Συρία: Ιερέας βρέθηκε στραγγαλισμένος

Συντάχθηκε από  Romfea.gr 

Ιερέας της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας που διαπραγματευόταν την απελευθέρωση ενός χριστιανού γιατρού στην περιοχή της Δαμασκού βρέθηκε σήμερα στραγγαλισμένος, σύμφωνα με τους κατοίκους της περιοχής και το Συριακό Παρατηρητήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

"Η σορός του Φάντι Χαντάντ, ο οποίος είχε απαχθεί την περασμένη Παρασκευή (στις 19 Οκτωβρίου), βρέθηκε το πρωί στην επαρχία της Δαμασκού", ανακοίνωσε το Παρατηρητήριο.

Ο ιερέας Χαντάντ ήταν υπεύθυνος μιας ενορίας στην Κατάνα, μιας πόλης με 15.000 κατοίκους, μουσουλμάνους και χριστιανούς, που βρίσκεται σε απόσταση 20 χιλιομέτρων δυτικά της Δαμασκού.

Σύμφωνα με έναν κάτοικο, ο ιερέας βρέθηκε στραγγαλισμένος κοντά στην πόλη αυτή.

"Διαπραγματευόταν την απελευθέρωση ενός χριστιανού γιατρού με τους απαγωγείς του, οι οποίοι ζητούσαν 50 εκατομμύρια συριακές λίρες (περίπου 500.000 ευρώ).

Είχε καταφέρει να μειώσει κατά το ήμισυ τις αξιώσεις τους", σημείωσε ο κάτοικος, ο οποίος ζήτησε να μην κατονομαστεί.

"Την περασμένη Παρασκευή, πήγε συνοδευόμενος από τον πεθερό του γιατρού για να καταβάλει τα λύτρα, αλλά απήχθησαν και αυτοί και οι απαγωγείς αύξησαν τα λύτρα που ζητούσαν προτού βρεθεί η σορός του ιερέα σήμερα", πρόσθεσε ο κάτοικος.

Το Πατριαρχείο Αντιοχείας καταδίκασε το "άγριο έγκλημα" και "τις επιθέσεις κατά των αμάχων και των θρησκευόμενων που προσπαθούν να είναι αγγελιοφόροι της ειρήνης υπό δύσκολες συνθήκες" και κάλεσε τις ανθρωπιστικές οργανώσεις και τους πολίτες "να καταδικάσουν όλα τα εγκλήματα, τις κλοπές και ο,τιδήποτε βλάπτει την ασφάλεια των πολιτών".

Ο φόνος του ιερέα προκάλεσε την αγανάκτηση των κατοίκων της Κατάνα, όπου αυτός έχαιρε του σεβασμού χριστιανών αλλά και μουσουλμάνων.

Ο ιερέας Χαντάντ είχε εξασφαλίσει την απελευθέρωση κι άλλων ανθρώπων, σύμφωνα με τους κατοίκους.

Η επίσημη συριακή τηλεόραση και οι ιστοσελίδες της αντιπολίτευσης απέτισαν φόρο τιμής στον ιερέα Χαντάντ, κάτι το οποίο γίνεται σπάνια στη χώρα αυτή εν μέσω του πολέμου που μαίνεται.

Η αλήθεια για το Νες - Καφέ‏

Τα καφεόδεντρα βγάζουν τον καρπό τους έτοιμο προς
κατεργασία. Οι εταιρείες μεταφέρουν τους καρπούς στα
εργοστάσια, καθαρίζουν τα χρήσιμα μέρη και τα συνθλίβουν.
Αυτός είναι ο γνήσιος καφές..... 

Από κει και πέρα παίρνει η
κάθε εταιρεία αρώματα και προσθέτει στο πρώτο μείγμα
έτσι ώστε τα χαρμάνια να έχουν το δικό τους ξεχωριστό
άρωμα ανά εταιρεία (Λουμίδης - Μπράβο κλπ). Αυτά για
τον γνωστό ελληνικό καφέ.
Καθώς καθαρίζονται οι καρποί και τα χρήσιμα μέρη πάνε
για άλεση, τα άχρηστα δεν πετιούνται αλλά ψήνονται! Οι
γνώστες του αντικειμένου, τα αποκαλούν κατακάθια του
καφεόδεντρου και παλαιότερα τα πετούσαν.

Αργότερα άρχισαν να τα διοχετεύουν ως ρόφημα καφέ σε
τριτοκοσμικές χώρες και έπειτα ο μεγαλύτερος αγροτικός
συνεταιρισμός που εδρεύει στην Ολλανδία και ονομάζεται
Νestle προσέθεσε το χημικό που αποδίδει αφρό.
Έτσι η Ελλάδα σήμερα είναι πρώτη σε κατανάλωση των
"σκουπιδιών" του καφεόδεντρου με την προσθήκη του
χημικού για τον αφρό!

Έχοντας αφήσει κατά πολύ πίσω
τις τριτοκοσμικές χώρες σε κατανάλωση φραπέ!
Το δε τμήμα της Αφρικής αλλά και της Βραζιλίας που
παράγουν τον καφέ δεν καταναλώνουν καθόλου φραπέ!

Αυτά τα ολίγα πληροφοριακά μετά από 17 χρόνια δουλειας
στην παραγωγή καφέ.

Τα προϊόντα της Ολλανδικής Nestle:

NES CAFE (με δομή απορρυπαντικού - σαπουνιού)
SMARTIES (πολύχρωμα κουφετάκια, ή αλλιώς πολύχρωμες χάντρες)
KIT KAT (Σοκολατο - γκοφρέτες)
MAGGI (συμπληρώματα γεύσης)
HAAGEN DANZ (Παγωτά)
PURINA - FRISKIES (σκυλοτροφές και γατοτροφές 
καταστρέφουν την υγεία του κατοικιδίου σας)
Παγωτά Nestle (Aloma-Boss-Magnum-Nirvana-Pirulo-Crunch κ.ά.)
Δημητριακά πρωινού (Fitness-Clusters-Cheerios-Cookie Crisp)Νερό (Κορπή- Perrier).

Αποφεύγουμε τα Ολλανδικά προϊόντα και για πολλούς ακόμη λόγους,

.....αλλά και γιατί έχουν 
μισέλληνα υπουργό οικονομικών και όχι μόνο γι αυτό, αλλά γιατί

οι Ολλανδοί έχουν προβάλλει veto στην ΕΕ, ώστε κανείς να μην κάνει 

ελέγχο στις πρώτες ύλες που χρησιμοποιούν για την παρασκευή των 

τροφίμων,όπως επίσης και με τι θρέφονται τα ζώα που εμπορεύονται το κρέας τους. 

Πηγη humanity

Τά μνημόσυνα καί ἡ ὠφέλειά τους.γ’ μέρος

hristospanagia4

 

Μαρτυρίες περί των ιερών Μνημοσύνων

Μαρτυρίες από την Ιερά Παράδοση

Ι. Οι Πατέρες της Εκκλησίας
Πλούσιες όμως είναι οι πληροφορίες πού έχουμε από την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας μας.
1. 0ι Αποστολικές Διαταγές, ένα από τα αρχαιότερα βιβλία τής Εκκλησίας μας, διδάσκουν ότι πρέπει να τελούνται για τούς νεκρούς τρίτα, ένατα, τεσσαρακοστά και ενιαύσια μνημόσυνα.
2. Ο Τερτυλλιανός, το 200 μ.Χ., ένας από τούς αρχαιότερους εκκλησιαστικούς συγγραφείς, μνημονεύει συνέχεια των Λειτουργιών πού εγένοντο υπέρ των κεκοιμημένων και ιδιαιτέρως στο βιβλίο του “Περί στεφάνου”.

3. Ο ιερομάρτυς Κυπριανός, το 250 μ.Χ., σε μία του επιστολή μας πληροφορεί ότι οι χριστιανοί θεωρούσαν βασικό τους καθήκον να προσφέρουν για τους κεκοιμημένους θυσίες και προσευχές.

4. Ο Ιστορικός Ευσέβιος περιγράφοντας την μεγαλοπρεπή κηδεία τού Μ. Κωνσταντίνου στο ναό των αγ. Αποστόλων, αναφέρει ότι το σκήνος τής μακαρίας ψυχής ήτο «συναγελαζόμενον τω τού Θεού λαώ, θεσμών τε θείων και μυστικής λειτουργίας αξιούμενον».
5. Ο αγ. Αμβρόσιος, επίσκοπος Μεδιολάνων (330-337), τελούσε καθημερινά Θεία Λειτουργία για τον Ουλεντιανό, τον Θεοδόσιο και τον Σατύρο.
6. Ο Ιερός Αυγουστίνος (354-430) αφού εκθέτει την κηδεία τής μητέρας του, αναφέρει ότι ενώ το σώμα της ευρίσκετο ακόμη στον τάφο προσφερόταν «κατά το ειωθός ή θυσία τής ημετέρας απολυτρώσεως». Διότι, καθώς σημειώνει ο ίδιος παρακάτω, η ίδια η μητέρα του δεν θεωρούσε τίποτε άλλο τόσο σπουδαίο πράγμα, όσο το να αναφέρεται το όνομα της την ώρα τής Θείας Λειτουργίας. Επίσης έγραψε ολόκληρο βιβλίο υπέρ των κεκοιμημένων με τον τίτλο «De curra pro mortuis».
7. Ο αγ. Κύριλλος Ιεροσολύμων στις Κατηχήσεις του αναφέρει ότι μετά τον Καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων «μνημονεύομεν και των κεκοιμημένων, πρώτον Πατριαρχών, Αποστόλων, Προφητών, Μαρτύρων, όπως ο Θεός ευχαίς αυτών και πρεσβείαις προσδέξηται ημών την δέησιν».
8. Ο άγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός έχει κάνει ολόκληρη πραγματεία με τίτλο « Υπέρ των εν πιστει κεκοιμημένων».
9. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρει σχετικά: «Δεν νομοθετηθήκαν αυτά τυχαία από τούς θείους Αποστόλους, το να θυμούμαστε δηλαδή αυτούς πού έφυγαν από τη ζωή αυτή κατά την διάρκεια των φρικτών μυστηρίων, γνωρίζουν ότι από αυτό προκύπτει πολύ κέρδος, μεγάλη ωφέλεια» (ΕΠΕ 21,440).
10. Ο άγιος Νεομάρτυς Ιάκωβος, το 1520, όταν τον οδηγούσαν στο μαρτύριο, παρήγγειλε στους μαθητές του, να τού κάνουν τα μνημόσυνα κατά την τάξη της Εκκλησίας.
11. Και για να αναφερθούμε στον άγιο του αιώνα μας, τον Άγιο Νεκτάριο, έχει γράψει ολόκληρη πραγματεία με θέμα: «Περί αθανασίας τής ψυχής και περί Ιερών μνημοσύνων», όπου με πλήθος πατερικών χωρίων και περιστατικών από τούς βίους των αγίων τής Εκκλησίας μας, αποδεικνύει την ωφέλεια πού προέρχεται από τα μνημόσυνα.

2. Μαρτυρίες από τις Θείες Λειτουργίες

Σε όλες τις θείες Λειτουργίες αναφέρονται ευχές για τους κεκοιμημενους.
Στην αγία Λειτουργία τού Αποστόλου Μάρκου αναφέρεται για τούς κεκοιμημένους η εξής ευχή: «Και τούτων (για τούς όποιους πρόσφερε ό ιερεύς την Θεία Λειτουργία κι προσευχήθηκε) και πάντων τας ψυχάς ανάπαυσον, Δέσποτα Κύριε ο Θεός ημών, εν ταις των αγίων σου σκηναίς… Αυτάς μεν ουν τας ψυχάς ανάπαυσον, Κύριε, και βασιλείας ουρανών αξίωσον».
Στην Θεία Λειτουργία τού αγίου Ιακώβου τού Άδελφοθέου μετά την ανάμνηση των Αποστολών, Προφητών, κ.λ.π. αναφέρονται τα εξής: «Μνήσθητι Κύριε, ο Θεός τών πνευμάτων και πάσης σαρκός, ων εμνήσθημεν και ων ουκ εμνήσθημεν ορθοδόξων, εκεί αυτούς ανάπαυσον… Δος γενέσθαι την προσφοράν ημων ευπρόσδεκτον, ηγιασμένην έν Πνεύματι άγίω, εις έξιλασμόν των ημετέρων πλημμελημάτων και’ των του λαού άγνοημάτων και εις ανάπαυσιν των προκεκοιμημένων ψυχών».
Στην Θεία Λειτουργία τού αγίου Κλήμεντος, μαθητού του αποστόλου Πέτρου αναφέρεται: «Ετι δεόμεθά σου Κύριε, και υπέρ της αγίας σου Εκκλησίας της από περάτων έως Περάτων… και πάντων, Ων αυτός επίστασαι τα ονόματα» (ο Διάκονος προτρέπει τον λαό να δεηθή μαζί με τους ιερείς «υπέρ των εν πίστει αναπαυσαμένων»).
Επίσης στις Θείες Λειτουργίες τού άγ. Βασιλείου και τού αγίου Ιωάννου τού Χρυσοστόμου γίνεται λόγος για τούς κεκοιμημένους: «… μνήσθητι πάντων των κεκοιμημένων έπ’ έλπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου, και άνάπαυσον αυτούς όπου επισκοπεί το φως τού προσώπου Σου».

συνεχίζεται…
 
ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ
ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΣΥΝΟΔΙΑ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ
ΝΕΑ ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΣ

Η ΑΛΛΗ 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Εἶναι ἡ ἐπέτειος τῆς µάχης πού ἔκλεισε ἕνα κόσµο καί ἄνοιξε µιά καινούρια µέρα γιά τήν οἰκουµένη.

