Η ΑΔΙΑΛΛΑΞΙΑ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ

Kωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων

Αδίκως ανέμεναν ορισμένοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι στην Αθήνα ότι η νέα κυβέρνηση των Σκοπίων θα είναι πιο διαλλακτική συγκριτικά με τον Νίκολα Γκρούεφσκι. Με την έγκριση του νυν Πρωθυπουργού Ζόραν Ζἀεφ, ο Γενικό Πρὀξενος της ΠΓΔΜ στο Τορόντο μίλησε προσφάτως σε συγκέντρωση της οργανώσεως «Ενωμένοι Μακεδόνες». Πίσω από τον ομιλητή υπήρχε ανηρτημένος μεγάλος χάρτης που περιλάμβανε εδάφη της Ελλάδος –μέχρι τον Όλυμπο- και της Βουλγαρίας. Πρόκειται για την Μεγάλη Ιδέα των Σκοπιανών, δηλαδή να ενώσουν το δικό τους τμήμα που το ονομάζουν «Μακεδονία του Βαρδάρη» με την Βόρειο Ελλάδα («Μακεδονία του Αιγαίου») και με τη δυτική Βουλγαρία («Μακεδονία του Πιρίν», από την ελληνική ονομασία του όρους Πυρήν).
Το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών διαμαρτυρήθηκε και θεώρησε αυτήν την ενέργεια ως παραβίαση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του Σεπτεμβρίου 1995. Θα έπρεπε, όμως, οι αρμόδιοι για την Εξωτερική μας Πολιτική να αναρωτηθούν μήπως είναι ώρα να ασκήσουμε μεγαλύτερη πίεση προς την κυβέρνηση των Σκοπίων. Τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ), τα οποία συζητούμε με τους Σκοπιανούς, σε τίποτε δεν ωφέλησαν μέχρι τώρα. Απλώς δίνουν στην άλλη πλευρά το μήνυμα ότι είμαστε διατεθειμένοι για υποχωρήσεις.

Της γλώσσας μας ετυμολογικοί θησαυροί....

«Απ΄ ό,τι κάλλη έχει ο άνθρωπος τα λόγια έχουν τη χάρη 

να κάνουσι κάθε καρδιά, παρηγοριά να πάρει».

                                                                                                                 Ερωτόκριτος

Ταξίδι, καρποβριθές και ευφρόσυνο, είναι η αναζήτηση της ετυμολογίας, των γενεθλίων των λέξεων. «Ο Θεός μας χάρισε μια γλώσσα ζωντανή, εύρωστη, πεισματάρα και χαριτωμένη», όπως έλεγε ο Σεφέρης. Ξεφλουδίζεις τις λέξεις της, το αλλεπάλληλο φύλλωμα που πρόσθεσε ο λαός στο νεογέννητο ρήμα και καταλήγεις στον εκπληκτικό σπόρο. Στην αρχική λέξη-γεννήτορα.

Παίρνεις, για παράδειγμα, την λέξη «λαός», που πριν κατέγραψα. Σπουδαία λέξη η ετυμολογία της μας φέρνει στο κατώφλι της μυθολογίας. Σύμφωνα μ΄αυτήν-την μυθολογία-είναι συνομήλικη της παρουσίας του ανθρώπου στη γη.

Μετά τον κατακλυσμό, θέλοντας ο Ζευς να επιβραβεύσει, για την αρετή τους, τον Δευκαλίωνα και την Πύρρα, τους διεμήνυσε ότι ήταν έτοιμος να εκπληρώσει οποιαδήποτε επιθυμία τους. Αυτοί ζήτησαν ανθρώπους για να επανακατοικήσουν την έρημη γη. Ο Δίας τους υπέδειξε να βαδίζουν ρίχνοντας πίσω τους πέτρες (λίθους). Από την μεν Πύρρα θα δημιουργούνταν γυναίκες, από τον δε Δευκαλίωνα άντρες. Την εποχή εκείνη του Ομήρου, ο λίθος ονομαζόταν λάας. «Τόσσόν τις τ’ επιλεύσει , όσον τ ’επί λάαν ίησιν», "κι η ματιά απλώνεται, όσο μια πέτρα που τη ρίχνεις", διαβάζουμε στη ραψωδία Γ,12 της Ιλιάδας. Από την λέξη λάας, προήλθε ο λαός, οι άνθρωποι οι λίθινοι. Η λέξη λάας-λας επιβιώνει σήμερα στο λατομείο, στο λαξεύω και στα παράγωγά τους.

Να κάνουμε τον σταυρό μας και... "τρέλα κολοκοτρωναίικη", συνάδελφοι

«Η πρώτη μέρα στο σχολείο» τιτλοφορείται ένα κείμενο που περιέχεται στο «Ανθολόγιο Λογοτεχνικών Κειμένων Α΄ και Β΄ Δημοτικού», σελ. 30-31. Στο κείμενο αυτό «προσφέρονται», ανεπιγνώστως προφανώς από τους συγγραφείς, όλα τα τρέχοντα ιδεολογήματα και τα κρανιοκενή στοιχεία που χαρακτηρίζουν το «Νέο Σχολείο», το προοδευτικό, που κόβει ΣΥΡΙΖΑ τα ριζιμιά λιθάρια του Γένους.

Ένας μικρός μαθητής, πρωτάκι, διηγείται τις εντυπώσεις του από την πρώτη μέρα στο σχολείο. Μετά τις γνωστές αγωνίες, τον φόβο του αγνώστου, τις σπαραξικάρδιες «απαγκιστρώσεις» εκ της μητρικής αγκάλης και τα συναφή της παρθενικής «ακαδημαϊκής» σταδιοδρομίας, διαβάζουμε στον επίλογο: «Η δασκάλα μας ήταν η κυρία Μεταξά. Ήθελε να τη φωνάζουμε Γεωργία και κυρίως όχι δασκάλα. Ο Κυριάκος που καθόταν δίπλα μου, είπε: – Δασκάλα, μπορώ… Σταμάτησε. Η δασκάλα μας χαμογέλασε. Μετά είπαμε όλοι τα ονόματά μας. Φανή, Γιάννης, Ιουλία, Αναστασία…. Με τι θέλετε να αρχίσουμε; ρώτησε η κυρία μας.

Ο Κωστής σήκωσε το χέρι.

– Με την τουαλέτα κυρία».

(Στο παλιό Ανθολόγιο, προ του 2006, διάβαζε ο μαθητής στην πρώτη σελίδα μια εξαιρετική προσευχή:

"Πέφτω κάνω τον σταυρό μου

και άγγελο έχω στο πλευρό μου

δούλος του Θεού λογιούμαι

και κανέναν δεν φοβούμαι"

 και στην ίδια σελίδα το περίφημο "φεγγαράκι μου λαμπρό". Τώρα φτάσαμε στα καντιποτένια του  υπουργείου με τις ανεπρόκοπες δασκάλες που θέλουν να τις προσφωνούν οι μαθητές με το... καλλιτεχνικό τους όνομα).

27 Σεπτεμβρίου 1831 - Η δολοφονία της Ελλάδος

Αφηγηματικό αφιέρωμα με αφορμή την 27η Σεπτεμβρίου 1831, ημέρα δολοφονίας του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδος, Ιωάννη Καποδίστρια. Kατά τον Ελβετό φιλέλληνα Ιωάννη-Γαβριήλ Εϋνάρδο η δολοφονία του Ι.Καποδίστρια ισοδυναμούσε με την δολοφονία της Ελλάδος. Το αφιέρωμα είναι βασισμένο στο έργο του συγγραφέα Ιωάννη Κορνιλάκη με τίτλο: "Ιωάννης Καποδίστριας ο Άγιος της πολιτικής" και η μουσική από το συμφωνικό έργο-ποίημα "Οραματισμοί" σε σύνθεση και ενορχήστρωση του Γιώργου Βούκανου που συνοδεύει την Α' Έκδοση του συγγραφικού έργου.

Γέρων Εφραίμ: "Ι.Καποδίστριας ο Ηγιασμένος Κυβερνήτης"

Ο χαιρετισμός του Γέροντα Εφραίμ, Δικαίου της Ιεράς Σκήτης Αγίου Ανδρέα Αγίου Όρους, στην εκδήλωση που διοργάνωσε (22-9-2017) η Ιερά Αρχιεπισκοπή Θυατείρων και Μ.Βρετανίας με τη στήριξη του Ελληνικού Κέντρου Λονδίνου. Η εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε σε αίθουσα του Ελληνικού Κέντρου Λονδίνου είχε ως κεντρικό ομιλητή τον συγγραφέα κ.Ιωάννη Κορνιλάκη με θέμα τον Μέγα Κωνσταντίνο και τον Ιωάννη Καποδίστρια.

