γίνονται από μόνοι τους, αλλά ο τρόπος ζωής της σημερινής κοινωνίας τους αναγάγει σε ομολογητές! 

Όταν ζούμε σε μια κοινωνία που συνεχώς ενεργεί ενάντια στο θέλημα του Χριστού, δηλαδή αντίχριστα, έχοντας εξαλείψει τους ηθικούς φραγμούς και εξομοιώσει το καλό με το κακό, τότε, όσοι παραμένουν πιστοί στο θέλημα του Κυρίου μας δεν ομολογούν την πίστη τους; 

Η συνέχεια της ζωής τους δεν μπορώ να γνωρίζω ποιά θα είναι, όμως, γνωρίζω πως ο Χριστός μας δεν θα αφήσει αβοήθητο το ποίμνιό Του! 

Blogger

Αναρτήθηκε από anna

” Μεγάλη δύναμη ἔχει τό πετραχήλι, παιδί μου, μεγάλη δύναμη”

Ἀναρτήθηκε hristospanagia4

  Όταν λειτουργάς, νά ‘χεις υπόψη σου ότι είσαι μεσίτης. Παραλαμβάνεις από τον κόσμο πόνο, δάκρυα, ασθένειες, παρακλήσεις και τ’ αναφέρεις επάνω εις το θρόνο της θεότητος. Και μεταφέρεις κατόπιν στον κόσμο παρηγοριά, θεραπεία, ό,τι έχει ανάγκη ο καθένας. Μεγάλο αξίωμα σ’ έχει αξιώσει, παιδί μου, ο Θεός. Να το καλλιεργήσεις. Το αυτί του Θεού είναι στο στόμα του ιερέως.
Μεγάλη δύναμη έχει το πετραχήλι. Το πετραχήλι είναι ο διαλλάκτης του πεπτωκότος ανθρώπου με τον Πατέρα, με τον Δημιουργό του. Γι’ αυτό όσο μπορείς περισσότερα ονόματα να μνημονεύεις. ΄΄Οσο μπορείς περισσότερα.
Στον καιρό της Τουρκοκρατίας γύριζαν πολλοί παπάδες, άλλά ένας παπάς γύριζε και μάζευε ονόματα και τα μνημόνευε στη Λειτουργία.Και είπε ο καϊμακάκης, ο Τούρκος αστυνομικός: «Βρε, αυτός εγείρει τον κόσμο σε επανάσταση». Τον πιάνει και τον βάζει μέσα. Και στον ύπνο του φανερώνονται όλοι αυτοί που μνημόνευε και λένε: «Άκουσε, ή βγάζεις τον παπά έξω, διότι αυτός μας μνημονεύει και μας παρηγορεί, ή θα σου πάρουμε το πρώτο παιδί». ………Κι ο Τούρκος φοβήθηκε. Επί Τουρκοκρατίας. «Άντε, παπά, πάνε στο καλό», λέει, «πάνε, εγώ θα χάσω το παιδί μου;»
Μεγάλη δύναμη έχει το πετραχήλι, παιδί μου, μεγάλη δύναμη. Όσο μπορείς περισσότερα ονόματα να μνημονεύεις.Ναι, εμένα παλιά μού ‘δωσε ο π, Αρσένιος, ο παραδερφός του γερο-Ιωσήφ, κάτι ονόματα απ’ ‘οταν ήταν μετανάστης απ’ τη Ρωσία και ήρθε στην Ελλάδα. Κι εγώ τα μνημόνευα. Κι έπειτα μου λέει: «Ξέρεις, Γέροντα, τι είδα; Είδα στον ύπνο μου ότι αυτά τα ονόματα που σού ‘δωσα, πήγα στο ένα σπίτι. Λέω, πώς τα περνάς εδώ; Ε, λέει, λιγάκι, καλά, αλλά έρχεται ο παπα-Εφραίμ και μας παρηγορεί». Είναι που του μνημόνευα τα ονόματα. Ναι. Έπειτα ο άλλος: «Εσύ πώς τα περνάς;» «Ναί, έτσι κι έτσι, αλλά πέφτει λιγάκι βροχή και κρυώνω, αλλά έρχεται ο παπα-Εφραίμ, λέει, και μας παρηγορεί». Λέω: «Είναι, αδερφέ μου, τα όνόματα που μνημονεύω».
Ο παπα-Πλανάς γιατί αγίασε; Εμνημόνευε ολόκληρα χαρτιά, εμνημόνευε. Κι εγώ θυμήθηκα κάτι ονόματα και τα τοιχοκόλλησα στην Προσκομιδή. Εκεί εκ του προχείρου. Και στον ύπνο μου βλέπω, λοιπόν, ότι ήρθαν κάτι γέροι παλαιοί, με παλαιϊκά ρούχα, όπως άκουγα εγώ από την μητέρα του πατέρα μου. Λένε: «Εσύ, παιδί μου, μας έγραψες, αλλά ο Γέροντας, παιδί μου, δεν μας μνημονεύει».
-Έλα, λέω του Γέροντα, γιατί δεν τα μνημονεύεις;
-Δεν τα έβλεπα καθαρά, λέει.
-Γέροντα, αυτό κι αυτό είδα: ότι ο Γέροντας δεν μας μνημονεύει, λέει.
. Κι από τότες έλαβα προθυμία να μνημονεύω όσα ονόματα περισσότερα. Όσα ονόματα περισσότερα, περισσότερο μισθό λαμβάνεις. Αλλά αυτή είναι η μεγαλύτερη ελεημοσύνη: να ενώσεις τον άνθρωπο με τον Θεό. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ελεημοσύνη. Και μπορείς να το κάνεις. Όσα, παιδί μου, περισσότερα ονόματα μνημονεύεις, τόσο περισσότερο μισθό λαμβάνεις. Ναι.
      Ένας ιερομόναχος: Και για τα δάκρυα που είπατε; Πώς μπορεί κανείς, έτσι, νά ‘χει δάκρυα στην ώρα της Θ. Λειτουργίας;
Γέροντας: Να σου πω, εγώ τώρα έχω κάναν χρόνο που σταμάτησα, διότι δεν βλέπω, αλλά όλην την ημέρα προπαρασκευαζόμουνα για τη Θ.Λειτουργία. Να μην περιορισθείς, παιδί μου, στις ευχές της Μεταλήψεως. Διότι τη Μετάληψη τη διαβάζει και ο λαϊκός, κι ο παπάς, κι ο δεσπότης, κι ο πατριάρχης. Αλλά δεν είναι όλοι ένα. Ο κόσμος τα παραλαμβάνει έτοιμα τα Δώρα. Ενώ ο παπάς είναι χασάπης. Θυσιάζει τον Χριστό και Τον μεταδίδει κατόπιν στο πλήρωμα του λαού. Έχει μεγάλη διαφορά, δεν είναι το ίδιο. Γι’ αυτό, παιδί μου, αν θέλεις νά ‘χεις κατάσταση, μην περιορίζεσαι στις ευχές της Μεταλήψεως. Γιατί εσύ είσαι χασάπης. Σφάζεις και θυσιάζεις. Ενώ ο άλλος τον παίρνει έτοιμο τον άγιο Άρτο. Γι’ αυτό όλη την ημέρα να παρακαλάς την Παναγία, που έχεις κοντά: «Παναγία μου, αξίωσέ με να δω τι θυσιάζω, τι υπούργημα μού ‘δωσε ο Θεός. Να το αισθανθώ». Και θα σου το δώσει η Παναγία. Ναι. Άμα λειτούργησες και δεν δάκρυσες, είσαι λιγάκι… υπό μέμψιν, είσαι υπό κατάκρισιν.
Ιερομόναχος: Στενοχωριέμαι κι εγώ.
Γέροντας: Ναι. Άμα, όμως, κλάψεις στη Λειτουργία, θα καταλάβεις ότι λειτούργησες, ότι έφαγες κρέας πνευματικό, να πούμε. Αν, όμως, δεν έκλαψες είτε στην προσευχή σου, είτε στη Λειτουργία, είναι σαν να έφαγες νερόβραστο. Αν, όμως, κλάψεις, θα καταλάβεις ότι έφαγες πνευματικό κρέας.
Ιερομόναχος: Γέροντα, κανείς προσπαθεί να προετοιμάζεται όσο μπορεί, όμως βλέπει ότι ο εχθρός δεν κάθεται, δηλαδή φέρνει λογισμούς πολλές φορές αισχρούς, βλασφήμους, ρυπαρούς, Τότε τι κάνει, ας πούμε, τι πρέπει, πώς να τους αντιμετωπίσει;
Γέροντας: Άκουσε να δεις, άνθρωποι είμεθα. Ε, άνθρωποι είμεθα, δεν είμεθα άγγελοι. Φέρνει και λογισμούς αισχρούς, φέρνει και λογισμούς υπερηφανείας, φέρνει και λογισμούς κατακρίσεως, όλα. Εμείς θ’αγωνιζόμαστε.
      Άλλη φορά ήρθε κάποιος εδώ πέρα και με την ομιλία προβήκαμε σε κατάκριση. Έπειτα πάω να λειτουργήσω και δεν μπορώ να πω τις ευχές. Βρε, τι έκανα; λέω. Μπρος! Ήρθε ο τάδε γείτονας και κατακρίναμε κάτι δεσποτάδες και το αυτό. Απάνω στη Λειτουργία, λειτουργώντας, λέω: «Θεέ μου, συγχώρεσέ με. Συγχώρεσέ με, Θεέ μου. Έσφαλα, Θεέ μου. Για ποιον είναι το “έσφαλα”, Θεέ μου; Υπάρχει και για μένα συγχωρητική ευχή», λέω. «Ε, καλά, Θεέ μου, ευλόγησον». Και στο τέλος ειρήνευσα και λέω: «Αμα θέλεις άλλη φορά, κατάκρινε!»
Μεγάλο πράγμα είναι, μεγάλο κακό είναι η κατάκρισις. Ε, ως άνθρωποι θα σφάλλουμε, παιδί μου. Αλλά τι; Και η εξομολόγησις είναι μυστήριο, παιδί μου.
      Εγώ μόνο το Γυμνάσιο έβγαλα, δεν πήγα παραπάνω. Κι έγραψα όλους τους συμμαθητάς μου, όλους τους καθηγητάς μου, τους δασκάλους από την πρώτη Δημοτικού μέχρι την τελευταία τάξη του Γυμνασίου. Και όταν τα μνημονεύω, πόση χαρά λαμβάνω! Ξέρεις πόση χαρά λαμβάνω; Διότι μνημονεύω εκείνους, οι οποίοι με έκαναν άνθρωπο καλό. Τώρα, επειδή έχω ένα χρόνο που δεν πάω στη Λειτουργία, γιατί δεν ακούω, και θέλω να μνημονεύσω πάλι εκείνα τα ονόματα, και λίγο-λίγο πάλι τα θυμάμαι, αυτοί οι άνθρωποι ωφελούνται. Γι’ αυτό, παιδάκι μου, θέλεις να σωθεί η ψυχή σου δωρεάν; Όσα μπορείς περισσότερα ονόματα να μνημονεύεις.
      Μεγάλη παρρησία έχει το πετραχήλι, μεγάλη παρρησία. Γι’ αυτό, παιδάκι μου, θες ν’ αποκτήσεις κατάσταση; Άμα λειτουργήσεις και δεν κλάψεις, κάπου έπταισες, κάπου έκανες λάθος. Εγώ όλη την ημέρα προπαρασκεύαζα τον εαυτό μου για την ώρα της Λειτουργίας. Κι όταν έμπαινα στη Λειτουργία, δεν μπορούσα να σταματήσω τα δάκρυα. Ναι! Πολλές φορές δηλαδή είδα και απάνω στην αγία Τράπεζα σώμα νεκρό, να πούμε, σαν σε έκσταση, σώμα νεκρό.
      Ιερομόναχος: Εγώ, Γέροντα, ήμουνα είκοσι χρόνια απλός μοναχός. Και είναι αλήθεια, όταν έγινα παπάς, μετά δυσκολεύτηκα, δεν μπορούσα να συνηθίσω ότι ήμουνα ιερεύς. Και από την άλλη μέρα που έγινα παπάς με πολέμησε ο διάβολος με λογισμούς, με αγωνία, με φόβο, με αυτά, με πάλεψε πολύ με αυτά.
Γέροντας: Ε, τη δουλειά του κάνει αυτός. Τη δουλειά του, αλλά κι εμείς θα κάνουμε τη δουλειά μας. Εκεί εις την Παναγία, να παρακαλάς την Παναγία, παιδί μου, διότι όλοι οι Άγιοι παρακάλεσαν την Παναγία. Δεν δίνεται ένα χάρισμα από τον Θεό εις τον άνθρωπο, ει μη διά μέσου της Παναγίας. Η Παναγία μοιράζει τα χαρίσματα στον κόσμο, η Παναγία τα μοιράζει.
Ιερομόναχος: Κι έτσι εθαύμασα. Λέω, πως ο διάβολος ούτε τη Θ. Λειτουργία δεν φοβάται, με τους λογισμούς του, με αισχρά, με το ένα, με το άλλο.
Γέροντας: Δεν λείπουν, παιδί μου, αυτά τα πράγματα. Δεν λείπουν.
Ιερομόναχος: Περιφρόνηση χρειάζεται…
Γέροντας: Περιφρόνηση. Ε, τη δουλειά του κάνει αυτός, παιδί μου, τη δουλειά του κάνει. Αλλά εμείς τη δουλειά μας, τη δουλειά μας.
Γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης.
http://www.myriobiblos.gr
http://www.inagiounikolaoutouneou.gr

Ο υπόγειος πόλεμος στον Ελληνισμό

Ποιοι θέλουν να «τελειώνουν» με την Ελλάδα και γιατί!

Ο υπόγειος πόλεμος στον Ελληνισμό από ύποπτα αμερικανικά παράκεντρα για να χτυπηθούν η γλώσσα, η θρησκεία και ο πολιτισμός

Tου Λουκιανού Κάλλιμπαν

Τον αποκαλούν νεκροθάφτη της ενιαίας Κύπρου κι όχι άδικα. Χάρη σ’ αυτόν τα ασκέρια του «Αττίλα» με κάθε λογής αγαρηνό επέδραμαν στη Μεγαλόνησο για να επιβάλλουν την πιο πρόστυχη Κατοχή και προσβολή του Ελληνισμού στη νεώτερη ιστορία. Τώρα, παρά τα 89 χρόνια του εξακολουθεί να απασχολεί τον Τύπο με ιδεοληψίες περί παραδειγματικού αφανισμού ο,τιδήποτε ελληνικού.

Ο Χένρυ Κίσσινγκερ είναι το πρόσωπο πίσω από μια ολόκληρη γενιά διπλωματών του Σταίητ Ντηπάρτμεντ οι οποίοι έχουν γαλουχηθεί με τις αρχές του για την αμερικανική διπλωματία και πολιτική που πρέπει να επιβληθεί παντού.

Υψηλά στελέχη της αμερικανικής πολιτικής σκηνής -τα οποία έγιναν γνωστά στη χώρα μας- συνετέλεσαν εν πολλοίς στις ανακατατάξεις που έχουν σημειωθεί στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, όπως λ.χ. η διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας και η δημιουργία του υποτιθέμενου ανεξάρτητου Κοσσυφοπεδίου. Γνωστότερος απ’ όλους είναι ο συγχωρεμένος (από τον Δεκέμβριο του 2010) Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, ο οποίος είχε εμπλακεί ενεργά με το Γιουγκοσλαβικό (και ήταν ο πατέρας της συμφωνίας στο Ντέιτον το 1995), το Κυπριακό και όλες τις δύσκολες αποστολές του Σταίητ Ντηπάρτμεντ.