                                                      

Ἔχουµε συνηθίσει κάθε χρόνο νά γιορτάζουµε τήν ἐπέτειο τῆς 28ης Ὀκτωβρίου τοῦ 1940, τήν ἐπέτειο τῆς χωρίς ἐλπίδα ἀντίστασης µιᾶς µικρῆς ἀλλά γενναίας Χώρας στίς ὑπερδυνάµεις πού ἤθελαν νά τήν κατακτήσουν. Βέβαια, ἐµεῖς πού γιορτάζουµε σήµερα δέν ἔχουµε καµµία σχέση µέ κείνη τή µικρή ἀλλά γενναία Χώρα πού τά ἔβαλε µέ τήν ἰσχυρότερη πολεµική µηχανή τοῦ καιροῦ ἐκείνου, ἀλλά αὐτό εἶναι µιά ἄλλη πονεµένη ἱστορία, γιά τήν ὁποία δέν θά µιλήσουµε τώρα.
Τώρα θά ἤθελα νά σᾶς θυµίσω µιάν ἄλλη 28η Ὀκτωβρίου, πρίν ἀπό πολλά–πολλά χρόνια, τήν 28η Ὀκτωβρίου τοῦ 312, πού φέτος συµπληρώνει τά 1.700 ἀκριβῶς χρόνια της. Εἶναι ἡ ἐπέτειος τῆς µάχης στή Μουλβία γέφυρα, τή γέφυρα τοῦ ποταµοῦ Τίβερι, λίγο ἔξω ἀπ’ τήν –τότε– Ρώµη. Εἶναι ἡ ἐπέτειος τῆς µάχης πού ἔκλεισε ἕνα κόσµο καί ἄνοιξε µιά καινούρια µέρα γιά τήν οἰκουµένη. Εἶναι ἡ ἐπέτειος τῆς µάχης πού, ἕνας ἄνθρωπος, τόν ὁποῖο οἱ «ἰσχυροί» ἐκείνου τοῦ κόσµου θεωροῦσαν νεαρό καί ἀσήµαντο καί εὔκολο νά τόν ἐξοντώσουν, «ἔπαιξε τό κεφάλι του», ἀντιµετωπίζοντας ἕνα στρατό µεγαλύτερο ἀπό τό δικό του καί ἕνα προσωπικό ἀντίπαλο ὁ ὁποῖος τόν µισοῦσε µέχρι τό βάθος τῆς ψυχῆς του, ξέροντας πώς, ἄν ἔχανε αὐτή τή µάχη, τόν περίµενε ἕνας ἀνελέητος καί οἰκτρός θάνατος. Κι ὅµως, δέν προβληµατίστηκε, δέν ἀµφέβαλλε, ἀλλά πίστεψε. Πίστεψε σέ τί; Σ’ ἕνα ὄνειρο! Σ’ ἕνα ὄνειρο, ἀλλά ὄχι σέ µιά χίµαιρα, γιατί ὄνειρο ἀπό ὄνειρο διαφέρει...
Τό ὄνοµα τοῦ «νεαροῦ» ἐκείνου ἦταν Κωνσταντῖνος. Ἀκόµα καί τό ὄνοµα ἔδειχνε τή διαφορά, γιατί ποτέ, µέχρι τότε, δέν τό εἶχε ξαναπάρει κανείς ἄλλος. Αὐτός ἦταν ὁ πρῶτος καί ὁ ἕνας µ’ αὐτό τό ὄνοµα. Κι αὐτός ἦταν ὁ πρῶτος καί ὁ ἕνας πού βίωσε ὅλη τήν τρέλλα καί τήν κακία καί τό ἀδιέξοδο τῆς πιό παρακµιακῆς ἐποχῆς στήν ἱστορία τοῦ κόσµου –µέ µόνη, ἴσως, ἐξαίρεση τή δική µας ἐποχή– καί βρῆκε τόν τρόπο νά ἀλλάξει τόν κόσµο του ἀντί νά νικηθεῖ ἀπ’τόν κόσµο του καί νά σταυρώσει τά χέρια, ὅπως κάνουµε ἐµεῖς καί νά πεῖ, ὅπως λέµε ἐµεῖς: τί περιµένεις; Ἕνας ἄνθρωπος θά ἀλλάξει τόν κόσµο; Ἕνας κοῦκος δέν φέρνει τήν ἄνοιξη! Νά ὅµως πού τήν ἔφερε. Νά πού, ἕνας ἄνθρωπος, ἀντάλλαξε τήν παρακµή καί τήν ἀποσύνθεση τοῦ κόσµου του µέ τή ζωή καί τή δηµιουργία ἑνός νέου κόσµου.
Πολλοί ἱστορικοί ἰσχυρίζονται ὅτι πέτυχε, ἐπειδή ἦταν ἁπλᾶ ἕνας ἔξυπνος καιροσκόπος πού ἐκµεταλλεύτηκε τή µεγάλη ἐπιρροή τοῦ χριστιανισµοῦ. Ἄλλοι, πού θεωροῦν τόν ἑαυτό τους ἰδιαίτερα εὐφυῆ, ἀποφαίνονται ὅτι ἦταν µέν καιροσκόπος, ἀλλά ὄχι καί πολύ ἔξυπνος.Ὁ ἴδιος, φαντάζοµαι, ἀπαντάει σ’ ὅλους τούς ἐπικριτές του, ὅπως ἀπάντησε –σέ µιά ἀπ’ τίς ἐλάχιστες φορές πού ἔµεινε στή Ρώµη– καί σ’ αὐτούς πού ἦρθαν νά τοῦ ποῦν ὅτι ὁ ὄχλος τόν ἀποδοκιµάζει πετροβολῶντας τά ἀγάλµατά του καί µιά πέτρα χτύπησε ἕναν ἀδριάντα του στό µέτωπο. Τότε ὁ «ὄχι πολύ ἔξυπνος»(!) Κωνσταντῖνος χαµογέλασε, σήκωσε τό χέρι του καί ἔτριψε τό µέτωπό του καί εἶπε: «ἀλήθεια; δέν τό κατάλαβα!» Νοµίζω ὅτι αὐτή ἡ µεγαλόψυχη, γεµάτη χιοῦµορ ἀνοχή ἐξακολουθεῖ νά τόν βοηθάει µέσα στήν αἰωνιότητα νά ἀνέχεται τή βλακεία τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους καί νά µή δίνει σηµασία στά ὅσα λέγονται καί γράφονται γι’ αὐτόν.
Ὁ κόσµος τοῦ «νεαροῦ» Κωνσταντίνου δέν ἦταν κόσµος ἄθεος. Ἡ ἀθεΐα εἶναι ἐφεύρεση τῆς ἀλαζονείας τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου πού θέλει τόν ἑαυτό του κυρίαρχο τοῦ σύµπαντος καί δέν ἀνέχεται νά εἶναι ὑπόλογος σέ κανέναν. Οἱ Ρωµαῖοι ὅµως τοῦ τέλους τοῦ τρίτου καί τῆς ἀρχῆς τοῦ τετάρτου αἰῶνα ἦσαν ἐξαιρετικά δεισιδαίµονες καί ἀφοσιωµένοι εἰδωλολάτρες, µέ χαρακτηριστικό παράδειγµα τόν Διοκλητιανό, ὁ ὁποῖος δέν ἔκανε τίποτε ἄν δέν συµβουλευόταν τούς µάντεις καί τούς ἱερεῖς του. Τόσο «ἀνοιχτοί» ἦσαν µάλιστα στήν εἰδωλολατρεία τους, ὥστε εἶχαν «κάνει εἰσαγωγή» καί ξένων θεῶν καί ἀπό τήν Αἴγυπτο –ἡ λατρεία τῆς σκοτεινῆς θεᾶς Ἴσιδος ἦταν πολύ «µόδα» στούς ἀριστοκρατικούς κύκλους– ὅσο καί ἀπό τήν Ἀνατολή, ἀπ’ ὅπου ἦρθε ἡ λατρεία τοῦ Μίθρα, τοῦ θεοῦ–ἥλιου.
Ὁ κόσµος τοῦ «νεαροῦ» Κωνσταντίνου, ἐπίσης, δέν ἦταν στερηµένος πολιτικῶν προσωπικοτήτων. Ὁ αὐτοκράτορας Διοκλητιανός, ἦταν τό πρότυπό τοῦ ἐθνικοῦ Ρωµαίου αὐτοκράτορα. Σκληρός ἀλλά πατριώτης, στρατιώτης ἀλλά καί πολιτικός, πολύ ἔξυπνος καί διορατικός, πιστός σάν φίλος καί ἀδυσώπητος σάν ἐχθρός. Ἦταν ὁ µόνος Ρωµαῖος αὐτοκράτορας πού τακτοποίησε µέ τόν καλύτερο ἀνθρώπινα τρόπο τίς ὑποθέσεις τῆς αὐτοκρατορίας του καί ἀποσύρθηκε στά κτήµατά του νά «καλλιεργήσει λάχανα» γιατί τοῦ ἄρεσε ἡ ἀγροτική ζωή. Τόσο πολύ τοῦ ἄρεσε, µάλιστα, ὥστε ὅταν ὁ Γαλέριος τόν παρακάλεσε κάποια στιγµή µετά νά ἀνακαλέσει τήν παραίτησή του καί νά γυρίσει νά βάλει τάξη στό χάος τῶν ἐµφυλίων συγκρούσεων, νά τοῦ ἀπαντήσει: «ἄν βλέπατε τί ὡραῖα πού εἶναι τά λάχανα πού φυτεύω µέ τά χέρια µου, δέν θά µοῦ ζητούσατε νά τά ἀφήσω».
Ὁ «νεαρός» Κωνσταντῖνος ἔζησε δίπλα του καί µαθήτευσε στή διοίκηση τοῦ Διοκλητιανοῦ καί ἔµαθε ἀπό αὐτόν. Ἴσως καί νά µήν ἔφτασε τό δάσκαλό του στίς ἱκανότητες –ὅπως θέλουν νά πιστεύουν κάποιοι ἱστορικοί– ἴσως… Εἶχε ὅµως µιά καταλυτική διαφορά καί µέ τόν Διοκλητιανό καί µέ ὅλους τούς ὑπόλοιπους. Ἀκόµα κι ὅταν ἦταν νεαρός καί εἰδωλολάτρης, ἡ λατρεία του στρεφόταν στό θεό-ἥλιο τῆς Ἀνατολῆς, τόν Μίθρα καί ὄχι στούς σκοτεινούς καί σκληρούς θεούς. Ἡ λατρεία του ἦταν τό φῶς, ὄχι τό σκοτάδι. Ὁ Διοκλητιανός, ὅταν τοῦ προφήτεψαν οἱ ἱερεῖς του ὅτι οἱ «δίκαιοι οἱ ἐπί γῆς» θά δώσουν τή λύση πού ζητοῦσε, ρώτησε τούς ἀνθρώπους του ποιοί ἦταν αὐτοί οἱ δίκαιοι. Κι ὅταν πῆρε τήν ἀπάντηση: «οἱ χριστιανοί», τότε ἐξαπέλυσε διωγµό ἐναντίον τῶν χριστιανῶν. Ὁ «νεαρός» Κωνσταντῖνος, ἀκόµα κι ὅταν ἦταν εἰδωλολάτρης, θαύµαζε καί ἀγαποῦσε τούς δίκαιους ἀνθρώπους καί τούς διάλεγε γιά συνεργάτες του. Ἐκεῖ ἦταν ἡ διαφορά του. Στό ἦθος καί στίς ἐπιλογές του.
Κι αὐτή ἦταν ἡ διαφορά πού ἔδωσε στήν ἀνθρωπότητα µιά παράταση ζωῆς. Οἱ πρῶτοι χριστιανοί, βλέποντας τή διαφθορά καί τό χάος τῆς ζωῆς τοῦ κόσµου τους, περίµεναν τή Δευτέρα Παρουσία σύντοµα. Καί πράγµατι, ἀνθρώπινη λύση δέν ὑπῆρχε στό πολιτικό ἀδιέξοδο τῆς τεράστιας, κουρασµένης καί διεφθαρµένης Ρωµαϊκῆς αὐτοκρατορίας. Ἡ σοφότερη ἀνθρώπινη λύση, ἦταν αὐτή τοῦ Διοκλητιανοῦ: νά χωριστεῖ ἡ οἰκουµένη σέ Ἀνατολή καί Δύση, µέ ἕναν κυβερνήτη στήν Ἀνατολή καί ἕναν στή Δύση. Καί αὐτή ἡ λύση ἀπέτυχε. Γιατί; Γιατί οἱ ἄνθρωποι, ἄν δέν εἶναι δίκαιοι, εἶναι θηρία. Ἔτσι ἦταν, ἔτσι εἶναι καί ἔτσι θά εἶναι στόν αἰῶνα. Γι’ αὐτό ἀπέτυχε ἡ τετραρχία τοῦ Διοκλητιανοῦ. Γιατί ὁ ἕνας στράφηκε ἐνάντια στόν ἄλλον, ὅσο κι ἄν ἦταν µεταξύ τους δεµένοι µέ ὅρκους, µέ γάµους, µέ φιλίες, µέ συγγένειες. Πατέρας πρόδωσε τό γιό του καί γιός τόν πατέρα. Κανείς καί τίποτα δέν µποροῦσε νά σώσει τήν κατάσταση, παρά µόνον ἕνας νεαρός, πού ὅλοι οἱ «ἰσχυροί» τόν ὑποτιµοῦσαν, ἕνας –κατά τήν εἰδωλολατρική προφητεία– «δίκαιος ἐν τῷ κόσµῳ».
Δέν θά ἔπεφτε κανείς ἔξω ἄν ἔλεγε ὅτι χίλια ἑπτακόσια χρόνια πρίν, ἡ µάχη στή Μουλβία γέφυρα, ἦταν µιά µάχη ἀνάµεσα στό φῶς καί στό σκοτάδι. Ἀρκεῖ νά βάλεις ἀπέναντι τούς δύο στρατηγούς: τό «νεαρό» Κωνσταντῖνο πού ὑστεροῦσε σέ στρατό καί ἀκολουθοῦσε ἕνα ὅραµα Φωτός καί Σταυροῦ καί τόν ἰσχυρό Μαξέντιο, τόν ὀχυρωµένο στή Ρώµη, µέ τούς φοβερούς πραιτωριανούς ἀφοσιωµένους στό πρόσωπό του, µέ τό φόβο τοῦ ὀνόµατός του καί τῆς ἀγριότητάς του νά πολεµάει γι’ αὐτόν, ἀκόµα καί στήν ἀπουσία του. Κι ὅταν λέµε φόβο, ἐννοοῦµε ὅτι ὅποιος εἶχε διαφορετική γνώµη ἀπ’ αὐτόν, νά χάνει τή ζωή καί τήν περιουσία του. Ὅποια γυναῖκα –ὅσο εὐγενής καί ὅσο πλούσια– παντρεµένη ἤ ἀνύπαντρη τοῦ τραβοῦσε τήν προσοχή, ἁρπαζόταν ἀµέσως, µαζί µέ τήν περιουσία της. Ἡ ἁγνότητα ἐθεωρεῖτο µέ νόµο σάν προδοσία κατά τοῦ κράτους. Τέτοιο φόβο ἐννοοῦµε καί πολύ περισσότερο, πού δέν ἔχουµε ἐδῶ δυνατότητα νά ἀναπτύξουµε.
Ἀκόµα καί ἡ ἐµφάνισή του προκαλοῦσε δέος σ’ ὅποιον τόν ἀντίκρυζε. Βγῆκε νά πολεµήσει ντυµένος µέ ὁλόχρυση βαρειά πανοπλία πού θάµπωνε τούς ἀντιπάλους του. Ἡ δύναµη, ἡ ἐξουσία, ἡ φαντασία, ἡ βία, ὁ τρόµος, ὅλο τό βάρος καί ἡ δόξα καί ἡ καταπίεση τῆς ἀρχαίας Ρωµαϊκῆς αὐτοκρατορίας, ἀπέναντι σ’ ἕναν διωγµένο καί ἀπειληµένο καί ἀνεπιθύµητο «νεαρό» πού ἀκολουθοῦσε ἕνα ὅραµα κι ἕνα λάβαρο!
Ἡ χρυσή πανοπλία τράβηξε τόν Μαξέντιο στόν πάτο τοῦ Τίβερη καί ἔγινε ὁ θάνατός του. Χίλια ἑπτακόσια χρόνια µετά, ἡ οἰκουµένη δέν ἔχει συγχωρήσει ἀκόµα στό «νεαρό» τή νίκη του. Χίλια ἑπτακόσια χρόνια µετά, ἡ οἰκουµένη ἐξακολουθεῖ νά προτιµᾶ τό σκοτάδι γιά νά µήν «ἐλέγχονται τά ἔργα της». Ἀκόµα τόν ἀγνοοῦν, τόν ὑποτιµοῦν καί τόν µειώνουν µέ ὅποιον τρόπο µποροῦν. Ἀλλά δέν µποροῦν νά καταργήσουν ἕνα γεγονός πού ἔγινε. Δέν µποροῦν νά καταργήσουν τή βεβαιότητα ὅλων ὅσοι ἀκολουθοῦν ἀκόµα τό ὅραµα καί τό λάβαρο τοῦ Φωτός καί τοῦ Σταυροῦ ὅτι οἱ «δίκαιοι οἱ ἐν τῷ κόσµῳ» δέν χάθηκαν καί δέν φοβοῦνται τό σκοτάδι καί τίς χρυσές πανοπλίες. Γιατί ὁ δικός τους Βασιλιάς  «ἐξῆλθε νικῶν καί ἵνα νικήσῃ»!...