                                                                        

Νέρωνες και Διοκλητιανοί στα σχολεία

«Και οι απεργίες, Γέροντα, τι κακό κάνουν!

Ολόκληρο μήνα χωρίς μαθήματα τα παιδιά, να γυρίζουν στους δρόμους!

-Εγώ λέω τους δασκάλους ποτέ να μην κάνουν απεργία, εκτός αν πάνε να καταργήσουν τα θρησκευτικά, την προσευχή ή να κατεβάσουν τον σταυρό από την σημαία. Τότε πρέπει να διαμαρτυρηθούν....».

(Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Α΄, «Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο», εκδ. «Ιερόν Ησυχαστήριον Ευαγγελιστή Ιωάννου του Θεολόγου», σελ. 297).

Αυτά ειπώθηκαν πριν από 40-50 χρόνια από τον άγιο. Σαν τους παλαιούς προφήτες μάς προειδοποίησε για την επερχόμενη λαίλαπα της αθεΐας και της εκκλησιομαχίας, που ξεβράζεται στον χώρο της παιδείας. Με τα νέα βιβλία των θρησκευτικών ολοκληρώνεται ο κύκλος της λυσσαλέας επίθεσης, των ποικιλώνυμων εθνομηδενιστών, κατά των τριών μαθημάτων που προσφέρουν στους μικρούς μαθητές ταυτότητα και ιθαγένεια.

Η αρχή έγινε με το βιβλίο ιστορίας της Στ΄Δημοτικού, τους συνωστισμούς στο λιμάνι της Σμύρνης και τους εξωραϊσμούς της φρικτής τουρκοκρατίας. Δεν πέρασε. Ο λαός έφτυσε το... κατάπτυστο βιβλίο και τους συγγραφείς του.

Στα βιβλία όμως ιστορίας Γυμνασίου και Λυκείου οι μαθητές εισπνέουν τις αναθυμιάσεις των προσκυνημένων ιστοριογράφων τύπου Ρεπούση.

«ΕΣΥ ΜΗ ΜΙΛΑΣ, ΑΝ ΣΟΥ ΖΗΤΗΘΕΙ ΜΟΝΟ…ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ!!!»

«Γιατί πρώτοι εμείς ,οι ιεράρχες έχουμε δώσει την ομολογία της Πίστεως κατά την χειροτονία μας για να διασφαλίσουμε την αποστολική και πατερική παρακαταθήκη που παραλάβαμε και αγρυπνούμε για το ποίμνιό μας»(2-6-2016, από την εκκλησία της Ελλάδος προς τον ΛΑΟ).

************

65.  Αν αλλάξει ο Αιθίοπας το δέρμα του και η λεοπάρδαλη τα στολίσματά της, τότε και οι φθονεροί θα μπορέσουν να σκεφτούν και να πουν κάτι καλό,που είναι μαθημένοι στην μελέτη των κακών._284.Γιατί δίνουν ύπουλα ισχυρό κτύπημα στους πλησίον τους, όντας δόλιοι και υποκριτικοί προς τους φίλους τους. Δε λένε την αλήθεια, γιατί έμαθε η γλώσσα τους στα μάταια και ψεύτικα λόγια _285.Κατάλαβέ το ,λοιπόν, εσύ που για την γνώση του Θεού και το λόγο φθονείσαι και εμπαίζεσαι από αυτούς, και κάνε, όμοια με τον Ιερεμία, εκτενή δέηση,λέγοντας: «Θυμήσου με,Κύριε,και έλα κοντά μου και απάλλαξέ με από τους φθονερούς που με καταδιώκουν.Μη μακροθυμήσεις ,θέλοντας να με δοκιμάσεις περισσότερο. Γνώρισε ότι με εμπαίζουν αυτοί που απορρίπτουν τη γνώση Σου.Δώσε τέλος στη ζήλια τους.Και τότε ο λόγος της γνώσεως Σου θα είναι αφορμή ευφροσύνης και χαράς της καρδιάς μου. Γιατί ποτέ δεν κάθισα μαζί με αυτούς που χλευάζουν τη γνώση Σου, αλλά ένοιωθα  φόβο για την παρουσία της δυνάμεως Σου,και έμεινα μόνος μου,καθώς πικράθηκα πολύ από τον φθόνο τους.»_286.Και θα ακούσεις: «Τα ξέρω καλά αυτά. Αν όμως επιστρέψεις κάποιον πλανεμένο από την πλάνη του θα σε συναριθμήσω με τους φίλους μου και θα σταθείς μπροστά μου.Και αν μετατρέψεις κάποιον ανάξιο σε άξιο, θα είσαι σαν στόμα μου.Θα σε λυτρώσω από τα χέρια των φθονερών κακούργων,λέει ο Κύριος,ο Θεός του Ισραήλ»_287.

«Αν βρεθώ σε δύσκολα χειρουργεία, κάνω νοερά προσευχή… Σας εξομολογούμαι ότι πολλές φορές «εφημερεύει» Ο ίδιος Ο Χριστός και ζούμε την παρουσία Του…»

Παναγιώτης Δημακάκος: Ο ομότιμος καθηγητής της Ιατρικής Αθηνών περιγράφει περίπτωση θείας παρέμβασης στο χειρουργείο…

Στον Γιώργο Ρήγα

Ο πραγματικός ερευνητής αναζητά την αλήθεια και, τελικά, εκεί είναι που συναντά τον Θεό. Τέτοιο είναι το παράδειγμα του Παναγιώτη Δημακάκου, ομότιμου καθηγητή της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, ο οποίος σημειώνει στην «Κιβωτό της Ορθοδοξίας»:

«Θρησκεία και επιστήμη είναι δίδυμες αδελφές. Δεν συγκρούονται, αλλά είναι πυλώνες του κτιρίου που λέγεται αλήθεια».

Φλογερός ευπατρίδης και πρωτοπόρος στον τομέα της αγγειοχειρουργικής, με χιλιάδες επεμβάσεις στο ενεργητικό του, γνώρισε την αναγνώριση σε μεγάλα ιατρικά κέντρα στο εξωτερικό, αλλά επέστρεψε για να δημιουργήσει στον τόπο του. Παρά τις πολλές διακρίσεις του, με σεμνότητα και συγκίνηση εξομολογείται πως έχει την προσευχή ως νοερό όπλο. Με προσωπική του φροντίδα, το δωμάτιο στο οποίο εκοιμήθη ο Άγιος Νεκτάριος στο Αρεταίειο Νοσοκομείο έγινε χώρος προσκυνήματος, ενώ το παρεκκλήσι του αγίου στο νοσοκομείο αγιογραφήθηκε με τα θαύματά του.

Από τη μακρά εμπειρία σας στο χειρουργικό τραπέζι, έχετε ζήσει περιπτώσεις θείας παρέμβασης;

Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά. Μπορώ να σας πω την περίπτωση ενός αρρώστου 52 ετών από τη Σαμοθράκη, με 5 παιδιά, όπου είχε αποφραγμένη την αορτή του. Καθάρισα την αορτή και είδα ότι οι βλάβες αυτές προχωρούσαν και στις νεφρικές αρτηρίες. Αν μείνουν οι νεφροί μία ώρα χωρίς ροή αίματος και οξυγόνο, νεκρώνουν. Αυτό τότε δεν φαινόταν στις εξετάσεις και είχε ήδη περάσει μισή ώρα, ώσπου να καθαρίσω την αορτή και να την κλείσω. Συνειδητοποιώ πλέον ότι θα έχω έναν νεφροπαθή ασθενή, που θα πρέπει 2 και 3 φορές την εβδομάδα να υποβάλλεται σε αιμοκάθαρση. Με λούζει κυριολεκτικά κρύος ιδρώτας, τα νεότερα παιδιά βέβαια δεν συνειδητοποιούν τίποτα, και εκείνη την ώρα ψελλίζω μέσα από τη μάσκα τρεις φορές, σαν προσευχή: «Γλυκέ μου Χριστέ, άπλωσε τα χέρια Σου και κατηύθυνε τα δικά μου δάχτυλα». Όπως έχω ανοιχτή την αορτή και εκφύονται τα αγγεία, «τυφλά» βγάζω με τις λαβίδες ό,τι σκληρά αθηρώματα και σε λιγότερο από μισή ώρα κάνω την πιο «τρελή» επέμβαση που θα μπορούσα να κάνω. Πέντε παιδιά τον περίμεναν εκεί έξω κι εγώ έκανα κάτι ανορθόδοξο!