Ο κ. Κίσσινγκερ αποτελεί τον μέντορα και της σημερινής υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ κ. Χίλαρυ Κλίντον σχετικώς με την αντίληψη που πρέπει να έχει η Ουάσινγκτον περί τη διπλωματία. «Είναι η τέχνη της πειθούς, της συνηγορίας και του επιχειρήματος στην παγκόσμια αρένα για την αντιμετώπιση κοινών ανησυχιών και την εξυπηρέτηση κοινών στόχων...», έχει απαντήσει η κ. Κλίντον στην ερώτηση τι είναι διπλωματία.

Η Τέχνη της «Πειθούς»

Η τέχνη της… «πειθούς» που δίδαξε ο γερμανοεβραϊκής καταγωγής κ. Κίσσινγκερ μπορεί να αρχίζει με ένα τηλεφώνημα στον αόρατο δικτάτορα κ. Δημήτρη Ιωαννίδη ώστε να αφήσει λυτή τη λαιμαριά ενός αδίστακτου για μάταιη δόξα, όπως ο Νικόλαος Σαμψών, για να ανατρέψει τον Μακάριο. Η «πειθώς» μπορεί να επικεντρώνεται με ένα τηλεφώνημα του Κίσσινγκερ στον αείμνηστο Κωνσταντίνο Καραμανλή στις 22 Ιουλίου 1974 να μη εμπλοκή της Ελλάδος ώστε να μη γενικευθεί η ένταση στην Κύπρο. Όπως και να γίνει αφήνει πίσω της αίμα, ορφανά, πρόσφυγες, πονεμένους.

Η Κύπρος δεν ήταν η αρχή. Ήταν η επιβεβαίωση όσων θα προκαλούσε το σχέδιο του Κίσσινγκερ να «πείσει» την Ευρώπη για την αναγκαιότητα της Pax Americana. Ο βιασμός του κυπριακού Ελληνισμού από τους βασιβουζούκους του «Αττίλα», στα ίδια μέτρα και σταθμά των διώξεων που υπέστησαν οι Έλληνες στην Κωνσταντινούπολη (1955 και 1964) και στην Αίγυπτο (εθνικοποιήσεις Νάσερ από το 1957), μαρτυρά και κάτι ακόμα.

Ο μυστικοπαθής πρώην σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ και ο άνθρωπος για τις «βρώμικες δουλειές» του Προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον έδειξε τις πραγματικές προθέσεις μιας γραφειοκρατικής κάστας στην Ουάσινγκτον που δεν θέλουν επ’ ουδενί λόγο να υπάρχει η Ελλάδα ή ο Ελληνισμός ή ο,τιδήποτε ελληνικό.

Αυτή η χώρα στο επίκεντρο της ευρασίας αποτέλεσε το μήλον της έριδος από τις αρχές του 20ου αιώνα σε κάθε είδους υπηρέτη των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων.

Ιστορικά παραδείγματα

Η ιστορία διδάσκει πώς από την ομοψυχία στους Βαλκανικούς Πολέμους η Ελλάδα οδηγήθηκε στο Διχασμό και την εμπλοκή στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο με «εκστρατευτικά σώματα» που έφθασαν στην Ουκρανία και δεν γύρισαν ποτέ. Στόχος της Αντάντ, τότε, ήταν τα πετρέλαια στη Μοσούλη (σ.σ. τυχαίο;) αλλά και ο έλεγχος της ασταθούς (εν μέρει) μπολσεβικικής Ρωσίας. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά: από τα ύψη της Μικρασιατικής Εκστρατείας και την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών στην Καταστροφή του ’22, στον πόνο και στην προσφυγιά.

Το ίδιο συνέβη και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Από το στεντόρειο «Όχι» στους κατακτητικούς βρυχηθμούς των φασιστών του Ντούτσε και την εποποιΐα του 1940 – 1941 με την οποία απελευθερώθηκε για δεύτερη φορά μετά το 1914 η Βόρειος Ήπειρος, μετά την αποχώρηση των Κατακτητών οι εκφραστές της Νέας Εποχής θέλησαν να τη διχάσουν με τον Εμφύλιο και το αίμα έως ότου πέρασε το 1951 στη σφαίρα επιρροής των Αμερικανών.

Έχει περάσει σαν αφήγηση μια συζήτηση του ιστορικού εκδότη της «Αθηναϊκής» Γιάννη Παπαγεωργίου με τον πρέσβυ των ΗΠΑ στην Αθήνα Τζον Πιουριφόι για τους Έλληνες, λίγο καιρό μετά την τραγική εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη, το 1952. «Ξέρεις γιατί οι Πόντιοι έχουν σαν έμβλημά τους τον αετό; Συμβολίζει τον ατίθασο και υπερήφανο χαρακτήρα των Ελλήνων. Τη μια μπορεί να απογειωθεί σε δυσθεώρητα ύψη και σε μια στιγμή να πέσει τόσο χαμηλά που θα κινδυνεύσει ακόμα και η ύπαρξή του» είχε πει ο Παπαγεωργίου και το παιδί – θαύμα της αμερικανικής διπλωματίας στη μετά Τρούμαν εποχή είχε μείνει με ανοικτό το στόμα.

Κάπως έτσι πρέπει να ένοιωθε κι ο κ. Χένρυ Κίσσινγκερ όταν μάθαινε τι συνέβαινε σ’ αυτή τη χώρα των ατίθασων που έστελναν μεραρχίες στην Κύπρο, έδειχναν ανάπτυξη και προκοπή. Πού στηρίζονταν; Σε πατροπαράδοτες αρχές και αξίες που συνδέονταν με την οικογένεια, τη γλώσσα, τη θρησκεία και εν γένει με τον πολιτισμό.

«Αχίλλειος πτέρνα» οι ενδοτικοί

Αχίλλειος πτέρνα του Ελληνισμού αποτελεί από τα αρχαία χρόνια η πολιτική ηγεσία. Εκεί στόχευσε ο αποκαλούμενος «πατριάρχης» της αμερικανικής διπλωματίας, κάτι το οποίο μπορεί να καταλάβει κανείς από τα αρχεία των προφορικών συνεντεύξεων (Oral Histories Collection) του Σταίητ Ντηπάρτμεντ με όσα λένε διπλωμάτες που υπηρέτησαν στην Αθήνα, στη Λευκωσία και στην Άγκυρα στο κρίσιμο διάστημα από το 1963 έως το 1976.

Ειδικά τα αρχεία που αναφέρονται στην επίσκεψη του κ. Στυλιανού Παττακού στις ΗΠΑ τον Μάρτιο του 1969 έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Στις επαφές με τον τότε Πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον και τον τότε υπουργό Εξωτερικών κ. Χένρυ Κίσσινγκερ κι ενώ ο κόσμος καιγόταν, ο εκπρόσωπος των Αθηνών ανέλυε τους μύθους του Αισώπου!

Δεύτερο σημείο αδυναμίας ήταν η Κύπρος, όπου ο Ελληνισμός δοκιμάστηκε περισσότερο από κάθε άλλη περιοχή. Οι τεράστιες ευθύνες του τότε πρέσβυ των ΗΠΑ στην Αθήνα Χένρυ Τάσκα, ίσως με την υπόδειξη του Κίσσινγκερ, οδήγησαν στη σημερινή Κατοχή αλλά και σε ένα δόγμα που προσβάλλει διαχρονικά τον Ελληνισμό.

Ο αείμνηστος Παύλος Μπακογιάννης

Κατά μία εκδοχή, λίγο καιρό μετά ο αείμνηστος Παύλος Μπακογιάννης ανέφερε στην ελληνική εκπομπή του βαυαρικού ραδιοφώνου ότι ο Κίσσινγκερ εκμυστηρεύτηκε στα μέλη του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου της Νέας Υόρκης ένα σκοτεινό σχέδιο της κυβέρνησης Νίξον, το οποίο πιθανώς ακολουθείται ως σήμερα.

«Ο ελληνικός λαός είναι ατίθασος και γι' αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ, δηλαδή, να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ», φέρεται να έχει δηλώσει ο Κίσσινγκερ. Κάτι τέτοιο θα είχε φανταστεί ο Μενέλαος Λουντέμης όταν έγραψε τους «Αρχιτέκτονες του Τρόμου».

Ο λόγος είναι προφανής. Ο επιφανής Βρετανός συγγραφέας (και πρώην στέλεχος του Φόρειν Όφις στα Βαλκάνια) κ. Τζων Τζούλιους Νώργουϊτς αναφέρει ότι «ο Ελληνισμός έχει αποτελέσει το λιμενοβραχίονα του πολιτισμού που προστάτευσε την Ευρώπη από τα κύματα αλλεπάλληλων επιδρομών από βαρβάρους παρότι δέχθηκε επιδρομές κι από τους ευρωπαίους. Έμεινε φάρος φωτός και πολιτισμού χάρη στη γλώσσα, τη θρησκεία και τον πολιτισμό του». Αναλόγως, ο μεγάλος Σουηδός ελληνιστής καθηγητής Στούρε Λίννερ συνδέει την ύπαρξη της σημερινής Ελλάδας στα κοινά χαρακτηριστικά που διατήρησε ο λαός της διά μέσω των αιώνων με τον πολιτισμό: η γλώσσα, η θρησκεία, οι θεσμοί όπως η οικογένεια.

Τι παραδέχθηκε ο Κίσσινγκερ

Παντού υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής, τον οποίο αναγκάσθηκε να παραδεχθεί και ο κ. Κίσσινγκερ σε ένα συνέδριο μάνατζμεντ στο Παρίσι το 1992, όταν ρωτήθηκε για το Σκοπιανό. «Η Ελλάς έχει δίκιο για το όνομα. Το λέγω αυτό γιατί εγώ ξέρω ιστορία, που δεν ξέρουν οι υπουργοί και αξιωματούχοι στην Ουάσιγκτον. Το ισχυρό όπλο της Ελλάδας, είναι η Ιστορία», παραδέχθηκε. Κι αυτή η δήλωση δεν επιδέχεται αμφισβήτησης αφού είναι καταγεγραμμένη στο ντοκουμέντο «Ιστορική αλήθεια για τη Μακεδόνια», το οποίος συνέταξε ο πρώην υπουργός Μακεδονίας – Θράκης κ. Νικόλαος Μάρτης.

Τα αποτελέσματα της τακτικής ορισμένων παράκεντρων να αφελληνίσουν τούτον τον τόπο είναι προφανή. Κάποιοι προσπαθούν να αποχαυνώσουν, να αποχριστιανίσουν, να εκπορνεύσουν συνειδησιακά και ηθικά τη νέα γενιά.

Αποχριστιανίζουν το λαό στο όνομα δήθεν της πολυπολιτισμικότητας. Καλλιεργούν μέσα από τα σήριαλ μια νοοτροπία που δεν θέλει τη δημιουργία πατροπαράδοτων οικογενειών αλλά γάμων εν είδει συνεταιρισμού και συναλλαγής. Τα ναρκωτικά, ελαφρά και βαριά, είναι «μόδα» για να προωθηθούν οι πιο ανήθικες αντιλήψεις. Η ξετσιπωσιά ρέει σαν εμετός σε σελίδες «κοινωνικής δικτύωσης» στο όνομα του χρήματος ή της καλοπέρασης.

Και το κυριότερο: Αλλάζουν επιτηδευμένα την ιστορία και καταργούν την ελληνική γλώσσα με την επίφαση της απλοποίησης!

Η αντίσταση

Υπάρχουν ανώτεροι και κατώτεροι πολιτισμοί. Ο κ. Κίσσινγκερ και οι θιασώτες του επιλέγουν να οδηγήσουν στη δεύτερη κατηγορία του Νεοέλληνες, αν και πάντα θα υπάρχει το λήμμα όπως περιγράφεται στην Αγία Γραφή.

Το «λήμμα» είναι η ισχυρά μειοψηφία που αντιστέκεται και αντιγράφει τη «Μοναξιά του σχοινοβάτη» λέγοντας:

«Θα μείνω εδώ και θα υπάρχω όπως μπορώ,

και για το πείσμα σας γουρούνια θα αντέχω,

θα περιμένω άλλες μέρες»…

Γιατί έτσι είμαστε οι Έλληνες: ισχυρογνώμονες, απείθαρχοι και υπερήφανοι!

πηγη Newsbomb.gr.

Ευχή κατά της Βασκανίας

Ευχή κατά της Βασκανίας

Κύριε ο Θεός ημών, ο Βασιλεύς των αιώνων, ο παντοκράτωρ και παντοδύναμος, ο ποιών πάντα και μετασκευάζων μόνω τω βούλεσθαι, ο την επταπλάσιον κάμινον και την φλόγα την εν Βαβυλώνι εις δρόσον μεταβαλών και τους αγίους σου τρείς Παίδας σώους διαφυλάξας^. ο ιατρός και θεραπευτής των ψυχών ημών, η ασφάλεια των εις σε ελπιζόντων, σου δεόμεθα και σε παρακαλούμεν, απόστησον, φυγάδευσον και απέλασον πάσαν διαβολικήν ενέργειαν, πάσαν σατανικήν έφοδον και πάσαν επιβουλήν, περιέργειάν τε πονηράν και βλάβην και οφθαλμών βασκανίαν των κακοποιών και πονηρών ανθρώπων από του δούλου σου ( τούδε) και ή υπό ωραιότητος ή ανδρείας ή ευτυχίας ή ζήλου και φθόνου ή βασκανίας συνέβη, αυτός, φιλάνθρωπε Δέσποτα, έκτεινον την κραταίαν σου χείρα και τον βραχίονά σου τον ισχυρόν και ύψιστον και επισκοπών επισκόπησον το πλάσμα σου τούτο και κατάπεμψον αυτώ Άγγελον ειρηνικόν, κραταιόν, ψυχής και σώματος φύλακα, ός επιτιμήσει και απελάσει απ΄αυτού πάσαν πάσαν πονηράν βουλήν, πάσαν φαρμακείαν και βασκανίαν των φθοροποιών και φθονερών ανθρώπων^. ίνα υπό σου ο σός ικέτης φρουρούμενος, μετ΄ευχαριστίας ψάλλη σοί^. «Κύριος εμοί βοηθός και ου φοβηθήσομαι τί ποιήσει μοι άνθρωπος»^. και πάλιν^. «Ου φοβηθήσομαι κακά, ότι συ μετ΄ εμού ει^. ότι συ εί ο Θεός, κραταίωμά μου, ισχυρός εξουσιαστής, άρχων ειρήνης, πατήρ του μέλλοντος αιώνος». Ναι, Κύριε ο Θεός ημών, φείσαι του πλάσματός σου και σώσον τον δούλον σου από πάσης βλάβης και επηρείας της εκ βασκανίας γινομένης, και ανώτερον αυτόν παντός κακού διαφύλαξον^. πρεσβείαις της υπερευλογημένης, ενδόξου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, των φωτοειδών Αρχαγγέλων και πάντων σου των Αγίων. Αμήν.

ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΔΗΜΑΡ.. ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΩΣ ΔΗΘΕΝ «ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» ΤΗΝ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!!!

  aktines.blogspot.gr

Γράφει ο Διονύσης Μακρής

Την κατάργηση των άρθρων του Ποινικού Κώδικα ( 198-199) που αναφέρονται στην κακόβουλη βλασφημία των θείων στις ποινές αυτών που βλασφημούν τον Χριστό, την Παναγία, τους Αποστόλους και τους Αγίους ζητά ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΔΗΜΑΡ με πρόταση που κατέθεσαν στη Βουλή οι βουλευτές τους Πέτρος Τατσόπουλος και Μαρία Γιαννακάκη αντίστοιχα!!! Η τελευταία μάλιστα έθεσε ερώτημα που αφορά τη σύλληψη τριών «ηθοποιών» που συμμετείχαν στη βλάσφημη θεατρική παράσταση Corpus Christi, τον περασμένο Ιούνιο, στην οποία παρουσιάζονταν ο Χριστός και οι 12 Απόστολοι ως ανώμαλοι (κίναιδοι-ομοφυλόφιλοι)!!!
Μάλιστα τη βλάσφημη παράσταση πρόκληση για κάθε Ορθόδοξο και όχι μόνο Χριστιανό, την οποία καταδίκασε και η Ιερά Σύνοδος ανεβάζουν και πάλι οι ίδιοι συντελεστές τον Οκτώβριο προκαλώντας κατά την προσωπική μας άποψη κάθε συνετό θρησκευόμενο άνθρωπο. Πιθανόν να θέλουν να εκμεταλλευτούν την διάσταση που έλαβε η κινηματογραφική ταινία που βλασφημούσε τον Μωάμεθ και να αποσκοπούν σε κέρδη μέσω της προώθησης της ανωμαλίας και της προβολής της ανηθικότητας και προπαντός της βλασφημίας των θείων!

Στην προσπάθεια να προβάλλουν ως δήθεν τέχνη την βλασφημία του Θεού ανακάλυψαν κι’ άλλους ένθερμους υποστηρικτές και θιασώτες και εκφραστές της ανωμαλίας που μεθοδευμένα και συστηματικά επιδιώκουν να αντικαταστήσουν τα χρηστά ήθη στην ευλογημένη χριστιανική ορθόδοξη Ελλάδα με την μεσαιωνική ανηθικότητα, την οποία με περίσσιο θράσος παρουσιάζουν ως δήθεν ελευθερία. Μάλιστα ορισμένοι από αυτούς, όπως οι προαναφερόμενοι είναι και βουλευτές στο ελληνικό Κοινοβούλιο!
Εύλογα λοιπόν θα μπορούσε να αναρωτηθεί και να ρωτήσει ένας απλός πολίτης για το πως θα ονομάζαμε τους υποστηρικτές της ανηθικότητας και ανωμαλίας;...

Οι Χριστιανοί ως υπέρμαχοι της ελευθερίας μπορούν να διαφωνούν με τα πιστεύω όλων των ανωτέρω αλλά τους ανέχονται και δεν βλασφημούν ούτε τις θρησκευτικές (αν έχουν) ή φιλοσοφικές πεποιθήσεις τους ούτε καν τους ίδιους και τις οικογένειες τους. Τους σέβονται, όπως ορίζει ο ευαγγελικός λόγος, θεωρώντας τους ως ασθενείς και προσεύχονται αδιαλείπτως για την ίαση τους.
Αυτοί απ’ την άλλη λειτουργώντας ως πειθήνια όργανα του μυστηρίου της ανομίας όχι μόνο δεν επιδεικνύουν τον δέοντα σεβασμό αν και παρουσιάζονται ως δημοκράτες αλλά αντιθέτως βλασφημούν τα πιστεύματα των χριστιανών προβάλλοντας την ανωμαλία και την ανηθικότητα... Απορώ για το πως παρουσιάζονται και ονομάζονται σήμερα ως «ηθοποιοί» (ποιώ το ήθος) οι προβάλλοντες την ανηθικότητα και την ύβρη του Θεού;

Εκ των πραγμάτων λοιπόν διαπιστώνεται πως η ανάπτυξη της αριστερίζουσας κυρίως αλλά όχι μόνο μεσαιωνικής ψευτοκουλτούρας συνδέεται με την προσπάθεια μίας πρωτοφανούς πολεμικής κατά της Ορθόδοξης Εκκλησίας, της παράδοσης αλλά και της ιστορίας του ελληνικού πιστού λαού. Ως εκ τούτου μετά την πρόταση της γνωστής βουλευτού της ΔΗΜΑΡ κ. Ρεπούση για κατάργηση του εκκλησιασμού των μαθητών ακολουθεί αυτή του συναδέλφου της Πέτρου Τατσόπουλου (ΣΥΡΙΖΑ), γνωστού από τα ανιστόρητα ατοπήματά του για την εθνική παλιγγενεσία του 1821 σε συγκεκριμένα ντοκιμαντέρ που παρουσίασε ο τηλεοπτικός σταθμός Σκάι αλλά και της επίσης συναδέλφου της Μαρίας Γιαννακάκη (ΔΗΜΑΡ)!
Την ώρα λοιπόν που μωαμεθανοί σε όλον τον κόσμο αντιδρούν για μία ταινία που θίγει το «θηρίο της ασεβείας», δηλαδή το Ισλάμ σύμφωνα με τον Άγιο Αναστάσιο τον Γόρδιο, οι ψευτοκουλτουριάδες του απατηλού ευρωπαϊκού διαφωτισμού επιχειρούν να εντυπωσιάσουν τους εκφραστές της ανομίας με αλλεπάλληλες επιθέσεις κατά της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Στην ουσία το όλο εγχείρημα εκτός από τους αμιγώς ιδιοτελείς στόχους τους αποβλέπει στη συστηματική νομιμοποίηση της ασέβειας προς τον τριαδικό Θεό! Και αυτό γιατί εδώ και τριάντα σχεδόν χρόνια όλοι αυτοί που έφεραν την ψευτο-ετικέτα του «προοδευτικού» και του δήθεν δημοκράτη ευθύνονται κατά πολύ για την πνευματική κρίση, η οποία αποτέλεσε τη βάση και τη γενεσιουργό αιτία της οικονομικής κρίσης που μαστίζει σήμερα την χώρα μας. Η αποποινικοποίηση λ.χ. της μοιχείας με την ταυτόχρονη διαφήμιση αυτής, η διάδοση και ενίσχυση της πορνείας, η στήριξη εκ του ασφαλούς της παρανομίας (βλ. λαθρομετανάστευση), η προσπάθεια που καταβάλλουν να νομιμοποιήσουν την ανωμαλία (βλ. κιναιδισμός η ομοφυλοφιλία), η υπεράσπιση της βλασφημίας του Θεού αποτελούν το διαβρωτικό έργο των ανωτέρω και μίας σειράς ομοίων μ’ αυτών που στην κυριολεξία κλονίζουν συθέμελα την ελληνική οικογένεια και ολόκληρο το Έθνος μας.


Σ’ άλλες εποχές που ο λαός μας θωρακιζόταν με την ορθόδοξη πίστη και λειτουργούσε στην καθημερινότητά του με τον ευαγγελικό λόγο, όλοι αυτοί θα αποτελούσαν βδέλυγμα και θα απομονώνονταν. Σήμερα όμως, που το πρότυπο ζωής δεν είναι ο Χριστός αλλά τα προϊόντα που προβάλλουν οι οίκοι της ανομίας η κάθε «βλακωδέστατη» πρόταση που διατυπώνεται ως επακόλουθο του μοντέλου διαφθοράς και σήψης έχει την τάση να διαφημίζεται. Ο τηλεοπτικός σταθμός «Αντένα» για παράδειγμα δεν αναφέρθηκε στη φοβερή βλασφημία του Χριστού και των Αποστόλων από μία αράδα δύστυχων νεαρών που σε θεατρικό έργο τους παρουσίαζε ως ομοφυλόφιλους, τον περασμένο Ιούνιο αλλά με ευκολία χαρακτήρισε ως χυδαία την ταινία που ξεσήκωσε τους οπαδούς του θηρίου της ανομίας, του Ισλάμ.

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ σε ανακοίνωσή του περί της πρότασης του βουλευτή Πέτρου Τατσόπουλου μεταξύ άλλων σημειώνει ότι: «Εάν είχε την νομική εμπειρία και κρίση ο κ. Τατσόπουλος θα μπορούσε να κατανοήση ότι τα δύο αυτά άρθρα του Ποινικού Κώδικα τίθενται από τον Ποινικό Νομοθέτη στο κεφάλαιο του Ποινικού Κώδικα «επιβολή της θρησκευτικής ειρήνης» που σημαίνει ότι τα συγκεκριμένα άρθρα ακριβώς σε αυτό στοχεύουν, στην διατήρηση της κοινωνικής συνοχής και της θρησκευτικής ειρήνης μεταξύ των πολιτών αδιακρίτως θρησκευτικής παραδοχής, διότι η ποινική καταστολή απειλείται για την κακόβουλη βλασφημία του θείου και την καθύβριση των γνωστών κατά το Σύνταγμα εν Ελλάδι θρησκειών, δηλ. των μη εχουσών «κρύφια δόγματα».

Επομένως δεν τιμωρείται η αρνητική κριτική κατά του Θεού η η άρνησις η αμφισβήτησις της υπάρξεως Του, ως και η κριτική των εν Ελλάδι ανεκτών θρησκειών αλλά η κακόβουλος βλασφημία η δημοσία γενομένη, διότι αντιλαμβάνεται κάθε εχέφρων την διαλυτική για την κοινωνική συνοχή και ειρήνη των πολιτών δυναμική μιας τέτοιας ανιέρου πρακτικής, η οποία μπορεί ευκόλως να οδηγήση σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις βίας, εφ’ όσον η κακόβουλος βλασφημία του Θεού συμπαρασύρει αναποδράστως και τους πιστεύοντας και λατρεύοντας Αυτόν.

Συνεπώς η πρότασις του κ. Τατσόπουλου και του κόμματος που εκπροσωπεί αποδεικνύεται και ανεπέρειστη και κοινωνικά, συνταγματικά και νομικά αβάσιμη και επικίνδυνη και επιβεβαιεί δια μία εισέτι φορά ότι οι εκπρόσωποι του Έθνους στο Κοινοβούλιο δεν μπορεί να είναι άμοιροι νομικής παιδείας και γνώσεως.

Ωστόσο θα μπορούσα να συμπαραταχθώ με την άποψη του κ. Τατσόπουλου υπό μία αυστηρά αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση, μαζί με την τυχόν αποποινικοποίηση της κακόβουλης βλασφημίας του Θεού και των Θρησκευμάτων να αποποινικοποιηθή και η κακόβολη βλασφημία, εξύβριση, συκοφαντική δυσφήμηση του κ. Τατσόπουλου, των γονέων του και των ηγαπημένων προσώπων του. Αλλά ο δημοκράτης κ. Τατσόπουλος κάτι τέτοιο δεν εσκέφθη να το προβάλη».

Νικόλαος Πλαστήρας, πρωθυπουργός της Ελλάδας

"Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε ...τηλέφωνο;(!)"

(Νικόλαος Πλαστήρας, πρωθυπουργός της Ελλάδας με άνεργο αδερφό....) ΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΔΕΛΦΟΙ !! ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΞΙΖΕΙ ΠΟΛΛΑ !!!!!

Η φτώχεια του πρώην πρωθυπουργού Ν. Πλαστήρα, δεν αποτελεί παράδειγμα για τους σημερινούς κηφήνες της πολιτικής! "Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο", είχε πει, ενώ ο αδελφός του ήταν άνεργος. Μεταφέρουμε μερικά από τα πολλά αξιόλογα συμβάντα της ζωής του, τα οποία χαρ

ακτηρίζουν τον άνδρα και τον καθιστούν πρότυπο, παράδειγμα προς μίμηση για παλιότερους αλλά και σημερινούς, δεδομένου ότι, τόσο ο ίδιος όσο και άλλοι, έμπαιναν πλούσιοι στην πολιτική και έβγαιναν πάμφτωχοι.

Ο αείμνηστος Ανδρέας Ιωσήφ - πιστός φίλος του - αναφέρει:
Ο στρατηγός είχε απαγορεύσει στους δικούς του να χρησιμοποιούν το όνομα "Πλαστήρας" όπου κι αν πήγαιναν. Ο αδελφός του ήταν άνεργος. Το εργοστάσιο ζυθοποιίας «ΦΙΞ» ζητούσε οδηγό κι εκείνος έκανε αίτηση. Ο αρμόδιος υπάλληλος τον ρώτησε πώς λέγεται: Κι επειδή αυτός δίσταζε να πει το όνομά του, ενθυμούμενος την εντολή του στρατηγού, τον ξαναρώτησε και δυο και τρεις φορές, ώσπου αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι τον λένε Πλαστήρα. Παραξενεμένος ο υπεύθυνος ζητάει να μάθει αν συγγενεύει με το στρατηγό και πρωθυπουργό. Μετά από πολύ δισταγμό του αποκαλύπτει ότι είναι αδελφός του. Αφού η αίτηση, ικανοποιήθηκε, παρακάλεσε να μη το μάθει ο αδελφός του. Ο στρατηγός το έμαθε κι αφού τον κάλεσε αμέσως στο σπίτι του τον επέπληξε και του απαγόρευσε να αναλάβει αυτή την εργασία λέγοντάς του: «Αν έχεις ανάγκη, κάτσε εδώ να μοιραζόμαστε το φαγητό μου». Και δεν πήγε.

Ο Πλαστήρας ήταν άρρωστος -έπασχε από φυματίωση - κι έμενε σ' ένα μικρό σπιτάκι στο Μετς, κοντά στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Του πρότειναν να του βάλουν ένα τηλέφωνο δίπλα στο κρεβάτι αλλ' αυτός αρνήθηκε λέγοντας: «Μα τι λέτε; Η Ελλάδα πένεται κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο;».

Πολλές φορές με τρόπο έστελνε και αγόραζαν ψωμί, ελιές και λίγη φέτα. Τότε οι γύρω του, του υπενθύμιζαν ότι είχε ανάγκη καλύτερου φαγητού λόγω της αρρώστιας κι εκείνος με απλότητα τους απαντούσε: «Τι κάνω. σκάβω για να καλοτρώγω;».

Ο Βάσος Τσιμπιδάρος, δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Ακρόπολη», περιγράφει το εξής περιστατικό:
Κάποτε, ο στενός του φίλος Γιάννης Μοάτσος, είχε πάρει την πρωτοβουλία να του εξασφαλίσει μόνιμη στέγη, για να μην περιφέρεται εδώ και εκεί σε ενοικιαζόμενα δωμάτια. Πήγε λοιπόν σε μια Τράπεζα και μίλησε με τον διοικητή. «Τι;», απόρησε εκείνος. «Δεν έχει σπίτι ο κύριος πρωθυπουργός Πλαστήρας; Βεβαίως και θα του δώσουμε ό,τι δάνειο θέλει και μάλιστα με τους καλύτερους όρους!»

Ο Μοάτσος έτρεξε περιχαρής στον Πλαστήρα, του το ανήγγειλε και εισέπραξε την αντίδραση: «Άντε ρε Γιάννη, με τι μούτρα ρε θα βγω στο δρόμο, αν μαθευτεί πως εγώ πήρα δάνειο για σπίτι;». Έσχισε το έντυπο στα τέσσερα και το πέταξε.

Ο Δημήτρης Λαμπράκης «δώρισε» κάποια στιγμή στον Πλαστήρα ένα ωραίο χρυσό στυλό κι αφού ο στρατηγός κάλεσε τον φίλο του Ανδρέα του λέει:
- Εγώ δεν βάζω χρυσές υπογραφές. Μου φτάνει το στυλουδάκι μου. Να το στείλεις πίσω.
- Μα θα προσβληθεί.
- Δεν πειράζει. Ας μου κόψει το νερό από το κτήμα. Δεν θέλω δώρα Ανδρέα. Γιατί τα δώρα φέρνουν και αντίδωρα!