Νινέττα  Βολουδάκη

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ὀκτωβρίου 2012

Τεῦχος 122

Τά μνημόσυνα καί ἡ ὠφέλειά τους.β’ μέρος

hristospanagia4

 
 

Μαρτυρίες περί των ιερών Μνημοσύνων

Από την Αγία Γραφή
1. Από την Παλαιά Διαθήκη
Την πρώτη αναφορά την έχουμε στο βιβλίο τού Νεεμία, όπου οι Ισραηλίτες παρακάλεσαν τον Θεό να συγχώρεση τις αμαρτίες των προκεκοιμημένων Πατέρων τους. «Την εικοστή τέταρτη μέρα τού ιδίου μήνα, άρχισαν οι Ισραηλίτες νηστεία. Φορούσαν πένθιμα ρούχα και έριχναν χώμα στο κεφάλι Τους. Αυτοί είχαν χωρισθεί από όλους τούς μη Ιουδαίους πού υπήρχαν στην περιοχή τους και είχαν συγκεντρωθεί γιά νά εξομολογηθούν τις αμαρτίες τις δικές τους και των προγόνων τους. Επί τρεις ωρες στέκονταν όρθιοι και ακούγαν την ανάγνωση από το βιβλίο τού νόμου τού Κυρίου τού Θεού τους για να τού ζητήσουν συγχώρεση» (Νεεμίας 9,1-5)
Στο βιβλίο Β’ Μακκαβαίων 12,36-45 αναφέρεται το εξής περιστατικό:Σε μια μάχη του Ιούδα με το Γοργία φάνηκε νικητής ο Ιούδας, πλην όμως είχε και νεκρούς. Μετά την μάχη «την επόμενη μέρα ήρθαν επειγόντως οι άνδρες του Ιούδα να μεταφέρουν τα πτώματα των σκοτωμένων και να τα θάψουν μαζί μέ τούς συγγενεις τους στους ταφους των προγονών τους. Κάτω όμως από τα ρούχα τού κάθε νεκρού βρέθηκαν μικρά ειδώλια των Θεών τής Ίάμνειας, πράγμα που απαγορεύεται αυστηρά από τον Ιουδαϊκό νόμο. Έτσι έγινε σε όλους φανερό ότι αυτοί σκοτώθηκαν εξ αιτίας αυτών των αντικειμένων… Ο γενναίος Ιούδας κάλεσε τον λαό να μην αμαρτήσουν πλέον… κατόπιν συγκέντρωσε συνεισφορές από κάθε άνδρα και έστειλε στα Ιεροσόλυμα δύο χιλιάδες δραχμές ασήμι, για να χρηματοδοτήσει μία θυσία για την εξιλέωση τής αμαρτίας αυτής. Αυτή τη θεάρεστη πράξη την έκανε επειδή πίστευε ότι υπάρχει ανάστασης νεκρών. Διότι αν δέν πίστευε ότι πρόκειται να αναστηθούν και αυτοί, θα ήταν περιττό και ανόητο να προσεύχεται γι’ αυτούς. Έτσι έκαναν την θυσία για την εξιλέωση των νεκρών, ώστε οι τελευταίοι να απαλλαγούν από την αμαρτία που είχαν διαπράξει».
2. Από την Καινή Διαθήκη
Στην Καινή Διαθήκη αναφέρει ο Απόστολος Παύλος για τον Ονήσιμο πού είναι •ήδη νεκρός, στην Β’ προς Τιμόθεον επιστολή: «Είθε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός να δώση να βρή έλεος από τον Κύριο και Πατέρα την ημέρα εκείνη τις Δευτέρας Παρουσίας» (Β’ Τιμ. 1,18).
Υπάρχουν λοιπόν σαφή χωρία τής Αγίας Γραφής που αναφέρονται στην προσευχή υπέρ των κεκοιμημένων.
Γι’ αυτό και τα μνημόσυνα συναντώνται από τούς πρώτους αιώνες στη ζωή τής Εκκλησίας μας. Και τούτο, διότι, όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος, ζωντανοί και νεκροί είμαστε «σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους» (Α’ Κορ. 12,27). Αυτά από το χώρο της αγ. Γραφής.
συνεχίζεται…
 
ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ
ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΣΥΝΟΔΙΑ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ
ΝΕΑ ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΣ 

ΤΟ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ. Ολόκληρη ταινία.

ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ. Ολόκληρη η ταινία. Ελληνικοί υπότιτλοι.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΙΡΗΝΙΚΗΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ, την Τρίτη 23 Οκτωβρίου 2012 ενάντια στους Χημικούς Αεροψεκασμούς [ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ]

Μετά από τους αλλεπάλληλους χημικούς αεροψεκασμούς που συντελούνται αδιάκοπα και καθημερινά στο νομό μας αλλά και σ'όλο τον Ελληνικό ουρανό, η Ομάδα Δράσης Αττικής αποφασίζει να πραγματοποιήσει ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΙΡΗΝΙΚΗΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ, την Τρίτη 23 Οκτωβρίου και ώρα 07:30 π.μ. στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας (σταθμός μετρό "Εθνική Άμυνα").

Η γενοκτονία κατά της ανθρωπότητας ...
δεν θα σταματήσει χωρίς τη δική μας δράση. Χωρίς τη δράση όλων μας! 
Έχουμε δικαίωμα και υποχρέωση προς τους εαυτούς μας και τα παιδιά μας, να ζούμε κάτω από καθαρούς ουρανούς. 
Ακτιβιστές και οικολογικές οργανώσεις συλλέγουν στοιχεία και καταθέτουν μηνύσεις, πιέζοντας τις κυβερνήσεις τους σε παγκόσμιο επίπεδο. Έτσι κι εμείς, δεν έχουμε πια την πολυτέλεια να κωφεύουμε και να σφυρίζουμε αδιάφορα μπροστά σ'ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και του περιβάλλοντος.

Κατά την διάρκεια της συγκέντρωσης θα παραδοθεί έγγραφο με κοινοποιήσεις προς τον υπουργό Εθνικής Άμυνας, τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ και τους τρεις αρμόδιους αρχηγούς ΓΕΣ, ΓΕΑ, ΓΕΝ. Επίσης, στο τέλος της συγκέντρωσης, θα κατατεθούν μαζικές μηνύσεις ... στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα κατά παντός υπευθύνου. 

Για το λόγο αυτό όσοι προτίθενται να ενώσουν τις φωνές τους μαζί μας, να έχουν μαζί τους ταυτότητα για την ομαδική μήνυση.

Η παρουσία όλων μας κρίνεται απαραίτητη. Αν η ώρα συγκέντρωσης μοιάζει πολύ νωρίς, ας αναρωτηθούμε πόσο νωρίς ή αργά είναι να υπερασπιστούμε τις ζωές των παιδιών μας!

Κίνηση ενάντια στους χημικούς αεροψεκασμούς-Ομάδα δράσης Αττικής 

ΠΗΓΗ : http://psekasmata.blogspot.com

Ρῶσος ὀρθόδοξος ἱερέας σώζει 2000 βρέφη ἀπὸ ἄμβλωση

Ἕνας ὀρθόδοξος ἱερέας ἀπὸ τὴν περιοχὴ τοῦ Βόλγκογκραντ (πρώην Στάλινγκραντ) τῆς Ρωσίας ἐπαινέθηκε ἀπὸ τὸ ρωσικὸ Ὑπουργεῖο Ὑγείας, γιὰ τὸ ἔργο του στὴ μείωση τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἀμβλώσεων στὴν περιοχή του. Μὲ τὶς προσωπικές του προσπάθειες μὲ παροχὴ συμβουλῶν καὶ βοηθώντας τὶς γυναῖκες νὰ κρατήσουν τὰ μωρά τους, τὰ ποσοστὰ ἀμβλώσεων ἔχουν μειωθεῖ στὴν περιοχὴ Volgograd κατὰ 25 τοῖς ἑκατὸ κατὰ τὰ τελευταία πέντε χρόνια. Ὁ πατέρας Alexis Tarasov ἄρχισε τὸ ἔργο διάσωσης ἀνθρωπίνων ζωῶν στὴ δική του ἐνορία στὴν πόλη Voljsk, ὅπου εἶπε ὅτι πέρασε ὧρες μιλώντας μὲ γυναῖκες ποὺ σκέφτονταν νὰ κάνουν ἄμβλωση. Μετὰ ἀπὸ μία περίοδο μὲ ἐπισκέψεις στὸ τοπικὸ νοσοκομεῖο, ἀποφάσισε μαζὶ μὲ ἄλλους ὁμοϊδεάτες τοῦ ἱερεῖς, νὰ δημιουργήσει ἕνα κέντρο κρίσης ἐγκυμοσύνης. Μὲ τὴν ὑποστήριξη τῆς ἐπισκοπῆς του, πλησίασε τὶς τοπικὲς ἀρχὲς γιὰ νὰ....

 συμβάλουν στὴ διεύρυνση τοῦ ἔργου.

«Τὸ πρόγραμμα ἐγκρίθηκε τὸ 2002 ἀπὸ τὴ διοίκηση τοῦ Voljsk», δήλωσε ὁ πατέρας Ἀλέξης. "Στὴ συνέχεια, ἀναπτύχθηκε ἡ ἰδέα γιὰ τὴ δημιουργία ἑνὸς περιφερειακοῦ κέντρου, μὲ τὴν ὑποστήριξη τῆς διοίκησης τοῦ Volgograd."

 Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν ἡ δημιουργία τοῦ Κέντρου γιὰ τὴν Προστασία τῆς Μητρότητας καὶ τῆς Παιδικῆς Ἡλικίας, ὑπὸ τὴν ἐποπτεία τῆς Ὀρθόδοξης Ἰατρικῆς Ἑταιρείας ‘Ἀρχάγγελος Ραφαήλ’. Σύμφωνα μὲ τὸ Ὑπουργεῖο Ὑγείας, πάνω ἀπὸ 2.000 γυναῖκες τοῦ Volgograd ἔχουν ἐπιλέξει νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν ἀρχική τους πρόθεση νὰ προβοῦν σὲ ἄμβλωση ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη.

Ὁ πατέρας Alexis ἐξήγησε ὅτι τὸ ἐπίκεντρό του ἔργου τοῦ εἶναι ἁπλό: νὰ παρέχει στὶς γυναῖκες ἐκπαιδευμένους ἀνθρώπους ποὺ μὲ συμπάθεια θὰ ἀκούσουν τὶς ἀνησυχίες τους καὶ θὰ δώσουν πλήρεις πληροφορίες σχετικὰ μὲ τὴ διαδικασία τῆς ἄμβλωσης καὶ τὶς πιθανὲς ἐπιπτώσεις στὴν ὑγεία καὶ τὴν εὐημερία τους, καὶ θὰ τοὺς προσφέρουν τὸ ὑλικὸ ποὺ χρειάζονται γιὰ νὰ βοηθηθοῦν.

«Ἀρκετὰ συχνά, τὸ μόνο πράγμα ποὺ ἀπαιτεῖται γιὰ νὰ ἀποτρέψουμε μία μητέρα ἀπὸ αὐτὴ τὴν τρομερὴ ἀπόφαση εἶναι ἁπλὰ νὰ μιλήσει σὲ κάποιον μὲ ἀνοιχτὴ καρδιά», εἶπε ὁ πατέρας Ἀλέξης. Ἡ Ναταλία Ermishkina, 31 ἐτῶν, εἶναι μία ἀπὸ τὶς γυναῖκες ποὺ ὁ πατέρας Ἀλέξης ἀπέτρεψε ἀπὸ τὴν ἄμβλωση. Ἡ νεαρὴ μητέρα εἶπε ὅτι εἶχε χάσει τὸ δωμάτιό της στὶς ἐργατικὲς κατοικίες, ἀφοῦ ἐγκαταλείφθηκε ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ὑποσχέθηκε νὰ τὴν παντρευτεῖ καὶ νὰ μεγαλώσει τὸ παιδί τους. Ἀπὸ ἀπόγνωση, ἡ Ναταλία ἀποφάσισε νὰ ξεφορτωθεῖ τὸ παιδί.

«Ὁ ψυχολόγος στὴν προγεννητικὴ μὲ ἄκουσε καὶ μὲ συμβούλεψε νὰ μιλήσω στὸν πατέρα Ἀλέξη», δήλωσε ἡ Ναταλία. «Πῆγα σ 'αὐτὸν καὶ δὲν τὸ μετανιώνω. Γέννησα τὴν Ἀλεξάνδρα, καὶ τὸ Κέντρο μὲ βοήθησε ὅσον ἀφορᾶ τὴ στέγαση καὶ τὰ ροῦχα γιὰ τὸ παιδί. Ἔχω μία κόρη, καὶ τώρα ἀρχίζω νὰ πιστεύω καὶ νὰ προσβλέπω σὲ μία καλύτερη ζωή».

"Σήμερα, ὅλες οἱ γυναῖκες ποὺ ἐπιζητοῦν τὴν ἔκτρωση ἀποστέλλονται ἀπὸ τοὺς γυναικολόγους γιὰ διαβουλεύσεις μὲ ψυχολόγους ποὺ ἐργάζονται σὲ κάθε προγεννητικὸ νοσοκομεῖο", δήλωσε ὁ Νικολάι Zarkin, ἐπικεφαλῆς ἰατρὸς τοῦ Κεντρικοῦ Μαιευτηρίου Νὸ 2 στὸ Volgograd.