Β.Τσιάρτας: «Ζευγάρι είναι μόνο ένας άνδρας με μια γυναίκα όλα τα άλλα είναι... »

Επανέρχεται ο πρώην ποδοσφαιριστής Βασίλης Τσιάρτας, μετά τις αναρτήσεις του για την αλλαγή φύλου στις οποίες ευχήθηκε σε αυτούς που θα ψηφίσουν το επίμαχο ν/σ, τα παιδιά τους να είναι τα πρώτα που θα το εφαρμόσουν. Με νέο ποστ στο λογαριασμό του στο facebook απαντάει σε όσους τον επικρίνουν λέγοντας ότι «ζευγάρι είναι μόνο ένας άντρας με μια γυναίκα, οτιδήποτε άλλο δεν είναι φυσιολογικό»

«Σχετικά με κάποιους που μου στέλνουν μηνύματα στο inbox μου χωρίς να είναι φίλοι μου κ μου λένε τι πρόβλημα έχω με τους gay κ τα ομόφυλα ζευγάρια έχω να τους πω το εξής:

Ο καθένας μπορεί να έχει τις προτιμήσεις του είτε άντρας είτε γυναίκα κ το σέβομαι απόλυτα. Για μένα όμως ζευγάρι είναι μόνο ένας άντρας κ μια γυναίκα , οι υπόλοιποι είναι ΑΠΛΑ ΜΑΖΙ.

Όσους γάμους όσες παρελάσεις κ οτιδήποτε άλλο κάνουν δε πρόκειται να το δεχθώ ως φυσιολογικό. Με ξεπερνάει βέβαια το ότι θέλουν να έχουν κ παιδιά όπως επίσης κ το να βγαίνουν δημόσια να το επιδεικνύουν. Στο σπίτι του ο καθένας μπορεί να κάνει ο,τι θέλει.

Μια συμβουλή προς αγχωμένους…

Αν μου πει ένας – κάποιος, πως δεν έχει μείνει ούτε ένα βράδυ ξάγρυπνος κατακλυζόμενος από αγχωτικές και αγωνιώδεις σκέψεις, θα δυσκολευτώ να τον πιστέψω.

Τα τελευταία χρόνια ζούμε, θαρρείς, ένα θρίλερ, μια υπεραγωνιώδη ταινία που επιφυλάσσει για όλους μας δυσάρεστες εκπλήξεις.

Ωστόσο δεν μπορεί η ζωή μας να είναι γεμάτη στρες και αγωνίες κι οι νύχτες μας άγρυπνες, γεμάτες λογισμούς και φόβους. Πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να ξαλαφρώσουμε την ψυχή μας.

Διάβασα κάπου και σας μεταφέρω μια διδακτική ιστοριούλα.

Εν παραβολαίς…

«Ένας Χριστιανός βασανιζόταν συχνά από την έγνοια μελλοντικών δύσκολων υποθέσεων.

Ανησυχούσε πολύ για το τι θα γίνει αύριο, τι θα γίνει μεθαύριο, τι τον περιμένει την επομένη εβδομάδα και τα λοιπά. Όλη αυτή η φροντίδα έπνιγε την ψυχή του. Ήταν πολύ δυστυχισμένος.

Ωστόσο με την αναιμική του πίστη παρακάλεσε τον Θεό να του δώσει μια πληροφορία παρηγοριάς.

Κι ο Θεός, ο σπλαχνικός Πατέρας όλων μας, του απάντησε μ’ ένα πολύ παραστατικό όνειρο.

«Περπατούσε αυτός ο άνθρωπος σ’ ένα μακρινό δρόμο φορτωμένος με ένα σακί στην πλάτη.

Το φορτίο του ήταν βαρύ, ασήκωτο. Το έσερνε με πολύ κόπο και κάπου στάθηκε να ξαποστάσει.

Βάσταζε, παιδί μου…

Γέρων Εφραίμ, Ι.Μ. Αγ. Αντωνίου Αριζόνα

Βάσταζε, παιδί μου, τον σταυρόν σου και γνώριζε ότι εις όσα πάσχομεν είναι γνώστης ο Θεός και ως Πατήρ γνήσιος προσπαθεί με κάθε τρόπον να μας μορφώση εντός μας, τον Ιησούν Χριστόν.

Ο Θεός παιδεύει και πάλιν ιάται, ανεβάζει και κατεβάζει. Εις το θέλημα του Κυρίου τις δύναται αντιστήναι; Εάν θέλει ο Θεός να πάσχωμεν, άρα έχει κάποιον σωτήριον σκοπόν, τον οποίον ημείς οι γήϊνοι δεν δυνάμεθα προορατικώς να τον προϊδωμεν, ενώ η υπομονή και η μακροθυμία και το ταπεινόν της παραδοχής του πειρασμού, πάντοτε, ναι, πάντοτε, θα φέρη κατόπιν βεβαίαν ωφέλειαν.

Βάσταζε, παιδί μου, τον σταυρόν σου και γνώριζε ότι εις όσα πάσχομεν είναι γνώστης ο Θεός και ως Πατήρ γνήσιος προσπαθεί με κάθε τρόπον να μας μορφώση εντός μας, τον Ιησούν Χριστόν. Θέλει να πάσχωμεν, διότι οίδεν, τι έχει ετοιμάσει δια τα πάσχοντα παιδιά Του εις τους ουρανούς.

Εάν όμως δεν στείλη εις αυτά θλίψεις, θα αδικηθούν, διότι θα υστερηθούν τα ανεκλάλητα αγαθά του ουρανού. Όσον περισσότερον πάσχομεν, τόσον πιο ωραίος στέφανος της δόξης πλέκεται!

Το γράμμα ενός ζωντανού σε αποθανόντα και το συγκλονιστικό θαύμα που συνέβη

Ο Άγιος Σάββας ο Σέρβος έγραψε δύο επιστολές, μία για τον (κεκοιμημένο) πατέρα του τον Συμεών και την άλλη για τον αδερφό του τον Στέφανο.

Φαίνεται παράξενο να γράφει κάποιος επιστολή σε αποθανόν άτομο. Κι όμως, ο Σάββας το έκανε. Επειδή το φυσικό και το υπερφυσικό δεν είναι αυστηρά διαχωρισμένα στη συνείδηση του πιστού οραματιστή, όπως αυτό συμβαίνει σε εκείνους με λίγη πίστη. Στην ιστορία της εκκλησίας αναφέρονται μερικά τέτοια περιστατικά. Στο γράμμα προς τον Άγιο Συμεών ο Σάββας έλεγε:

«Ω, εσύ άγιε, καθώς έχεις εντολή από τον Θεό και ικεσία από εμάς, παράβλεψε τα αμαρτήματά μας και την ανυπακοή προς εσένα. Κάνε, λοιπόν, να αναβλύσει ξανά το άγιο μύρο από το σώμα σου στον τάφο όπως και προηγουμένως, για να χαρεί και να ανακουφισθεί ο λαός σου που τώρα βρίσκεται σε θλίψη»…

Τα γράμματα στάλθηκαν μ’ έναν χιλιανδαρινό αδελφό, τον σεβαστό ιερομόναχο Ιλαρίωνα. Όταν έφθασε μαζί με τους Σέρβους αγγελιοφόρους στη Σερβία, ο Ιλαρίωνας παρέδωσε το ένα γράμμα στον μεγάλο ζουπάνο και για το άλλο τους είπε ότι θα ανοιχθεί και θα αναγνωσθεί στη Στουντένιτσα. Σ΄αυτό το Μοναστήρι ο Στέφανος συγκέντρωσε πολλούς αυλικούς του, υπουργούς και στρατηγούς, συνοδευόμενος από πλήθος λαού.

Ποτέ Θεία Κοινωνία χωρίς ευλογία – Αληθινή ιστορία

Κάποτε μια νεαρή ψυχή εξωμολογήθηκε, όμως ήταν τέτοια η κατάστασις της που δεν της επέτρεπε η θεία Κοινωνία.

Αυτή νευρίασε, πληγώθηκε ο εγωισμός της φαίνεται, και αντέδρασε.

Επειδή ήταν συγγενής του επισκόπου, πήγε σε αυτόν και διαμαρτυρήθηκε.

Ο δεσπότης της είπε:

-Έλα την Κυριακή στον τάδε ναό που θα λειτουργήσω, και θα σε κοινωνήσω εγώ.

Πήγε λοιπόν η κοπέλλα και την ώρα που έφθασε στο Άγιο Ποτήριο, έκανε έναν φοβερό εμετό με μαύρα υγρά.

Φυσικά δεν κοινώνησε, γιατί την έπιασαν και σπασμοί στην κοιλιά και έμεινε για την άλλη Κυριακή.

Έκανε την νηστεία της και ξαναπήγε.