Το 1952, πρωθυπουργός ακόμη ο Πλαστήρας, ήταν κατάκοιτος από την αρρώστια που τον βασάνιζε, όταν μία μέρα δέχθηκε την επίσκεψη της Βασίλισσας Φρειδερίκης. Μπαίνοντας εκείνη στο λιτό ενοικιαζόμενο διαμέρισμά του, εξεπλάγη όταν είδε τον πρωθυπουργό να χρησιμοποιεί ράντζο για τον ύπνο του, και τον ρώτησε με οικειότητα: «Νίκο, γιατί το κάνεις αυτό;» και η απάντηση ήρθε αφοπλιστική. «Συνήθισα, Μεγαλειοτάτη, το ράντζο από το στρατό και δεν μπορώ να το αποχωριστώ.».

Ο στρατηγός Νικόλαος Σαμψών, φίλος του Πλαστήρα, σε επιστολή του περιγράφει, το παρακάτω:
Όταν πέθανε ο Πλαστήρας, δεν άφησε πίσω του σπίτι, ακίνητα ή καταθέσεις σε τράπεζες. Η κληρονομιά που άφησε στην ορφανή προσφυγοπούλα ψυχοκόρη του, ήταν 216 δρχ., ένα δεκαδόλλαρο και μια λακωνική προφορική διαθήκη: «Όλα για την Ελλάδα!». Βρέθηκε επίσης στα ατομικά του είδη ένα χρεωστικό του Στρατού (ΣΥΠ 108) για ένα κρεβάτι που είχε χάσει κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία και 8 δρχ. με σημείωση να δοθούν στο Δημόσιο για την αξία του κρεβατιού, ώστε να μην χρωστά στην Πατρίδα».

Όταν πέθανε ο Πλαστήρας στις 26/7/1953 τον έντυσαν το νεκρικό κοστούμι, που το αγόρασε ο φίλος του Διονύσιος Καρρέρ - γιατί ο ίδιος τον μισθό του τον πρόσφερε διακριτικά σε άπορους και ορφανά παιδιά - ο δε γιατρός, που ήταν παρών και υπέγραψε το σχετικό πιστοποιητικό θανάτου, μέτρησε στο ταλαιπωρημένο κορμί του: 27 σπαθιές και 9 σημάδια από βλήματα.

 

 

από τo FB

Ρατσισμός και ξενοφοβία (βουλή των εφήβων)

Απίστευτο βίντεο απο έφηβους Έλληνες που μιλούν σαν ζόμπι... Ακολουθώντας πιστά το βρώμικο καθεστώς!!

Αυτά είναι τα αποτέλεσματα της παιδείας στην Ελλάδα του 2012, της οποίας τα θεμέλια έθεσε ο Ανδρέας Παπανδρέου και άξιοι συνεχιστές ήταν υπουργοί σαν την Διαμαντοπούλου... 

Όμως η ευθύνη βαραίνει τους καθηγητές που με σημαία τους την πάσης φύσεως αριστερή μπαρούφα, έχουν βάλει τα μυαλά των νέων στο μπλέντερ... Το δυστύχημα είναι πως αυτά τα παιδιά νομίζουν οτι πολεμούν το σύστημα... Εξαίρεση αποτελεί η Κρητικοπούλα στο τέλος, την οποία αναδείξαμε εκτενέστερα σε παλαιότερο άρθρο μας... Δείτε το βίντεο (και υπενθυμίζουμε οτι το ELNEWS δεν στηρίζει τον αδιάφορο κωλοτούμπα Άδωνι...)

ΠΗΓΗ: http://thesecretrealtruth.blogspot.com

ΚΑΪΝ ΚΑΙ ΑΒΕΛ (μεταγλωττισμένο)

ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ. ΤΑ ΕΠΙΣΗΜΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΟΚΑΡΟΥΝ !

                                                                                    

ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

                                                                              
Σήμερα τα ορθόδοξα περάσματα κλείνουν ένα χρόνο ζωής θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους επισκέφθηκαν αυτό το ιστολόγιο και πιστεύω να ωφελήθηκαν από κάτι που διάβασαν πιστεύω και εγώ να ωφελήθηκα.Θα ήθελα να ευχηθώ σε όλους τους ορθόδοξους χριστιανούς να έχουν υπομονή και αγάπη και να ξέρουν ότι ο Θεός δεν θα μας ξεχάσει και πάντα κάνει ότι είναι καλύτερο για εμάς γιατί ήμαστε το τελειότερο και ποιο αγαπημένο από τα δημιουργήματα Του αρκεί να έχουμε ειλικρινή μετάνοια .Να έχετε όλοι την ευχή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και να εύχεστε και για μένα τον αμαρτωλό Ιερέα Εμμανουήλ μετά τής οικογενείας αυτού.

Ἡ Διαθήκη τῆς Μάνας

Ἀναρτήθηκε hristospanagia4

Αυτή είναι η χειρόγραφη διαθήκη μιας μητέρας, που κοιμήθηκε στα 90 της χρόνια. Η γυναίκα αυτή είχε 4 κόρες, 1 γιό και 15 εγγόνια. Πεθαίνοντας, δεν τους άφησε παρά μόνο την διαθήκη της, ανορθόγραφη και κακογραμμένη, πλούσια όμως σε πνευματικό περιεχόμενο:
- Αγαπημένα μου παιδιά, (και τους αναφέρει έναν έναν, τα παιδιά της, τους γαμπρούς, την νύφη και όλα τα εγγονάκια, 25 ονόματα). Σας φιλώ και σας αποχαιρετώ. Αυτό το γράμμα θα το ανοίξετε και θα το διαβάσετε μετά τον θάνατό μου…
Η πρώτη σας δουλειά, μόλις σηκωθήτε το πρωί, είναι να πλυθήτε, να ανάψετε το καντηλάκι σας και να θυμιάσετε όλο το σπίτι. Κατόπιν θα κάνετε την προσευχή σας, όπως σας την έμαθα από τον Συνέκδημο. Το ίδιο θα κάμουν -αν θέλουν- και οι άνδρες σας και η νύφη μου και όλα τα εγγονάκια μου. Κι ύστερα όλοι στις δουλειές σας. Μόνο έτσι θα σκεπάζει και θα ευλογή ο Θεός και την δουλειά και την οικογένειά σας.
Κάθε Κυριακή πρωί όλοι σας στην Εκκλησία, το ίδιο και κάθε μεγάλη γιορτή. Κάθε βράδυ, μικροί-μεγάλοι, πριν από τον ύπνο θα διαβάζετε το Απόδειπνο, τους Χαιρετισμούς, την Καινή Διαθήκη, το Ψαλτήρι και την «Αμαρτωλών Σωτηρία».
Μην ξεχνάτε και τις νηστείες, να τις κρατάτε όλες, όπως σας τις βαστούσα κι εγώ, από 6 χρονών και μετά. Όλα αυτά, αγαπημένα μου παιδιά και εγγόνια, όταν θα τα κρατάτε, θα είναι σαν να μου ανάβετε κάθε μέρα ένα κεράκι. Θα είναι για μένα το καλύτερο καθημερινό μνημόσυνο.
Να τηρήτε τα θρησκευτικά έθιμα της πατρίδας μας και να ακολουθήτε τα ουράνια, γιατί όλα τα εγκόσμια είναι πρόσκαιρα και μάταια. Τα καλά έργα και τις κρυφές ελεημοσύνες θα τα έχετε στην αιωνιότητα. Όλα τα άλλα σαν όνειρο θα σβήσουν.
Μαζί σας δεν θα πάρετε τίποτε, ούτε πλούτη, ούτε δόξες, ούτε σπίτια. Μόνο τα καλά σας έργα και την υπομονή.
Να έχετε την ευχή μου και να είστε αγαπημένοι, πρώτα μεταξύ σας ως αδέλφια και ύστερα με τις οικογένειές σας, αλλά και με τους συγγενείς και με τους γείτονες και με τον κόσμο όλο.
Όσο μπορείτε καλά έργα να κάμετε και από την Εκκλησία να μη λείπετε. Κι αυτούς που θέλουν το κακό σας, να τους συγχωράτε. Αυτά θα μείνουν κι εδώ κάτω στην γη και στον ουρανό. Όσα χρόνια κι αν ζήσουμε, θα είναι σαν χθες. Γι’ αυτό έργα καλά και κρυφά. Αδικίες και ψέματα σε κανέναν, ούτε και στον εχθρό σας.
Την Εκκλησία και τον καλό Πνευματικό να μην αφήσετε.
Όλα αυτά θα τα διαβάζετε όλοι σας και μπροστά στα παιδιά σας, κάθε φορά που θα συμπληρώνεται χρόνος από τον θάνατό μου, μετά από το Τρισάγιο που θα κάνετε. Αυτό θα είναι και το μνημόσυνό μου.
Σας δίνω την ευχή μου, σας φιλώ, σας αποχαιρετώ και καλήν αντάμωση στον Παράδεισο.
Η μάνα σας και η γιαγιά σας.
πηγή 

http://agathan.wordpress.com

Ὁ γέροντας Ἰωάννης Καλαΐδης

Ἀναρτήθηκε hristospanagia4

Γράφει ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Τραπεζανλίδης

Εἰσαγωγικὰ

.       Οἱ μαθητὲς καὶ κατ’ ἐπέκταση ὅλοι οἱ χριστιανοὶ ποὺ θέλουν καὶ ζοῦνε σύμφωνα μὲ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, χαρακτηρίζονται ἀπὸ τὸν Κύριο στὸ εὐαγγέλιο τοῦ Ματθαίου ὡς τὸ φῶς καὶ τὸ ἅλας τῆς γῆς, ἀλλὰ καὶ ὡς πόλη ποὺ βρίσκεται χτισμένη πάνω σὲ ὅρος καὶ φαίνεται ἀπὸ παντοῦ. Τονίζοντας τὶς κοσμοσωτήριες διαστάσεις ἑνὸς τέτοιου τρόπου ζωῆς, ποὺ προκύπτει ἀπὸ τὴν σύνδεση τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὴν θεία ζωὴ καὶ εἶναι καρπὸς τῆς ἐλεύθερης βούλησης καὶ τῆς συνέργειάς του μὲ τὸν ἐνεργοῦντα Τρισυπόστατο Θεὸ – ὁ Ὁποῖος τὸν ἐξομοιώνει μαζί του καὶ ἀπὸ θνητὸ τὸν καθιστᾶ κατὰ χάριν Θεό, ὥστε οἱ χριστιανοὶ διὰ τῆς μετοχῆς τοὺς αὐτῆς καὶ τὴ λαμπρὴ ἐνάρετη καὶ μεστὴ ἀπὸ καλὰ ἔργα ζωή τους, νὰ ἐξελίσσονται σὲ μαγνήτη ποὺ ἕλκει τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν πλάνη στὴν ἀλήθεια, ἀπὸ τὸ σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας στὸ φῶς τῆς ζωῆς, ὥστε νὰ ἐπιστρέφουν στὴν ἀληθινὴ ζωὴ καὶ νὰ ἀποδίδουν ὀρθὴ δόξα στὸν μόνο ἀληθινὸ Θεό.
.       Μιά τέτοια πόλη ψηλὰ κτισμένη, ὥστε νὰ μὴ διαφεύγει τὴν προσοχὴ τῶν ἀνθρώπων ἀλλὰ νὰ τοὺς ἕλκει κοντά της, γιὰ νὰ τοὺς προσφέρει ἀνάπαυση καὶ ἕνα τέτοιο φῶς ποὺ νὰ φωτίζει τὸν κόσμο, ὁ ὁποῖος περιπλανιέται στὸ σκοτάδι ἀλλὰ καὶ ἕνα τέτοιο ἅλας ποὺ ἐπιφέρει θεραπεία στὴ σήψη, τὴν ὁποία πληρώνει ἡ ἁμαρτία στὸν ἄνθρωπο, ὑπῆρξε καὶ ὁ μακαριστὸς Γέροντας Ἰωάννης τοῦ Νεοχωρίου. Ὁ λαμπρὸς αὐτὸς γέροντας τοῦ καιροῦ μας ἔλαμψε μὲ τὴν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ζωή του στὴν ταλαιπωρημένη γενεά μας, ἡ ὁποία μὲ τὴν πορεία της στὴ δική της ἔρημο δοκιμάζεται στὴν κρίση καὶ τὴν ὀδύνη τῆς μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεὸ ἐποχῆς μας.