Ο Zarkin δήλωσε ὅτι μετὰ τὶς διαβουλεύσεις αὐτές, τὸ 20 τοῖς ἑκατὸ ἀπὸ τὶς γυναῖκες ἀρνοῦνται τὴν ἄμβλωση καὶ θέλουν νὰ γεννήσουν τὰ παιδιά τους.

Ὁ πατέρας Ἀλέξης παρέχει βοήθεια γιὰ τὶς μητέρες, ἀφοῦ γεννήσουν τὰ παιδιά τους, μὲ τὴν παροχὴ νομικῆς βοήθειας, καθὼς καὶ μὲ ροῦχα στὸ Κέντρο γιὰ τὴν Προστασία τῆς Μητρότητας καὶ τῆς Παιδικῆς Ἡλικίας, καὶ προσβλέπει στὴν παροχὴ περισσότερων κατοικιῶν.

"Ὅπου εἶναι δυνατό, προσπαθοῦμε νὰ βοηθήσουμε τὶς γυναῖκες ποὺ ἔχουν ἀνάγκη. Ὑπάρχει τώρα μία ὀξεία ἀνάγκη γιὰ τὴ δημιουργία περισσότερων σπιτιῶν γιὰ μητέρες ποὺ χρειάζονται στέγαση. Εἶναι σημαντικὸ νὰ χτίσουμε σπίτια καὶ νὰ τὰ ἐξοπλίσουμε, ἔτσι ὥστε οἱ γυναῖκες νὰ μποροῦν νὰ ζοῦν μὲ τὰ παιδιὰ τοὺς μέχρι τὸ στεγαστικό τους πρόβλημα νὰ ἐπιλυθεῖ", δήλωσε ὁ πατέρας Ἀλέξης. "Ἀλλὰ εἶναι δύσκολο χωρὶς τὴ βοήθεια ἀπὸ τὶς ἀρχὲς καί, χωρὶς εὐεργέτες, νὰ μπορέσουμε νὰ τὸ κάνουμε."

Η Pravoslavie News ἀναφέρει ὅτι στὸν πατέρα Ἀλέξη ἔχει δοθεῖ ἕνα βραβεῖο ἀπὸ τὸ Παγκόσμιο Συνέδριο τῶν Οἰκογενειῶν γιὰ τὸν πολυετῆ ἀγώνα τοῦ ὑπὲρ τῆς ζωῆς.

πηγη ρωμαικο οδοιπορικο

Οι Ρώσοι πεζοναύτες θέλουν να συμμετέχουν στην παρέλαση 28ης Οκτωβρίου

Η Ρωσία ζήτησε επίσημα στην μεγάλη στρατιωτική παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στην Θεσσαλονίκη των ελληνικών Ενόπλων
Δυνάμεων  να συμμετάσχει και άγημα πεζοναυτών από το ρωσικό αποβατικό "Νοβοτσερκάσκ" του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας το οποίο έχει περίπου 350 πεζοναύτες και κάπου 35 ΤΟΜΠ και ΤΟΜΑ.

Είναι οι ίδιοι που παρέλασαν και στην Λήμνο, ξεσηκώνοντας θύελλα ενθουσιασμού μεταξύ των κατοίκων του νησιού.  

Ο προγραμματισμός της επίσκεψης του πλοίου προβλέπει να βρίσκεται 26 με 29/10 και οι Ρώσοι θέλουν να συμμετάσχουν σε όλες τις εορταστικές εκδηλώσεις αφού απολαμβάνουν πρωτοφανείς εκδηλώσεις αγάπης των πολιτών προς το πρόσωπό τους και αυτό που αντιπροσωπεύουν.

Μάλιστα ένα φαινομενικά άσχετο γεγονός, η ανάληψη της προεδρίας του ΠΑΟΚ από τον ομογενή Ρώσο βουλευτή και βαθύπλουτο επιχειρηματίας Ιβάν Σαββίδη και η πολύ καλή πορεία της ομάδας έχουν δημιουργήσει κλίμα λατρείας στην Θεσσαλονίκη για τους Ρώσους.

Οι Ρώσοι επιθυμούν να παρελάσουν με το άγημα των πεζοναυτών στην Θεσσαλονίκη. Μένει να δούμε αν τους δοθεί και η άδεια για κάτι τέτοιο από την κυβέρνηση.

Το μήνυμα που θα περάσει σε μια τέτοια ενέργεια θα έχει τεράστια γεωπολιτική σημασία για την χώρας μας και ειδικά για την γείτονα Τουρκία.

ΠΗΓΗ  newsbomb.gr

Τά μνημόσυνα καί ἡ ὠφέλειά τους.α’ μέρος

hristospanagia4

ΤΑ ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ ΚΑΙ Η ΩΦΕΛΕΙΑ ΤΟΥΣ
Μία αρχαία και σταθερή παράδοσις της Εκκλησίας μας είναι η δέησης για τους νεκρούς. Η διήγησης τού Ιερού Ευαγγελίου για την Θεία και φρικτή Μεταμόρφωση του Κυρίου παρουσιάζοντας μας τον Μωυσή και τον Ηλία, καθώς και η παραβολή του Λαζάρου και του πλουσίου, μας δείχνουν καθαρά ότι οι νεκροί διαθέτουν τέλεια συνείδηση.
Η ζωή περνώντας από τον θάνατο συνεχίζεται. Αυτοί πού φεύγουν διατηρούν την πνευματική τους επικοινωνία με τα μέλη της Εκκλησίας πού βρίσκονται στη διά μέσου της κοινής αγάπης στο Χριστό. Αυτή η αγάπη συνδέει σε ένα σύνολο τούς πιστούς. Τούς συνδέει διότι η Εκκλησία είναι μία και έχει κεφαλή της το Χριστό. Σώμα της Εκκλησίας είμαστε εμείς πού πιστεύουμε και ξεχωριστά κάθε ένα μέλος του σώματος αυτού.
Ο Θάνατος μόνον αισθητά αλλάζει τις σχέσεις μεταξύ εκείνων πού πέθαναν και ζουν. «Είτε ζούμε, είτε πεθαίνουμε, ανήκουμε στον Κύριο». Η Εκκλησία διαιρείται σε Θριαμβεύουσα και Στρατευομένη (Ρωμ. 14,7-8)
Στην Θριαμβεύουσα ανήκουν εκείνοι που τελείωσαν νικηφόρα τον αγώνα τους στην επίγεια ζωή και αναμένουν τον στέφανο της δικαιοσύνης «εν εκείνη τη ημέρα».
Στην Στρατευομένη ανήκουν εκείνοι που ακόμη αγωνίζονται εναντίον της αμαρτίας για να φθάσουν στην τελείωση. Τα μέλη της Θριαμβεύουσας και της Στρατευομένης Εκκλησίας έχουν μία άρρηκτη σχέση μεταξύ τους.
Όσοι βρίσκονται στον ουρανό δεν αδιαφορούν για εκείνους που βρίσκονται ακόμη στην παρούσα ζωή. «Ο επίγειος Θάνατος, ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα, δεν καταστρέφει την σχέση του πιστού με την Εκκλησία. Δεν τον ξεχωρίζει από τα άλλα εν Χριστώ. συμμέλη του».
Άλλωστε η αγάπη είναι αιωνία όπως και οι ψυχές. Από τις πολλές μαρτυρίες πού υπάρχουν στην Αγία Γραφή, αλλά και προ πάντως στην Εκκλησιαστική μας Ιστορία και Παράδοση, πληροφορούμαστε ότι υπάρχει αμοιβαία πνευματική επικοινωνία και συμπαράστασης με την αγάπη και την προσευχή υπέρ αλλήλων μεταξύ των μελών της ουράνιας και επίγειας Εκκλησίας, διότι όλοι μαζί αποτελούμε «μία κοινωνία αγίων». Όσοι εξέδυσαν και όσοι ζούμε στον Κόσμο αυτό βρισκόμαστε σε μυστική και υπερφυσική κοινωνία ζωής, προσευχής και αδελφικής αγάπης μεταξύ μας. Με τον δεσμό αυτό οι μεν βοηθούν τούς δε. Έτσι όρισε ή αγάπη τού Θεού, θέλοντας ο ένας να σωθεί με την βοήθεια τού άλλου.
Πάνω στη σχέση αυτή βασίζονται τα μνημόσυνα της Εκκλησιάς μας, η οποία ανέκαθεν τα επιτελούσε και προσευχόταν για τους κεκοιμημένους. Αν δεν ωφελούσαν, δεν θα τα επιτελούσε και δεν θα εδέετο για τούς κεκοιμημένους.

συνεχίζεται… 

ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ
ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΣΥΝΟΔΙΑ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ
ΝΕΑ ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΣ 
http://ithiporos.yakinthos.com

«Ὅ, τι δέν θέλεις νά σοῦ κάνουν, μήν κάνεις φίλε μου καλέ!». Πρεσβ. Ἀθανασίου Μηνᾶ

hristospanagia4

«Ὅ, τι δέν θέλεις νά σοῦ κάνουν, μήν κάνεις φίλε μου καλέ!»

«…κύων ἐπιστρέψας ἐπὶ τὸ ἴδιον ἐξέραμα, καὶ, ὗς λουσαμένη εἰς κύλισμα βορβόρου.» (Β΄ Πέτρου, β΄, 22)

Πρεσβ. Ἀθανασίου Μηνᾶ
Τὸ νὰ πλανηθεῖ κάποιος εἶναι ἀνθρώπινο. Τὸ νὰ ἐμμένει στὴν πλάνη, ἐνῶ ἀκούει ἢ διδάσκεται τὴν ἀλήθεια, αὐτὸ εἶναι σατανικό. Ὑπάρχει περίπτωση, ἄνθρωπος, ἀπὸ ἄγνοια, νὰ ὑποστηρίζει σχίσμα ἢ ἀκόμα καὶ αἵρεση. Ἐν τούτοις, ἂν εἶναι ταπεινὸς καὶ δὲν ἐμπιστεύεται τὸν λογισμό του, ἀλλὰ ρωτάει τοὺς Ἁγίους Πατέρες, ὁ μακρόθυμος καὶ ἐλεήμων Θεὸς θὰ εὐσπλαγχνισθεῖ καὶ θὰ τὸν ὁδηγήσει σὲ ὁδοὺς μετανοίας, ὑποδεικνύοντάς του τρόπους ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη παράδοση καὶ λατρεία.
Ἔχοντες αὐτὴν τὴν διδαχὴ κατὰ νοῦν, τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων μας, μὲ πόνο καὶ ἀγάπη γράφονται τὰ παρακάτω λόγια: Τινὲς τῶν Ὀρθοδόξων «κληρικῶν», «μοναχῶν» καὶ λαϊκῶν, ἀπὸ ἄγνοια ἴσως, τολμοῦν καὶ ἐκστομίζουν συκοφαντίες, σατανικὰ ψεύδη καὶ βλασφημίες ἐναντίον τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, τοῦ Μεσσίου.
Γι᾿ αὐτό καί παραπέμπουμε σὲ κείμενό μας ποὺ δημοσίευσε τὸ 2005 ὁ “Ὀρθόδοξος Τύπος”, μὲ τίτλο: « Ἀναίρεσις τῶν βλασφημιῶν τοῦ Κώδικα Ντά Βίντσι» [1].
Μὲ αὐτὸ τὸ κείμενο ἀνατρέπεται θεολογικῶς τεκμηριωμένα, ἡ σχιζοφρένεια καὶ ἡ σατανοκίνητη θεωρία, ποὺ ἀναμασᾶται κατὰ καιροὺς σὰν ἐξέρασμα πρὸς βρῶσιν πρὸς ἀνοήτους, περὶ δῆθεν ἀρχαίων κωδίκων, ἀποκρύφων κειμένων ἢ ψευδοευαγγελίων, ἐπινοήσεων βέβαια τῶν ἐχθρῶν τοῦ Μόνου Σωτῆρος Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὄντως κατάπτυστα, κατάπτυστα, κατάπτυστα!!! Δέν βαρέθηκαν τά ἴδια καί τά ἴδια;
Πράγματι, εἶναι ἀλήθεια, ὅτι σάν ἀντίβαρο, ὁ πατὴρ Παΐσιος καὶ ὁ πατὴρ Πορφύριος ἐστάλησαν ἀπὸ τὸν Θεὸ σὲ αὐτὸν τὸν αἰώνα γιὰ νὰ ὑψώσουν τὸ Ὄνομά Του ἐνώπιον ἀρχόντων καὶ ἀρχομένων καὶ νὰ καταγγείλουν ὅτι μὲ τὴν πορνεία καὶ κάθε σαρκικὴ σήψη καὶ ἀσχημοσύνη, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ὑπερηφάνειας, ὁδηγεῖται ἡ ἀνθρωπότητα στὴν αὐτοκαταστροφὴ καὶ τὴν πνευματικὴ αὐτοκτονία. Οἱ δυὸ αὐτοὶ Ἅγιοι ἀποτελοῦν πλέον δύο παγκοσμίους εὐεργέτες.
Ὅσα καὶ ἂν γραφοῦν γι’ αὐτούς, γιὰ τὸν βίο, τὴν διδασκαλία καὶ τὰ θαυμαστὰ σημεῖα ποὺ ἔκαναν καί θά κάνουν, θὰ εἶναι μία μικρὴ μαρτυρία μπροστὰ στὴν τρομακτικὴ προσφορά τους στοὺς πονεμένους συνανθρώπους μας. Τί κακό ἐποίησαν;
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ :
Παρακαλοῦμε ὅλους τοὺς ἐναντίους, μὲ πόνο καὶ ἀγάπη, τὸν καθένα χωριστὰ καὶ ὅλους μαζί, νὰ νιφθοῦν μὲ τὰ ἄχραντα μυστήρια τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀκόμη κι᾿ ἄν ἀρχικά τά σνομπάρουν, ὥστε νὰ ἀνοιχθοῦν   τὰ μάτια τῆς διανοίας καί νά διακρίνουν μέσα τους τό φῶς Αὐτοῦ πού διώκουν, σάν τόν Ἀπόστολο Παῦλο πού δίωκε τόν ἴδιο τόν Χριστό.
Ἐάν, παρ’ ἐλπίδα, ἐπιμείνουν στὶς ὕβρεις καὶ στὴ διαστροφή, τότε θὰ λειτουργήσουν οἱ πνευματικοὶ νόμοι, ποὺ αὐτὸ σημαίνει καλύτερα γι’ αὐτοὺς ὅλους νὰ μὴν εἶχαν γεννηθεῖ. «οὐαί δέ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ δι᾿ οὗ ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται· καλόν ἦν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος» (Ματθ. κστ΄, 24). Ἡ ἴδια ἡ ἱστορία πολλάκις ἀποδεικνύει ὅτι ἔχουν κακό τέλος ὅσοι τά ¨βάζουν¨ μέ τόν Χριστό. «Κακοί κακῶς πεσοῦνται!».

