Ἡ Κυρία Θεοτόκος καί οἱ Παρακλητικοί Κανόνες πρός τιμήν της

 

Η Κυρία Θεοτόκος και οι Παρακλητικοί Κανόνες προς τιμήν της

 Η Υπεραγία Θεοτόκος και Αειπάρθενος Μαρία είναι θαύμα και μυστήριο που ούτε οι άγγελοι δεν μπορούν να κατανοήσουν· «εξέστη επί τούτο ο ουρανός, και τη γης κατεπλάγη τα πέρατα, ότι Θεός, ώφθη τοις ανθρώποις σωματικώς, και η γαστήρ σου γέγονεν, ευρυχωροτέρα των ουρανών· διό σε Θεοτόκε Αγγέλων και ανθρώπων ταξιαρχίαι μεγαλύνουσιν», γράφει ο ποιητής του Παρακλητικού Κανόνα. Είναι «η μετὰ Θεὸν Θεός», αναφέρει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Βέβαια, αλλού οι Πατέρες εκφράζονται με σαφήνεια, ως προς τη θέση της Παναγίας. Ο Άγιος Επιφάνιος υπογραμμίζει: «Εν τιμή έστω Μαρία, ο δε Πατήρ και Υιός και Άγιον Πνεύμα προσκυνείσθω, την Μαρίαν μηδείς προσκυνείτω».

Για το γενεαλογικό δέντρο της Κυρίας Θεοτόκου πληροφορούμαστε μέσα από το Ευαγγέλιο του Αποστόλου Λουκά πως ήταν «εξ οίκου Δαυίδ».Το λεγόμενο πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου του Αδελφοθέου αναφέρει ότι ο ιερέας Ματθάν νυμφεύθηκε τη Μαρία και γέννησαν τέσσερα παιδιά τον Ιακώβ, ο οποίος γέννησε τον Ιωσήφ, τον μνήστορα της Παναγίας, τη Μαρία, η οποία γέννησε τη Σαλώμη τη μαία, τη Σοβή, η οποία γέννησε την Ελισάβετ, τη μητέρα του Τιμίου Προδρόμου, την Άννα, η οποία γέννησε τη Μαριάμ, τη Μητέρα του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού.
Το όνομα Μαριάμ που της έδωσαν οι γονείς της, Ιωακείμ και Άννα, παράγεται από το εβραϊκό «Αϊός», που σημαίνει Κύριος. Επομένως, το όνομα Μαριάμ διερμηνεύεται Κυρία. Το κατ’ εξοχήν, όμως, όνομά της, είναι Θεοτόκος, γιατί είναι η Μητέρα του Θεού. Τον όρο αυτό επικύρωσε η Γ’ Οικουμενική Σύνοδος της Εκκλησίας το 431. Ωστόσο, η Εκκλησία, για να εκφράσει την περισσή της αγάπη και τον μεγάλο σεβασμό που τρέφει προς την Αειπάρθενο, τής έχει προσδώσει πλήθος τιμητικών ονομάτων και επιθέτων. Πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Άγιος Νεκτάριος, ο οποίος αφιέρωσε προς τιμή της Παναγίας πέντε χιλιάδες ποιητικούς στίχους, που αποτέλεσαν το «Θεοτοκάριό» του.
Από τα Ευαγγέλια της Κ.Δ. πληροφορούμαστε ότι η Κόρη της Ναζαρέτ, δέχθηκε τον Ευαγγελισμό της από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ, επισκέφθηκε την εξαδέλφη της Ελισάβετ, η οποία ήδη κυοφορούσε τον Τίμιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, Γέννησε τον Σωτήρα του Κόσμου στη Βηθλεέμ, κατέφυγε στην Αίγυπτο, για να προστατέψει το Παιδί της από τους επίδοξους δολοφόνους, αναζητούσε τον δωδεκαετή Υιό της στα Ιεροσόλυμα, ενώ Αυτός βρισκόταν μέσα στο Ναό και διαλεγόταν με τους διδακάλους, ήταν παρούσα στο Γάμο της Κανά, όπου και μεσίτευσε προς τον Υιό της, συμπορεύτηκε με τον Κύριο έως τον Γολγοθά, και έζησε τα θεία γεγονότα της Σταύρωσης, της θεοσώμου ταφής και της ένδοξης Ανάστασης του Κυρίου, και κατόπιν την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος που έγινε στο Υπερώον κατά την ημέρα της Πεντηκοστής.
Για τη ζωή της Παναγίας μας μαθαίνουμε και από την Πατερική Παράδοση, η οποία είναι τό ίδιο έγκυρη πηγή με την Αποστολική Παράδοση, της οποίας αποτελεί τη φυσική συνέχεια, βασιζόμενη στην αγιοπνευματική εμπειρία και καθοδήγηση. Το σύγγραμμα Περί Θείων Ονομάτων του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, τα Εγκώμια της Κοιμήσεως της Παναγίας που έγραψαν διάφοροι Άγιοι της Εκκλησίας, όπως ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός και ο Ανδρέας Κρήτης, η Υμνολογία και η Εικονογραφία της Εκκλησίας είναι οι βασικές πηγές. Πληροφορίες βρίσκουμε, επίσης, στην Απόκρυφη διήγηση του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου περί της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μαρίας.
Η μακαρία Κοίμηση της Θεοτόκου, λοιπόν, έγινε το 47 μ.Χ. σε ηλικία 59 ετών ή σε ηλικία 70 περίπου ετών, δηλαδή 24 χρόνια μετά την Ανάληψη του Κυρίου. Όπως ο Αρχάγγελος Γαβριήλ τη διακόνησε καθ’ όλα τα προηγούμενα χρόνια, έτσι, και τότε, της έφερε το μήνυμα ότι σε τρεις ημέρες ο Υιός της πρόκειται να παραλάβει την πάναγνη ψυχή της. Μετά το θείο μήνυμα, η Κυρία Θεοτόκος, ανέβηκε στο Όρος των Ελαιών, όπου προσευχήθηκε προς τον Υιό και Θεό της. Κατόπιν κοινοποίησε στην Εκκλησία το αναμενόμενο γεγονός και άρχισε τις σχετικές προετοιμασίες.
Την ημέρα της Κοιμήσεώς της η Χάρη του Κυρίου, υπό μορφή νεφέλης, μετέφερε τους Αποστόλους, που βρίσκονταν μακριά, στην οικία του Ευαγγελιστού Ιωάννου, στη Γεσθημανή, προκειμένου να λάβουν την ευλογία της και να ζήσουν την μακαρία Κοίμησή της. Ο Απόστολος Παύλος, ο Απόστολος Τιμόθεος, ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, καθώς και άλλοι Άγιοι και Αγίες, ήσαν επίσης παρόντες. Η Παναγία παρηγορούσε και συμβούλευε τους Αποστόλους και προσευχόταν για την σωτηρία του σύμπαντος κόσμου, έως και το πρωὶ, οπότε ο ίδιος ο Υιός της παρέλαβε το πνεύμα της.
Τότε, «το θεοδόχον αυτής σώμα, μετά αγγελικής και αποστολικής υμνωδίας εκκομισθέν και κηδευθέν, εν σορώ τη εν Γεσθημανή κατετέθη», παρόλο που οι Ιουδαίοι παρεμπόδιζαν την αγία τελετή. Αναφέρεται δε ότι κάποιος Ιουδαίος, ο Ιεφονίας, προσπάθησε να ανακόψει τον ενταφιασμό της, με αποτέλεσμα να αποκοπούν τα χέρια του από αόρατη δύναμη. Ευτυχώς δε, ο Ιεφονίας μετανόησε και αμέσως θεραπεύτηκε. Παρόμοια τύχη είχαν όσοι προσέγγιζαν με ασέβεια την Παναγία· τυφλώνονταν, αλλά όταν μετανοούσαν ξαναέβρισκαν το φως τους.
Οι Άγιοι Απόστολοι ενταφίασαν, τελικά, το πανάγιο σκήνωμα της Θεοτόκου και παρέμειναν εκεί για τρεις μέρες, ενώ «η των αγγέλων χοροστασία και υμνωδία διέμεινεν άπαυστος». «Μετά δε την τρίτην ημέραν της αγγελικής υμνωδίας παυσαμένης, παρόντες οι απόστολοι, ενός αυτοίς απολειφθέντος και μετά την τρίτην ελθόντος και το θεοδόχον σώμα προσκυνήσαι βουληθέντος, ήνοιξαν την σορόν. Και το μεν σώμα αυτής το πανύμνητον ουδαμώς ευρείν ηδυνήθησαν, μόνα δε αυτής τα εντάφια κείμενα ευρόντες και της εξ αυτών αφάτου ευωδίας εμφορηθέντες», αναφέρει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός στο Εγκώμιόν του εις την πάνσεπτη Κοίμηση της Θεομήτορος.
Ο Απόστολος που απουσίαζε ανήμερα της Κοιμήσεως ήταν, κατά την Παράδοση, ο Θωμάς. Έτσι, την τρίτη ημέρα απὸ την Κοίμησή της Θεοτόκου, κατά την οποία η Παναγία έμελλε να μεταστεί σωματικώς προς τον Υιό της, ο Απόστολος Θωμάς μεταφέρθηκε από τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος στη Γεθσημανή, όπου είδε την Θεοτόκο να αναλαμβάνεται στους ουρανοὺς. Τότε, η Παναγία τού παρέδωσε την Αγία Ζώνη της, η οποία φυλάσσεται ως κόρη οφθαλμού στην Ιερὰ Μονὴ Βατοπαιδίου.