Παιδικὰ καὶ νεανικὰ χρόνια

.       Ὁ πατὴρ Ἰωάννης Καλαΐδης γεννήθηκε στὸ Καμαρωτὸ Σερρῶν ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς, τὸν Χρυσόστομο καὶ τὴ Θεοδώρα, στὶς 8 Μαΐου τοῦ 1925, ἡμέρα ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου. Πῆρε ἔτσι τὸ ὄνομα τοῦ εὐαγγελιστοῦ καὶ ἀγαπημένου μαθητοῦ τοῦ Κυρίου μας, Ἰωάννη – ἐνέργεια ποὺ φανερώνει τὸν φόβο Θεοῦ ἀλλὰ καὶ τὴν ἀγάπη ποὺ εἶχαν οἱ γονεῖς του πρὸς τὴν ἐκκλησία καὶ τοὺς ἁγίους της.
.       Σημαντικὸ ρόλο στὸ ἔναυσμα τῆς καλῆς πνευματικῆς του πορείας ὑπῆρξε τὸ πρόσωπο τῆς μητέρας του, ἡ ὁποία ἦταν γυναίκα μὲ πίστη καὶ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὴν ἐκκλησία του. Ἡ Θεοδώρα ἤθελε τὰ παιδιά της νὰ ἔχουν Θεὸ μέσα τους καὶ ἔτσι τὰ καθοδηγοῦσε στὴν προσευχὴ καὶ στὸν τακτικὸ ἐκκλησιασμό. Ἡ θεοφοβούμενη αὐτὴ γυναίκα εἶχε τὴν καταγωγή της ἀπὸ τὴν Μικρὰ Ἀσία, τὸν Ὄλυμπο τῆς Βιθυνίας. Στὸ ὄρος αὐτὸ τὰ βυζαντινὰ χρόνια γεννήθηκε καὶ ἄκμασε μία ὁλόκληρη μοναστικὴ πολιτεία ὁμόλογη στὸ πνευματικὸ ὕψος τῆς Θηβαΐδος τῆς Αἰγύπτου καὶ τῆς μοναστικῆς Ἀθωνικῆς πολιτείας τοῦ Ἁγίου Ὄρους, καὶ ἡ ὁποία ἔδωσε στὴν ἐκκλησία πλῆθος ἁγίων, ἀσκητῶν καὶ μαρτύρων. Στὰ χαλεπὰ χρόνια τῆς εἰκονομαχίας τὰ μοναστήρια ὑπῆρξαν φάρος καὶ προπύργιο τῆς ὀρθοδοξίας καὶ τῆς ὀρθοπραξίας. Αὐτὴ ἡ πνευματικότητα ἐπηρέασε τοὺς ἀνθρώπους τῆς περιοχῆς καὶ ἔφτασε ἕως καὶ τὴν ἐποχὴ τῆς μητέρας του Θεοδώρας. Ἔτσι, ὅταν κατὰ τὴ μικρασιατικὴ καταστροφὴ βίωσαν τὸν ξεριζωμὸ ἀπὸ τὰ πάτρια ἐδάφη τους καὶ ἔχασαν τὴν ὑλική τους περιουσία, κατάφεραν νὰ κρατήσουν μέσα τους τὴν πνευματικὴ περιουσία ποὺ γνώρισαν.
.       Ὁ Γέροντας εἶχε μεγάλη ἀγάπη γιὰ τὴν μάνα του, ἔτρεφε μεγάλη ἀδυναμία πρὸς τὸ πρόσωπό της, ἔτσι ὥστε ἀπὸ τὴν μικρή του ἡλικία στὸ Καμαρωτὸ Σερρῶν νὰ γίνεται δέκτης τῶν πνευματικῶν ἀντανακλάσεων, ποὺ κληρονόμησε ἐκείνη καὶ ἐκ τῶν ἀντανακλάσεων αὐτῶν νὰ διαμορφώνεται μέσα του ὁ σεβασμὸς καὶ ἡ ἀγάπη του πρὸς τὸν Θεό.
.       Ἡ παιδικὴ ἡλικία τοῦ Γέροντα διέφερε ἀπὸ τὴν ζωὴ τῶν ἄλλων παιδιῶν ποὺ ὡς προτεραιότητά τους εἶχαν τὸ παιχνίδι, κάτι πολὺ φυσικὸ γιὰ τὴν ζωή τους. Ὁ ἴδιος ἦταν σοβαρὸς καὶ ἀγαποῦσε πολὺ τὴν ἐκκλησία καὶ τὴν παραμονὴ μέσα σ’αὐτήν. Θαύμαζε τὴν ζωὴ τοῦ λειτουργοῦ καὶ ἤθελε καὶ ὁ ἴδιος νὰ διακονήσει τὸν Θεὸ μὲ τὸ ἴδιο ἱερὸ ἔργο. Εἶχε ἐπιθυμία νὰ γίνει κληρικός, νὰ ἀνήκει στὸν κλῆρο τοῦ Κυρίου καὶ νὰ ποιμάνει τὰ λογικὰ πρόβατα, τὴν ποίμνη, γιὰ τὴν ὁποία ὁ Χριστὸς προσέφερε τὸ αἷμα του καὶ τὴν ζωὴ του θυσία στὸν Ἐπουράνιο Πατέρα του. Ἔλεγε χαρακτηριστικά: «καθὼς θυμᾶμαι τὸν ἑαυτό μου, πήγαινα τακτικὰ στὴν ἐκκλησία καὶ βοηθοῦσα τὸν ἱερέα στὸ ἱερὸ βῆμα, καὶ ἔλεγα νὰ μὲ ἀξιώσει καὶ μένα ὁ καλὸς Θεὸς νὰ γίνω ἕνας ἱερεὺς καὶ νὰ τὸν ὑπηρετήσω, καὶ ὁ καλὸς Θεός, ποὺ ἀκούει τὰ πάντα, ἄκουσε τὴν παιδική μου προσευχή».
.       Ὁ Γέροντας βίωσε πολλὰ θαυμαστὰ γεγονότα στὴν ζωή του καὶ ἡ διήγηση τοῦ βίου του θυμίζει τὰ συναξάρια τῶν ἁγίων, τὰ ὁποῖα εἶναι γεμάτα ἀπὸ ἀνάλογες διηγήσεις καὶ προκαλοῦν ἔκπληξη στοὺς ἀνθρώπους ποὺ δὲν ἔχουν ἀνάλογες ἐμπειρίες τέτοιων πνευματικῶν ἀποκαλύψεων – ἐνῶ ταυτόχρονα ἐνισχύουν τὴν πίστη τῶν εὐσεβῶν χριστιανῶν στὸν Κύριο τῆς δόξης. Ἡ ἀρχὴ τῶν ἀποκαλύψεων αὐτῶν ξεκίνησε ἀπὸ πολὺ νωρίς. Στὴν ἡλικία τῶν δέκα ἐτῶν, ἔζησε ἕνα θαυμαστὸ γεγονός, ὄχι σὲ ὄνειρο ἀλλὰ ζωντανά. Εἶδε τρεῖς ἀρχιερεῖς ντυμένους τὰ ἱερὰ ἄμφια, νὰ μπαίνουν στὸ σπίτι τους καὶ νὰ θυμιατίζουν τὰ δίδυμα τῆς οἰκογένειας, τὸν Γιῶργο καὶ τὴν Ἀναστασία, καὶ αὐθόρμητα εἶπε στὴν μητέρα του: «Βλέπεις τοὺς τρεῖς ἱεράρχες;». Ἡ μητέρα του τότε μονολόγησε μὲ θαυμασμὸ καὶ φόβο Θεοῦ «Τί βλέπει αὐτὸ τὸ παιδί;». Τὸ ἴδιο βράδυ ἡ μικρή ἀδερφὴ του Ἀναστασία ἄφησε τὸν πρόσκαιρο κόσμο καὶ πέρασε στὸν οὐράνιο κόσμο τοῦ Θεοῦ.
.       Ὁ γέροντας ὑπηρέτησε στὸν Ἑλληνικὸ Στρατὸ στὶς 28 Ὀκτωβρίου τοῦ 1947 ἕως καὶ τὶς 20 Μαρτίου τοῦ 1950. Μία πολὺ δύσκολη περίοδος γιὰ τὴν πατρίδα μας, καθὼς αὐτὰ τὰ χρόνια συνέπεσαν μὲ τὴν περίοδο ποὺ σπάραζε τὸ δοκιμασμένο ἔθνος μας ἀπὸ τὰ δεινὰ τοῦ ἐμφυλίου πολέμου (1946-1949). Ὁ π. Ἰωάννης ἀγαποῦσε πολὺ τὴν πατρίδα του καὶ πονοῦσε πολὺ ἀπὸ τὸν βίαιο πόνο ποὺ βίωσε τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος. Συνήθιζε νὰ λέει: «Ἀδελφὸς παρέδιδε στὸν θάνατο τὸν ἀδελφό του, φοβερὸ πράγμα». Βλέποντας τὸν φόβο καὶ τὸν θάνατο νὰ κυριαρχοῦν παντοῦ, πονοῦσε πολὺ καὶ δὲν ἄντεχε νὰ βλέπει τοὺς ἀνθρώπους νὰ ὑποφέρουν. Ὁ ἴδιος κινδύνευσε πολλὲς φορὲς καὶ σώθηκε ἀπὸ βέβαιο θάνατο. Ἡ κυριαρχία τοῦ θανάτου πάνω στοὺς ἀνθρώπους καὶ ἡ ἀπουσία τῆς ἀγάπης συγκλόνισαν τὸν Γέροντα βαθύτατα, ἔτσι κατέφευγε στὴν προσευχή, γιὰ νὰ σταματήσουν αὐτὰ τὰ δεινά, νὰ πάψουν οἱ ἄνθρωποι νὰ βιαιοπραγοῦν, νὰ διαφυλάξει ὁ Θεὸς τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὸν ἴδιο ἀπὸ τὸν θάνατο καὶ νὰ βασιλεύσει ἡ εἰρήνη στὸ ἔθνος μας. Προσευχόμενος κάποτε ὁ π. Ἰωάννης ἀξιώθηκε μία θαυμαστὴ ἀποκάλυψη: εἶδε τὴν ὥρα τῆς καρδιακῆς του προσευχῆς στὸν στρατιωτικὸ θάλαμο τὸν Κύριο ζωντανό, ὅπως εἰκονίζεται στὶς ἐκκλησίες μας, στὴν εἰκόνα τοῦ Παντοκράτορος καὶ ἄκουσε τὴν φωνὴ τοῦ Κυρίου νὰ τὸν καθησυχάζει. Πράγματι ἡ θεία πρόνοια τὸν προστάτεψε πολλὲς φορὲς καὶ ὅπως ἔλεγε καὶ ὁ ἴδιος: «Εὐχαριστῶ τὸν καλὸ Θεὸ ποὺ μὲ ἐνεθάρρυνε καὶ μὲ γλύτωσε ἀπὸ τὸ πῦρ τοῦ πολέμου». Τὸν Αὔγουστο τοῦ 1949 τελείωσε ὁ ἐμφύλιος καὶ ὁ ἴδιος ἀφοῦ ἀπολύθηκε, ἐπέστρεψε σῶος καὶ ἀβλαβὴς στὸ χωριό του κοντὰ στοὺς γονεῖς του.
.       Ἦταν εὐσεβὴς ἄνθρωπος, πιστὸς στὸν Θεό, ἁπλός, ἥσυχος, εὐγενικὸς πρὸς ὅλους, ἐργατικὸς καὶ ντροπαλός. Ἡ ἐπιστροφὴ στὸ χωριό του, δὲν ἦταν μόνο ἐπιστροφὴ στὸ πατρικό του, κοντὰ στοὺς γονεῖς του, ποὺ σεβόταν καὶ τιμοῦσε, ἀλλὰ ἦταν καὶ ἐπιστροφὴ στὴν ἐκκλησία, ποὺ κατὰ τὴν διάρκεια τῆς θητείας του τοῦ ἔλειψε καὶ αὐτὸ τὸν στενοχωροῦσε πολύ. Ἐνῶ ἐργαζόταν στὰ χωράφια δὲν παρέλειπε νὰ ἐκκλησιάζεται τὶς Κυριακές, νὰ μελετᾶ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ νὰ διαβάζει χριστιανικὰ ἔντυπα τῆς ἐποχῆς του.
.       Τὸ 1955 σὲ ἡλικία τριάντα ἐτῶν, ἄμεμπτος ἀπὸ σαρκικὴ ἁμαρτία, ἦλθε σὲ νόμιμο γάμο μὲ τὴν Πολυξένη, ἀπέκτησε μαζί της τὰ τρία πρῶτα του τέκνα, τὴν Θεοδώρα, τὸν Χρῆστο, καὶ τὴν Σοφία. Οἱ δυσκολίες τῆς οἰκογενειακῆς ζωῆς δὲν τὸν ἐμπόδισαν ἀπὸ τὰ πνευματικά του καθήκοντα. Ἐξ ἄλλου, δὲν μποροῦσε νὰ ζεῖ ἔξω ἀπὸ τὴν ἐκκλησία καὶ τὴ θεία Λειτουργία καὶ ἔδειχνε πολὺ ζῆλο νὰ εἶναι μέσα στὸν ναό, νὰ ἵσταται ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ προσεύχεται γιὰ τὴν σωτηρία του καὶ τὴν σωτηρία ὅλων. Δὲν ἄργησε ὅμως νὰ ἔλθει ὁ πειρασμός: πολλοὶ χωριανοὶ ποὺ τὸν ἔβλεπαν νὰ πηγαίνει μὲ τέτοια σπουδὴ στὴν ἐκκλησία, παρ᾽ ὅλη τὴν καθημερινὴ κούραση ἀπὸ τὴν ἐργασία του στοὺς ἀγρούς, ἄρχισαν νὰ τὸν πειράζουν σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε νὰ τὸν ἀναγκάσουν νὰ πηγαίνει κρυφὰ καὶ νὰ ἔχει λογισμοὺς νὰ βραδύνει τὸν τακτικὸ ἐκκλησιασμό του. Εὐρισκόμενος τότε στὸν χῶρο τῆς ἐργασίας του καὶ συνομιλώντας μὲ τοὺς λογισμοὺς ἐκείνους, δέχτηκε θεία ὑπόδειξη νὰ μὴν ἐγκαταλείψει τὴν ἱερή του συνήθεια, ἀλλὰ νὰ ἐκκλησιάζεται. Αὐτὴ τὴν φωνὴ τὴν ἄκουσε τρεῖς φορὲς στὴν ζωή του καὶ ἔκλαψε πικρά, γιατί αἰσθάνθηκε πὼς λύπησε τὸν Κύριο καὶ τὸν πρόδωσε ὅπως ὁ ἀπόστολος Πέτρος. Ἔκτοτε δὲν ἐπανέφερε ποτὲ ξανὰ τοὺς λογισμοὺς ἐκείνους μέσα του, πρόσεχε δὲ πολὺ νὰ μὴν λυπήσει τὸν Κύριό του, ὄχι μόνο διὰ λόγων καὶ ἔργων, ἀλλὰ καὶ διὰ τῶν λογισμῶν του. Γνώριζε πολὺ καλὰ ὅτι τὸ πονηρὸ πνεῦμα πρῶτα προσπαθεῖ νὰ ἀποσπάσει τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν θεία ζωὴ μὲ τὴν ὑποβολὴ τῶν λογισμῶν καὶ ἔπειτα νὰ τοὺς ἀποσπάσει καὶ σωματικῶς. Ἔτσι ἄρχισε τὴν ἐργασία τῆς ἱερῆς νήψεως καὶ δὲν παρέλειπε τὸν ἐκκλησιασμό του. Παρέλειψε νὰ λειτουργηθεῖ μόνο δύο φορές, ὡς ἐπίστρατος, ὅταν λόγῳ τῆς στρατιωτικῆς του ὑπηρεσίας δὲν μπόρεσε νὰ πραγματοποιήσει τὴν ἀγαπημένη του ἐργασία. Μάλιστα, εἶχε κάνει τότε καὶ ἔντονα παράπονα πρὸς τοὺς ἀνωτέρους του, ζητώντας νὰ μὴν τὸν ἀποσποῦν ἀπὸ τὴν εὐλογημένη συνήθειά του, ποὺ εἶναι τόσο ἀρεστὴ στὸν Θεό, καὶ τοὺς προειδοποίησε πὼς τὴν ἑπόμενη φορὰ δὲν θὰ ἀκολουθοῦσε στὸ καθορισμένο πρόγραμμα. Ἕως τὸ 1970 διακόνησε στὴν ἐκκλησία ὡς νεωκόρος, ἐπίτροπος καὶ ψάλτης, διατηρώντας τὴν αἴσθηση πὼς δὲν εἶχε προσφέρει στὴν ἐκκλησία ἀπολύτως τίποτα. Εἶχε ταπείνωση στὴν καρδιὰ καὶ ὄχι στὰ λόγια καὶ αὐτὴ ἡ ταπείνωση ἦταν συνοδοιπόρος του σὲ ὅλα τὰ χρόνια της ζωῆς του. Ἔτσι μὲ μία τέτοια ζωή, σιγὰ σιγὰ ἦρθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου γιὰ τὴν Ἱερωσύνη του.