[1] ΑΝΑΙΡΕΣΙΣ ΤΩΝ ΒΛΑΣΦΗΜΙΩΝ ΤΟΥ «ΚΩΔΙΚΑ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ» Καθὼς ὅλην τὴν φύσιν τῶν ἀνθρώπων ἀνέλαβεν ὁ Κύριος εἰς τὴν θεία Του Ὑπόστασιν γνωρίζουμε ὅτι ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ποὺ γεννιέται ἀπὸ τὸν Πατέρα ἀϊδίως καὶ ἀχρόνως εἶναι ἐνυπόστατος, ζωντανός, τέλειος, ποὺ δὲν βγαίνει ἔξω ἀπὸ τὸν Πατέρα ἀλλὰ πάντοτε βρίσκεται σ’ Αὐτόν.
Ἔχει τὰ πάντα ὅσα καὶ ὁ Πατέρας, ποὺ Τὸν γέννησε. Εἶναι κατὰ τὴν δογματικὴν καὶ τὴν ὑμνολογίαν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας ὁ μονογενὴς Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ Ἀθάνατος ὑπάρχων, Κύριος καὶ Σωτήρας μας, ποὺ γεννήθηκε μόνος καὶ μόνο ἀπὸ τὸν Πατέρα κατὰ μοναδικὸ τρόπο. Ἡ τέλεια ὑπόσταση τοῦ Θεοῦ Λόγου εἶναι ἑνωμένη μὲ τὶς ἄλλες δύο τέλειες Ὑποστάσεις μὲ τὴν ἀπλὴν οὐσία τῆς Θεότητος. Ἀπλὴ οὐσία σὲ τρεῖς τέλειες ὑποστάσεις.
Τώρα σὲ ὅ, τι ἀφορᾶ τὰ κτίσματα εἶναι ἀνάγκη νὰ ξέρουμε ὅτι ἄλλο εἶναι ἡ θεώρηση κατὰ τὰ πράγματα καὶ ἄλλο μὲ τὸν λόγο καὶ τὴν σκέψη. Σὲ ὅλα τὰ κτίσματα ἡ διαίρεση τῶν ὑποστάσεων θεωρεῖται πραγματική· (Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, Ἔκδοσις ἀκριβὴς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως) γιατὶ πράγματι ὁ Πέτρος θεωρεῖται ὅτι εἶναι ξεχωριστὸς ἀπὸ τὸν Παῦλο.
Ἀλλὰ ἡ κοινότητα καὶ ἡ συνάφεια καὶ ἡ ἑνότητα θεωρεῖται μὲ τὸν λόγο καὶ τὴν σκέψη. Γιατὶ σκεφτόμαστε μὲ τὸ νοῦ, ὅτι ὁ Πέτρος καὶ ὁ Παῦλος, ἡ Σοφία καὶ ἡ Ἰωάννα εἶναι τῆς ἰδίας φύσεως καὶ ἔχουν κοινὴ μία φύση. Ἡ κοινὴ αὐτὴ φύση εἶναι θεωρητὴ μὲ τὸν λόγο.
Ὅμως, οἱ Ὑποστάσεις δὲν βρίσκονται ἡ μία στὴν ἄλλη, ἀλλὰ ἡ καθεμιὰ κατὰ ἰδιαίτερο τρόπο καὶ σὲ ἰδιαίτερο μέρος, εἶναι δηλαδὴ χωρισμένη καθεαυτὴ καὶ ἔχει πάρα πολλὰ στοιχεῖα ποὺ τὴν διακρίνουν ἀπὸ τὴν ἄλλη· γιατὶ καὶ κατὰ τὸν τόπο εἶναι ξεχωριστὲς καὶ κατὰ τὸν χρόνο διαφέρουν καὶ κατὰ τὴ γνώμη μερίζονται καὶ κατὰ τὴ δύναμη καὶ κατὰ τὴ μορφή, δηλαδὴ κατὰ τὸ σχῆμα καὶ τὴν ἕξη καὶ τὴν κράση καὶ τὴν ἀξία καὶ τὸ ἐπάγγελμα καὶ ὅλα τὰ χαρακτηριστικὰ ἰδιώματα, περισσότερο, ὅμως, ἀπὸ ὅλα κατὰ τὸ ὅτι δὲν βρίσκονται ἡ μία στὴν ἄλλη, ἀλλὰ εἶναι ξεχωριστές. Γι’ αὐτὸ λέγονται καὶ δύο καὶ τρεῖς ἄνθρωποι καὶ πολλοί.
Οὐσία δηλώνει τὸ κοινόν, ἐνῶ ὑπόσταση δηλώνει τὸ ἄτομο. Τὸ ἄτομο ὁλοκληρώνεται σὲ πρόσωπο (καθ’ ὁμοίωσιν) μὲ τὴν ἀπόλυτον καὶ χωρὶς οὐδεμίαν ἀμφιβολίαν πίστιν στὸ θεανδρικὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ὡς Μοναδικοῦ Μεσσίου καὶ Λυτρωτοῦ τοῦ κόσμου καὶ τὴν ἀπόλυτον βεβαιότητα ὅτι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία Του, εἶναι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἐκτὸς τῆς Ὁποίας δὲν ὑπάρχει σωτηρία.
Στὴν πίστιν αὐτὴν προστίθενται σταδιακὰ καὶ αὐξητικὰ ἡ ἀρετή, ἡ γνώση, ἡ ἐγκράτεια, ἡ ὑπομονή, ἡ εὐσέβεια, ἡ φιλαδελφεία, ἡ ἀγάπη (Β΄ Καθολικὴ Ἐπιστολὴ Πέτρου, κεφάλαιον Α΄, στίχοι 5 ἕως καὶ 7).
Εἴπαμε, ὅμως, στὴν ἀρχὴ ὅτι ὅλην τὴν φύσιν τῶν ἀνθρώπων ἀνέλαβεν ὁ Κύριος εἰς τὴν θείαν Ὑπόστασιν, διότι ὁ Ἴδιος εἰσέρχεται εἰς τὴν πανάχραντον μήτραν τῆς Παναγίας καὶ μὲ τὴν εὐδοκίαν τοῦ Πατρὸς καὶ τὴν συνεργία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος δημιουργεῖ τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν Του μὲ ψυχὴν ξέχωρη τῆς θεότητος, ἡ ὁποία εἶναι τελεία καὶ ἀναμάρτητος, καθὼς ὁ Ἴδιος τὴν δημιούργησε.
Οἰκειώνεται, λοιπόν, ὁ Λόγος τὰ ἀνθρώπινα (γιατὶ σ’ Αὐτὸν ἀνήκουν τὰ ἰδιώματα τῆς ἁγίας Του σάρκας) καὶ μεταδίδει στὴν σάρκα τὰ δικά Του, κατὰ τὸν τρόπο τῆς ἀντιδόσεως, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴ μεταξὺ τῶν μερῶν περιχώρηση καὶ τὴν καθ’ ὑπόσταση ἕνωση, καὶ διότι ἕνας ἦταν καὶ ὁ Ἴδιος ποὺ καὶ τὰ θεῖα καὶ τὰ ἀνθρώπινα «ἐνεργοῦσε σὲ καθεμιὰ μορφὴ μὲ τὴν κοινωνία τοῦ ἄλλου».
Κατὰ τὸ Χριστολογικὸν δόγμα δὲν ἔχουμε ἄλλον καὶ ἄλλον, ἀλλὰ ἕναν καὶ τὸν αὐτὸν καὶ ἄλλο καὶ ἄλλο, δηλαδὴ μίαν Ὑπόσταση τοῦ Λόγου καὶ δύο φύσεις, τὴν θείαν καὶ τὴν ἀνθρωπίνην.
Ἀφοῦ, λοιπόν, ὑπάρχει ἡ ἀντίδοσις τῶν ἰδιωμάτων τῶν δύο φύσεων, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν μεταξὺ τῶν μερῶν περιχώρηση καὶ τὴν καθ’ ὑπόσταση ἔνωση ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι μονογενὴς Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ καὶ μονογενὴς Υἱὸς τῆς Παρθένου. Τέλειος Υἱὸς τοῦ Πατρὸς μονογενής, τέλειος Υἱὸς τῆς Παρθένου μονογενής. Τέλειος ἀνὴρ κατὰ τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν. Ἄνδρας τέλειος χωρὶς ἁμαρτίαν. Μὲ ὁποιαδήποτε ἄλλη ἀντίληψη ἢ διδασκαλία εἰσάγεται στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας σύγχυση τόσον εἰς ὅ, τι ἀφορᾶ τὴν ὑπόσταση (τὸ ὑποστατικὸν ἰδίωμα) τοῦ Θεοῦ Λόγου ὅσον καὶ εἰς τὴν Ὀρθόδοξον θέσιν τῶν Ἁγίων Πατέρων περὶ τῆς ἀντιδόσεως τῶν ἰδιωμάτων τῶν δύο φύσεων μέσῳ τῆς Θείας Ὑποστάσεως.
Ἑπομένως αὐτά, ποὺ ἀναφέρονται ἢ γράφονται ὅτι στὸν Χριστὸν ὑπῆρχαν τάχα στοιχεῖα γυναικεῖα ἢ δῆθεν ἁμαρτωλὲς σκέψεις καὶ πράξεις εἶναι κατὰ πάντα βλάσφημα καὶ ἀντίχριστα, ποὺ ἐμπεριέχουν τὴν σύγχυση, τὴν διγλωσσία καὶ τὴν πλάνη τῆς Νέας Ἐποχῆς.Ὁδηγοῦν τὴν ἀνθρωπότητα στὴν δικτατορία τοῦ ἀντιχρίστου, τῆς παγκοσμιοποιήσεως, στὸ ἀδιέξοδο καὶ στὸ χάος.

http://anavaseis.blogspot.gr

Ο ΠΡΩΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΣΤΟ agioritikovima gr

ΣΤΑ... ΚΑΓΚΕΛΑ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ (VIDEO)

  agioritikovima.gr

Του Γιάννη Κανελλάκη
Τουλάχιστον πέντε χρόνια, ο πρώην Πατριάρχης Ιεροσολύμων,  Ειρηναίος, βρίσκεται πίσω από τα κάγκελα ενός κελιού, στο Πατριαρχείο, γιατί έτσι το θέλουν, κρυφά και μυστικά συμφέροντα.  Ο Πατριάρχης Ειρηναίος, βρίσκεται σε πλήρη απομόνωση, από τον υπόλοιπο κόσμο, επειδή κάποιοι «νονοί» της εκκλησιαστικής και πολιτικής ζωής της Ελλάδας και του Ισραήλ,  φοβούνται ότι εάν μιλήσει θα δημιουργηθούν τεράστια προβλήματα.

Ο Πατριάρχης Ειρηναίος, βρίσκεται μόνος και έρημος, μέσα σε ένα κελί, και η ζωή του έχει γίνει μία κόλαση, όπως λένε  δικηγόροι που τον επισκέπτονται.
Είναι έγκλειστος από τον Φεβρουάριο του 2008, και σε κανέναν δεν επιτρέπεται να τον επισκεφθεί, εκτός  από δικηγόρους του.  Φαγητό προμηθεύετε με ένα καλάθι , όπως κάποτε οι μοναχοί στα Μετέωρα. Αυτή η φωτογραφία με τον πρώην Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ειρηναίο, πίσω από τα κάγκελα, έχει κάνει τον γύρο του κόσμου, και κανένας από την Ελλάδα, αλλά και από άλλες χώρες,  δεν απολογείται γι αυτό.

Για τον εκθρονισμό του, έπαιξαν ρόλο, όπως λένε οι πληροφορίες, αμερικάνοι, έλληνες, ισραηλίτες και άλλοι, μόνο και μόνο,  για να βάλουν δικούς τους  ανθρώπους, στο Πατριαρχείο. Η κατηγορία για την οποία ο Πατριάρχης , εκδιώχθηκε από τον θρόνο του,  ήταν ότι πουλούσε οικόπεδα και κτίρια του Πατριαρχείου, σε παλαιστίνιους και άλλους, πράγμα που κατέρρευσε , όπως λένε οι πληροφορίες, στην πορεία των ανακρίσεων. Ο κ. Ειρηναίος, θα δώσει, όπως λέει, τον αγώνα του, μέχρι να επιστρέψει στην θέση του.  Στην προσπάθειά του αυτή, είναι κοντά του χιλιάδες πιστοί και φίλοι του, από όλον τον κόσμο, λένε δικοί του άνθρωποι.

Το τραγικό στην υπόθεση του βίου του Πατριάρχη στο κελί, είναι ότι , όταν χρειάσθηκε έναν οδοντίατρο για τα δόντια του, που υπέφερε, δεν του επέτρεψαν να μπει. Κι έτσι, ο κ. Ειρηναίος, αναγκάσθηκε να δέσει μία κλωστή  στην πόρτα, και από την άλλη άκρη το δόντι, και το έβγαλε με αυτόν τον τρόπο !!!.  Ο Μεσαίωνας στην Ελλάδα, την Αμερική και το Ισραήλ, ξαναζεί !!!.

Μάλιστα τον Ιανουάριο του 2010 το ΄΄Αγιορείτικο Βήμα΄΄ και η Μαρία Γιαχνάκη βρέθηκε στο κελί του Πατριάρχη Ειρηναίου.

Οἱ κακοδοξίες τοῦ παπισμοῦ.γ’ μέρος

hristospanagia4

 

  ΟΙ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

 

ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΥ – ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

 

Ἀναδημοσίευση: Ἐκ τοῦ τεύχους ”Ἐν συνειδήσει” – Ι.Μ. Μεγάλου Μετεώρου

 Δεῖτε ἐδῶ:β’ μέρος

 Μυστήρια

Μία γενικὴ διαφορὰ ἡ ὁποία ἀπορρέει ἀπὸ τὸ πρωτεῖο τοῦ Πάπα εἶναι ἡ στάση τῶν ἱερέων στοὺς λόγους τῶν μυστηρίων, οἱ ὁποῖοι φαίνεται νὰ τὰ τελοῦν στὸ …ὄνομά τους: «Ἐγὼ σὲ βαπτίζω, ἐγὼ σὲ συγχωρῶ κ.λ.π.», σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ Ὀρθόδοξα Μυστήρια στὰ ὁποῖα ὁ ἱερέας εἶναι ἁπλὸς ὑπηρέτης: «Βαπτίζεται ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, Ἡ χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος διὰ τῆς ἐμῆς ἐλαχιστότητος ἔχει σὲ λελυμένον καὶ συγκεχωρημένον κ.λ.π.»

Τὸ Βάπτισμα

     Ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τελεῖ τὸ Βάπτισμα μὲ τριπλῆ κατάδυση στὸ νερό, ἡ ὁποία συμβολίζει τὴν τριήμερο ταφὴ καὶ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Ἄλλωστε εἶναι σαφὴς ἡ προτροπὴ τοῦ Κυρίου πρὸς τοὺς μαθητές Του νὰ βαπτίζουν «εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, ἡ παπικὴ «Ἐκκλησία» καινοτομεῖ καὶ εἰσάγει τὸ διὰ ἐπιχύσεως ἤ ραντισμοῦ βάπτισμα.