Είσαι πράγματι Χριστιανός;

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ;

1) Είναι πιστοί απλώς οι βαπτισμένοι Oρθόδοξοι χριστιανοί;

2) Είναι πιστοί όσοι µεγαλώνοντας δεν σκέπτονται και δεν λαμβάνουν υπ' όψιν τι σημαίνει τό βάπτισμα και ποιες υποχρεώσεις ανέλαβαν κατά την τέλεση τού µυστηρίου τού βα­πτίσµατος;

3) Είναι πιστοί όσοι διατείνονται, ότι είναι χριστιανοί, αλλά δεν εκκλησιά­ζονται τακτικώς, δεν εξοµολογούν­ται τις αμαρτίες τους σε πνευματικό πατέρα και δεν κοινωνούν τό Χρι­στό, η κοινωνούν απροετοίμαστοι, χωρίς µετάνοια και χωρίς κατά δια­στήµατα εξομολόγηση των αμαρτιών τους;

4) Είναι πιστοί όσοι δεν έχουν την προθυμία, ούτε καν την περιέργεια, να ανοίξουν και να διαβάσουν την Αγία Γραφή, αλλά διαβάζουν κοσµι­κά βιβλία και περιοδικά, και κάθονται επί ώρες µπροστά στην τηλεόραση και ακούουν και βλέπουν αμαρτωλά, αισχρά και σατανικά πράγματα;

5) Είναι πιστοί όσοι έπαυσαν να προσεύχονται και να κάνουν τό ση­µείο τού Σταυρού, η κουνούν τό χέ­ρι τους σαν να παίζουν µαντολίνο και αυτό τό ονομάζουν Σταυρό;

6) Είναι πιστοί οι τυπικώς εκκλησιαζό­µενοι, χασµώµενοι και αναμένοντες πότε να τελειώσn ή θεία λειτουργία;

7) Είναι πιστοί όσοι δυσφορούν, αν γίνει κήρυγμα κατά τη θεία λειτουρ­γία, και ψιθυρίζουν, και βγαίνουν έξω από τό ναό, και συζητούν, και καπνίζουν;

Θαύμα του Τιμίου Σταυρού στα Φίτζι

Στο δεύτερο µεγαλύτερο νησί των Φίτζι, το Βανούα Λέβου, ο ιεραποστολικώς υπεύθυνος του νησιού πατήρ Βαρνάβας µαζί µε τον ιεροµόναχο Σάββα, επισκέφθηκαν το νοσοκοµείο της πόλης Labasa, για να παρηγορήσουν έναν άρρωστο.

Καθώς συζητούσαν µε τον άρρωστο, στην άλλη άκρη του διαδρόµου άκουσαν δυνατές αφύσικες κραυγές, και παραξενεµένοι από το αποτρόπαιο του ακούσµατος, κινήθηκαν για να βοηθήσουν.

Σε παρακείµενο δωµάτιο, βρισκόταν µία κοπέλα ξαπλωµένη στο κρεβάτι, η οποία έκλεινε τα αφτιά της µε τα χέρια της, κουνούσε το κεφάλι αριστερά-δεξιά και κραύγαζε µε τρόπο ανατριχιαστικό. Οι νοσοκόµες, φοβισµένες, στέκονταν χωρίς να µπορούν να καταλάβουν τι συνέβη.

Διαβάστε εδώ: Ποια η σημασία της εορτής του Σταυρού

Ο πατήρ Σάββας πλησίασε µια νοσοκόµα και της λέει: «Είµαστε από την ελληνική ορθόδοξη Εκκλησία. Μπορούµε µόνο να τη σταυρώσουµε;». Τότε βγάζει το σταυρό, ο οποίος είχε µέσα Τίµιο Ξύλο και άρχισε να τη σταυρώνει στο πρόσωπο. Όσο τη σταύρωνε, τόσο πιο πολύ αυτή ούρλιαζε. Στο τέλος, ο ιερέας έβαλε το σταυρό στο στόµα της κοπέλας και αµέσως αυτή ηρέµησε. Ήταν καθαρά δαιµονισµένη και µε τη δύναµη του Τιµίου Ξύλου το δαιµόνιο έφυγε.

Το περιστατικό αυτό µάς θυµίζει τα λόγια του τροπαρίου της Παρακλητικής, «Μεγάλη τοῦ Σταυροῦ σου, Κύριε, ἡ δύναµις· ἐπάγη γάρ ἐν τόπῳ καί ἐνεργεῖ ἐν κόσµῳ» (ήχος Γ’, Πέµπτη εσπέρας, απόστιχα – µαρτυρικό).

Ο Χριστός ήρθε στη γη και σταυρώθηκε για τη σωτηρία όλου του κόσµου. Γι” αυτό και η δύναµη του Τιµίου Ξύλου του Σταυρού δεν περιορίζεται µόνο στους Χριστιανούς, αλλά και σε κάθε άνθρωπο, που είναι κάτω από την εξουσία του Σατανά.

Ο άρτος που έγινε πέτρα! - Θαυμαστό γεγονός

Στην εποχή του ιερού Χρυσοστόμου (4ος αι.) ζούσε κάποιος πλούσιος, πού ανήκε μαζί με τη γυναίκα του, στην αίρεση του Μακεδονίου.

Κάποτε, ακούγοντας τη διδαχή του Αγίου, μετανόησε και επέστρεψε στην αλήθεια της μιας, αγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας.

Η γυναίκα του όμως, ενώ με το στόμα ομολογούσε την πίστη της στο ορθόδοξο δόγμα, με την καρδιά της ακολουθούσε την αίρεση.

Σε μία μεγάλη γιορτή λοιπόν της Εκκλησίας, πού συνήθιζαν να κοινωνούν πολλοί χριστιανοί, συνέβη το εξής περιστατικό: Η γυναίκα του πλουσίου πήγε κρυφά στους ιερείς των αιρετικών για να κοινωνήσει.

Δεν κοινώνησε όμως, αλλ' αφού πήρε στα χέρι της τον άρτο τον έδωσε κρυφά στη δούλη της να τον φυλάξει χωρίς κανείς άλλος ν’ αντιληφθεί κανείς αυτό που έκανε.

Όταν αργότερα γινόταν η Θεία Λειτουργία των Ορθοδόξων, η γυναίκα πήγε φανερά με τον άνδρα της στην εκκλησία για να κοινωνήσει.

Για τις δοκιμασίες της ζωής

Ο μεγάλος καθηγητής της ασκητικής ζωής άγιος Ισαάκ ο Σύρος, βαθύς γνώστης του θελήματος του Θεού και έμπειρος πρακτικός διδάσκαλος της ορθόδοξης Θεολογίας, διατύπωσε τούτο το απαύγασμα της προσωπικής του εμπειρίας:

«Οι δοκιμασίες είναι η τιμή που δέχεται η ψυχή παρά της μεγαλειότητος του Θεού».

Στο βίο του αγίου Αμβροσίου, Επισκόπου Μεδιολάνων, αναφέρεται τούτο το περιστατικό:

Κάποτε, όταν ο Άγιος βρισκόταν σε ποιμαντική περιοδεία στην επαρχία του, φιλοξενήθηκε με τη συνοδεία του στο αρχοντικό κάποιου επιφανούς χριστιανού. Συζητώντας μαζί του, ο Άγιος πληροφορήθηκε από τον ίδιο ότι όλα γύρω από τη ζωή του κυλούσαν θαυμάσια, οι δουλειές του πήγαιναν υπέροχα, η υγεία όλων των μελών της οικογενείας του ποτέ δεν δοκιμάστηκε, ποτέ δεν αντιμετώπισε θλίψεις, δυσκολίες και προβλήματα. Τότε ο Άγιος, απευθυνόμενος στη συνοδεία του, είπε: «πάμε να φύγουμε απ' εδώ αμέσως. Αυτό το σπίτι δεν το επισκέφθηκε ποτέ ο Θεός».

Πραγματικά, μόλις ο άγιος αναχώρησε, το σπίτι εκείνο το κατάπιε η γη.

Το αδιάψευστο στόμα του Κυρίου μας προειδοποίησε ότι στον κόσμο αυτό θα έχουμε θλίψεις, πειρασμούς και δοκιμασίες. «Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε». Κι ακόμη μας κάλεσε, προκειμένου να Τον ακολουθήσουμε, να σηκώσουμε σταυρό. «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθήτω μοι».

Επισημαίνοντας τα πιο πάνω θέλω να πω ότι ο πόνος, οι θλίψεις και τα βάσανα, όσο και να μας είναι ανεπιθύμητα, είναι σύμφυτα στη ζωή κάθε χριστιανού και αποτελούν σταθερό συνοδοιπόρο σε κάθε μας βήμα. Από τότε που στη ζωή μας εισήλθε η αμαρτία, σαν παρεπόμενο αυτής εισήλθαν και όλα τα ανεπιθύμητα, με αποκορύφωμα το θάνατο. Γι' αυτό και θάταν εντελώς εξωπραγματικό να ζητάμε να μην τύχουν στη δική μας ζωή κάτι τέτοια γεγονότα. Αντίθετα, σοφώτερο θα ήταν να ζητάμε από το Θεό τη δύναμη να αντέχουμε και να ξεπερνούμε τα γεγονότα αυτά.