 Ἱερεύς τοῦ Ὑψίστου

.       Ἀρχὲς τοῦ 1970, στὶς 3 Ἰανουαρίου, εἶδε ἕνα περίεργο ὄνειρο, ὅπως συνήθιζε συχνὰ νὰ διηγεῖται, ἰδίως σὲ κληρικούς, γιὰ νὰ τονίσει ὅτι ἡ ἱεροσύνη εἶναι δωρεὰ τοῦ Κυρίου: «Εἶδα στὸν ὕπνο μου, τὸν σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας Ἰωάννη νὰ μὲ καλεῖ στὴν Μητρόπολη καὶ νὰ μοῦ δίνει τὸ εὐαγγέλιο, λέγοντάς μου νὰ διαβάσω τοὺς στίχους “πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη” (Ματθ. κη´ 19). Ἐγὼ τοὺς διάβασα, μοῦ λέει καλῶς, μέχρι τοῦ ἁγίου Ἰωάννου θὰ σὲ κάνω ἱερέα». Τὸ ὄνειρο αὐτὸ ἐπαληθεύτηκε μερικοὺς μῆνες ἀργότερα, ὅταν ὁ π. Γερβάσιος τὸν κάλεσε στὴν Μητρόπολη καὶ τὰ ὑπόλοιπα ἐξελίχτηκαν, ὅπως τὰ προεῖδε. Ἡ χειροτονία του ἔγινε στὶς 3 Ἰουλίου ἀπὸ τὸν μακαριστὸ Μητροπολίτη Σιδηροκάστρου Ἰωάννη. Ἡ χαρά του ἦταν ἀπερίγραπτη καὶ διατηρήθηκε σὲ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς ὑπόλοιπης ζωῆς του.
.       Ὁ λόγος του διανθιζόταν μὲ διάφορα παραδείγματα καὶ συμβουλές, ὥστε νὰ παρουσιάσει τὸ μεγαλεῖο τῆς θεοσύστατης ἱερωσύνης, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀνεπανάληπτης χάρης ποὺ προσφέρει ὁ Θεὸς στοὺς κληρικούς του. Πίστευε ὅτι οἱ ἱερεῖς πρέπει νὰ δοξάζουν τὸν Θεὸ μέρα καὶ νύχτα, ποὺ τοὺς ἀξίωσε μία τέτοια δωρεά, γιατί δὲν ὑπάρχει κανεὶς ἄξιος γιὰ νὰ τὴν ντυθεῖ. Ἔλεγε ἀκόμα πώς, ἂν ὁ Θεὸς δὲν ἤθελε, δὲν θὰ γινόταν κληρικὸς κάποιος ποὺ εἶχε τὴν ἐπιθυμία αὐτή, γιατί ὁ Κύριος καλεῖ, αὐτὸς ὁ Κύριος εἶναι ἡ θύρα. Γνώριζε πολὺ καλὰ πόσο ὁ Θεὸς σέβεται τὴν ἐλευθερία στὸν ἄνθρωπο καὶ δὲν καταργεῖ τὸ ἀνθρώπινο αὐτεξούσιο. Ἡ ἀγαπημένη του διήγηση, ἦταν ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Γένεσης, γιὰ τὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὕα, γιὰ τὸ κατ᾽ εἰκόνα καὶ τὸ καθ’ ὁμοίωσιν: εἶχε τὴν ἄποψη ὅτι ἐκεῖ κρύβεται ὅλη ἡ θεολογία τῆς ἐκκλησίας μας. Χρησιμοποιοῦσε παραδείγματα ἀπὸ τὸ ἱερὸ εὐαγγέλιο, τὰ ὁποῖα καταδεικνύουν τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Ἔλεγε: «Ὁ Θεὸς ἔχει καταμετρημένες καὶ τὶς τρίχες τῆς κεφαλῆς μας καὶ χωρὶς τὴν θέλησή του, δὲν πέφτει καμία τρίχα μας στὴ γῆ. Ὁ Θεὸς ἤθελε, γι’ αὐτὸ γίνατε ἱερεῖς του». Ἀφοῦ, δηλαδή, δείχνει ἐνδιαφέρον γιὰ μία τέτοια μικρὴ ὑπόθεση, πῶς θὰ ἀμελοῦσε τότε γιὰ ἕνα τόσο βαρυσήμαντο γεγονός, γιὰ τὸ ποιὸς θὰ γίνει ποιμένας τῶν λογικῶν προβάτων του, γιὰ τὸ ποιὸς θὰ διδάσκει τὸν λόγο του καὶ θὰ τελεῖ τὰ ἱερὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας του, μὲ τὰ ὁποῖα θὰ ἁγιάζεται καὶ θὰ ἁγιάζει τοὺς ἀνθρώπους. Ἐπίσης, ἐπισύναπτε σὲ αὐτὸ πὼς ἡ ἱερωσύνη εἶναι ἀνώτερη καὶ ἀπὸ τὴν βασιλικὴ ἐξουσία καὶ ἔλεγε στοὺς κληρικοὺς πὼς εἶναι ἀσύγκριτη μὲ κάθε ἄλλη κοσμικὴ θέση ἐπὶ τῆς γῆς, τονίζοντας πὼς δὲν ἀνταλλάσσεται μὲ τίποτα: «Ἄν μοῦ ἔλεγε ὁ Θεὸς νὰ ἐπιλέξω νὰ γίνω βασιλιὰς ὴ παπάς, παπὰς θὰ ἔλεγα χίλιες φορές !».
.       Δίδασκε ὅτι οἱ Λειτουργοὶ τοῦ Ὑψίστου θὰ πρέπει νὰ ζοῦνε μὲ μεγάλη προσοχή, νὰ εἶναι διὰ τῆς προσευχῆς σὲ διαρκῆ ἐπικοινωνία μὲ τὸν Κύριο, νὰ δίνουν ἀγώνα κατὰ τὶς ἁμαρτίας, νὰ εἶναι καθαροὶ ἀπὸ αὐτήν, νὰ ἀναπαύουν τοὺς ἀνθρώπους, νὰ ἱερουργοῦν, νὰ μελετοῦν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ: «Νὰ ἔχετε μία μικρὴ Ἁγία Γραφὴ πάνω σας συνέχεια, γιὰ νὰ τὴν διαβάζετε σὲ κάθε στιγμὴ καὶ νὰ εἶναι ὁ νοῦς σας στὸν Θεό». Νουθετοῦσε νὰ κατηχοῦν οἱ ἱερεῖς τὸν Λαὸ τοῦ Θεοῦ, νὰ τὸν παροτρύνουν μὲ πολὺ ἀγάπη νὰ ἀκολουθοῦν τὸν Χριστὸ καὶ νὰ τηροῦν τὶς ἐντολές του, γιὰ νὰ μὴ φανοῦν τελικὰ ἀνάξιοι τῆς ἱερωσύνης στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ. Δὲν ἔπαυε νὰ παραινεῖ γιὰ τὴν ταπείνωση, πάνω στὴν ὁποία ἀναπαύεται ὁ Θεὸς καὶ οἱ ἄνθρωποι καὶ γιὰ τὴν μετὰ βδελυγμίας ἀποστροφὴ τῆς ὑπερηφάνειας, ποὺ εἶναι ἡ ἀρχὴ ὅλων τὸν κακῶν: «Ἡ ταπείνωση κάνει τοὺς ἀνθρώπους ἀγγέλους καὶ ἡ ὑπερηφάνεια τοὺς ἀγγέλους δαίμονες». Γιὰ τὶς πρεσβυτέρες ἔλεγε πὼς πρέπει νὰ εἶναι εἰρηνικὲς καὶ φιλόξενες, νὰ φροντίζουν τὸν ἱερέα τους μὲ ἀγάπη. Σὲ μία συζήτηση στὸ σπίτι τοῦ Γέροντα κάποιος ἱερομόναχος μᾶς εἶπε ὅτι ἡ παπαδιὰ κάνει τὸν μισὸ παπὰ καὶ τότε ἀναφώνησε ὁ π. Ἰωάννης: «Ὄχι τὸν μισὸ παπά, ὅλον τὸν παπὰ κάνει ἡ πρεσβυτέρα!». Ὄντως ἡ ἀγάπη τῆς πρεσβυτέρας γιὰ τὴν ἐκκλησία δίνει φτερὰ στὸν παπὰ ποὺ στέκεται δίπλα της.
.       Ὁ π. Ἰωάννης διακόνησε σὲ διάφορες ἐνορίες τῆς ἐπαρχίας τῆς Μητροπόλεως Σιδηροκάστρου καὶ ἀπ’ ὅπου πέρασε ὁ κόσμος τὸν ἀγάπησε. Ὅταν ὑπηρετοῦσε στὸ Σιδηροχώρι, στὸν ναὸ τῆς Ἁγίας Κυριακῆς, ἀπέκτησε τὸ τέταρτό του παιδί. Ἐκεῖ ξεκίνησε μία ἀπ’ τὶς πρῶτες του δοκιμασίες, καθὼς τὸ μικρότερο καὶ νεώτερο μέλος τῆς οἰκογενείας του νόσησε ἀπὸ ὀξεία λευχαιμία, οἱ γιατροὶ τοῦ ΑΧΕΠΑ ἔδωσαν στὸ παιδὶ τρεῖς μῆνες ζωή. Ἄρχισαν ἔτσι νὰ σκεπάζουν τὴ ζωὴ τῆς οἰκογενείας του τὰ πρῶτα μαῦρα σύννεφα. Ἐκεῖνος ὅμως μὲ πλήρη ἐμπιστοσύνη ὕψωνε τὰ χέρια του στὸν οὐρανό, ζητώντας νὰ παρατείνει ὁ Θεὸς τὴ ζωὴ τοῦ μικροῦ Φίλιππα. Ὄντως, πρὸς μεγάλη ἔκπληξη τῶν γιατρῶν, τὸ παιδὶ συνέχιζε νὰ ζεῖ καὶ τελικὰ ἄφησε τὴ ζωή του σὲ ἡλικία ἑπτὰ χρονῶν στὴν νέα ἐνορία τοῦ γέροντα, τὰ Κάτω Πορόϊα.
.        Στὰ Κάτω Πορόια ὑπηρέτησε στὸν ναὸ τοῦ Προδρόμου, ὅπου ἀνήγειρε καὶ ἀποπεράτωσε τὸν ναὸ τῆς ἁγίας Εἰρήνης τῆς Μεγαλομάρτυρος. Ὑπηρέτησε ἀκόμα στὴ Λειβαδειά, στὸν ναὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου καὶ στὸ Νεοχώρι, στὸν ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, ὅπου ἔκτισε μὲ τὴν βοήθεια πολλῶν εὐλαβῶν ἀνθρώπων τὸν ἱερὸ ναὸ τῶν Ἁγίων Ραφαὴλ Νικολάου καὶ Εἰρήνης, τοὺς ὁποίους ὀνόμαζε ἐφημερεύοντες ἰατροὺς τῆς ἐποχῆς μας. Σήμερα αὐτὸς ὁ ναὸς εἶναι προσκύνημα τῆς Μητροπόλεώς μας (σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙ.»: Σιδηροκάστρου) καὶ ἐδῶ ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σιδηροκάστρου κ.κ. Μακάριος, ἀναγνωρίζοντας τὸν ζῆλο του καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ κόσμου στὸ πρόσωπο τοῦ Γέροντα, κατὰ τὴν ἡμέρα τῶν ἐγκαινίων τοῦ ἱεροῦ ναοῦ τῶν νεοφανῶν μαρτύρων, τοῦ ἀπένειμε τὸ ὀφφίκιο τοῦ πνευματικοῦ καὶ τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου. Μὲ την πίστη του καὶ τὴν ταπείνωσή του κέρδιζε τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ τὸν γνώρισαν μιλᾶνε μὲ πολὺ θαυμασμὸ γιὰ τὴν προσωπικότητά του, ἀλλὰ ὁ ἴδιος δὲν εἶχε ποτὲ τέτοιες ἀξιώσεις. Ἀπέδιδε τὰ πάντα στὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, δὲν ἤθελε νὰ τὸν ὀνομάζουν ἅγιο, οὔτε νὰ διαφημίζουν τὶς ἀρετές του – ὅσο ὅμως ποθοῦσε τὴν ἀφάνεια, τόσο ἡ θεία χάρις τὸν δόξαζε.

Ἡ μεγάλη ἀγάπη του γιὰ τὴν προσευχὴ

 .             Ἀφιέρωνε πολὺ ὥρα στὴν προσευχή· ἐξ ἄλλου, ἡ προσευχὴ εἶναι ἀρετὴ καὶ μητέρα τῶν ἀρετῶν καὶ ὡς μητέρα μυσταγωγεῖ τὴ σύναψη μὲ τὸν Θεό, κατὰ τὸν Μάρκο τὸν ἐρημίτη. Ὁ γέροντας κατέστη ὁ ἴδιος μία ἀδιάλειπτη προσευχή, μὲ τὴν ἑνοποίηση ποὺ προσφέρει ἡ προσευχὴ στὸν ἄνθρωπο μέσα του καὶ μὲ τὸν Θεό. Ἔκαμε τὶς ἀκολουθίες τοῦ νυχθημέρου ἐπὶ καθημερινῆς βάσεως, τοῦ Μεσονυκτικοῦ, τοῦ Ὄρθρου, διάβαζε Παράκληση καὶ μνημόνευε πλῆθος ὀνομάτων, τὰ ἀπογεύματα διάβαζε τὸν Ἑσπερινὸ καὶ τὸ Ἀπόδειπνο, ἀγρυπνοῦσε καὶ ἔλεγε τὴν εὐχὴ στὸν Κύριο, στὴ Θεοτόκο καὶ σὲ διαφόρους ἁγίους τῆς ἐκκλησίας. Πολλὲς φορὲς γιὰ ὧρες προσευχόταν ἔτσι. Ἂν λειτουργοῦσε, διάβαζε τὴν ἀκολουθία τῆς θείας μεταλήψεως καὶ μετὰ τὴν εὐχαριστία. Στὴν ἐκκλησία ὣς τὰ βαθιά του γεράματα κατὰ τὴ διάρκεια τῶν ἀκολουθιῶν καὶ τῆς θείας λειτουργίας προσευχόταν ὄρθιος ἢ γονατιστός.
.              Νήστευε ὅλη τὴν διάρκεια τοῦ ἔτους, ἔτρωγε μία σούπα μὲ ρύζι, καρότα καὶ πατάτες. Ἀκόμα καὶ στὴ διάρκεια τῶν ἀσθενειῶν του δὲν ἄλλαζε τὴν συνήθειά του, ὅσο καὶ ἂν ἐπέμεναν τὰ παιδιά του καὶ οἱ γιατροί. Συνέχεια ἀναφερόταν στὸ μαρτύριο τοῦ Χριστοῦ, τὸ ὁποῖο ἔπαθε γιὰ ἐμᾶς, στὶς ὕβρεις καὶ τοὺς ἐξευτελισμούς, στὸ μαστίγιο, στὴν φραγγέλωση καὶ στὸν σταυρικὸ θάνατο, ὥστε νὰ κατανοήσουμε τὴν μεγάλη ἀγάπη τοῦ Κυρίου πρὸς ἐμᾶς, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ εἶναι παράδειγμα ὑπομονῆς καὶ ταπείνωσης στὶς διάφορες δοκιμασίες μας, καὶ νὰ διάγουμε τὴν ζωή μας μὲ δοξολογία, ἀποβλέποντες στὸν στέφανο τῆς αἰωνίου ζωῆς κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς δευτέρας παρουσίας Του. Αὐτὴ ἡ μεγάλη ἀγάπη τοῦ Κυρίου πρὸς ἐμᾶς εἶναι ποὺ εἵλκυε καὶ ὁδηγοῦσε τὸν ἴδιο σὲ τέτοια μέτρα ἀσκήσεως.
.              Ὁ π. Σωτήριος Βραμπάκης, ποὺ στὰ γεράματα τοῦ π. Ἰωάννη ἐρχότανε μὲ ἐντολὴ τῆς Μητροπόλεώς μας νὰ τὸν βοηθήσει στὴ λειτουργία, ἀφοῦ λειτούργησε κάποτε μαζὶ μὲ τὸν Γέροντα κι ἐμένα στὸν Ἅγιο Γεώργιο Νεοχωρίου, μοῦ πρότεινε νὰ πᾶμε γιὰ ἕναν καφέ. Ἐγὼ ἐπέμενα νὰ περιμένουμε καὶ τὸν Γέροντα καὶ μοῦ ἀπάντησε γνωρίζοντας τὶς συνήθειες τοῦ γέροντα: «Τὸν παπα-Γιάννη; Τὸ μεσημέρι θὰ βγεῖ ἀπὸ τὴν ἐκκλησία!». Ἀργότερα ρώτησα τὴν πρεσβυτέρα του Πολυξένη ἂν εἶχε συνήθεια νὰ μένει προσευχόμενος στὸν Ναὸ μετὰ ἀπὸ τὴν θεία λειτουργία καὶ τότε μοῦ ἀποκάλυψε πὼς ἐρχόταν κατὰ τὴ μία μὲ δύο τὸ μεσημέρι στὸ σπίτι. Ἡ ἀπάντησή της μὲ κατέπληξε, γιατί πέραν τοῦ ὅτι ἦταν μεγάλος στὴν ἡλικία, ἦταν καὶ πολὺ φιλάσθενος. Κάποια νύχτα βυθισμένος μέσα στὸ πέλαγος μιᾶς τέτοιας προσευχῆς πρὸς τὴν θεομήτορα ὁ Γέροντας Ἰωάννης, ἡ ὁποία ξεκίνησε τὸ βράδυ καὶ τελείωσε 7 ὧρες μετά, λέγοντας τὸ «Ὑπεραγία θεοτόκε, σῶσον ἠμᾶς» καὶ ἐναλλάσσοντάς το μὲ τοὺς χαιρετισμοὺς τῆς Παναγίας μας. Ἔξαφνα ἐμφανίστηκε ζωντανὰ μπροστά του μέσα σὲ φῶς ἡ Κυρία Θεοτόκος ἀνάμεσα σὲ δύο χοροὺς ἁγίων γυναικῶν, οἱ ὁποῖες ἔψαλλαν διαφόρους θεομητορικοὺς ὕμνους, ἀπὸ τὰ δεξιὰ ὁ χορὸς τῶν μαρτύρων γυναικῶν, ποὺ ὑπέφεραν βίαιο θάνατο γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ ἀπὸ τὰ ἀριστερὰ τῶν ὁσίων γυναικῶν, ποὺ ἔλαμψαν μὲ τὴν ἄθλησή τους ἀφήνοντας ὅλα τὰ ἐγκόσμια. Τότε ἡ Θεομήτωρ μέσα στὴν δόξα της τὸν χαιρέτισε καὶ τοῦ εἶπε νὰ συμβουλεύει ὅλους καὶ κυρίως τοὺς κληρικοὺς νὰ καταφεύγουν στὶς πρεσβεῖες της καὶ θὰ λαμβάνουν μεγάλη χάρη στὸ ὄνομά της. Ἀμέσως χάθηκαν ὅλα καὶ ἀπὸ τὴν μεγάλη χαρὰ ὁ ἴδιος λιποθύμησε.