Οι παρακλητικοί Κανόνες της Θεοτόκου

Η ημέρα της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου είναι λαμπρότατη. Στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας το Απολυτίκιον της εορτής και το Κοντάκιον διερμηνεύουν το γιατί. «Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἓν τὴ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὗ κατέλιπες Θεοτόκε, Μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, καὶ ταὶς πρεσβείαις ταὶς σαὶς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν». «Τὴν ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον Θεοτόκον, καὶ προστασίαις ἀμετάθετον ἐλπίδα, τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν, ὡς γὰρ ζωῆς Μητέρα, πρὸς τὴν ζωὴν μετέστησεν, ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον».
Η εορτή αυτή της Παναγίας στην αρχή ήταν κινητή, αλλά στη συνέχεια, με εντολή του Αυτοκράτορα Μαυρίκιου καθιερώθηκε να τελείται στις 15 Αυγούστου.
Σήμερα, της εορτής προηγείται κατανυκτική περίοδος δύο εβδομάδων, κατά τις οποίες τα απογεύματα εμείς οι Χριστιανοί συναγόμαστε στις εκκλησίες, προκειμένου να ψάλλουμε τον Παρακλητικό Κανόνα προς την Υπεραγία Θεοτόκο.
Προστρέχουμε στην Παναγία, και ψάλλουμε τις Παρακλήσεις, γιατί πιστεύουμε ακράδαντα, μαζί με τον ποιητή της Παρακλήσεως, ότι «ουδείς προστρέχων επι σοι κατησχημένος από σου εκπορεύεται Παρθένε Θεοτόκε, αλλά αιτείται τη χάριν και λαμβάνει το δώρημα προς το συμφέρον της αιτήσεως». Η εμπειρία μας από τις απειράριθμες ευεργεσίες που δεχτήκαμε από την Κυρία των Ουρανών δεν μας επιτρέπει να σιωπήσουμε «ου σιωπήσωμέν ποτε, Θεοτόκε, τα δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι ειμή γαρ συ προΐστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; Ουκ αποστώμεν, Δέσποινα, εκ σου σους γαρ δούλους σώζεις αεί, εκ παντοίων δεινών». «Ου κρύπτω σου τον βυθόν του ελέους και την βρύσιν των απείρων θαυμάτων…αλλά απάσιν ομολογώ και βοώ και κηρύττω και φθέγγομαι».
Ομολογούμε έμπροσθεν της Κυρίας Θεοτόκου την αμαρτωλότητά μας, εκφράζουμε προς Αυτήν την κραυγή αγωνίας, τον ψυχικό και σωματικό μας πόνο και τη θλίψη, που μας κάνουν να αισθανόμαστε πως «η ζωή μας τω Άδη προσήγγισε». Βεβαίως, όμως, δεν απελπιζόμαστε και δεν μοιρολογούμε, ως οι μη έχοντες ελπίδα, αλλά εκ βάθους καρδίας ψάλλουμε «χαράς μου την καρδίαν πλήρωσον Παρθένε… της αμαρτίας την λύπη εξαφανίσασα». Εναποθέτουμε όλες μας τις ελπίδες σε Αυτή, γιατί γνωρίζουμε, εκ πείρας, ότι πραγματικά είναι φιλεύσπλαχνη και ότι ως Μητέρα του Θεού είναι πηγή ελέους, το μόνο καταφύγιο του κόσμου και «μεσιτεία προς τον Ποιητή αμετάθετος». Επιπλέον, την παρακαλούμε να κυβερνήσει τη ζωή μας, και ως «άρρηκτον τείχος και προστασία» και «φρουρά ασφαλεστάτη» που είναι να μας διαφυλάξει από «των δαιμόνων τα τοξεύματα», που μας περικυκλώνουν, και τα οποία δεν μπορούμε από μόνοι μας να αντιμετωπίσουμε. Έτσι εμείς οι Χριστιανοί ζούμε αληθινά το Πάσχα του καλοκαιριού.
Τις μέρες αυτές, λοιπόν, ψάλλονται εναλλάξ μέχρι και το απόγευμα της 13ης Αυγούστου, εκτός των Εσπερινών των Σαββάτων και της Εορτής της Μεταμορφώσεως του Κυρίου, ο Μικρός Παρακλητικός Κανόνας, που είναι έργο-ποίημα ενός υμνογράφου με το όνομα Θεοστήρικτος Μοναχός, κατά κόσμο Θεοφάνης, και ο Μεγάλος Παρακλητικός Κανόνας, που είναι ποίημα του Θεοδώρου Β΄ του Λασκάρεως, Αυτοκράτορα της Νικαίας, ο οποίος έζησε τον 13ο αιώνα.
Για τον υμνογράφο του Μικρού Παρακλητικού, μοναχό Θεοστήρικτο, δεν έχουμε άλλα στοιχεία ταυτότητας. Για τον ποιητή του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνα, Θεόδωρο Β΄ γνωρίζουμε πως ήταν παιδί του Αγίου Ιωάννη Βατάτζη και της Ειρήνης Λάσκαρη. Αναφέρεται ότι ο Αυτοκράτορας Θεόδωρος είχε μία πάθηση, η οποία του προκαλούσε βαριά κατάθλιψη, και από την οποία προσευχόταν να απαλλαγεί. Μάλιστα, φαίνεται ότι κάποτε είχε παραμελήσει τον πνευματικό του αγώνα, γι’ αυτό και επαναλάμβανε συνεχώς τη φράση «εγκατέλιπόν σε Χριστέ». Οι προσευχές του, λοιπόν, έλαβαν τη μορφή Παρακλήσεως προς την Παναγία όταν γνώρισε τη Βασίλισσα της Ηπείρου, Αγία Θεοδώρα, η οποία ευλαβείτο πολύ την Θεοτόκο. Απ’ αυτήν έμαθε στις δύσκολες στιγμές, και ιδίως όταν τον κατέβαλλε η θλίψη, να απευθύνεται προς την Παναγία και να την παρακαλεί να του καταπραϋνει το άλγος και να του μεταδώσει τη θεία χαρά και παρηγοριά. Στον Παρακλητικό αυτό Κανόνα «διεκτραγωδούνται τα παθήματα και τα βάσανα μιας ψυχής…, όπου εις βασιλεύς Έλλην, διωγμένος, πολεμημένος, στενοχωρημένος, από Λατίνους και Άραβας και τους ιδικούς του, διεκτραγωδεί προς την Παναγίαν τους ιδίους πόνους του, και τους διωγμούς, όσους υπέφερεν από τα στίφη των βαρβάρων, τα οποία ονομάζει ΄΄νέφη΄΄», σημειώνει ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Η Παράκληση του Θεοδώρου Β’ διαδόθηκε στις Ιερές Μονές της περιοχής, όπου καταρτίστηκε ως ακολουθία, και από εκεί εξαπλώθηκε σε όλο το Βυζάντιο ως ο Μέγας Παρακλητικός Κανόνας.
Η εναλλακτική τέλεση των δύο ιερών Παρακλήσεων οφείλεται, μάλλον, στις ιστορικές συγκυρίες που σημάδεψαν το Βυζάντιο το έτος 1261. Εκείνη τη χρονιά, λοιπόν, επί Αυτοκρατορίας του Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγου, έγινε ανακατάληψη της Βασιλεύουσας χωρίς αιματοχυσίες και το γεγονός αυτό αποδόθηκε στην θαυματουργική παρέμβαση της Θεοτόκου. Τότε, ο Μιχαήλ θέλησε να εισέλθει στην Πόλη εν πομπή και να αναπέμψει ευχαριστίες προς την Παναγία. Ωστόσο, επειδή εκείνη την περίοδο ψαλλόταν στις εκκλησίες ο Μεγάλος Παρακλητικός Κανόνας του Θεοδώρου Β΄, έπρεπε να εξεβρεθεί μία ενδιάμεση λύση. Τότε προτάθηκε να χρησιμοποιείται και ο αρχαιότερος Μικρός Παρακλητικός Κανόνας προς την Υπεραγία Θεοτόκο. Από τότε, λοιπόν, η χρήση του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνα γίνεται μόνο κατά την Νηστεία του Δεκαπενταυγούστου.
Η τέλεση, λοιπόν, των Παρακλητικών Κανόνων, που, σημειωτέον, εντάσσεται μεταξύ των δύο μεγάλων εορτών της Εκκλησίας, της Αναστάσεως και των Χριστουγέννων, γίνεται προκειμένου να αναπέμψουμε δεήσεις και ικεσίες προς την Παναγία, την μόνη μας μεσίτρια προς τον Φιλάνθρωπο Θεό, ώστε να μας δοθεί έλεος και δύναμη να ανεβούμε το Γολγοθά μας, όπου και βιώνεται η ανείπωτη Χαρά της Αναστάσεως. Γιατί η Ανάσταση δεν υπάρχει πέρα από τον Σταυρό, αλλά χαρίζεται εκεί πάνω, στον Σταυρό.
Ας αποδώσουμε τις πρέπουσες τιμές και ας παρακαλέσουμε, λοιπόν, και εμείς, όπως ο σπουδαιότατος κήρυκας Ηλίας Μηνιάτης (1669-1714) την Κυρία Θεοτόκο: «Κεχαριτωμένη, Δεδοξασμένη, Παντάνασσα, από την άφθονον εκείνην ηλιοβολίαν του θείου φωτός οπού χαίρεσαι, παρισταμένη εκ δεξιών του μονογενούς σου Υιού, πέμψον εδώ κάτω και εις ημάς τους ευλαβείς δούλους σου μίαν μακαρίαν ακτίνα, οπού να είναι και φως εις τον εσκοτισμένον μας νουν και φλόγα εις την ψυχραμένην μας θέλησιν, διά να βλέπωμεν να περιπατούμεν σπουδαίοι εις την οδόν των θείων δικαιωμάτων. Ημείς, μετά Θεόν, εις εσέ του Θεού την Μητέρα και Μητέρα ημών έχομεν την ελπίδα της σωτηρίας μας από σε ελπίζομεν τας νίκας της γαληνοτάτης Αυθεντίας, τα τρόπαια των Ευσεβών Βασιλέων την στερέωσιν της Εκκλησίας την αντίληψιν του Ορθοδόξου γένους την σκέπην της ευλαβούς του ταύτης πολιτείας, οπού είναι αφιερωμένη εις την άμαχόν σου βοήθειαν.
Ναι, Παναγία Παρθένε, ναι, Μαρία, όνομα οπού είναι η χαρά, η παρηγορία, το καύχημα των Χριστιανών δέξου την νηστείαν και παράκλησιν των αγίων τούτων ημερών, οπού εκάμαμε εις τιμήν σου, ως θυμίαμα ευπρόσδεκτον και αξίωσόν μας, καθώς εδώ εις την Εκκλησίαν ευλαβώς ασπαζόμεθα την αγίαν και θαυματουργόν ταύτην εικόνα, έτζι και εκεί εις τον Παράδεισον να ιδούμεν αυτό το μακάριόν σου πρόσωπον, το οποίον να προσκυνούμεν συν τω Πατρί και τω Υιώ και τω αγίω Πνεύματι, εις τους απεράντους αιώνας. Αμήν».
Εκκλησία Κύπρου