Χωρίς έργα αρετής δεν θα αποκτήσουμε ποτέ κοινωνία με τον Θεό

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Ο ακόλαστος δεν έχει ταπεινό νου και καθαρή καρδιά και τρώγει την τροφή των θηρίων και όχι των αγγέλων. Ο ταπεινός είναι εγκρατής και συνεσταλμένος, ο δε κενόδοξος είναι υπηρέτης της πορνείας.

Αγάπησε την φτώχεια. Φρόντισε για την ψυχή σου, απομακρυνόμενος απ’ τους ανθρώπους. Αγάπησε τα ταπεινά ενδύματα, διότι είναι υπερήφανος όποιος στολίζεται με λαμπρά ενδύματα.

Πολλοί, ενώ ήσαν ψυχικά άρρωστοι, εισήλθαν στην θάλασσα του κόσμου για να θεραπεύσουν τις ψυχές των άλλων και έχασαν και τις δικές τους ψυχές, γιατί έγιναν εμπαθείς και νεκροί ψυχικώς.

Όπου κι αν πας έχε τον εαυτό σου ξένο και θ’αποφεύγεις την ζημία της παρρησίας. Σε κάθε περίσταση προσποιήσου ότι δεν γνωρίζεις τίποτε.

Λάλησε σαν μαθητευόμενος και όχι σαν διδάσκαλος. Σε κάθε πράγμα νόμιζε ότι έχεις ανάγκη διδαχής και θα βρεθείς σοφός σ’ όλη σου τη ζωή.

Μη διαβάζεις ποτέ βιβλία αιρετικών! Να διαβάζεις πάντοτε τα βιβλία των διδασκάλων της Εκκλησίας μας.

Ευλόγα πάντοτε και μην καταράσαι! Διότι η ευλογία γεννά ευλογία, και η κατηγορία κατηγορία.

Μην παραδόσεις σ’ άλλον εκείνο που δεν έμαθες στην πράξη.

ΕΞΙ ΧΡΟΝΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

 Σήμερα τα ορθόδοξα περάσματα κλείνουν έξι  χρόνια ζωής θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους επισκέφθηκαν αυτό το ιστολόγιο  και πιστεύω να ωφελήθηκαν από κάτι που διάβασαν.

 Θα ήθελα να ευχηθώ σε όλους τους ορθόδοξους χριστιανούς να έχουν υπομονή και αγάπη ιδικά αυτούς τους δύσκολους καιρούς που περνά ο τόπος μας όχι τόσο οικονομικά αλλα περισσότερο πνευματικά  .Να έχετε όλοι την ευχή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και να εύχεστε και για μένα τον αμαρτωλό  Εμμανουήλ  Ιερέως μετά τής οικογενείας αυτού  καλό χειμώνα με μετάνοια και ορθόδοξο φρόνημα γιατί δυστυχός τώρα τελευταία έχει χαθεί και αυτό ακόμα και από εκκλησιαστικά πρόσωπα για χάρη του οικουμενισμού.

Να τι κάνει η παρακοή!

Εις την Αγία Άννα, ζούσε ένας Γέροντας με τον υποτακτικό του, ο οποίος έκανε συχνά παρακοές. Ήτανε παραμονή μιας εορτής της Παναγίας.

«Γέροντα», λέει ο υποτακτικός, «θά πάω να ψαρέψω κανένα ψάρι, διότι της Παναγίας εορτή είναι αύριο. Τί θα φάμε;» «Παιδί μου», του λέει ο Γέροντας, «εδώ οι γείτονες μας ψαράδες είναι.

Ώρες ψάρευαν και δεν πιάσανε ψάρια. Αν ήθελε η Παναγία να τρώγαμε ψάρια, θα έπιαναν, θα έφερναν και σε μας. Να μην πάς για ψάρεμα». «Όχι, Γέροντα», ξαναλέει ο υποτακτικός, «εγώ θα πάω να ψαρέψω». «Μην πηγαίνεις», επαναλαμβάνει ο Γέροντας. «Όχι, θα πάω», λέει ο υποτακτικός και φεύγει…
Διαβάστε εδώ: Χριστέ μου, άνοιξε τα μάτια της καρδιάς μου

Ο Γέροντας τότε σκέπτεται ότι ο υποτακτικός του ευρίσκεται σε παρακοή αν του τύχει κανένας μεγάλος πειρασμός του υποτακτικού του; Μήπως γλιστρήσει εις την θάλασσα; Διά τούτο μπαίνει στο κελλί του και κάνει προσευχή, κάνει κομποσχοίνι για τον υποτακτικό του.

Ο Ναυπάκτου Ιερόθεος και η γνωριμία του με την ηθοποιό Γεωργία Αποστόλου

---

---

Ενα χρόνο μετά το θάνατο της νεαρής ηθοποιού Γεωργίας Αποστόλου, ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος με κείμενό του, αναφέρεται στη γνωριμία και την επαφή που είχε με την Γεωργία καθώς και για τις αναζητήσεις της.

Αναλυτικά το κείμενο:
Την 10η Ιουνίου 2016 απεβίωσε η ταλαντούχος ηθοποιός Γεωργία Αποστόλου, σε ηλικία 43 ετών, και δημιούργησε μεγάλη έκπληξη στο κοινό, ιδιαιτέρως στους δημοσιογράφους και τους νέους, διότι ήταν γνωστή από τον πρωταγωνιστικό ρόλο που είχε σε διάφορα σίριαλ στην τηλεόραση από το 1994 έως το 2005.
Δεν θέλησα αμέσως να ομιλήσω για την Γεωργία, αλλά άφησα τον χρόνο να περάση για να γράψω κάτι.
Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου: Γεωργία Αποστόλου μια ανήσυχη ηθοποιός και ΧριστιανήΤήν γνώρισα πριν από πολλά χρόνια από τις επισκέψεις της στην Ναύπακτο, όταν επιδίωκε να με συναντήση. Τότε πρωταγωνιστούσε σε σίριαλ της τηλεοράσεως. Είχε πολλές απορίες γύρω από θεολογικά θέματα και τα έθετε με γρήγορο τρόπο, το ένα μετά το άλλο, πριν λάβη απάντηση από το προηγούμενο, και κυρίως ενδιαφερόταν για την νηπτική παράδοση της Εκκλησίας, την νοερά προσευχή, την ησυχία, την αποκάλυψη του Θεού κ.α. Ήταν όντως ένα ανήσυχο πνεύμα και ενδιαφερόταν για τα θέματα αυτά, που συνήθως δεν απασχολούν πολλούς ανθρώπους. Είχε διαβάσει μερικά από τα βιβλία μου και ενδιαφερόταν για τα θέματα αυτά.
Ερχόταν συχνά στην Ναύπακτο και παρακολουθούσε τις ομιλίες που έκανα την Δευτέρα, και όταν δεν μπορούσε να έλθη, φρόντιζε να μαθαίνη το περιεχόμενο της ομιλίας και μου τηλεφωνούσε για να με ερωτήση διάφορες απορίες της.

Αληθινή ιστορία: Όταν ο Άγγελος έκλαψε!

Γεμάτα τα μικρά στρογγυλά τραπεζάκια μέσα και έξω από το καφενείο, γεμάτα από βιαστικούς πελάτες που έρχονται έτσι στα γρήγορα έναν καφέ να πιουν, να στυλωθεί η ψυχή τους, και μετά να ξαναπάνε απέναντι, δίπλα να σταθούν στο δικό τους άνθρωπο, δίπλα ή καλύτερα ένα να γίνουν με τον πόνο και την ανημποριά, που κατάληψη έχουν κάνει σε όλα τα πατώματα, σε όλα τα δωμάτια του μεγάλου νοσοκομείου και έχουν ποτίσει θαρρείς ολόκληρο το τεράστιο οικοδόμημα.

Ένα καφεδάκι, μια-μια η ρουφηξιά αλλά η σκέψη είναι εκεί, και τα πόδια χορεύουν σαν να βιάζονται να πάνε πάλι κοντά σε αγαπημένο άρρωστο.

-Κάτσε εδώ, καλά είναι, τι καφέ θες να πάω να φέρω.

Σε λίγο γύρισε με το δισκάκι, δυο νεράκια και δυο καφεδάκια. Λίγα τα λόγια τους αλλά φανέρωναν την έντασή τους, την έγνοια και την ανησυχία τους.