 Τὸ μέγεθος τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ὑπομονῆς του

.            Θαύμαζε κανεὶς τὴν ἀσκητικότητά του, ἡ ὁποία πήγαζε ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ πλησίον. Ἔκπληξη προκαλοῦσε ἀκόμα ἡ ὑπομονή του καὶ ἡ χαρὰ ποὺ δοκίμαζε κατὰ τὶς ἀσθένειές του. Δὲν ἔδειχνε ποτὲ τὴν παραμικρὴ ἐνόχληση, συνέχεια τὰ χείλη του ψιθύριζαν τὸ «δόξα σοι ὁ Θεός, χίλιες φορὲς δόξα σοι ὁ Θεός». Στὴν ἐρώτηση πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπίζει ἔτσι τὰ πράγματα, ἔδινε τὴν ἀπάντηση: «Ἂν δὲν πονέσουμε, πῶς θὰ καταλάβουμε; Πῶς θὰ αἰσθανθοῦμε τὸν πόνο τοῦ ἀδελφοῦ μας καὶ πῶς θὰ προσευχηθοῦμε μὲ τὴν καρδιά μας μὲ πόνο γιὰ αὐτόν;». Ἀκριβῶς γιὰ αὐτὸν τὸ λόγο, παράδοξο γιὰ ἐμᾶς, θεωροῦσε τὶς δοκιμασίες τῶν ἀσθενειῶν εὐλογίες. Ἔνοιωθε διὰ τοῦ πόνου του τοὺς ἀνθρώπους μέσα του καὶ κατὰ τὴν διάρκεια τῆς προσευχῆς του ἔχυνε δάκρυα γιὰ ὅλους, πονοῦσε γιὰ ὅλους. Σὲ ὅλους φαινόταν πολὺ παράξενο πῶς μποροῦσε καὶ ἀγαποῦσε ἔτσι. Ὅπως ἀναφέραμε καὶ προηγουμένως, τὸ τέταρτο κατὰ σειρὰ παιδί του ἄφησε τὸν κόσμο μας σὲ ἡλικία 7 ἐτῶν· σὲ ἄλλη περίπτωση κόντευε νὰ χάσει τὸν ἐγγονό του καὶ – ὢ τοῦ θαύματος, ὅπως καὶ ὁ ἴδιος τὸ προεῖπε – τὸ παιδὶ ἔμεινε στὴ ζωή· κάποτε ἔσπασε τὸν γοφό του, εἶχε μεγάλα προβλήματα μὲ τὴν πίεσή του, μὲ τὸ ἀναπνευστικό του καὶ ἄλλα πολλὰ καὶ στεκόταν μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας καὶ στὰ τεμάχια τῶν λειψάνων τῶν πολυαγαπημένων του ἁγίων Ραφαήλ, Νικολάου καὶ Εἰρήνης καὶ παρακαλοῦσε μὲ πόνο γιὰ ὅλους, μνημονεύοντας τὰ ὀνόματά τους.
.            Πῶς πονοῦσε ἔτσι γιὰ τοὺς ἄλλους, ἀφοῦ τοὺς περισσότερους δὲν τοὺς ἤξερε; Ἂν κανεὶς ἐμβαθύνει στὴ Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας μας, θὰ δεῖ πὼς ὅλα αὐτὰ προκύπτουν ἀπὸ τὴν ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό: μέσα στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ βρίσκει κανεὶς τὸν ἴδιο του τὸν ἑαυτὸ ἀλλὰ καὶ ὅλον τὸν κόσμο, σὲ μία ὀντολογικὴ ἕνωση. Αὐτὸ ἐπιτυγχάνεται διὰ τῆς ὁδοῦ ποὺ διδάσκει ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, μὲ τὰ στάδια τῆς καθάρσεως, τοῦ φωτισμοῦ καὶ τῆς θεώσεως. Ὅταν θελήσει ὁ ἄνθρωπος νὰ συνεργήσει μὲ τὸν Θεό, ἀναδεικνύεται σὲ ἀληθινὴ ὑπόσταση. Ὅσοι ἔμειναν κοντὰ στὸν π. Ἰωάννη καὶ τὸν γνώριζαν, ἔβλεπαν ἀνθρώπους φοβισμένους, πονεμένους ἀπὸ τὰ βάσανα τῆς ζωῆς, ἀπογοητευμένους καὶ μπερδεμένους, νὰ ἔρχονται κοντά του καὶ νὰ φεύγουν γεμάτοι ἀπὸ χαρά: Ζοῦσαν τὸ δικό τους προσωπικὸ θαῦμα, ἔμεναν ἔκπληκτοι ὅταν προγνώριζε τὰ αἰτήματά τους, τὰ προβλήματά τους, τὰ ὀνόματά τους, ἀλλὰ καὶ ἔβρισκαν τὴν λύση στὰ προβλήματά τους. Ἤθελε ὅλοι νὰ ἐνεργοποιήσουν τὸ μεγάλο χάρισμα τῆς Πίστεως στὸν Χριστό, συμβούλευε τοὺς ἀνθρώπους νὰ ἐξομολογοῦνται, νὰ κάνουν εὐχέλαιο μὲ νηστεία καὶ προσευχὴ καὶ ἔχοντας τὴν ἄδεια τοῦ πνευματικοῦ τους νὰ κοινωνοῦν μὲ πίστη τῶν ἁγίων μυστηρίων. Ὁ ἴδιος κοινωνοῦσε μὲ φόβο Θεοῦ καὶ ἀπὸ τὰ μάτια του πάντοτε ἀνέβλυζαν δάκρυα πρὸ τῆς θείας Κοινωνίας, δὲν ἐξοικειώθηκε ποτὲ μὲ τὰ ἅγια, συμβούλευε νὰ μεταλαμβάνουμε δακρυσμένοι, κι ἂν δὲν μπορούσαμε, ἔλεγε, ἂς προσφέρουμε τουλάχιστον ἕναν ἀναστεναγμὸ συναισθανόμενοι τὴν ἁμαρτωλότητά μας καὶ τὴν ἀπέραντη δωρεὰ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ μας. Ἔλεγε ἀκόμη: «παιδιά μου πάντα νὰ χαιρετᾶτε τὶς ἱερὲς εἰκόνες, ὅταν εἰσέρχεστε στὴν ἐκκλησία· σκέφτεστε νὰ ἔρθει κανεὶς στὸ σπίτι σας καὶ νὰ μὴ σᾶς χαιρετήσει; Δὲν θὰ σᾶς ἀρέσει ἡ συμπεριφορά του, θὰ στενοχωρηθεῖτε». Ἀπερίγραπτος ἦταν ὁ τρόπος τῆς εἰσόδου του στὴν ἐκκλησία – ξέρουν οἱ ἄνθρωποι ποὺ τὸν ἔβλεπαν: ἔκανε κοντὰ στὰ δέκα λεπτὰ ἢ καὶ παραπάνω, γιὰ νὰ φτάσει στὸ ἱερό, ἔμενε μπροστὰ στὶς εἰκόνες καὶ μιλοῦσε σὰν νὰ ἦταν ζωντανές.
.            Πολλὰ ἦταν αὐτὰ ποὺ μοῦ ἔκαναν ἐντύπωση στὸν π. Ἰωάννη. Κάποτε πῆγα μὲ ἕναν φίλο μου ἱερομόναχο νὰ τὸν δοῦμε, ἀφοῦ μᾶς μίλησε καὶ σηκωθήκαμε νὰ φύγουμε, ἤθελε νὰ εὐχαριστήσει τὸν ἱερομόναχο. Πῆρε μερικὰ φροῦτα καὶ τοῦ τὰ ἔδινε στὸ χέρι, ἐκεῖνος ἀπὸ εὐγένεια καὶ ντροπὴ ἀρνιότανε νὰ τὰ πάρει καὶ ἔλεγε πὼς δὲν τὰ ἔχει ἀνάγκη. Τότε ὁ Γέροντας μᾶς ἀποστόμωσε λέγοντας «ἐγὼ τὰ ἔχω ἀνάγκη, γι’ αὐτὸ τὰ δίνω»: ἤξερε καλὰ πὼς ἀναπαύοντας τοὺς ἀνθρώπους, ἀναπαύεις τὸν Θεὸ καὶ πὼς ἡ σωτηρία μας ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ἀγάπη στὸν πλησίον. Εἶχε ἕναν ἰδιαίτερο τρόπο νὰ διδάσκει, δίδασκε μὲ τὴν ζωή του. Ἀκόμη ἔλεγε καὶ τὸ ἐννοοῦσε ἀπὸ τὴν ψυχή του, ἀπὸ τὸ εἶναι του, πὼς εἶναι ὁ τελευταῖος παπὰς τῆς Ἑλλάδας, ὀνόμαζε τὸν ἑαυτό του ἐλεεινὸ καὶ «σκωλήκων βρῶμα», ἀσπαζόταν μὲ πολὺ χαρὰ τὸ χέρι τῶν ἐπισκόπων της Ἐκκλησίας μας, ἀλλὰ καὶ τῶν νεωτέρων ἱερέων. Μετὰ τὴν θεία Λειτουργία μᾶς φιλοῦσε στὸ μέτωπο, ἐγὼ παραπονιόμουν καὶ ἔλεγα «μὴ Γέροντα, εἶμαι ἱδρωμένος» καὶ ἔλεγε «παιδί μου αυτὸ δὲν εἶναι ἱδρώτας, εἶναι ἁγιασμός».

Θεῖες Ἐμπειρίες

.            Ἡ θεωρία τοῦ ἀκτίστου φωτός, κατὰ τοὺς ἱεροὺς νηπτικοὺς της Ἐκκλησίας μας, εἶναι ἡ ὑψίστη κατάσταση ποὺ μπορεῖ νὰ φτάσει κάποιος καὶ ἀναφέρεται στοὺς τελείους. Ἤθελα πολλὲς φορὲς νὰ τὸν ρωτήσω, ἂν εἶχε τέτοια ἐμπειρία, νὰ δεῖ τὸ ἄκτιστο Φῶς. Δὲν μποροῦσα νὰ πιστέψω πὼς δὲν ἀξιώθηκε ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος μὲ τέτοια πίστη στὸν Θεὸ ἀλλὰ καὶ τέτοια ταπείνωση νὰ δεχτεῖ τὴν ἀποκάλυψη τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ. Εἶχα τὴν πίστη πὼς ὁ Γέροντας σίγουρα εἶδε τὸ ἅγιο Φῶς, καθὼς ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ποὺ τὸν γνώριζαν, μιλοῦσαν γιὰ τὴν λάμψη φωτὸς τοῦ προσώπου του.
.            Ἔτσι μιὰ μέρα ποὺ τὸν ἐπισκέφτηκα μαζὶ μὲ ἕνα παιδὶ τῆς ἐνορίας μας (ἀφοῦ προσκυνήσαμε τὰ ἱερὰ λείψανα, ἔψαλε τροπάρια ἁγίων, μᾶς ἔχρισε μὲ τὸ ἱερὸ ἔλαιο ποὺ ἔκαιγε μπροστὰ στὶς εἰκόνες καὶ τὰ λείψανα, διαβάζοντας εὐχὲς ὑπὲρ ὑγείας φωτίσεως καὶ σωτηρίας – αὐτὸ γινόταν ὅλη μέρα σὲ ὅποιον καὶ ἂν ἔμπαινε στὴν οἰκία του – περάσαμε στὸ καθιστικὸ ὅπου κερνοῦσε σὲ ὅλους χυμὸ πορτοκάλι), τοῦ ἔθεσα τὴν ἐρώτηση ἂν ἔχει δεῖ τὸ Ἅγιο Φῶς. Ἐκεῖνος κατέβασε ἀμέσως τὸ κεφάλι του, ἐγὼ ἔκανα τὴν ἐρώτηση καὶ πάλι, καὶ τότε ἔγνεψε ἀρνητικά. Τοῦ εἶπα λοιπόν: «λένε πὼς ἔχει ἕνα γαλάζιο φῶς» καὶ αὐτὸς ἀπάντησε: «ναὶ παιδί μου». Ἀναθάρρησα, εἶπα ὅτι θὰ μάθω, θὰ μοῦ πεῖ. Μᾶς ἀποκάλυψε λοιπὸν πὼς εἶχε δεῖ τὸ ἅγιο Φῶς ἀρκετὲς φορὲς ἀλλὰ ἡ πιὸ συγκλονιστικὴ ἦταν στὸν ἱερὸ ναὸ τοῦ τιμίου Προδρόμου στὰ Κάτω Πορόϊα. «Στὶς 24 Ἀπριλίου τοῦ 1976, Μεγάλο Σάββατο, τὴν ὥρα τῆς θείας Λειτουργίας ποὺ ἔριχνα τὶς δάφνες στὸν ἱερὸ ναὸ καὶ ἔψαλλα “ἀνάστα ὁ Θεός”, ὅταν ἔφτασα στὸ δεξιὸ μέρος τῆς ἁγίας τραπέζης, φῶς ἔλαμψε ἀπὸ ψηλὰ σὰν ἀστραπὴ καὶ μὲ περιέλουσε ὁλόκληρο. Ἔνιωσα νὰ φεύγω ὁλόκληρος ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτό, πλημμύρισε ὅλη ἡ ψυχή μου χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση. Πολλὰ ἄτομα μέσα στὸν ναὸ ὁμολογοῦσαν πὼς πάνω στὸ κεφάλι μου ἔλαμψε φῶς καὶ κράτησε ἀρκετὰ λεπτά. Αὐτὸ ἔγινε ὅταν ἤμουν ἐφημέριος ἐκεῖ στὸν Τίμιο Πρόδρομο, ὅπου ὑπηρέτησα ἀπὸ τὸ 1973 ἕως τὸ 1989».
.            Ἀργότερα ἔμαθα ὅτι ἀπὸ τότε ἔζησε μὲ τὴν πρεσβυτέρα του σὰν νὰ ἦταν ἀδέρφια καὶ πὼς τότε ἀπέκτησε τὸ διορατικὸ καὶ τὸ ἰαματικὸ χάρισμα. Τὴν ἴδια χρονιὰ ἐπισκέφτηκε τὸν πρώην γραμματέα τῆς κοινότητας Καμαρωτοῦ, ὁ ὁποῖος νοσηλευόταν σὲ κρίσιμη κατάσταση στὴν κλινικὴ Γαληνός. Τοῦ διάβασε εὐχὲς ὑπὲρ ὑγείας καὶ τὸν σταύρωσε μὲ ἕναν ξύλινο Σταυρὸ ποὺ ἔφερε πάντα μαζί του. Ἀμέσως ὁ ἀσθενὴς θεραπεύτηκε καὶ ἀπέστειλε εὐχαριστήρια ἐπιστολή, ἡ ὁποία διαβάστηκε τὴν Κυριακὴ στὴν ἐκκλησία τοῦ Καμαρωτοῦ.