http://anavaseis.blogspot.gr

δημοσιεύτηκε από  hristospanagia5

Μιά βραδυά στήν ἔρημο τοῦ Ἁγίου Ὄρους (συζήτηση μέ ἐρημίτη γιά τήν εὐχή)

 

hristospanagia5

”ΜΙΑ ΒΡΑΔΥΑ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ”(ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΕΡΗΜΙΤΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ” ΕΥΧΗ”)

 ” Ευχή ” για τους άλλους

- Να σας κάνω μια ερώτηση. Είπατε προ ολίγου ότι η ” ευχή ” πρέπει να γίνεται αφάνταστα. Και τώρα λέτε ότι πρέπει να προσευχόμαστε για τους άλλους , που έχουν τόσα προβλήματα. Μήπως όμως αυτό αναπτύσσει την φαντασία και γίνεται αιτία να δραπετεύσει ο νους , που πρέπει να επιδιώκουμε να τον συγκεντρώνουμε στον εαυτό του και στην καρδιά ;
- Καλά έκανες , που μου έθεσες αυτή την ερώτηση. Γιατί η επεξήγηση είναι αναγκαία. Όταν προσευχόμαστε για τους άλλους , να το κάνουμε εξωτερικά.
Δηλ. όταν θέλουμε να κάνουμε λίγη ώρα ” ευχή ” για μερικούς , που έχουν ανάγκη , να λέμε την πρώτη φορά το ” Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους δούλους σου ” ή ” τον δούλον σου ” ( και μνημονεύουμε τα ονόματά τους ) , αλλά στην συνέχεια να λέμε τον δούλον σου ή τους δούλους σου , χωρίς να λέμε τα ονόματά τους και χωρίς να πηγαίνει σ`αυτούς ο νους μας ( χωρίς να τους σκεπτόμαστε).
Ο Θεός γνωρίζει τότε για ποιον εμείς προσευχόμαστε. Ακόμα να μη σκεπτόμαστε τα προβλήματα , που τον απασχολούν , αλλά να λέμε τον δούλον σου και ο Θεός θα στέλλει την Χάρη Του. Κι αν είναι άξιος να την δεχθεί , θα ενεργήσει κατά την περίπτωσή του. Η Χάρη του Θεού , πάτερ μου , μοιάζει σαν το νερό , που όταν έρχεται στο χωράφι απορροφάται από τις ρίζες και δίνει σε κάθε δέντρο , ό,τι εκείνο θέλει. Αυτή την αρχή δεν τηρούμε και στη Θ. Λειτουργία ; Προσευχόμαστε για όλα τα θέματα και ο λαός απαντά με το ” Κύριε ελέησον ”. Γιατί , όταν έλθει το έλεος του Θεού , δίνει στον άνθρωπο , ό,τι έχει πραγματική ανάγκη.
Πηγή  http://eorakamen.blogspot.gr


http://kotsarikos.com

Παιδια και νηστεία

 

Γέροντος Παϊσίου.

Γέροντα, παιδάκια πέντε-έξι ετών πρέπει να νηστεύουν πριν από την θεία κοινωνία;

Τουλάχιστον το βράδυ να έχουν φάει λαδερό φαγητό. Αλλά αυτό είναι και θέμα Πνευματικού. Καλύτερα η μητέρα να ρωτήσει τον Πνευματικό, γιατί μπορεί το παιδάκι να έχει πρόβλημα με την υγεία του και να πρέπει λ.χ. να πιει γάλα.

Γέροντα, ένα παιδάκι πόσο πρέπει να νηστεύει;

Αν το παιδί είναι γερό, έχει υγεία, μπορεί να νηστεύει. Άλλωστε τώρα υπάρχουν ένα σωρό τροφές νηστίσιμες. Παλιά τα παιδιά νήστευαν και όλη μέρα έτρεχαν και έπαιζαν, αλλά έτρωγαν πολλές φορές. Στα Φάρασα, την Μεγάλη Σαρακοστή όλοι, μικροί-μεγάλοι, έκαναν ενάτη. Μάζευαν οι γονείς τα παιδιά στο Κάστρο, τους έδιναν παιχνίδια, για να παίζουν, και στις τρεις το απόγευμα ,που χτυπούσε η καμπάνα για Προηγιασμένη, πήγαιναν και κοινωνούσαν.