Χρίσμα

     Ἡ παπικὴ «Ἐκκλησία καινοτομεῖ καὶ τὸ μυστήριο τοῦ Χρίσματος. Συνιστᾶ νὰ ἀναβάλλεται τοῦ μυστήριο τοῦ Χρίσματος στοὺς βαπτιζομένους μέχρι τὸ 7ο ἤ κατ΄ ἄλλους τὸ 14ο ἔτος τῆς ἡλικίας τους, ὅποτε καὶ δὲν κοινωνοῦν.
Ἡ ἀρχαία Ἐκκλησία παρεῖχε στὰ βαπτιζόμενα νήπια τὸ Χρίσμα ἀμέσως μετὰ τὸ Βάπτισμα, ἀκριβῶς γιὰ νὰ τὰ εἰσάγει ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ στὴν ἀτμόσφαιρα τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δεδομένου ὅτι γιὰ νὰ στηριχθεῖ ὁ βαπτιζόμενος στὴν πνευματικὴ ζωὴ ἔχει πάντοτε ἀνάγκη ἀπὸ τὴ ζωογόνο Θεία Χάρη. Αὐτὴν τὴν παράδοση ἀκολουθεῖ μέχρι σήμερα ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ ὁποία τελεῖ τὸ Χρίσμα μὲ ἅγιο Μύρο, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς παπικοὺς ποὺ τὸ τελοῦν μὲ τὴν ἐπίθεση τῶν χειρῶν τοῦ Ἐπισκόπου.

Μετάνοια

     Ὡς πρὸς τὸ μυστήριο τῆς μετανοίας, τὴν Ἱερὰ Ἐξομολόγηση, στοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς γίνεται ὡς μία δίκη καὶ ἡ ἐπικοινωνία εἶναι ἀπρόσωπη. Ὁ ἐξομολογούμενος λέει τὰ ἁμαρτήματά του χωρισμένος καὶ ἄγνωστος στὸν πνευματικὸ (στοὺς ξύλινους θαλαμίσκους) καὶ λαμβάνει τὰ ἐπιτίμια καὶ τὴν ἄφεση. Δὲν ὑπάρχει δηλαδὴ προσωπικὴ ποιμαντικὴ σχέση καὶ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία, ἀλλὰ νομικὴ καὶ ἀπρόσωπη σχέση. Προέχει ἡ νομικὴ δικαίωση τοῦ ἁμαρτωλοῦ καὶ ὄχι ἡ συγχώρηση, ἐπάνοδος καὶ ἀποκατάστασή του στὸ πατρικὸ σπίτι (Ἐκκλησία) καὶ τὴν πατρικὴ ἀγκάλη.

     Ἀντίθετα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὑπάρχει προσωπικὴ ἐπαφὴ τοῦ πιστοῦ μὲ τὸν ἱερέα. Ἡ ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν πηγάζει ἀπὸ τὴν Σταυρικὴ θυσία τοῦ Κυρίου μας καὶ ὄχι ἀπὸ τὶς μεσιτεῖες τῶν ἁγίων ἤ ἄλλους παράγοντες, ὅπως διδάσκουν οἱ παπικοί.

Θεία Εὐχαριστία

     Σὲ αὐτὸ τὸ Μυστήριο οἱ παπικοὶ ἔχουν εἰσάγει πολλὲς καινοτομίες:

α) Χρησιμοποιοῦν βιομηχανοποιημένο ἄζυμο ἄρτο ποὺ λέγεται «ὄστια» καὶ ὄχι ἔνζυμο ποὺ χρησιμοποιεῖ ἡ ἀνατολικὴ Ἐκκλησία στηριζόμενη στὸ ἐπιχείρημα ὅτι ἀκολουθοῦν ἀρχαία συνήθεια. Αὐτό, ὅμως, δὲν ἀνταποκρίνεται στὴν ἀλήθεια. Ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος ἔγινε μὲ ἔνζυμο καὶ ὄχι μὲ ἄζυμο ἄρτο. Στὴν πραγματικότητα τὰ ἄζυμα δὲν ἀποτελοῦν ἀρχαία συνήθεια, ἀλλὰ ἐπινοήθηκε ἀπὸ αἱρετικούς τούς πρώτους αἰῶνες.

β) Ὁ καθαγιασμὸς τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ οἴνου σὲ Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ τελεῖται γιὰ τὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀντιθέτως γιὰ τοὺς παπικοὺς τελεῖται μὲ τὴν ἐκφώνηση τῶν συστατικῶν τοῦ μυστηρίου λόγων τοῦ Κυρίου «Λάβετε φάγετε…» κ.λ.π.

γ) Οἱ παπικοὶ ἀπέκοψαν τὸν λαὸ ἀπὸ τὴν μετοχὴ στὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου, ἀφοῦ κοινωνοῦν μόνο οἱ ἱερωμένοι ἀπ’ αὐτό, διότι πιστεύουν ὅτι ἀρκεῖ γιὰ τὴν σωτηρία τῶν πιστῶν ἡ μετάληψις μόνο τοῦ Σώματος. Σὲ ἀντίθεση, ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μεταδίδει τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα Χριστοῦ σὲ ὅλους τούς πιστούς.

δ) Τὰ νήπια καὶ τὰ παιδιὰ μέχρι τὸ 10ο ἡ 12ο ἔτος ἀπέχουν ἀπὸ τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, διότι, σύμφωνα μὲ τὴν παπικὴ διδασκαλία, δὲν εἶναι ἱκανὰ νὰ διακρίνουν τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου, ἀντίθετα μὲ τοὺς Ὀρθοδόξους ποὺ ἐπιτρέπουν τὴ Θεία Κοινωνία στὰ βαπτισμένα νήπια.

Γάμος

     Ὁ Κύριος τόνισε τὸ ἀδιάλυτο τοῦ μυστηρίου τοῦ γάμου «παρεκτὸς λόγου πορνείας». Οἱ παπικοὶ δὲν σεβάστηκαν αὐτὴ τὴν ἐξαίρεση καὶ θέσπισαν τὸ ἀδιάλυτο τοῦ γάμου χωρὶς καμμία ἐξαίρεση.

Ἱερωσύνη

     Ἡ παπικὴ «Ἐκκλησία ἔχει αὐθαίρετα καθιερώσει τὴ γενικὴ ἀγαμία τοῦ κλήρου, στηριζόμενη σὲ ἀποστολικὸ χωρίο («…ὁ ἄγαμος μεριμνᾶ τὰ τοῦ Κυρίου, πὼς ἀρέσει τῷ Κυρίω…» Α’ Κορ. ζ, 32). Στὴν οὐσία ὅμως ἡ ἀγαμία ὀφείλεται στὴν στάση τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς «Ἐκκλησίας» ποὺ θέλει νὰ ἐξάρει τὸν κλῆρο ὑπὲρ τοὺς λαϊκούς, ἀποχωρίζοντάς τον ἀπὸ κάθε δεσμὸ μὲ τὶς λαϊκὲς τάξεις καὶ τὴν κοινωνικὴ ζωή, καὶ κυρίως νὰ καταδείξει τὴν ἀνωτερότητα τοῦ δικοῦ τους κλήρου ἔναντι τῶν κληρικῶν τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.

     Ἡ Α’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἀποδίδει τὸ πνεῦμα τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, τὴν ἐλεύθερη δηλαδὴ ἐκλογὴ τῶν κληρικῶν μεταξὺ γάμου καὶ ἀγαμίας. Ἡ ἀγαμία εἶναι χάρισμα, εἰδικὴ χάρη τοῦ Θεοῦ σὲ ὁρισμένα ἄτομα. Ὡστόσο, στὴν ὑποχρεωτικὴ ἀγαμία, ποὺ ἐπέβαλε ἡ Παπικὴ Ἐκκλησία στὸν κλῆρο της, δίνει τὴν πρέπουσα ἀπάντηση ὁ ἀσκητικότατος, ὁμολογητής, θαυματουργός, ἅγιος καὶ ἐπίσκοπος μέγας Πανφούτιος: «Μὴ βαρύνετε τὸν ζυγὸν τῶν ἱερωμένων».

Εὐχέλαιο

     Στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τὸ Μυστήριο τοῦ Ἁγίου Εὐχελαίου τελεῖται σὲ κάθε περίπτωση. Ἡ προτροπὴ τοῦ Ἀδελφόθεου Ἰακώβου εἶναι ρητή: «Ἀσθενεῖ τὶς ἐν ὑμῖν; Προσκαλεσάσθω τοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐκκλησίας, καὶ προσευξάσθωσαν ἐπ’ αὐτὸν ἀλείψαντες αὐτὸν ἐλαίῳ ἐν τῷ ὀνόματι Κυρίου…» (Ἰακ. Ε, 14-15). Οἱ παπικοὶ ἀντίθετα καὶ πάλι, χρησιμοποιοῦν τὸ μυστήριο τοῦ Ἁγίου Εὐχελαίου μόνο μία φορὰ καὶ μόνο στοὺς ἑτοιμοθανάτους, σὰν τελευταῖο ἐφόδιο.

Τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ

     Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας εἶναι νὰ κάνουμε τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ μὲ τὰ τρία δάκτυλα, ποὺ συμβολίζουν τὰ τρία πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος. Οἱ παπικοί, ἀντιθέτως, τὸν κάνουν μὲ τὰ τέσσερα δάκτυλα, γιατί κοντὰ στὰ τρία πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος, πρόσθεσαν καὶ τὸ πρόσωπο τῆς Παναγίας, ἀπόρροια τῆς Μαριολατρείας. Ἐπίσης, τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ οἱ καθολικοὶ τὸ κάνουν ὄχι ἀπὸ τὰ δεξιὰ πρὸς τὰ ἀριστερά, ἀλλὰ ἀπὸ τὰ ἀριστερὰ πρὸς τὰ δεξιά.

Θεία Λειτουργία

     Ἀρχαία τάξη στὴν Ἐκκλησία εἶναι ὁ ἱερέας νὰ τελεῖ μία μόνο Θεία Λειτουργία τὴν ἡμέρα καὶ πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα νὰ τελεῖται μόνο μία Θεία Λειτουργία καθημερινά. Ἡ παπικὴ «Ἐκκλησία», ὅμως, καθιέρωσε ὁ ἱερέας νὰ τελεῖ περισσότερες ἀπὸ μία Θεῖες Λειτουργίες καὶ μάλιστα πάνω στὴν ἴδια Τράπεζα.

Ναὸς

     Οἱ παπικοὶ Ναοὶ δὲν εἶναι στραμμένοι πρὸς τὴν Ἀνατολή, ὅπως εἶναι οἱ ὀρθόδοξοι, ἀλλὰ πρὸς τὴ Δύση. Αὐτὸ φαίνεται προκλητικότατα στὸ μεγάλο Ναὸ τῆς Ρώμης, τὸν Ἅγιο Πέτρο

     Ὁ Μ. Βασίλειος γράφει σχετικά: «Πάντες ὁρῶμεν κατὰ ἀνατολάς ἐπὶ τῶν προσευχῶν, ὅτι τὴν ἀρχαίαν ἐπιζητοῦμεν πατρίδα, τὸν Παράδεισον, ὅν ἐφύτευσεν Ἀδὰμ ἐν Ἐδέμ, κατὰ ἀνατολάς».

Ἐκκλησιαστικὲς τέχνες

     Ἡ τέχνη τῆς Δύσεως, ἡ μουσική, ἡ ἀρχιτεκτονικὴ καὶ ἡ ἁγιογραφία, ἔχει καθαρὰ ἀνθρωποκεντρικὸ χαρακτήρα, σὲ ἀντίθεση μὲ αὐτὴν τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Στὴν δυτικὴ ζωγραφικὴ παράσταση ὁ Χριστὸς φαίνεται ὡς ἄνθρωπος καὶ ἡ Θεοτόκος καὶ οἱ ἅγιοι ὡς κοινοί, μὴ μεταμορφωθέντες ἄνθρωποι. Καὶ ἡ φύση παρουσιάζεται «νατουραλιστικά», χωρὶς μετοχὴ στὸ ἄκτιστο φῶς. Ἀντίθετα, ἡ Ὀρθόδοξη εἰκόνα εἰκονίζει τὸν Θεάνθρωπο Χριστὸ καὶ τὰ μεταμορφωμένα πρόσωπα τῆς Θεοτόκου καὶ τῶν Ἁγίων μέσα στὸν ἐπίσης μεταμορφωμένο ἀπὸ τὴν Ἄκτιστη Χάρη κτιστὸ κόσμο.

     Στοὺς Ναοὺς τους οἱ δυτικοὶ ἔχουν ἀγάλματα ἀντὶ γιὰ εἰκόνες καὶ στὶς «ἀκολουθίες» τους χρησιμοποιοῦν μουσικὰ ὄργανα, κάτι ποὺ δὲν εἶναι σύμφωνο μὲ τὴν παράδοση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.

Νηστεία

     «Χαλαραὶ ἀντιλήψεις ἐπεκράτησαν παρὰ τὴ ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία καὶ ὡς πρὸς τὸν ἱερὸν θεσμὸν τῆς νηστείας. Ὁ Σπυρίδων Μακρῆς γράφει περὶ τῶν νηστειῶν τῶν Λατίνων: «Αἳ νηστεῖαι τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἐλαφρότεραι τῶν τῆς Ἀνατολικῆς, ἀπαγορεύουσαι κυρίως τὸ κρέας μόνον, οἱ δὲ κατὰ τόπους ἐπίσκοποι ἔχουν τὸ δικαίωμα τῆς ρυθμίσεως τῶν νηστειῶν». Ὁ οὐνίτης ἐπίσκοπος Ὑάκινθος, ἀναφερόμενος εἰς τὸν νόμον τῆς λατινικῆς νηστείας, γράφει: «Ὁ νόμος τῆς νηστείας ἐπιτρέπει ἕν μόνο γεῦμα τὴν ἡμέραν, κατὰ τὸ ὁποῖον δύναταί τις νὰ φάγῃ ὅσον θέλει καὶ ὅ,τι θέλει. Ἀρκεῖ νὰ μὴ διαρκέσῃ τὸ γεῦμα περισσότερον ἀπὸ δύο ὥρας»…Ἡ νηστεία παύει παρά τοῖς ρωμαιοκαθολικοῖς νὰ ἀποτελῇ πνευματικὸν ὅπλον πρὸς καθαίρεσιν τῶν σκιρτημάτων τῆς σαρκὸς καὶ μέσον ἄριστον γενικώτερον πρὸς ἐγκράτειαν. Ὑλιστικὸν νεωτερισμὸν ἀποτελεῖ ἡ οὐσιαστικὴ κατάργησις τοῦ ἱεροῦ θεσμοῦ τῆς νηστείας ὑπὸ τῆς παπικῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Μ. Βασίλειος ἐλέγχει πάντα ἐπιχειροῦντα τὴν κατάργησιν τῆς νηστείας: «Ἀρχαῖον δῶρον ἡ νηστεία, οὐ παλαιούμενον καὶ γηράσκον, ἀλλ’ ἀνανεούμενον ἀεί…νηστεία ἐν παραδείσῳ ἐνομοθετήθη. Τὴν πρώτην ἐντολὴν ἔλαβεν Ἀδάμ, “ἀπὸ τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρὸν οὐ φαγεῖσθε”. Τὸ δέ, οὐ φάγεσθε, νηστείας ἐστι καὶ ἐγκρατείας νομοθεσία…» (Ἀρχιμ. Σπ. Μπιλάλη, Ὀρθοδοξία καὶ Παπισμός, σέλ. 250,1).