Μια φωνή έκανε και τους δυο να γυρίσουν το κεφάλι.

-Με λένε Άγγελο και, αν επιτρέπετε, θα ήθελα να καθίσω μαζί σας.

Βουβά δόθηκε η άδεια και ο Άγγελος έσυρε την καρέκλα του και κάθισε κοντά τους με τους ώμους γερμένους, όχι τόσο από τα χρόνια όσο από τον πόνο που κουβάλαγε μέσα του.

-Επάνω η Ελένη μου πεθαίνει. Πονάει, πεθαίνει. Όλα έγιναν ξαφνικά. Πονάω μου είπε εδώ. Στη θάλασσα ήμασταν. Οι εξετάσεις έδειξαν καρκίνο στο πάγκρεας. Οι γιατροί μου είπαν να την ξεγράψω. Έτσι ξαφνικά, όλα, σε ενάμιση μήνα.

-Ο Θεός να σας δίνει δύναμη, το καλύτερο να γίνει.

-Ποιος Θεός; Τίποτα δεν υπάρχει, ούτε Θεός ούτε διάβολος. Τι μου λες τώρα; Τίποτα, τίποτα. Χήρα η Αδριανούλα, η κόρη μου και με ένα κάρο αρρώστιες. Εμείς μεγαλώνουμε τη Γιωργίτσα, την εγγονούλα μας. Τι θα κάνω τώρα; Τι θα κάνω; Ένα φίλο είχα κολλητό 35 χρόνια και τώρα που πλούτισε με πούλησε, ούτε να τη δει δεν ήρθε. Φοβάται μήπως του ζητήσω λεφτά. Τίποτα δεν υπάρχει…

Πώς οικονομεί τα πράγματα ο Θεός;

Κάποτε ένας Άγιος γέροντας προσευχόταν στο Θεό να του αποκαλύψει το μυστήριο, γιατί άνθρω­ποι δίκαιοι και ευσεβείς είναι φτωχοί, δυστυχούν και αδικούνται, ενώ πολλοί άδικοι και αμαρτωλοί είναι πλούσιοι και αναπαύονται και πώς ερμηνεύονται οι κρίσεις του Θεού.

Ο Θεός, θέλοντας να τον πληροφορήσει, του έβαλε στην καρδιά το λογισμό να κατεβεί στον κόσμο.

Περπατώντας, λοιπόν, ο γέροντας, βρέθηκε σε ένα δρόμο πλατύ, απ’ όπου περνούσαν πολλοί. Εκεί υπήρχε ένα λιβάδι και μια βρύση με καθαρό νερό. Ο Αββάς κρύφτηκε στην κουφάλα ενός δέντρου.

Ύστερα από λίγο, εμφανίστηκε ένας άνθρωπος πλούσιος που ξεπέζεψε και κάθισε να φάει. Εκεί που αναπαυόταν, έβγαλε ένα πουγκί με εκατό φλου­ριά για να τα μετρήσει. Αφού, λοιπόν, τα μέτρησε, νόμισε πως τα έβαλε πάλι στο ρούχο του, αλλά εκεί­να είχαν πέσει στο έδαφος. Στη συνέχεια, σηκώθηκε και καβαλίκεψε το άλογό του χωρίς να γνωρίζει ότι αφήνει πίσω τα φλουριά.

Έπειτα, πέρασε κάποιος άλλος οδοιπόρος για να πιει νερό. Βρήκε τα φλουριά, τα πήρε κι έφυγε γρήγορα.

Κατόπιν, ήρθε άλλος ένας φτωχός οδοιπόρος, φορ­τωμένος και κουρασμένος, για να αναπαυθεί. Ενώ έβγαζε ένα παξιμάδι για να φάει, γύρισε πίσω ο πλού­σιος, έπεσε πάνω στο φτωχό με θυμό και του είπε: «Γρήγορα, δώσε μου τα φλουριά που βρήκες!». Ο φτω­χός, με όρκους μεγάλους, έλεγε πως δεν είδε τέτοιο πράγμα. Τότε, ο πλούσιος άρχισε να τον δέρνει με το λουρί του άλογου και, με ένα χτύπημα στο μήνιγγα, τον σκότωσε. Έψαξε όλα τα ρούχα του νεκρού, δεν βρήκε τίποτα και έφυγε πολύ λυπημένος.

Συγκλονιστική συνομιλία του Ιησού Χριστού με τον διάβολο για έναν…

Κάποιος μοναχός νικήθηκε από το πάθος της πορνείας και έκανε την αμαρτία καθημερινά., αλλά και καθημερινά ζητούσε έλεος από τον Κύριό του με δάκρυα και προσευχές. Ενεργώντας λοιπόν έτσι, τον ξεγελούσε η κακή συνήθεια, και έκανε την αμαρτία·
έπειτα πάλι, μετά την αμαρτία, πήγαινε στην εκκλησία, και βλέποντας την ιερή και σεβάσμια εικόνα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, έπεφτε μπροστά της με πικρά δάκρυα και έλεγε: «Σπλαχνίσου με, Κύριε, και πάρε από επάνω μου αυτόν τον ύπουλο πειρασμό, γιατί με ταλαιπωρεί φοβερά και με τραυματίζει με τις πικρές ηδονές. Δεν έχω πρόσωπο, Κύριε, να αντικρύσω και να δω την αγία εικόνα σου και την υπέρλαμπρη μορφή του προσώπου σου, ώστε να γλυκαθεί η καρδιά μου».
Τέτοια έλεγε, και όταν έβγαινε από την εκκλησία έπεφτε πάλι στον βούρκο. Όμως και πάλι δεν απελπιζόταν για τη σωτηρία του, αλλά από την αμαρτία ξαναγύριζε στην εκκλησία και έλεγε τα παρόμοια προς τον φιλάνθρωπο Κύριο και Θεό: «Εσένα, Κύριε, βάζω εγγυητή, ότι από εδώ και πέρα δεν θα ξανακάνω αυτή την αμαρτία· μόνο, αγαθέ, συγχώρησε μου όσες αμαρτίες σου έκανα από την αρχή μέχρι τώρα». Και αφού έδινε αυτές τις φοβερές υποσχέσεις, πάλι γύριζε στη βαριά αμαρτία του. Και έβλεπε κανείς τη γλυκύτατη φιλανθρωπία και την άπειρη αγαθότητα του Θεού να ανέχεται καθημερινά και να υπομένει την αδιόρθωτη και βαριά παράβαση και την αχαριστία του αδελφού και να θέλει από πολλή ευσπλαχνία τη μετάνοιά του και την οριστική επιστροφή του.

Διαβάστε το όσοι έχετε άγχος! Αυτό που θα νιώσετε είναι κάτι μοναδικό…

Αν διαβάζεις τώρα αυτό το μήνυμα, μόλις έλαβες μια διπλή ευλογία!
Είδα στον ύπνο μου πως επισκέφθηκα τον Παράδεισο κι ένας άγγελος ανέλαβε να με ξεναγήσει.
Περπατούσαμε δίπλα – δίπλα σε μια τεράστια αίθουσα γεμάτη με αγγέλους.Ο άγγελος οδηγός μου σταμάτησε μπροστά στον πρώτο σταθμό εργασίας και είπε :«Αυτό είναι το Τμήμα Παραλαβής. Εδώ παραλαμβάνουμε όλες τις αιτήσεις που φτάνουν στον Θεό με τη μορφή προσευχής.»Κοίταξα γύρω – γύρω στον χώρο.
Έσφυζε από κίνηση, με τόσο πολλούς αγγέλους να βγάζουν και να ταξινομούν αιτήσεις γραμμένες σε ογκώδεις στοίβες από χαρτιά και σημειώματα, από ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.Μετά, προχωρήσαμε σε έναν μακρύ διάδρομο, μέχρι που φτάσαμε στον δεύτερο σταθμό. Ο άγγελος μού είπε:«Αυτό είναι το Τμήμα Συσκευασίας και Παράδοσης. Εδώ οι χάρες και οι ευχές που έχουν ζητηθεί προωθούνται και παραδίδονται σ’ αυτούς που τις ζήτησαν.»Πρόσεξα και πάλι πόση κίνηση είχε και εδώ. Αμέτρητοι άγγελοι πηγαινοέρχονταν δουλεύοντας σκληρά, αφού τόσες πολλές επιθυμίες είχαν ζητηθεί και συσκευάζονταν για να παραδοθούν στη γη.

Ο Φιλομόναχος και Φιλαγιορείτης Δημήτριος Παναγόπουλος

Ο μακαριστός Δημήτριος Παναγόπουλος († 13 Φεβρουαρίου 1982)

Το κείμενο γράφτηκε ακριβώς πριν 35 χρόνια αλλά παρ’ όλα αυτά διατηρεί τη φρεσκάδα του!!!