Έλεγε ο Άγιος Αρσένιος : « Τα παιδιά ,όταν παίζουν όλη την ημέρα, δεν θυμούνται το φαγητό. Τώρα που θα βοηθήσει και ο Χριστός, δεν θα αντέξουν; » Και οι μεγάλοι, όταν δεν νηστεύουν, ελέγχονται βλέποντας τα παιδιά να νηστεύουν. Όταν μικρός δούλευα με τον μάστορά μου για πολύ καιρό σε κάποιο σπίτι και τρώγαμε εκεί, Τετάρτη και Παρασκευή έφευγα και πήγαινα να φάω στο σπίτι μου, γιατί αυτοί δεν νήστευαν. Μια φορά, Τετάρτη ήταν. Έφεραν να με κεράσουν μπακλαβά. « Ευχαριστώ, τους είπα , αλλά νηστεύω ». « Για δες , είπαν, μικρό παιδί να νηστεύει και εμείς μεγάλοι άνθρωποι να τρώμε ! ».

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ' - «Οικογενειακή ζωή»

 πηγή

ΜΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΑΣ ΕΙΠΑΝ ΚΑΙ ΕΔΕΙΞΑΝ ΠΟΤΕ

Τά θαυμάσια τῆς δημιουργίας…οἱ 15 ἐντυπωσιακότεροι καταρράκτες του κόσμου!

 

1. Letchworth State Parks, Genesee River, Νέα Υόρκη

2. Yosemite Falls,Καλιφόρνια

3. Hanging Lake, ΗΠΑ

4. Lower Lewis Falls, Ουάσιγκτον

5. Waterfall Costa, Κόστα Ρίκα

6. Corkscrew Falls, Hocking Hills, Οχάιο

7. Elakala Waterfalls, Blackwater Falls State Park, Βιρτζίνια

8. Roughting Linn Waterfall, Northumberland, Αγγλία

9. Schleierfall waterfall, Αυστρία

10. Erawan Waterfall, Ταϊλάνδη

11. Waterfall of Gods, Ισλανδία

12. Logan Pass, Μοντάνα

13. Sankei-en, Ιαπωνία

14. Red Rock Waterfall, Kanarraville, Γιούτα

15. Ebor Falls, Αυστραλία

Ευαγγελία Αναστασάκη
Το θέαμα του νερού που πέφτει από ψηλά είναι πάντα αξιοπρόσεκτο και οι φωτογράφοι αρέσκονται να απαθανατίζουν ορμητικά νερά να ρέουν σε βράχους και να πέφτουν σε ποτάμια ή κρυστάλλινες λίμνες. Οι καταρράκτες αποτελούσαν ανέκαθεν ένα από τα πλέον αγαπημένα θέματα των επαγγελματιών για τις συλλογές τους, που κάνουν τα πάντα για μια καλή λήψη. Μικροί ή μεγαλύτεροι, διάσημοι ή λιγότερο γνωστοί, με ορμητικά νερά ή ελαφριά και πιο ήπια ορμή, σε εθνικά πάρκα ή στην άγρια φύση, οι καταρράκτες εντυπωσιάζουν άμα τη εμφανίσει τους όπως κι αν τους δει κανείς. Για του λόγου το αληθές 15 από τους ωραιότερους του κόσμου αυτοσυστήνονται…
Πηγή:perierga.gr
http://www.diakonima.

Τό Ἅγιο Πνεῦμα ἐμφανίζεται σέ βάπτιση!!!

 

TO ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΒΑΠΤΙΣΗ!!!

Έναs Σέρβος σπουδαστής, ονόματι Πέτρος Ρέστοβιτς από το Βελιγράδι, άθεος και αβάπτιστος μεχρι τα 19 του χρόνια, βρήκε την πίστη και ζήτησε να βαπτιστεί στο μοναστήρι του Χιλανδαρίου.
Καθώς γινόταν το μυστήριο του βαπτίσματος, κάποιος φίλος του τράβηξε μια φωτογραφία. Την ώρα που φωτογράφιζε, επέτρεψε ο Θεός να φανεί κάτι από την αόρατη χάρη του μυστηρίου του βαπτίσματος. Αυτό φάνηκε όταν εκτυπώθηκαν οι φωτογραφίες.
Όλοι παρετήρησαν με κατάπληξη και ιερό δέος ότι στο κεφάλι του νεοφωτίστου καθόταν ένα λευκό περιστέρι!!! Η συγκίνηση του ίδιου μόλις είδε τη φωτογραφία ήταν απερίγραπτη.
Το γεγονός αυτό συνέβη το 1980 στην Ιερά Μονή Χιλανδαρίου, του Αγίου Ορους.

h

ttp://doxatotheo.blogspot.gr/2013/05/to.html

ΛΙΑΝΑ ΚΑΝΕΛΛΗ: ΓΙΑ ΤΟ ΑΒΑΤΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

 

  imverias.blogspot.gr

         

Το Άγιον Όρος, την τύχη την αγαθή είχα να το πρωταντικρίσω εγώ πετώντας μ' ένα ''Μιράζ 2000'' πάνω απ' τον Άθω πέρυσι τέτοιες μέρες.

Ήταν το δώρο των φρουρών του Αιγαίου, όπως έκτοτε αποκαλώ τους πιλότους της πολεμικής μας αεροπορίας, για τη γιορτή των αρχαγγέλων, τη δική τους, προς μία δημοσιογράφο που επιμένει να μετράει τις αναχαιτίσεις των απέναντι κι όχι τις παραβιάσεις τους...


Λέγω «τύχη αγαθή» κι ας με πουν μελοδραματική, όσοι δεν ένιωσαν το προνόμιο να αεροζυγιάζονται με τα σύννεφα. Να περιδιάβαιναν τις κατοικίες των αγγέλων. Να βλέπουν μ' όλα τα κύτταρα του φθαρτού σώματος τους, την προσευχή ως αύρα χαρμολύπης να εγκολπώνεται σκήτες και μοναστήρια, τις κατοικίες των εραστών μιας ταπεινότητας, που αντέχει χίλια χρόνια τώρα να υπερασπίζεται με πίστη κι αγάπη τους πολλούς και άπιστους.

Όταν διάβασα στις εφημερίδες πως δύο κοινοτικές κυρίες αξιωματούχοι βγήκαν να μας επιτιμήσουν που επιμένουμε στο Άβατον του «Περιβολιού της Παναγιάς» μας, ανάμεσα σε κάτι φληναφήματα περί ισότητας των δύο φύλων, διακρίσεις κι άλλα τέτοια εκ του πονηρού, όταν τα έργα απάδουν των μεγαλοστομιών, στην αρχή γέλασα. Ύστερα δημοσιογραφικών πονηρεύτηκα, ανησύχησα, για να οργιστώ εντέλει από το ενδεχόμενο να πρέπει να είμαι συνεχώς σε ...αγιορείτικη επιφυλακή.

Ήθελα να τις έχω μπροστά μου με ελληνικό κρασί και ψωμοτύρι, σε άγιες νύχτες ανοιξιάτικες, να μυρίζει αγιόκλημα και θυμάρι, να σκάνε μέσα στα ρούχα του ορθολογισμού τους και να τους μιλάω ώρες για τον έρωτα της ελευθερίας.

Να προσπαθώ να τους πω πως για μας εδώ, τους εναπομείναντες και τις εναπομείνασες, ρωμιούς και ρωμιές, ο έρωτας είναι που έφερε το Άβατον του Ορους. Και πως στην κλίμακα των δικών μας αξιών, όπου θα βρεις κομουνιστή να κάνει το σταυρό του και παπά με το ντουφέκι να υπερασπίζεται τα ντουβάρια του και ελεύθερους πολιορκημένους και γυναίκες να χορεύουν κατά γκρεμού και μιαν Ανάσταση ακατανόητη, αφού πεθαίνεις με την πίστη πως ο θάνατος με θάνατο νικιέται.

Πώς να τους πω όμως, πως εμείς μαθημένοι να πληρώνουμε περατατζίδικα στο Χάρο, με τραγούδια σαν το «έβαλε ο θεός σημάδι παλικάρι στα Σφακιά κι ο πατέρας του στον Άδη άκουσε μια ντουφέκια», έχουμε μια Παναγιά που δεν είναι σαν τη Μαντόνα τους και κηδεύει το παιδί της με «Ω γλυκύ μου έαρ γλυκύτατον μου τέκνον πού έδυ σου το κάλλος...».