 Ποιμαντική διδασκαλία

.            Ἰδιαίτερη ἀγάπη ἔτρεφε στὰ παιδιὰ καὶ τοὺς νέους. Δὲν ἤθελε νὰ κατακρίνουμε κανέναν καὶ ἰδίως αὐτὰ γιὰ τὰ ὁποῖα ὁ Χριστὸς μίλησε μὲ τόση τρυφερότητα. Ἤθελε οἱ νέοι νὰ ἔρχονται στὴν Ἐκκλησία καὶ ἂς ἔρχονται ὅπως θέλουν. Δὲν ἤθελε νὰ τραυματίσουμε κανένα παιδὶ μὲ τὴν αὐστηρὴ συμπεριφορά μας. Ἦρθε κάποτε μία νέα κοπέλα στὴν ἐνορία, γιὰ νὰ τὴν διαβάσει ὁ Γέροντας καὶ κοντά του ἦταν μία ἀφιερωμένη στὸν Θεὸ γυναίκα, ἡ ὁποία ἐπέπληξε τὴν νέα γιατί εἶχε ἔρθει μὲ παντελόνι. Ὁ Γέροντας δὲν εἶπε τίποτα, διάβασε τὴν νέα καὶ τῆς εἶπε μὲ πολὺ ἀγάπη, ἀφοῦ ἔφυγε ἡ μοναχή: «Παιδί μου μὴ στεναχωριέσαι ἐσὺ εἶχες τὸν πόνο σου καὶ ἤθελες νὰ τὸν θεραπεύσεις, γι’ αὐτὸ ἦρθες ἔτσι». Ἤξερε πὼς καὶ ἡ μοναχὴ ἀπὸ ὑπερβάλλοντα ζῆλο ἀντέδρασε ἔτσι καὶ ἀπὸ εὐγένεια δὲν τῆς εἶπε τίποτα. Ἔλεγε συνήθως: «Μὴν τὰ κατακρίνετε τὰ παιδιά, φταῖνε πολλὰ πράγματα ποὺ εἶναι ἔτσι ἀντιδραστικά, ἡ τηλεόραση, τὰ φαγητὰ ποὺ εἶναι γεμάτα μὲ διάφορες οὐσίες καὶ ὁ ἐγωισμὸς ἀπὸ τοὺς γονεῖς, γιατί τοὺς ἀπομακρύνει ἀπὸ τὰ παιδιά». Ἐπίσης ἔλεγε: «Ἐμένα μὴν μὲ κοιτᾶτε, ἐμένα μὲ ἐπισκέφτηκε ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἀπὸ μικρό· ἂν δὲν γινόταν αὐτὸ ποιὸς ξέρει τί θὰ γινόμουνα».
.            Ἀγαποῦσε πολὺ τὴν Ἐκκλησία, ἀγαποῦσε τοὺς ἐπισκόπους, ἔρχονταν ἀρχιερεῖς νὰ τὸν δοῦνε καὶ ποτὲ δὲν ἔλεγε τίποτα, γιατί πίστευε πὼς δὲν ἦταν ἄξιος νὰ τὸν ἐπισκέπτονται οἱ ἀρχιερεῖς. Ἤθελε ἡ Ἐκκλησία νὰ εἶναι ψηλὰ στὴν συνείδηση τοῦ λαοῦ, νὰ κατέχει τὴν πρωτοκαθεδρία στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων. Ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς, ποὺ ἔρχονταν πολὺ συχνὰ στὸν π. Ἰωάννη, ἦταν ὁ μακαριστὸς Σιατίστης Ἀντώνιος. Ἐπισκεπτόταν τὸν π. Ἰωάννη πολὺ συχνὰ καὶ εἶχαν ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλον πολὺ μεγάλη ἀγάπη, ποὺ δὲν διέφυγε τὴν προσοχὴ τῶν ἀνθρώπων.

Μὲ τὸν μακαριστὸ μητροπολίτη Σισανίου καὶ Σιατίστης κυρὸ Ἀντώνιο

.            Δὲν ἤθελε νὰ κατηγοροῦν τὴν Ἐκκλησία: «Ὅποιος κατηγορεῖ τὴν Ἐκκλησία, κατηγορεῖ τὸν Χριστό», ὑπενθύμιζε στοὺς πιστούς. Σὰν παράδειγμα μνημόνευε τὸ γεγονὸς ἀπὸ τὶς πράξεις τῶν Ἀποστόλων (Πράξ. θ´ 4-5) ὅπου o Σαοὺλ/Παῦλος πρὶν τὴν μεταστροφή του στὸν Χριστιανισμὸ ἐδίωκε τὴν Ἐκκλησία καὶ ὁ Κύριος τοῦ ἀποκαλύφθηκε στὸ δρόμο πρὸς τὴν Δαμασκὸ καὶ τοῦ εἶπε: Σαούλ, Σαούλ, τί μὲ διώκεις. Ἔλεγε, πὼς τὸν Χριστό, ποὺ μᾶς ἀγαπᾶ τόσο πολύ, μόνο μέσα στὴν ἐκκλησία μποροῦμε νὰ Τὸν βροῦμε, ἐδῶ πρέπει νὰ τὸν βροῦμε τόνιζε, καὶ ἂν τὸν βροῦμε, θὰ χαιρόμαστε τὴν αἰώνια ζωὴ ἀπὸ τώρα. Στὴν Ἐκκλησία εἶναι ἡ Θεοτόκος, στὴν ἐκκλησία εἶναι οἱ ἅγιοι, ἐδῶ βλέπεις τὴν αἰώνια ζωή. Ἔφερνε σὰν παράδειγμα τοὺς ἁγίους Ραφαήλ, Νικόλαο καὶ Εἰρήνη, ποὺ ἔζησαν τόσα χρόνια πρίν, πὼς μᾶς ἀκοῦνε, πὼς ἔρχονται καὶ μᾶς βοηθᾶνε, πὼς κάνουν τέτοια θαύματα σὲ ὅλον τὸν κόσμο, πὼς μᾶς ἀποκάλυψαν τὴν ζωή τους καὶ τὸ μαρτύριό τους γιὰ τὸν Χριστό. «Ὁρίστε, νὰ ἡ αἰώνιος ζωή, ἀφοῦ πέθαναν γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ εἶναι ζωντανοί, τί ἄλλο θέλουμε; Ἡ πίστη μας εἶναι ζωντανὴ καὶ μοναδική». Ἐπίσης ἔλεγε σὲ ὅσους ρωτοῦσαν γιὰ τὰ ἡμερολόγια πὼς «δὲν μᾶς σώζουν τὰ ἡμερολόγια ἀλλὰ ἡ Πίστη καὶ τὰ ἔργα μας». Γιὰ τὸ θέμα τὸν ταυτοτήτων εἶχε τὴν ἐπιθυμία νὰ ἀναγράφεται στὶς ταυτότητες ἡ ὁμολογία “Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος”».

 Χριστιανά τὰ τέλη

 .            Ἡ κοίμησή του συνέβη στὶς 4 Αὐγούστου τοῦ 2009 στὸ Νεοχώρι, ποὺ ἦταν καὶ ὁ τελευταῖος σταθμὸς τῆς ἱερατικῆς του διακονίας. Στὸ κρεβάτι πλέον, γιὰ πολὺ καιρὸ ἀποδυναμωμένος, περίμενε νὰ τὸν καλέσει ὁ Κύριος, ποὺ τόσο ἀγάπησε καὶ μὲ τόσο ζῆλο ὑπηρέτησε, τηρώντας τὸν νόμο του, ποὺ συγκεφαλαιώνεται στὶς δύο ἐντολές, νὰ ἀγαπήσεις τὸν Θεό σου, καὶ τὸν πλησίον σου ὡς ἑαυτό σου. Πηγαίναμε γιὰ πολλοὺς μῆνες καὶ τὸν κοινωνούσαμε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Πάντα περίμενε μὲ εὐλάβεια καὶ ὅσο τὸν κρατοῦσαν τὰ πόδια του, σηκωνότανε ὄρθιος μόνος του. Ἔπειτα προσπαθοῦσε νὰ εἶναι ὄρθιος μὲ τὴν βοήθεια τῶν παιδιῶν του, ἢ κάποιων ἀνθρώπων ποὺ τύχαινε νὰ εἶναι στὴν οἰκία του. Ὅταν πλέον τὸν ἐγκατέλειψαν οἱ δυνάμεις του, περίμενε στὸ κρεβάτι, ὅπου βίωνε μὲ ἰώβεια ὑπομονὴ τοὺς τελευταίους πόνους καὶ ἐμεῖς δὲν ἀντέχαμε νὰ τὸν βλέπουμε νὰ δοκιμάζεται.
.            Κάποτε ἀνεβήκαμε μαζὶ μὲ τὴν πρεσβυτέρα μου Πηνελόπη νὰ πάρουμε τὴν εὐχή του, συναισθανόμενοι ὅτι ὁ Γέροντας ἑτοιμάζεται νὰ ἀφήσει τὰ ἐπίγεια. Ἀφοῦ τὸν ἀσπασθήκαμε γιὰ τελευταία φορὰ ἐν ζωῇ, φύγαμε ἀπὸ τὴν οἰκία του. Κοντά του ἦταν ἡ πρεσβυτέρα του Πολυξένη, ποὺ τοῦ ἔκανε πολὺ μεγάλη ὑπακοὴ ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια, τὰ παιδιά του, ἡ Θεοδώρα, ὁ Χρῆστος καὶ ἡ νύφη του Ἀναστασία. Δὲν πρόλαβε νὰ περάσει μία ὥρα καὶ μᾶς ἐνημέρωσαν τὰ παιδιά του γιὰ τὴν κοίμησή του, τὴν ὁποία βίωσαν ὡς μετάσταση. Σὲ σύντομο χρονικὸ διάστημα κατέφτασαν ἱερεῖς τῆς Μητροπόλεώς μας, γιὰ νὰ ἑτοιμάσουν τὸ σκήνωμά του, νὰ τὸ ντύσουν τὰ ἱερὰ ἄμφια, σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὁ Σταυρός του, κατὰ παράδοξο τρόπο, παρατηρήσαμε πὼς εὐωδίαζε. Πολλοὶ ἄνθρωποι ποὺ τὸν γνώρισαν καὶ ἔμαθαν γιὰ τὴν κοίμησή του, ἄρχισαν πολὺ νωρὶς νὰ ἔρχονται, γιὰ νὰ πάρουν γιὰ τελευταία φορὰ τὴν εὐχή του. Τὸ σκήνωμά του παρέμεινε ζεστὸ ἕως καὶ τὴν ὥρα τοῦ ἐνταφιασμοῦ του. Τὴν ἑπομένη ἔφτασε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Μακάριος, πρωτοστάτησε καὶ ἐκφώνησε τὸν ἐπικήδειο λόγο γιὰ τὸν Γέροντα. Ψάλαμε ὅλοι μαζὶ τὴν νεκρώσιμο ἀκολουθία εἰς ἱερέα, οἱ ἱερεῖς σήκωσαν τὸ σεπτό του σκήνωμα καὶ ἡ πομπὴ ὅδευε στὴν τελευταία κατοικία τοῦ λειψάνου του. Ἐνταφιάστηκε πίσω ἀπὸ τὸν Ναὸ τῶν Ἁγίων Ραφαήλ, Νικολάου καὶ Εἰρήνης, στὸν τόπο ποὺ ὑπέδειξε καὶ ἑτοίμασε ὁ ἴδιος δύο χρόνια πρίν. Ζήτησε νὰ μοιραστεῖ τὸ βιβλίο «Κατάθεση μαρτυρίας», ποὺ ἔγραψε ὁ ἴδιος καὶ φρόντισε νὰ ἐκδοθεῖ μὲ δικά του ἔξοδα, εὐλογία τὴν ἡμέρα τῆς κηδείας του πρὸς δόξαν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.

.                 Ἡμέρα ἡλιόλουστη, 4 τοῦ Αὐγούστου, ὥρα δώδεκα τὸ μεσημέρι, ζέστη πολύ, ὅμως μαζὶ μὲ τὴν συγκίνηση καὶ τὸν θρῆνο ὅλων μας, ἦρθε νὰ θρηνήσει καὶ ἡ φύση, ὅπως διαβάζουμε στοὺς βίους τῶν Ἁγίων. Ἀμέσως μαζεύτηκαν σύννεφα καὶ ἄρχισε νὰ ψιχαλίζει γιὰ λίγο, μὲ διάκριση ἔκλαψε γιὰ λίγο ὁ οὐρανός, φόρεσε τὰ πένθιμα ἡ φύση, καὶ ἔπειτα γιὰ τὸν λόγο, ὅτι παραδίδαμε δίκαιο στὴ γῆ, ἦρθε τὸ φῶς τοῦ ἡλίου γιὰ νὰ μὴν χαλάσει ἡ τελευταία ἀκολουθία τοῦ κόσμου μὲ τὸν Γέροντα τῆς Ἀγάπης.
.           Ὁ Γέροντας ἀνέβηκε γιὰ τοὺς οὐρανοὺς κοντὰ στὸν Χριστὸ καὶ στοὺς πολυαγαπημένους του ἁγίους. Θὰ φύγω, ἔλεγε, ἀλλὰ θὰ σᾶς βλέπω. Ὁ π. Εὐσέβιος Βίττης εἶπε σὲ πνευματικοπαίδι του: «παιδί μου, ἂν εἶδες τὸν πάπα-Γιάννη τοῦ Νεοχωρίου, εἶδες Ἅγιο».

Γεώργιος Ι. Τραπεζανλίδης
Πρωτοπρεσβύτερος

ΠΗΓΗ: pemptousia.gr