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

       «Συνέπεια ὅλων τῶν ἀνωτέρω εἶναι ὅτι στὸν Παπισμὸ ἔχουμε ἀπόκλιση ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία. Ἐνῶ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δίνεται μεγάλη σημασία στὴ θέωση ποὺ συνίσταται στὴν κοινωνία μὲ τὸν Θεό, διὰ τῆς ὁράσεως τοῦ ἀκτίστου Φωτός, ὁπότε οἱ θεούμενοι συνέρχονται σὲ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο καὶ ὁριοθετοῦν ἀσφαλῶς τὴν ἀποκαλυπτικὴ ἀλήθεια σὲ περιπτώσεις συγχύσεως, ἐν τούτοις στὸν Παπισμὸ δίνεται μεγάλη σημασία στὸν θεσμὸ τοῦ Πάπα, ὁ ὁποῖος Πάπας ὑπέρκειται ἀκόμη καὶ ἀπὸ αὐτὲς τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους. Σύμφωνα μὲ τὴν λατινικὴ θεολογία “ἡ αὐθεντία τῆς Ἐκκλησίας ὑπάρχει τότε μόνον ὅταν στηρίζεται καὶ ἐναρμονίζεται μὲ τὴν θέληση τοῦ Πάπα. Σὲ ἀντίθετη περίπτωση ἐκμηδενίζεται”…

     Ὑπάρχουν μεγάλες θεολογικὲς διαφορές, οἱ ὁποῖες καταδικάσθηκαν ἀπὸ τὴν Σύνοδο ἐπὶ Μεγάλου Φωτίου καὶ στὴν Σύνοδο ἐπὶ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ὅπως φαίνεται καὶ στὸ “Συνοδικό της Ὀρθοδοξίας”. Ἐπὶ πλέον καὶ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ Τοπικὲς Σύνοδοι μέχρι τὸν 19ο αἰώνα καταδίκαζαν ὅλες τὶς πλάνες τοῦ Παπισμοῦ. Τὸ πράγμα δὲν θεραπεύεται οὔτε βελτιώνεται ἀπὸ κάποια τυπικὴ συγγνώμη ποὺ θὰ δώση ὁ Πάπας γιὰ ἕνα ἱστορικὸ λάθος, ὅταν οἱ θεολογικὲς ἀπόψεις του εἶναι ἐκτὸς Ἀποκαλύψεως καὶ ἡ Ἐκκλησιολογία κινεῖται σὲ ἐσφαλμένο δρόμο, ἀφοῦ μάλιστα ὁ Πάπας παρουσιάζεται ὡς ἡγέτης τοῦ Χριστιανικοῦ κόσμου, ὡς διάδοχος τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου καὶ βικάριος-ἀντιπρόσωπος τοῦ Χριστοῦ πάνω στὴ γῆ, ὡσὰν ὁ Χριστὸς νὰ ἔδωσε τὴν ἐξουσία του στὸν Πάπα καὶ Ἐκεῖνος ἀναπαύεται εὐδαίμων στοὺς Οὐρανούς». (Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἰεροθέου, Βασικὰ σημεῖα διαφορᾶς μεταξὺ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ Παπισμοῦ, ἐφ. Παρέμβαση, Ἀπρίλιος 2001.

     Μετὰ ἀπὸ ὅσα παρατέθηκαν, ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι ὁ Δυτικὸς Χριστιανισμὸς (Παπισμὸς – Προτεσταντισμὸς) εἶναι ἕνας ἐντελῶς διαφορετικὸς κόσμος. Ἄλλη θεολογία, ἄλλη κοσμολογία, ἄλλη ἀνθρωπολογία, οἱ ὁποῖες ὁδηγοῦν σὲ διαφορετικὴ βιοθεωρία, διαφορετικὴ κουλτούρα διαφορετικὸ πολιτισμὸ καὶ ἑπομένως σὲ μία ἐντελῶς διαφοροποιημένη νοοτροπία ποὺ καταλήγει σὲ μία ξένη, ὡς πρὸς τὴν ὀρθόδοξη, πνευματικότητα καὶ καθημερινότητα τοῦ ἀνθρώπου.

     Σὲ μία ἐποχὴ ποὺ ὅλοι τείνουν σὲ ἐνοποιήσεις καὶ πολὺς λόγος γίνεται γιὰ τὸ αὔριο τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, οἱ λόγοι τοῦ μακαριστοῦ π. Ἰουστίνου Πόποβιτς ἠχοῦν στὰ αὐτιά μας ὡς προφητικὸ κάλεσμα ἐπαγρυπνήσεως καὶ ἐγρηγόρσεως:

     «Ὅλοι οἱ εὐρωπαϊκοὶ οὐμανισμοί, ἀπὸ τοὺς πρὸ τῆς Ἀναγεννήσεως, τῆς Ἀναγεννήσεως καὶ περαιτέρω, οἱ προτεσταντικοί, φιλοσοφικοί, θρησκευτικοί, κοινωνικοί, ἐπιστημονικοί, πολιτιστικοὶ καὶ πολιτικοὶ ἐπεδίωκαν ἐν γνώσει ἤ ἐν ἀγνοίᾳ καὶ ἀδιακόπως ἐπιδιώκουν, ἕνα πράγμα: νὰ ἀντικαταστήσουν τὴν πίστιν εἰς τὸν Θεάνθρωπον μὲ τὴν πίστιν εἰς τὸν ἄνθρωπον, νὰ ἀντικαταστήσουν τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Θεανθρώπου μὲ τὸ εὐαγγέλιον κατ’ ἄνθρωπον, τὴν φιλοσοφίαν κατὰ Θεάνθρωπον μὲ τὴν φιλοσοφίαν κατ’ ἄνθρωπον, τὴν κουλτούραν κατὰ Θεάνθρωπον μὲ τὴν κουλτούραν κατ’ ἄνθρωπον. Μὲ μίαν λέξιν, νὰ ἀντικαταστήσουν τὴν ζωὴν κατὰ Θεάνθρωπον μὲ τὴν ζωὴν κατ’ ἄνθρωπον. Καὶ ταῦτα συνέβαινον ἐπὶ αἰώνας, ἕως ὅτου τὸν παρελθόντα αἰώνα, τὸ 1870, εἰς τὴν Α’ Σύνοδον τοῦ Βατικανοῦ, ὅλα αὐτὰ συνεκεφαλαιώθησαν εἰς τὸ δόγμα τοῦ ἀλαθήτου τοῦ Πάπα. Ἔκτοτε τὸ δόγμα αὐτὸ ἀπέβη τὸ κεντρικὸ δόγμα τοῦ παπισμοῦ. Δία τοῦτο ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας εἰς τὴν Β’ Σύνοδον τοῦ Βατικανοῦ τόσον ἐπιμόνως καὶ ἐπιδεξίως συνεζητήθη καὶ ὑπεστηρίχθη τὸ ἀπαραβίαστον καὶ τὸ ἀναλλοίωτον αὐτοῦ τοῦ δόγματος.

     Τὸ δόγμα τοῦτο ἔχει κοσμοϊστορικὴν σημασίαν δι’ ὅλην τὴν τύχην τῆς Εὐρώπης, μάλιστα δὲ διὰ τοὺς ἀποκαλυπτικοὺς καιρούς της, εἰς τοὺς ὁποίους ἔχει δὴ εἰσέλθει  Διὰ τοῦ δόγματος αὐτοῦ ὅλοι οἱ εὐρωπαϊκοὶ ἀνθρωπισμοὶ ἀπέκτησαν τὸ ἰδεῶδες καὶ τὸ εἴδωλόν των: Ὁ ἄνθρωπος ἀνεκηρύχθη ὑπερτάτη θεότης, πανθεότης. Τὸ εὐρωπαϊκὸν οὐμανιστικὸν πάνθεον ἀπέκτησε τὸν Δία του» (Ι. Πόποβιτς, Ἄνθρωπος καὶ Θεάνθρωπος, ἐκδ. Ἀστήρ, ε’ ἔκδοσις, 1987, σελ. 149 – 150)

     «Γιὰ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους ἡ ἕνωσις δὲν εἶναι ὑπόθεσις συμφωνίας μόνο σὲ κάποια δόγματα, ἀλλὰ ἀποδοχῆς τοῦ ὀρθοδόξου, θεανθρωποκεντρικοῦ, χριστοκεντρικοῦ, τριαδοκεντρικοῦ πνεύματος στὰ δόγματα, στὴν εὐσέβεια, στὴν ἐκκλησιολογία, στὸ κανονικὸ δίκαιο, στὴν ποιμαντική, στὴν τέχνη, στὴν ἄσκησι.

     Γιὰ νὰ γίνει ἀληθινὴ ἕνωσις θὰ πρέπει ἤ ἐμεῖς νὰ παραιτηθοῦμε ἀπὸ τὸν Ὀρθόδοξο θεανθρωποκεντρισμό μας ἤ οἱ Παπικοὶ ἀπὸ τὸν δικό τους ἀνθρωποκεντρισμό. Τὸ πρῶτο εἶναι ἀδύνατο νὰ συμβῆ μὲ τὴν Χάρι τοῦ Κυρίου μας, διότι αὐτὸ θὰ ἦταν προδοσία στὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ μας. Ἀλλὰ καὶ τὸ δεύτερο εἶναι δύσκολο νὰ συμβῆ. Ὅμως «τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστίν».

     Πιστεύουμε ὅτι δὲν συμφέρει καὶ στοὺς μὴ Ὀρθοδόξους νὰ παραιτηθοῦμε ἐμεῖς ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία μας. Ὅσο ὑπάρχει ἡ Ὀρθοδοξία, σώζεται ἡ ἀκαινοτόμητος εὐαγγελικὴ πίστις, ἡ «ἅπαξ παραδοθεῖσα τοῖς Ἁγίοις». Ὑπάρχει ζωντανὴ ἡ μαρτυρία τῆς πραγματικῆς κοινωνίας τοῦ Θεοῦ μὲ τὸν ἄνθρωπο, ἡ ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας ὡς θεανθρωπίνης κοινωνίας. Ἔτσι ἀκόμη καὶ οἱ ἑτερόδοξοι ποὺ τὴν ἔχασαν, γνωρίζουν ὅτι κάπου ὑπάρχει. Ἐλπίζουν. Ἴσως κάποτε τὴν ἀναζητήσουν μεμονωμένα ἤ συλλογικά. Θὰ τὴν βροῦν καὶ θὰ ἀναπαυθοῦν. Ἂς κρατήσουμε αὐτὴν τὴν ἁγία πίστι ὄχι μόνο γιὰ μᾶς ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλους τούς ἀδελφοὺς ἑτεροδόξους καὶ γιὰ ὅλο τὸν κόσμο. Ἡ θεωρία περὶ δύο πνευμόνων, διὰ τῶν ὁποίων ἀναπνέει ἡ Ἐκκλησία, δηλαδὴ τοῦ Παπισμοῦ καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας, δὲν μπορεῖ νὰ γίνει δεκτὴ ἀπὸ Ὀρθοδόξου πλευρᾶς, διότι ὁ ἕνας πνεύμων (ὁ Παπισμὸς) δὲν ὀρθοδοξεῖ καὶ τὸ γὲ νῦν ἔχον νοσεῖ ἀνιάτως.

     Εὐχαριστοῦμε τὴν Παναγία καὶ Ζωαρχικὴ Τριάδα γιὰ τὸ μεγάλο δῶρο Της, τὴν ἁγία Ὀρθόδοξο Πίστι μας καὶ γιὰ τοὺς εὐσεβεῖς προγόνους, διδασκάλους, ἱερεῖς καὶ ἀρχιερεῖς καὶ πνευματικούς μας πατέρας, ποὺ μᾶς ἐδίδαξαν καὶ παρέδωσαν αὐτὴν τὴν ἁγία Πίστι.

     Ὁμολογοῦμε, ὅτι δὲν θὰ ἀναπαυόμασταν σὲ μία Ἐκκλησία ποὺ ἐν πολλοῖς ὑποκαθιστᾶ τὸν Θεάνθρωπο Χριστὸ μὲ τὸν «ἀλάθητο» ἄνθρωπο «πάπα» ἤ «προτεστάντη».

     Πιστεύουμε  ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἔχει τὸ πλήρωμα τῆς Ἀληθείας καὶ τῆς Χάριτος. Λυπούμεθα, γιατί οἱ ἑτερόδοξοι Χριστιανοὶ δὲν ἠμποροῦν νὰ χαροῦν αὐτὸ τὸ πλήρωμα, καὶ μάλιστα κάποτε προσπαθοῦν καὶ νὰ παρασύρουν καὶ προσηλυτίσουν τοὺς Ὀρθοδόξους στὶς κοινότητές τους, ὅπου μόνον μία μερική, ἀποσπασματικὴ καὶ διαστρεβλωμένη ἄποψι τῆς ἀληθείας ἔχουν. Ἐκτιμοῦμε τὴν ὅση ἀγάπη ἔχουν γιὰ τὸ Χριστὸ καὶ ὅσα καλὰ ἔργα κάνουν, ἀλλὰ δὲν ἠμποροῦμε νὰ δεχθοῦμε ὅτι ἡ ἑρμηνεία ποὺ δίδουν στὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ εἶναι σύμφωνη μὲ τὴν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν ἁγίων Πατέρων καὶ τῶν ἁγίων Τοπικῶν καὶ Οἰκουμενικῶν Συνόδων.