Τι να τους πω; Πως το Άβατον το σεβάστηκαν επί τετρακόσια χρόνια οι μουσουλμάνοι κατακτητές μας; Πως, όποτε κατατρεγμένος, διωγμένος λαός, γυναικόπαιδα, έτρεξαν να κρυφτούν στο Άγιον Όρος. Το Άβατον ήρθη, όπως με την Αγάπη και για την Αγάπη αίρεται ως και η ελευθέρια;

Θα με κοίταζαν ωσάν κάτοικο άλλου πλανήτη αν τους έλεγα πως, όποιος προσπαθήσει να παραβιάσει το Άβατον θα βρει σ' αυτό το τρίτο πόδι της Χαλκιδικής ως άπαρτο ανάχωμα, πρώτες και καλύτερες τις γυναίκες αυτού του τόπου που δεν μετράνε την «ελευθερία» και τα «δικαιώματα τους» με το μέτρο που κονταίνει την πίστη των ανδρών τους. Πως δεν συλλογίζονται με το μέτρο των δήθεν δημοκρατών που καμώνονται τους υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αποδέχονται την αποικιοκρατική πολιτική, τα στρατηγικά συμφέροντα με χώρες βαφτισμένες «χώρες του τρίτου κόσμου» και το εμπάργκο στα παιδάκια του Ιράκ, ως το απαραίτητο μέτρο συνετισμού της ηγεσίας τους.

Ποιος θα τολμήσει και κυρίως ποια γυναίκα πολιτικός να αντιπαρατεθεί σε μια στάση ζωής ελληνίδας γυναίκας που ακόμη κι όταν πονάει και δεν καταλαβαίνει γιατί ο γιος της αφιερώνεται στο Χριστό και χάνεται στο «Περιβόλι της Παναγιάς» το μόνο που δε σκέφτεται είναι να αντιπαρατεθεί στη βούληση του Άλλου, πατώντας εκεί όπου η ίδια δοξάζεται ως γυναίκα όσο πουθενά αλλού. Είναι παράλογο, λοιπόν, το Άβατον;

Πόσο; Ίσως. όχι τόσο για μας όσο το... πολιτισμένο γεγονός να υπάρχουν κέντρα διασκέδασης στη Δύση όπου οι πορτιέρηδες αποφασίζουν ποιος μπαίνει μέσα και ποιος όχι, με μόνο κριτήριο την όψη, τα ρούχα και τον... αέρα κοσμικότητας που αποπνέουν. Πώς να το καταλάβει το Αβατον αυτή η Δύση;

Που ό,τι δεν κατανοεί, όπου αδυνατεί να αισθανθεί τον όποιο Άλλο με συγκατάβαση, όταν δεν μπορεί να ηθικολογήσει κατά τα καλά και συμφέροντα της, επεμβαίνει, κατακτά, καταπιέζει, βιαίως «εκπολιτίζει», πλούσια σε προσχήματα και λογικοφανή τεχνάσματα, χρήματα και όπλα, βέτο σε διεθνείς οργανισμούς κι άλλα πολλά παρόμοια.

Όσο η Κύπρος θα χωρίζεται από μια γραμμή αίματος βαφτισμένη πράσινη για τις δυτικές συμμαχικές ανάγκες. Όσο οι πλούσιοι δυτικοευρωπαίοι θα αναζητούν σεξουαλικό τουρισμό ανήλικων στη Άπω Ανατολή ως ...διάλειμμα στις μπίζνες. Όσο ένα κεφάλι κυανοκράνου θα βαραίνει όσο μια χιλιάδα ανώνυμοι νεκροί σε μαύρη, άσπρη, κίτρινη, χώρα επιρροής τους. αυτοί οι υπερασπιστές δήθεν, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ισότητας δήθεν των φύλων, ούτε να μιλούν επιτρέπεται για το Άβατον του Άθω.

Νισάφι πια! Εκτός κι αν αληθεύουν οι πληροφορίες πως τάχαμου η Ουνέσκο για να πατήσει πόδι εκεί όπου της λένε πως υπάρχουν θησαυροί, με σταυροψυχάρεια τερτίπια και κατάλληλη διπλωματική εκμετάλλευση της βαλκανικής πολυεθνικότητας των μονών, μηχανεύεται να θέσει υπό την προστασία της το Άγιον Όρος. Στον τόπο μας κάποιος πρέπει να τους πει όλων αυτών των προστατών πως την προστασία αυτήν εμείς, άνδρες και γυναίκες, τη λέμε νταβατζιλίκι, την απεχθανόμαστε και την πατρίδα ακόμη και με Εφιάλτες δικούς μας, δεν την βγάζουμε στο κλαρί. Τη δε πίστη μας που δεν ξέπεσε ποτέ στην κοσμικότητα των συγχωροχαρτιών, την υπερασπιζόμαστε με αίμα.

Άλλωστε, πώς να κατανοήσουν όλοι αυτοί οι προστάτες και οι προστάτιδες δυνάμεις πως εμείς την Πανάγια την έχουμε Αρχιστράτηγο, Υπέρμαχο και τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια και την έργω αγάπη μας καταθέτουμε πανηγυρικώς, ψάλλοντας Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.

Σ' αυτήν την Ορθόδοξη «πόρτα» του Ουρανού, οι δικοί μας άντρες μάς αφήνουν εμάς τις αγαπημένες τους κέρβερους. Και βρυχώμεθα κάθε που κάποιος ή κάποια βαφτίζει «πολιτική», το ανίερο δικαίωμα να παρεμβαίνει στην ιερότητα της προσευχής που δεν καταλαβαίνει. Αν δε, προσπαθήσει να την ...εφαρμόσει κιόλας, δαγκώνουμε.

Συγκλονίζει το νέο θαυμα του Αγίου Ιωάννη του Ρώσσου.

Το θαύμα του ασθενούς που συγκλονίζει.
Δύο ώρες περίπου προσευχόταν κλαίγοντας ο κ. Κωνσταντίνος Πολυχρονίου, ανώτερος κρατικός υπάλληλος μπροστά στη Λάρνακα του Οσίου Ρώσου.

Φορούσε πιζάμες και ένα ταξί τον περίμενε στην Βορεινή πύλη της Εκκλησίας. Όταν τελείωσε τη μυστική του συνομιλία με τον Όσιο, ξεκίνησε με αργά βήματα, σέρνοντας τις παντόφλες στο δάπεδο και προχωρούσε προς την έξοδο.

Τον σταμάτησε ένας ιερέας της μονής και τον ρώτησε γιατί έκλαιγε τόση ώρα, γιατί δεν ήταν ντυμένος κανονικά και ήρθε στην εκκλησία με πιζάμες και αν...
επιθυμούσε νατου έδινε δωμάτιο στον ξενώνα να αναπαυθεί για λίγο αν το είχε ανάγκη.

- Όχι πάτερ, απάντησε και συνέχισε, με ξεκούρασε για πολλά χρόνια ο Άγιος, αυτός, ο μεγάλος και θαυματουργός γιατρός που υπηρετείτε. Σήμερα το πρωί στον «Ευαγγελισμό», στο Νοσοκομείο, ήρθε η γυναίκα μου να με δει.

Έχει περάσει δεκαετία και πλέον να σταθώ όρθιος όπως με βλέπετε τώρα. Μία χρόνια πάθηση του νευρικού συστήματος και μία αρρώστια που είχα περάσει μου έφεραν αναπηρία τόση που έχασα τη θέση μου, πήρα πρόωρα σύνταξη και οδηγήθηκα στα Νοσοκομεία γιατί μετά το δεύτερο χρόνο είχα πάνω από 80% παράλυση των κάτω άκρων.

Ή παράλυση, η κακή ψυχολογική κατάσταση, η πρόωρη έξοδος μου από τη δραστηριότητα της ζωής με οδηγούσαν σε μαρασμό, σχεδόν στο θάνατο.

Σήμερα, λοιπόν, το πρωί η γυναίκα μου ήρθε στο Νοσοκομείο, με βρήκε να κοιμάμαι, δεν με ξύπνησε, παρά κάθισε δίπλα στο κρεβάτι μου σε μια καρέκλα. Για λίγα δευτερόλεπτα την πήρε ο ύπνος.

Βλέπει στο όνειρο της ότι, στο διπλανό θάλαμο γινόταν επισκεπτήριο γιατρών. Ανάμεσα τους ήταν ένας άγνωστος ξένος γιατρός.

Τον πλησιάζει η γυναίκα μου και του λέει: Γιατρέ μου, είστε ξένος; Σας βλέπω για πρώτη φορά στο Νοσοκομείο. Σας παρακαλώ στο διπλανό θάλαμο έχω τον άνδρα μου πάνω από δέκα χρόνια παράλυτο. Οι γιατροί μου έχουν πει την αλήθεια, ότι χάνω το σύντροφο μου. Χάνω το στήριγμα μου. Θα πεθάνει ο σύζυγος μου. Ελάτε, γιατρέ μου, να τον δείτε, να του δώσετε κουράγιο, να μας πείτε κάτι και σεις.

- Πήγαινε, κυρία μου, περίμενε και θα δω και το σύζυγο σου.
Ναι, γιατρέ μου, πέστε μου το όνομα σας, να σας περιμένω…
- Ιωάννης Ρώσος, της απαντά.
Ξυπνάει, πετιέται από το κάθισμα της.

Με βλέπει που προσπαθώ μόνος μου, στηριγμένος στους αγκώνες μου, να σηκωθώ.
Βοήθησε με, γυναίκα, της λέγω, κάποιος με κρατάει άπ’ τις μασχάλες και με σηκώνει, βοήθησε και συ…

Σηκώθηκα, πάτησα στο έδαφος, όταν τα κλάματα της γυναίκας μου είχαν φέρει γύρω μας γιατρούς και βοηθητικό προσωπικό.

Ό υπεύθυνος γιατρός του τμήματος, ένας πιστός χριστιανός, συγκλονίζεται από τη διήγηση της συζύγου μου και προτρέπει: Κύριε Πολυχρονίου όπως είσαι, μη ζητάς, να αλλάξεις τις πιζάμες σου, φύγετε, πάρτε ταξί στην είσοδο του Νοσοκομείου και πηγαίνετε στο Πνευματικό θεραπευτήριο, στην Εκκλησία του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου, που είναι στην καταπράσινη κοιλάδα του Προκοπίου της Ευβοίας, όπου και ολόκληρο το ιερό του Λείψανο. Πηγαίνετε, πέστε το μεγάλο σας ευχαριστώ και γυρίστε για το εξιτήριο που αυτή τη φορά –σπάνια βέβαια– το υπογράφει όχι γιατρός αλλά ένας “Άγιος!

Και σαν χριστιανός και σαν επιστήμονας ό,τι είπα το πιστεύω. Πάνω από την επιστήμη μας είναι η παντοδυναμία του Θεού και των Αγίων του.

Αυτά μας είπε, Πάτερ. Αυτά … Δώστε μας και σεις την ευλογία σας.

Αυτά είπε, αυτά είδαμε από τον ευλογημένο αυτό άνθρωπο που με τα κλάματα του (οι άνδρες για να κλάψουν πρέπει κάτι το πολύ σοβαρό να συμβαίνει) έλεγε στον Άγιο εκείνο το «ευχαριστώ» που είναι πρόθυμοι να το πουν όσοι άρρωστοι στα Νοσοκομεία, στα παντός είδους Νοσηλευτικά Ιδρύματα και Άσυλα ανιάτων περιμένουν κάποιον Άγγελο, κάποιον Άγιο, τον Ίδιο τον Κύριο να ταράξει τα νερά για να μπουν σ’ αυτό το μυστήριο που λέγεται θαυματουργική θεραπεία, που όντως γίνεται κατά καιρούς σε ασθενείς που ο Θεός επιλέγει με τα δικά του κριτήρια, σχεδόν άγνωστα σε μάς.

πηγη

ΤΟ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΕΝΟΣ ΚΛΕΦΤΗ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ

Agioritikovima.gr

 

Τίτλος σε αυτό το θέμα θα ταίριαζε και το "και οι κλέφτες έχουν ιερά και όσια"! Όπως βλέπετε και στην  φωτογραφία, ο κλέφτης επέστρεψε αυτό που έκλεψε και ζήτησε και  "ΧΗΛΙΑ ΣΗΓΝΟΜΗ".
Αυτό ακριβώς έγραφε το σημείωμα που συνόδευε τη λειψανοθήκη που είχε κλαπεί πριν λίγες ημέρες και φαίνεται ότι μετανιωμένος ο δράστης την επέστρεψε. Πριν από λίγες ημέρες κλέφτες είχαν αρπάξει από το Δημοτικό Γηροκομείο Χανίων, το χρηματοκιβώτιο που περιείχε μέσα και τη λειψανοθήκη.

Προφανώς, όταν αντιλήφθηκαν στη συνεχεία περί τίνος επρόκειτο, επέστρεψαν τη λειψανοθήκη με το σημείωμα που ζητούσε χίλια συγγνώμη, προκαλώντας συγκίνηση. Σε συνέντευξη τύπου που παραχώρησε εκ μέρους του Μητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορώνου Δαμασκηνού,  φανερά συγκινημένος, ο Πανοσιολογιώτατος Πρωτοσύγκελλος Αρχιμ. Δαμασκηνός Λιονάκης,  εξέφρασε τη χαρά του για την επιστροφή της λειψανοθήκης.

Ωστόσο, έκανε έκκληση να επιστραφεί και το μεγαλύτερο μέρος του λειψάνου που βρισκόταν μέσα σε αυτήν. Ευτυχής δήλωσε και ο εφημέριος της ενορίας Ευαγγελιστρίας Χανίων π. Φανούριος Πάπας, που επέστρεψε το Ιερό Λείψανο στην πόλη μας και που μόλις πριν λίγες ώρες το παρέλαβε από τα χέρια του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Κρήτης κ.κ. Ειρηναίου.

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ!!![ ΒΙΝΤΕΟ]Ο ΕΛΛΗΝ ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΣΗΜΟΥ ΤΟΥ ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ!!!Ο ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ Ο ΤΡΟΜΟΣ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ!!!ΣΤΡΑΤΗΓΕ ΣΕ ΖΗΤΑΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΣΟΥ!!!

 

Ο Στρατηγός Δημήτριος Γράψας γεννήθηκε το 1948 στην Υπάτη Φθιώτιδος.
Αποφοίτησε από την Σχολή Ευελπίδων το 1971 ως Ανθυπολοχαγός Τεθωρακισμένων.



Υπηρέτησε σε σημαντικές Μονάδες Τεθωρακισμένων και διετέλεσε Διοικητής στην Δ΄ΕΑΝ,
Επιτελάρχης στην 96 ΑΔΤΕ,Α΄ΒΕ στην ΑΣΔΕΝ,Διοικητής ΧΧV ΤΘΤ,Επιτελάρχης του Δ΄ΣΣ,Διευθυντής στην Διεύθυνση Εκπαιδεύσεως,Διευθυντής Δογματος-Εκπαιδεύσεως [2002-2003]
Διοικητής της ΧΙΙ Μ/Κ ΜΠ [2003-2004],Β΄Υπαρχηγός ΓΕΣ [2004-2005]
Διοικητής της ΑΣΔΕΝ [2005-2006] και Αρχηγός ΓΕΣ [2006-2007].
Πήρε προαγωγή στον βαθμό του Υπολοχαγού το 1974 και του λοχαγού το 1978.
Το 1983 προήχθη στον βαθμό του Ταγματάρχη,το 1988 στον βαθμό του Αντισυνταγματάρχη και το
1995 στον βαθμό του Συνταγματάρχη.
Το 1999 προήχθη στον βαθμό του Ταξιάρχου,το 2002 στον βαθμό του Υποστράτηγου,το 2004 στον
βαθμό του Αντιστράτηγου και έγινε Β΄Υπαρχηγός ΓΕΣ.Το 2005 έγινε Διοικητής της ΑΣΔΕΝ.
Το 2006 ανέλαβε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού.
Τον Αύγουστο του 2007 προήχθη σε Στρατηγό και ανέλαβε τα καθήκοντα του Αρχηγού Γενικού
Επιτελείου Εθνικής Αμύνης.

ΤΙΜΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΓΡΑΨΑ!!!

1] ΜΕΤΑΛΛΙΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΑΞΙΑΣ Γ΄ΤΑΞΗΣ
2]ΧΡΥΣΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΦΟΙΝΙΚΑ
3]ΜΕΤΑΛΛΙΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΑΞΙΑΣ Β΄ΤΑΞΗΣ
4]ΧΡΥΣΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ
5]ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ ΠΑΡΑΣΗΜΟΥ ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΦΟΙΝΙΚΑ
6]ΔΙΑΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ ΕΥΔΟΚΙΜΟΥ ΔΚΣΕΩΣ Β΄ΤΑΞΗΣ
7]ΔΙΑΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΑΞΚΟΥ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ Β΄ΤΑΞΗΣ
8]ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ ΠΑΡΑΣΗΜΟΥ ΤΟΥ ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ
9]ΜΕΤΑΛΛΙΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΑΞΙΑΣ Α΄ΤΑΞΗΣ
10]ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ ΠΑΡΑΣΗΜΟΥ ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΦΟΙΝΙΚΑ
11]ΔΙΑΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ ΗΓΕΣΙΑΣ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥ-ΜΕΓΑΛΗΣ ΜΟΝΑΔΟΣ Γ΄ΤΑΞΗΣ
12]ΔΙΑΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ ΕΥΔΟΚΙΜΟΥ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΣ Α΄ΤΑΞΗΣ
13]ΔΙΑΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΑΞΚΟΥ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ Α΄ΤΑΞΗΣ
14]ΔΙΑΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ ΑΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΙΜΗΣ
15]ΔΙΑΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ ΗΓΕΣΙΑΣ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥ-ΜΕΓΑΛΗΣ ΜΟΝΑΔΟΣ Β΄ΤΑΞΗΣ
16]ΑΣΤΕΡΑΣ ΑΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΙΜΗΣ
17]ΔΙΑΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ ΗΓΕΣΙΑΣ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥ-ΜΕΓΑΛΗΣ ΜΟΝΑΔΟΣ Α΄ΤΑΞΗΣ
18]ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΣΗΜΟΥ ΤΟΥ ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ


Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΠΑΙΣΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΗΓΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΓΡΑΨΑ!!!

Ο Στρατηγός Δημήτριος Γράψας πριν αρκετά χρόνια επισκέφτηκε μαζί με συναδέλφους του τον
Πατέρα Παίσιο στο Άγιον Όρος στην Παναγούδα για να πάρουν την Ευλογία του.Κάποια στιγμή
ο Στρατηγός Δημήτριος Γράψας είπε στον Πατέρα Παίσιο!
''Δεν αντέχω άλλο Γέροντα,θα παραιτηθώ από το Στράτευμα''.......
Τότε ο Πατέρας Παίσιος τον κοίταξε και του απάντησε!!!
''Εσύ δεν θα παραιτηθείς!!!Εσύ θα είσαι Αρχηγός της Άμυνας της Ελλάδος όταν μας επιτεθούν
οι τούρκοι!!!Συγκεκριμένα είπε στον Στρατηγό ότι θα μπεί στην Κωνσταντινούπολη ώς Ελευθερωτής
και θα σηκώσει την Ελληνική Σημαία πάνω από την Αγία Σοφία!!!
Όλοι κοιτάχτηκαν με έκπληξη και ρώτησαν.....και πότε θα γίνει Γέροντα αυτό;
Ο Πατέρας Παίσιος απάντησε....''όταν θα είναι ο καιρός για τα σπανάκια....και άλλαξε συζήτηση!!!
Όντως ο Στρατηγός Δημήτριος Γράψας παρέμεινε στο Στράτευμα και προόδευσε,παίρνοντας τα μεγαλύτερα Αξιώματα που θα μπορούσε ποτέ να πάρει Στρατιωτικός!!!

             ΤΟΥΡΚΙΑ!!!

''ΑΠΕΙΛΗΣΕ ΟΤΙ ΘΑ ΜΑΣ ΒΥΘΙΣΕΙ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ Α/ΓΕΕΘΑ''

Στίς 13 Νοεμβρίου του 2008,το Νορβηγηκό πλοίο ''Malene Ostervold'' πραγματοποιούσε ''έρευνες΄΄
σε Ελληνική υφαλοκρηπίδα δυτικά της Κύπρου,με συνοδεία τουρκικής φρεγάτας,για λογαριασμό
της Τουρκίας.
Τότε ο Στρατηγός Δημήτριος Γράψας ο οποίος ήταν Α/ΓΕΕΘΑ έδωσε την διαταγή!!!
''Αποχωρείστε απο τα Ελληνικά ύδατα γιατί θα σας βυθίσω''!!!
Η Τουρκία διαμαρτυρήθηκε για την απειλή και η ''Ελληνίδα''Ντόρα Μπακογιάννη ''φρόντισε''
για την πρόωρη παραίτηση του Α/ΓΕΕΘΑ Στρατηγού Δημητρίου Γράψα!!!
Ο Άξιος Έλλην Στρατηγός Δημήτριος Γράψας είναι ευλογημένος και γεννημένος για Ηγέτης!!!Οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις τον αγαπούν και τον σέβονται!!!Ο Ελληνικός λαός τον λατρεύει!!!

ΣΤΡΑΤΗΓΕ ΔΗΜΗΤΡΙΕ ΓΡΑΨΑ!!!ΣΕ ΖΗΤΑΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΣΟΥ!!!

 

Γράφει η Μαρία Τουφεξή

http://volcanotimes.blogspot.gr/

http://volcanotimes.blogspot.gr/2013/07/2_14.html

 

Πῶς νά διαλύσεις μία χώρα μέ συνοπτικές διαδικασίες.

 Μέ ἀφορμή τίς πρόσφατες «ὀριζόντιες» ἀπολύσεις-ἀποκεφαλίσεις χιλιάδων συμπολιτῶν μας, μέ πόνο καρδιᾶς θέλω να πῶ τά ἑξῆς:

 

Ἄν καταστρέψεις κάτι μέ μιᾶς, προκαλεῖς γρήγορα μαζικό πανικό κι ἔντονες ἀντιδράσεις πού μπορεῖ νά γίνουν ἀνεξέλεγκτες, μέ ἀποτέλεσμα νά χάσεις τό «παιχνίδι» κυριαρχίας πού ἔστησες.

Ἄν ὅμως ἀρχίζεις νά ξηλώνεις συστηματικά μά σταθερά, τό «θύμα» ἀποδιοργανώνεται. Ἀφενός δέν ξέρει ποιά θηλειά νά πρωτομπαλώσει γιά νά ταχτοποιήσει τίς ἐκκρεμότητές του καί ἀφετέρου ἀργεῖ νά συνηδειτοποιήσει τήν σοβαρότητα τῆς κατάστασης στήν ὁποία ἔχει ἐμπλακεῖ. Ὅταν θά τό καταλάβει, θά ἔχει αἰχμαλωτιστεῖ στόν ἱστό πού πλέχτηκε γύρω του.

Ψυχολογικό-ἐπικοινωνιακό τρύκ, γιά ἀποδοτικώτερο ἀντιπερισπασμό καί ἔλεγχο- τρομοκρατία κοινωνικῶν μαζῶν!

Αὐτό τό «τρυκάκι» εἰς βάρος ἑνός ὁλόκληρου λαοῦ… ἐξελίσσεται τώρα στήν πατρίδα μας!

 

Πρόκειται γιά ἕνα πολύ ὀργανωμένο καί μελετημένο σχέδιο τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων, γιά τήν καταστροφή τῆς Ἑλλάδας  καί τῆς Ὀρθοδοξίας. Αὐτή τή στιγμή, εἴμαστε στό στόχαστρο καί μάλιστα πρέπει νά «τελειώσουμε» μέ ταχύ βηματισμό…

Πρῶτον: γιατί ἡ Ἑλλάδα ἔχει ποικιλία πλούτου καί πόρων ἀκόμη καί σέ πρωτογενή μορφή, καθώς καί σημαντικώτατη στρατηγική γεωγραφική θέση, τά ὁποῖα λιμπίζονται οἱ σκοτεινοί Κοσμοκράτορες ἐξ’ ὁλοκλήρου πλέον.