     Προσευχόμεθα ὁ ἀρχιποιμὴν Χριστός, ὁ μόνος ἀλάθητος Ἀρχηγὸς καὶ Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἐκείνους μὲν νὰ ὁδηγήση στὴν Ἁγία Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία, ποὺ εἶναι τὸ πατρικό τους σπίτι, ἀπὸ τὸ ὁποῖο κάποτε ἀπεσκίρτησαν, ἐμᾶς δὲ τοὺς Ὀρθοδόξους νὰ φωτίση, ὥστε νὰ παραμείνουμε ἄχρι θανάτου πιστοὶ στὴν ἁγία καὶ ἀκαινοτόμητο Πίστι μας, ὅλο καὶ περισσότερο στερεούμενοι καὶ ἐμβαθύνοντες σ’ αὐτήν, «μέχρι καταντήσωμεν οἱ πάντες εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ». Ἀμήν». (Ἀρχιμ. Γεωργίου Καψάνη, Ὀρθοδοξία καὶ Ρωμαιοκαθολικισμὸς (Παπισμὸς) (Κύριαι Διαφοραί), ἐκδ. Σταμούλης 2006) 

Πηγή: http://www.impantokratoros.gr

Οἱ κακοδοξίες τοῦ παπισμοῦ.β’ μέρος

hristospanagia4

 

  ΟΙ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΥ – ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

Ἀναδημοσίευση: Ἐκ τοῦ τεύχους ”Ἐν συνειδήσει” – Ι.Μ. Μεγάλου Μετεώρου

 Δεῖτε ἐδῶ:α’ μέρος

Ἡ κατάργηση Ἱερῶν Κανόνων

     «Τὸ Βατικανὸ πρὸ πολλοῦ ἤδη ἀπέρριψε τοὺς πλείστους Ἱεροὺς Κανόνες τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ ἐμόρφωσεν ἴδιον Κανονικὸν Δίκαιον, διὰ νὰ πορευθῆ ἐλεύθερον τὴν ὁδὸν τὴν ἄγουσαν εἰς πᾶν εἶδος καινοτομίας. Ὁ οὐνίτης Π. Γρηγορίου ὁμολογεῖ ἐν προκειμένῳ: «Ἀνατολὴ καὶ Δύσις διεφώνουν ὡσαύτως ἐπ’ αὐτῶν τούτων τῶν πηγῶν τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης, ἀποδεχθεῖσα ἐπισήμως κατ’ ἀρχὰς μόνον τοὺς κανόνας τῆς ἐν Νικαίᾳ Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου(325) καὶ τῆς Σαρδικῆς (343), ἠδιαφόρησεν ὡς πρὸς τὴν νομοθεσίαν ἐν σχέσει πρὸς τὴν ἐκκλησιαστικὴν εὐταξίαν καὶ πειθαρχίαν τῶν λοιπῶν Ἀνατολικῶν Συνόδων, Οἰκουμενικῶν ἢ τοπικῶν…

     Ὅλως αὐθερέτως, οἱ πάπαι, χάριν τῶν κυριαρχικῶν βλέψεων τῶν ἐπὶ πάσης τῆς Ἐκκλησίας, ἀπέρριψαν τοῦ Ἱεροὺς Κανόνας τῶν ἓξ Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ τοὺς κανόνας τῶν τοπικῶν Συνόδων καὶ τῶν Πατέρων, οἱ ὁποῖοι προσέλαβαν οἰκουμενικὸν κύρος, ἐφ’ ὅσον ἐπεκυρώθησαν ὑπὸ τοῦ Β’ κανόνος τῆς ΣΤ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Εἰδικότερον, τὸ Βατικανὸν ἀπεχθάνεται τοὺς Κανόνας τῆς ΣΤ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, διότι τινὲς ἐξ αὐτῶν στρέφονται κατὰ τῶν καινοτομιῶν τῆς παπικῆς Ἐκκλησίας (Β, ΙΓ, ΝΕ κ.λ.π.)» (Ἀρχιμ. Σπ. Μπιλάλη, ὅ.π.,σελ.251,2).

Τὸ παπικὸ κράτος.

     Ἡ ἄποψη ὅτι δὲν μπορεῖ ὁ «ἀντιπρόσωπος τοῦ Θεοῦ» στὴ γῆ νὰ βρίσκεται ὑπὸ ἐξουσία κοσμικοῦ βασιλιᾶ(!) ὁδήγησε στὴν ἵδρυση τὸ 1929 (μετὰ ἀπὸ συμφωνία τοῦ Πάπα καὶ τοῦ δικτάτορα Μουσολίνι) τοῦ σημερινοῦ παπικοῦ κράτους τοῦ Βατικανοῦ. Ἔτσι, ὁ παπισμὸς κατήντησε κοσμικὸ κράτος ποὺ ἔχει στρατό, ἀσκεῖ διπλωματία καὶ ἐπηρεάζει τὴν διεθνῆ οἰκονομία μὲ τὴν συμμετοχή του σὲ μεγάλες ἑταιρεῖες καὶ ἐπιχειρήσεις. Πρόκειται δηλαδὴ γιὰ μία ἀνθρωποκεντρικὴ ὀργάνωση, γιὰ μία ἐκκοσμίκευση καὶ μάλιστα θεσμοποιημένη ἐκκοσμίκευση. Ἀλλὰ ἡ συνύπαρξη τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας μὲ τὴν ἱερατική, ἐπισκοπικὴ ἐξουσία, εἶναι κάτι τὸ ἀσυμβίβαστο, κάτι τὸ ὁποῖο εἶναι ξένο πρὸς τὸ πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου, τοὺς Κανόνες Συνόδων καὶ τὴν ἐν γένει παράδοση τῆς Ἐκκλησίας.

     «Εἶναι σημεῖο φοβερᾶς ἐκκοσμικεύσεως τῆς Ἐκκλησίας ἡ σύγχυσις τῶν δύο ἐξουσιῶν, τῆς πνευματικῆς καὶ τῆς κοσμικῆς, τῶν δύο βασιλείων, τοῦ οὐρανίου καὶ τοῦ ἐπιγείου. Ἔτσι ἡ Ἐκκλησία ὑποκύπτει στὸν δεύτερο πειρασμὸ τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸν διάβολο, ποὺ τοῦ ζήτησε νὰ τὸν προσκυνήση, γιὰ νὰ τοῦ δώση τὴν ἐξουσία ὅλων τῶν βασιλείων τοῦ κόσμου. Ὁ Κύριος τότε τοῦ ἀπήντησε: “Κύριον τὸν Θεόν σου προσκυνήσεις καὶ αὐτῷ μόνῳ λατρεύσεις”». (Ἀρχιμ’ Γεωργίου Καψάνη, Ὀρθοδοξία καὶ Ρωμαιοκαθολικισμὸς (Παπισμὸς) (Κύριαι Διαφοραὶ) ἐκδ. Σταμούλης 2006).

Τὸ καθαρτήριο πῦρ – Οἱ ἀξιομισθίες τῶν Ἁγίων.

     «Σχετικὰ μὲ τὴν πτώση καὶ τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου ὑπάρχουν ἀξιοσημείωτες διαφορές. Ὁ Ἀδάμ, λέγει ἡ Σύνοδος τοῦ Τριδέντου (1546), μὲ τὴν παράβασή του ἐπέφερε τὴν ὀργὴ καὶ τὴν ἀγανάκτηση τοῦ Θεοῦ καὶ γιὰ τοῦτο τὸν θάνατο. Ἑπομένως ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου ἀπαιτεῖ τὴν ἐξιλέωση τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ. Τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ ἐξαλείφει τὶς αἰώνιες ποινὲς τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου, οἱ ὁποῖες ἔχουν τὴν αἰτία τους στὶς θανάσιμες ἁμαρτίες. Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες αὐτές, ὑπάρχουν οἱ βαριὲς καὶ οἱ ἐλαφρὲς ἁμαρτίες, οἱ ὁποῖες ἐπιφέρουν πρόσκαιρες ποινές. Αὐτὲς τὶς ποινὲς πρέπει ὁ ἄνθρωπος νὰ τὶς ἐξοφλήσει μὲ ἔργα μετανοίας, ποὺ ἐπιβάλλονται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Πολλοὶ ἄνθρωποι πεθαίνουν πρὶν ἐξοφλήσουν αὐτὲς τὶς ποινὲς καὶ μεταβαίνουν στὸ λεγόμενο “καθαρτήριο πυρ”, ποὺ ὑπάρχει ἀνάμεσα στὸν παράδεισο καὶ τὴν κόλαση, ὅπου καλοῦνται νὰ ἐξαλείψουν τὸ χρέος. Ἀπὸ ἐκεῖ, μὲ τὶς προσευχὲς τοῦ Πάπα καὶ τῶν ζωντανῶν, οἱ ψυχὲς μεταβαίνουν στὸν παράδεισο. Ὅμως ἡ «Ἐκκλησία» μπορεῖ νὰ παραχωρήσει τὴ λύση τῶν ποινῶν μὲ βάση τὸ “θησαυρὸ τῶν ἀξιομισθιῶν τῶν ἀγίων”, τὸν ὁποῖο διαχειρίζεται ὁ πάπας». (Ἀντ. Ἀλεβιζόπουλου, Ρωμαιοκαθολικισμός, Προτεσταντισμὸς καὶ Ὀρθοδοξία, σελ. 16). Πιστεύουν, δηλαδή, πὼς οἱ Ἅγιοι ἔχουνε κάνει περισσότερα καλὰ ἔργα ἀπ’ ὅσα χρειάζονται γιὰ τὴ σωτηρία τους καὶ τέτοιες «ἀξιομισθίες», ποὺ μ’ αὐτὲς μποροῦν νὰ σωθοῦν καὶ ἄλλοι ἄνθρωποι. Πρόκειται γιὰ τὶς λεγόμενες ἀφέσεις ἤ τὰ λυσίποινα τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας.

      Πουθενὰ ὡστόσο, τὸ Εὐαγγέλιο δὲν διδάσκει τέτοιο πράγμα, οὔτε δέχεται «περισσεύουσες ἀξιομισθίες» στοὺς ἀνθρώπους, ὅσο ἅγιοι κι’ ἂν ἤτανε στὴ ζωή τους. Ὅσον ἀφορᾶ στὸ «καθαρτήριο πῦρ», ὁ ἅγιος Νεκτάριος, στὸ βιβλίο τοῦ «Μελέτη περὶ τῆς ἀθανασίας τῆς ψυχῆς», σ. 168,9, Ἀθήνα, 1901, γράφει σχετικά: «Κατὰ τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, μετὰ θάνατον οὐδεμία ὑπάρχει μεσάζουσα τάξις μεταξὺ τῶν μεταβαινόντων εἰς Οὐρανοὺς καὶ τῶν καταβαινόντων εἰς ἄδην». Δὲν ὑπάρχει τόπος εἰδικός, μεσάζων, ἔνθα εὑρίσκονται αἱ ψυχαὶ τῶν μετανοησάντων καὶ μὴ ἐνεγκόντων καρποὺς μετανοίας…»

Λατινικὴ Μαριολογία ἡ Μαριολατρεία

     Ἡ παπικὴ «Ἐκκλησία», παρεκκλίνοντας ἀπὸ τὴν ὀρθὴ διδασκαλία τῶν Πατέρων μας, ὁδηγήθηκε σὲ κακοδοξίες, καινοτομίες καὶ ἐσφαλμένα δόγματα ὡς πρὸς τὸ πρόσωπο τῆς Παναγίας. Ἔτσι τὸ 1854 θεσπίστηκε τὸ δόγμα τῆς ἀσπίλου συλλήψεως τῆς Θεοτόκου, ποὺ ὅριζε ὅτι «Ἡ Παρθένος Μαρία ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς τῆς συλλήψεώς της διετηρήθη καθαρὰ παντὸς ἐκ τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος ρύπου».

     Τὸ 1950, ὁ πάπας Πίος ΙΒ’, ἀνεκήρυξε σὲ δόγμα τὴν ἐνσώματη μετάσταση τῆς Θεοτόκου, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο «ἡ ἀειπάρθενος Θεομήτωρ μετὰ τὴν ἐπὶ γῆς ζωὴν αὐτῆς, μετέστη ἐν σώματι καὶ ψυχῇ εἰς τὴν οὐράνιον δόξαν». Τὰ τελευταῖα χρόνια παρατηρεῖται ἐκ μέρους τῶν παπικῶν μιὰ ἔντονη τάση ἀπόδοσης ὑπερβολικῶν τιμῶν στὴ Θεοτόκο, ποὺ φτάνει στὰ ὅρια τῆς λατρείας. «Συλλυτρώτρια», «Μητέρα τῆς Ἐκκλησίας», «Μεσίτρια πασῶν τῶν χαρίτων» εἶναι κάποιοι ἀπὸ τοὺς τιμητικοὺς τίτλους ποὺ ἀποδίδουν στὴν Παναγία, μὲ ἐσφαλμένο καὶ προβληματικὸ περιεχόμενο.

     Σύμφωνα μὲ τὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία, τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα μεταδίδεται σὲ ὅλους τούς ἀνθρώπους, ἀκόμη καὶ σ΄ αὐτοὺς ποὺ ἀποτελοῦν σκεύη ἐκλογῆς, ὅπως ἦταν ἡ Παναγία. Κατὰ τὸν ἅγιο Νικόδημο τὸν Ἁγιορείτη, ἡ Θεοτόκος ἦταν «ὑποκείμενη εἰς τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα μέχρι τοῦ Εὐαγγελισμοῦ. Τότε γὰρ ἐκαθαρίσθη διὰ τῆς ἐπελεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Ὅσον ἀφορᾶ στὴν μετάσταση τῆς Θεοτόκου, ἡ ὀρθόδοξη παράδοση ἀναφέρεται στὴν μετὰ θάνατον μετάστασή της, χωρὶς ὅμως αὐτὸ νὰ ἀνάγεται σὲ δόγμα, ἀφοῦ δὲν μαρτυρεῖται οὔτε στὴν Ἁγία Γραφὴ οὔτε στὴν ἀποστολικὴ παράδοση.

     Στὴν Ὀρθοδοξία ἡ λατρεία ἀνήκει μόνο στὸν Τριαδικὸ Θεό, ἐνῶ στοὺς ἁγίους καὶ τὴν Παναγία ἁρμόζει ἡ τιμητικὴ προσκύνηση καὶ ἡ πρεσβευτικὴ ἰδιότητα πρὸς τὸν μόνο Σωτήρα, τὸν Κύριόν μας Ἰησοῦν Χριστόν. Μὲ μεγάλη σαφήνεια ἡ Ζ’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος (787) ὁρίζει: «τιμᾶν καὶ μεγαλύνειν ἐμάθομεν πρῶτον μὲν καὶ κυρίως καὶ ἀληθῶς τὴν τοῦ Θεοῦ Γεννήτριαν καὶ τὰς ἁγίας καὶ ἀγγελικάς Δυνάμεις καὶ τοὺς ἐνδόξους Μάρτυρας, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἁγίους ἄνδρας, καὶ τούτων αἰτεῖν τὰς πρεσβείας», (βλ. σχ. Ἀρχιμ. Σπ. Μπιλάλη, Ὀρθοδοξία καὶ Παπισμός, ἐκδ. Ὀρθοδόξου τύπου, Ἀθήνα 1969, σέλ. 164-191).

Συνεχίζεται…

 

Πηγή: http://www.impantokratoros.gr