Δεύτερον: γιατί ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἡ κοιτίδα τῆς Ὀρθοδοξίας, γῆ εὐλογημένη μέ πληθώρα Ἁγίων καί βαρειά Χριστιανική κληρονομιά, τά ὁποῖα ἐπιβουλεύεται αὐτοπροσώπως ὁ ἔξω ἀπό δῶ καί τά ὄργανά του. Πῶς θά φέρει τόν Ἀντίχριστό του μέ ἐμᾶς στή μέση;

 

Δέν εἶναι τυχαῖο γεγονός, τό ποιές ὁμάδες ἐργαζομένων ξεκίνησαν οἱ πολιτικοί «μας?» νά "βομβαρδίζουν":

 

Δημοτική Ἀστυνομία: γιά νά μήν μποροῦν πατριῶτες-χριστιανοί Δήμαρχοι πού πιθανόν ἐκλεγοῦν στίς ἐπόμενες ἐκλογές ἀπό ἀπηυδησμένους Ἕλληνες, νά σκουπίσουν τίς πόλεις ἀπό τούς λαθρομετανάστες καί τό παρεμπόριο πού πλήττει τήν Ἐθνική οἰκονομία καί τήν ἐγκληματικότητα πού προέρχονται ἀπ’ αὐτούς. Αὐτά βολεύουν τούς «δανειστές» μας ἀφενός γιά νά μᾶς ἀρμέγουν καί νά ξεπουλιώμαστε ἐθνικῶς, ἀφετέρου γιά νά ἀποχριστιανοποιούμαστε ἀπό τό μουσουλμανικό στοιχεῖο στό ὁποῖο κατατάσσεται ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν μεταναστῶν τῆς χώρας μας, καθώς καί γιά νά ἀποδιοργανωνόμαστε λόγῳ τῆς βίας πολλῶν ἀπό αὐτούς.

Μ’ ἕνα σμπάρο, ὄχι δυό, ἀλλά σέ αὐτήν τήν περίπτωση τρία τρυγόνια! Καί ἀφελληνισμός καί ἀποχριστιανοποίηση καί οἰκονομικός μαρασμός! Ἀλλοίωση τῆς ἐθνικῆς καί χριστιανικῆς μας ταυτότητας καί σφαλιάρα στήν ἑλληνική ἀγορά!

 

Κρατική τηλεόραση: μέ τήν διάλυσή της, τό τεράστιο ἀρχεῖο τῆς ΕΡΤ μέ ἱστορική, πολιτιστική, πολιτική, θρησκευτική, γεωγραφική κ.ἄ. Ἐθνική κληρονομιά κι ἀξία, νά δημευθεῖ, πιθανόν νά καταστραφεῖ καί νά «φύγει ἀπό τή μέση» ὅταν πέσει στά χέρια τῶν νεοεποχιτῶν τῆς ἀναδυόμενης σιωνιστικῆς ΝΕΡΙΤ ἤ στήν καλύτερη περίπτωση νά μείνει ἀπενεργοποιημένο-ἄχρηστο στά ἀζήτητα! Κι ἔτσι, νά ἀποχρωματιστοῦμε οἱ Ἕλληνες ( ἐθνικά, ἱστορικά, πολιτιστικά, θρησκευτικά, γεωγραφικά κλπ ), ξεχνώντας τό παρελθόν μας καί τήν πορεία μας ἀπό τότε πού ὑπάρχει τηλεόραση τουλάχιστον!

 

Σχολικοί φύλακες: γιά νά βράσουν τά σχολεῖα καί ἡ νέα γενιά στά ναρκωτικά, στή βία, στήν παιδεραστία, στίς ἀπαγωγές, στούς ἐμπρησμούς, στά ἀτυχήματα κ.ἄ, ὥστε νά ἀγανακτίσουν οἱ γονεῖς καί νά στραφοῦν στήν ἰδιωτική ἐκπαίδευση ὡς μοναδική λύση γιά τό «καλό» τῶν παιδιῶν τους, ἐνῶ ταυτόχρονα ἐπιτυγχάνεται ἡ καταστροφή τῶν νέων μας μέ αὐτά πού τούς περιμένουν στά ἀφύλαχτα σχολεῖα… Ἔτσι, θά γίνουν εἴτε εὔκολα χειραγωγίσιμα ὄντα στά χέρια τῆς Νέας Ἐποχῆς μελλοντικά, αὐριανοί ἀνισόρροποι πολίτες, εἴτε μετανάστες γιά σπουδές καί ἐπιβίωση σέ ξένα κράτη. Σέ αὐτήν τήν τελευταία περίπτωση, θά ἔχουμε «ἄδειασμα» τῆς Ἑλλάδας ἀπό τούς Ἕλληνες, κυρίως τούς νέους, χωρίς πόλεμο μάλιστα! Τζάμπα "Ἐθνική ἐκκένωση", ἄνευ ὅπλων κι ἀντιστάσεων καί μάλιστα ἐθελοντικῶς! Θά μείνει ἡ Ἑλλάδα μέ τούς παπποῦδες καί τίς γιαγιάδες ( γιά ὅσο ζήσουν…) καί ἄν συνυπολογίσουμε καί τό δημογραφικό πρόβλημα…καταλαβαίνετε τό μέλλον…

 

Ἐκπαιδευτικοί: ἀπολύσεις γιά νά διαλυθεῖ τό δημόσιο σχολεῖο καί ἡ δωρεάν παιδεία. Οἱ λίγοι ἐκπαιδευτικοί πού θά ἀπομείνουν νά διδάσκουν στό δημόσιο, θά εἶναι εὐκολώτερα ἐλεγχόμενοι ὑπό τό καθεστώς τῆς περιβόητης "ἀξιολόγησης" γιά ἕνα κομμάτι ψωμί, θά φοβοῦνται νά μιλήσουν γιά Θεό, γιά ἀξίες, γιά δημοκρατία, γιά ἐλευθερία, γιά πατρίδα κλπ.,  ὥστε νά μήν ἀξιολογηθοῦν «ἀνεπαρκεῖς» ἤ «ἐπικίνδυνοι». Ἐπιπλέον, θά φοβοῦνται νά κάνουν παρατηρήσεις στούς μαθητές τους ( γιά ἐπίδοση, συμπεριφορά, ἦθος, πιστεύω κλπ ), γιά νά μήν τούς ἀπειλοῦν μέ ἐκθέσεις οἱ θιγμένοι γονεῖς καί οἱ ἐντεταλμένοι τῶν «πεντακάθαρων» Ὑπουργείων μας προϊστάμενοί τους καί οἱ ὁποῖες ἐκθέσεις θά στιγματίζουν τό "ἐκπαιδευτικό τους μητρῶο" μέ πειθαρχικά καί βέβαια μέ «ἀπομάκρυνση». Ταυτόχρονα, τά περισσότερα Ἑλληνόπουλα θά μένουν ἀμόρφωτα, μιά πού οἱ περισσότεροι χρεωκοπημένοι πλέον Ἕλληνες οἰκογενειάρχες, δέν θά μποροῦν νά ἀνταπεξέλθουν οἰκονομικά πιά καί νά πληρώνουν τά δίδακτρα τῶν παιδιῶν τους γιά τίς σπουδές τους στήν ἴδια τους τήν πατρίδα!

 

Ἱερεῖς: διαταγές τῆς Τρόϊκα γιά 50% μείωση τῶν μισθῶν τους.

Κι ἄν δέν ἔχουν νά ζήσουν οἱ Λειτουργοί αὐτοί, ἄς κλείσουν οἱ Ναοί κι ἄς πετάξουμε στήν κάλαθο ἀπορριμάτων Πίστη καί Ὀρθοδοξία καί τήν σωτηρία τῶν ψυχῶν μας. Ἐξάλλου, οἱ Νεοεποχίτες Κυβερνῆτες δέν ἐνδιαφέρονται γιά τήν φυσική μας ἐπιβίωση, θά στενοχωρηθοῦν γιά τήν πνευματική μας;…

 

Μήν αὐταπατᾶσθε μέ τόν φραπέ στό χέρι στόν καναπέ.

Ἔπεται καί συνέχεια καί μέ ἄλλους κλάδους καί ὁμάδες τῆς κοινωνίας μας, μέχρι τήν πλήρη διάλυσή της καί χάριν τῆς ὁποίας δουλεύουν ἀκούραστα κάτι σκοτεινοί τύποι ἀγνώστου προελεύσεως...

 

Success story κατά τ' ἄλλα!

Καί βέβαια,  εἶναι ὄντως μεγάλη ἐπιτυχία, ἀλλά τῆς Νέας Ἐποχῆς πού ἔχει βάλει κάτω τήν Ἑλλάδα καί τήν Ὀρθοδοξία καί τίς κοπανᾶ ἀλύπητα, ὅπως καί ἄλλες κοινωνίες παγκοσμίως.

 

Ξύπνα ραγιά ἐν μετανοίᾳ

ἄν θέλεις μέλλον φωτεινό,

ἐλεύθερο, Ἑλληνικό

καί Ὀρθόδοξη πορεία...

 

Μέ ἔντονο προβληματισμό καί φιλικά,

Ο.Χ