Κατά τας συγκινητικωτάτας στιγμάς της νεκρώσιμου ακολουθίας και του υστάτου αποχαιρετισμού του προσφάτως εκλιπόντος προς Κύριον λίαν θεοφιλούς και δημοφιλούς λαϊκού ιεροκήρυκος Αθηνών αειμνήστου Δημητρίου Παναγοπούλου, διάφοροι ομιληταί απηύθυναν τον λόγον προς την συγκεντρωθείσαν λαοθάλασσαν των πιστών προβάλλοντες την σημασίαν της προσωπικότητος και του έργου του μακαρίτου. Εξ όσων όμως υπέπεσον εις την αντίληψίν μας ουδείς υπογράμμισε έν βασικόν, το θεμελιωδέστερον ίσως, κατά την ταπεινήν μας γνώμην, χαρακτηριστικόν της προσωπικότητός του.

Αν κατά το λεχθέν υπό του μακαριστού Γέροντος π. Ιουστίνου Πόποβιτς «κριτήριον ορθοδόξου φρονήματος αποτελεί η στάσις του χριστιανού έναντι του μοναχισμού», τότε αναμφιβόλως ο Παναγόπουλος πρέπει να αναγνωρισθή ως ο γνησιώτερος φορεύς και κυριώτερος από βήματος εκφραστής του ορθοδόξου φρονήματος κατά τα τελευταία έτη. Δυνάμεθα ασφαλώς να είπωμεν, ότι εις το πρόσωπόν του ο Ορθόδοξος Λαός της πρωτευούσης, της επαρχίας, αλλά τελευταίως και του εξωτερικού, εύρε τον γνησιώτερον «διδάχον» του, τον θεόκλητον, τον λαοπρόβλητον, τον πνευματέμφορον κήρυκα της Πατροπαραδότου θεοσεβείας. Διατί; Διότι ήτο κυρίως και περισσότερον όλων των άλλων φιλομόναχος.

Το κηρυκτικόν χάρισμα του αειμνήστου, εκ Θεού δοθέν, εις Θεόν όλως ανατεθέν και καλλιεργηθέν, ήτο σπάνιον, διά να μη είπωμεν μοναδικόν. Ήτο Ευαγγελικός, Αποστολικός, κυρίως Χριστοκεντρικός, σύγχρονος, παραστατικώτατος, με άνεσιν εις τον λόγον, ευφυολόγος όταν εχρειάζετο. Υπέρ ταύτα πάντα όμως ήτο γνησίως Αγιοπατερικός, κάτι που περιλαμβάνει και όλα τα άλλα.

Αλβανία: Νεομάρτυρες και Ομολογητές Ιερείς υπό το αθεϊστικό καθεστώς. Μαρτυρικές μορφές της Ιερωσύνης στη Βόρειο Ήπειρο που έζησαν τον διωγμό του Χότζα

Μαρτυρικές μορφές της Ιερωσύνης στη Βόρειο Ήπειρο που έζησαν τον διωγμό του Χότζα
Οι περισσότεροι δεν ευτύχησαν να ξανακούσουν τον ήχο της καμπάνας
(αφιέρωμα της εφημερίδας ΠΡΩΙΝΟΣ ΛΟΓΟΣ το 2006)
Οι σεβάσμιες ιερατικές μορφές από το χώρο της Βορείου Ηπείρου, που θα παρουσιάσουμε εν συντομία παρακάτω, έζησαν τoν διωγμό της Ορθόδοξης πίστης από το αθεϊστικό καθεστώς του Χότζα. Πέθαναν πονεμένες, κυρτωμένες και λευκασμένες από τα μαρτύρια, χωρίς να προδώσουν «τα ιερά και τα όσια». Τις σκεπτόμαστε και κυλάει από το μέτωπό μας αιμάτινος ιδρώτας.
Κάποιοι απ’ αυτούς τους ιερείς, λίγοι, πρόλαβαν και χάρηκαν την ανάσταση της Εκκλησίας της Αλβανίας με τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο. Και ξαναλειτούργησαν ύστερα από μισό περίπου αιώνα! Η χάρη του Θεού τους έδωσε αυτή την μεγάλη τιμή. Τι και αν δεν είχαν ούτε καλυμμαύχι, ούτε ράσο, ούτε άμφια. Εκείνο που τους έδινε αξία και έκανε ευπρόσδεκτη την προσφορά τους στο θείο Θυσιαστήριο ήταν οι αρετές που τους συνόδευαν. Και κυρίως η υπομονή και η σταθερή προσκόλληση στην Εκκλησία του Χριστού. Έκλεισαν τα μάτια τους, μονολογώντας: «Διήλθομεν δια πυρός και ύδατος και εξήγαγες ημάς εις αναψυχήν».

Ο Θεός σε αγαπά όπως είσαι!

Η κοσμική ομορφιά σε ασχημαίνει…δεν την χρειάζεσαι, σε οδηγεί σε μία τυποποιημένη «ομορφιά», σε μία φασιστική νοοτροπία περί κάλλους…

Είσαι όμορφος/η από την φύση σου… όχι γιατί στο αναγνωρίζουν οι άλλοι, αλλά διότι είσαι εικόνα Θεού…

Διαφύλαξε λοιπόν την ομορφιά της ύπαρξής σου, μπροστά στον καθρέπτη της αιωνιότητος και όχι μπροστά στους καθρέπτες της φθοράς, διότι μόνο τότε θα ζήσεις πραγματικά ελεύθερος

Αυτοί είναι οι τρεις τρόποι για να σωθούμε…

Γράφει ο π. Υάκινθος
Προσέξτε, φίλοι μου, τι λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Υπάρχουν τρεις τρόποι για να κερδίσουμε τη σωτηρία μας:
Ο ΠΡΩΤΟΣ, να μην αμαρτάνουμε.
Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ, να δείχνουμε ειλικρινή μετάνοια.
Ο ΤΡΙΤΟΣ, αν δεν μετανοήσαμε πραγματικά, να υπομείνουμε τις συμφορές που θα μας βρουν».
Είναι μεγάλη η αγάπη και η μέριμνα του Θεού για την σωτηρία του ανθρώπου! Για να μείνει κανείς εκτός σωτηρίας θα πρέπει να το θέλει ή μάλλον να το επιδιώκει.

Σ’ ένα νεαρό για τη μοναξιά και την αληθινή επικοινωνία

Μη φοβάσαι δεν είσαι μόνος. Μόνος είναι εκείνος που δεν γνωρίζει τον Θεό ακόμα και αν όλοι οι άνθρωποι συναναστρέφονται μαζί του.

Αυτός, και στην πιο πολυάριθμη κοινωνία, θα έλεγε- όπως και τώρα λένε κάποιοι- «βαριέμαι, δεν ξέρω τι θέλω να κάνω με τον εαυτό μου, όλα είναι βαρετά». Αυτές είναι ψυχές άδειες από τον Θεό, φλοίδες χωρίς κουκούτσι, στάχτη χωρίς κάρβουνο. Αλλά εσύ δεν είσαι μόνος αφού είσαι πλάι στον Κύριο και ο Κύριος δίπλα σου.

Άκουσε πώς ο μεγάλος Παύλος , ο απόστολος της οικουμένης, ήταν κάποτε εγκαταλελειμμένος απ’ όλους, και πώς μιλά: «Εν τη πρώτῃ μου απολογίᾳ ουδείς μοι συμπαρεγένετο, αλλά πάντες με εγκατέλιπον· μη αυτοίς λογισθείη· ο δε Κύριός μοι παρέστη και ενεδυνάμωσέ με, ίνα δι’ εμού το κήρυγμα πληροφορηθεί και ακούσει πάντα τα έθνη· και ερρύσθην εκ στόματος λέοντος.» ( Β’ Τιμ. 4, 16-17 ) . Βλέπεις, λοιπόν, πόσο άγια σκέφθηκε και μίλησε ο δούλος του Χριστού Παύλος σ’ εκείνες τις πρώτες μέρες, όταν στον κόσμο δεν υπήρχε ακόμα ούτε ένας χριστιανικός ναός, ούτε ένας χριστιανός άρχοντας! Ενώ σήμερα όλη η γη είναι στολισμένη με χριστιανικούς ναούς και οι χριστιανοί απαριθμούνται σε κάτι εκατοντάδες εκατομμύρια.

Μη λυπάσαι, λοιπόν, επειδή αισθάνεσαι μοναξιά στον δικό σας τόπο. Αν αισθάνεσαι σαν να είσαι στην έρημο, όπως γράφεις, γνώριζε ότι πολλοί στην έρημο σώθηκαν. Αλλά όλοι αυτοί οι ερημίτες του Θεού ανήλθαν στη μεγάλη κοινωνία του Θεού και των αγγέλων του Θεού.

Στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Ζαρού

  Η μονή του Αγίου Νικολάου βρίσκεται στην έξοδο του πανέμορφου φαραγγιού του Γάφαρη (ή του Ρούβα), περίπου 48km νοτιοδυτικά του Ηρακλείου και 3km βόρεια του Ζαρού. Είναι κτισμένο στο σημείο που το 1994 μεγάλη πυρκαγιά κατέκαψε μεγάλο μέρος του πανέμορφου δάσους του φαραγγιού.

Το μοναστήρι είναι προσβάσιμο με αυτοκίνητο από τον Ζαρό, αλλά επίσης βρίσκεται πάνω στο μονοπάτι του φαραγγιού (20’ βόρεια της λίμνης του Ζαρού). Δυστυχώς, η αρχιτεκτονική της μονής είναι μοντέρνα και αποτελεί κάκιστη παραφωνία στο τοπίο. Το μόνο που μπορεί να προκαλέσει το ενδιαφέρον του επισκέπτη είναι ο παλιός μικρός ναός του Αγίου Νικολάου, με τις τοιχογραφίες του 14ου αιώνα.

Η Ιερά Μονή Κουδουμά μέσα από ένα φωτογραφικό οδοιπορικό…

       Γνωρίζουμε ἁπό τίς ἁγιογραφικές πηγές γιά τόν Ἀπόστολο Παῦλο, τοῦ ὀποίου τά ἁγιασμένα πόδια πάτησαν στούς Καλούς Λιμένες, ὅτι ἔγινε ἡ παρουσία του αἰτία, ἤδη ἀπό τούς πρώτους αἰώνες νά σχηματιστῆ ὁ πρῶτος πυρήνας μοναστικῶν κοινοτήτων στίς σπηλιές τῆς Νοτίου Κρήτης, συναντῶντας μέ τήν ἐμφάνιση τοῦ ἐρημιτισμοῦ, τούς πρώτους ἀσκητές στά σπήλαια τοῦ Ἁγιοφάραγγου ἀλλά καί σέ ἄλλα σπήλαια τῆς περιοχῆς στά νότια τῶν Ἀστερουσίων Ὀρέων. 
     Δέν εἴναι τυχαῖα ἡ σειρά τῶν ἱερῶν σπηλαίων που μας εἴναι γνωστά ὡς ἐρημητήρια, ὄπως ὁ Ἅγιος Ἰωάννης, ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος, τό Ἀββακόσπηλιο κ.α. Τό ἰδιαίτερο χαρακτηριστικό τους εἴναι ὅτι πρόκειται κυρίως γιά σπήλαια καί τό δεύτερο ὅτι ὅλα βλέπουν πρός τήν θάλασσα. 
     Σ' αὐτήν τήν ὀμάδα τῶν σπηλαιωδῶν ἀσκητηρίων ἀνήκει κατά τήν μαρτυρία τοῦ ἔγκριτου Ἀρχαιολόγου – Βυζ/λόγου κ. Ἀθανασίου Παλιοῦρα Ὁμ. Καθ. τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων καί ἡ Μονή Κουδουμᾶ, ὁ ὀποῖος καί τήν χαρακτηρίζει καί ὡς τήν ἀρχαιότερη Μονή τῆς Νότιας Κρήτης. Ἕνας ἄλλος πειστικός, λόγος ἀποδοχῆς παλαιοχριστιανικῆς κατοίκησης στά σπήλαια τοῦ Κουδουμᾶ, πέρα ἀπό τήν παράδοση που δέχεται πως ὁ τόπος δέχτηκε τούς ἀναχωρητές ἤδη ἀπό τόν 4ο αἰῶνα, ἐποχή που ξεκίνησε ἀπό τις λαῦρες τῆς Αἰγύπτου καί τῆς Παλαιστῖνης γιά νά περάσει στή συνέχεια στή Μικρά Ἀσία, στήν Κύπρο, στήν Κρήτη καί ἀπό ἐκεῖ στόν Ἑλλαδικό χῶρο, εἴναι καί ἡ πλήρης ἀπομόνωση καί ἐρημιά. 
     Οἱ ἀναχωρητές ἀναζητοῦσαν ἀπομακρυσμένες περιοχές, ἐντελῶς ἀπομονωμένες γιά νά ἀσκηθοῦν μόνοι τους ἤ μέ συνοδεία, μόνοι μόνῳ τῷ Θεῷ. Οἱ πρῶτοι ἐρημίτες τοῦ Κουδουμᾶ, πρέπει νά ἔζησαν κατά τόν 6ο και 7ο αἰῶνα στά σπήλαια που περιβάλουν τήν σημερινή Ἱ. Μονή.

«Πυρ και μανία» ο παπα Δημήτρης κατά της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κρήτης για την κατάσχεση της καραμπίνας του

  Ο παπά – Δημήτριος του Άγιου Γεώργιου Κατσιφαριανών είναι ένας ιερέας που έχει προσφέρει πολλά την περίοδο της κρίσης σε συμπολίτες μας που αντιμετωπίζουν δυσκολίες. 

Προχθες, κατασχέθηκε το κυνηγετικό του όπλο, κατ΄εφαρμογή και της απαγόρευσης οπλοκατοχής και οπλοχρησίας σε σχετική εγκύκλιο του Δ.Ι.Σ. Για το συγκεκριμένο θέμα ο Ιερός Σύνδεσμος Κληρικών Ελλάδος έχει εκφράσει επανειλημμένως την έντονη αντίθεσή του αφού θεωρεί ότι μια τέτοια απαγόρευση προσβάλλει τα δικαιώματα των κληρικών ως ελευθέρων πολιτών, την ιστορία και προσφορά του ιερού κλήρου στους αγώνες του Έθνους ενώ για το ζήτημα έχει εκφραστεί και η πρόθεση του Ι.Σ.Κ.Ε. να προσφύγει εναντίον της εγκυκλίου στο Σ.τ.Ε
Διαβάστε αναλυτικά το κείμενο  του:

Μοναχός Αβιμέλεχ Παντοκρατορινός (1957 – 4 Μαρτίου 1997), ο κατά κόσμον Αντώνιος Μανιδάκης που γεννήθηκε στο χωριό Μιαμού

  Ο κατά κόσμον Αντώνιος Μανιδάκης του Εμμανουήλ και της Ολυμπίας γεννήθηκε στο χωριό Μιαμού Ηρακλείου Κρήτης το 1957.
Προσήλθε στην Καλύβη της Γεννήσεως της Θεοτόκου της Καψάλας το 1989.
Στον κόσμο εργαζόταν ως αξιωματικός της αεροπορίας.
Εκάρη μοναχός μεγαλόσχημος το 1991 από τον Γέροντα Μελέτιο. Το 1994 προσήλθε να μονάσει στη μονή Παντοκράτορος.
Επρόκειτο για άνθρωπο ησυχαστικής φύσεως, ευγενή, λιγομίλητο, σοβαρό, πρόθυμο, υπάκουο και ολιγαρκή. Ποτέ δεν ζήτησε το παραμι­κρό και δεν εκδήλωσε κάποιο θέλημά του. Ο Γέροντάς του Μελέτιος διηγήθηκε πως όταν κάποια φορά επέστρεψε στην Καλύβη τους, ο π. Αβιμέλεχ του είπε με χαρά: «Γέροντα, εύρηκα, εύρηκα». «Τί βρήκες βρε Αβιμέλεχ, μήπως κανένα Κελλί για να πας;». «Όχι, Γέροντα, εύρηκα τον τόπο της καρδίας μου». Κατόπιν τούτου επί πέντε ημέρες έμεινε άγρυπνος, μή δυνάμενος να κοιμηθεί από τη χαρά που είχε …

Μία Μητέρα (Ὀρθόδοξη)

 

Ἡ Μητέρα μου 

Γέροντος π. Πετρωνίου Τανάσε (†2011)

Δικαίου Ρουμανικῆς Σκήτης

Τιμίου Προδρόμου Ἁγίου Ὄρους

 Η μητέρα αυτή δεν είναι Ελληνίδα, αλλά Ρουμάνα. Όμως πόσο δική μας είναι! Πόσο πιο δική μας (συχωρέστε με, τον ανόητο, αδελφοί), από κάποιες σημερινές μανάδες, που δε σκέφτονται ούτε επιθυμούν να βάλουν το Χριστό στη ζωή τους και στη ζωή των παιδιών τους…

Δε φταίνε αυτές – είναι θύματα της προπαγάνδας πανίσχυρων εξουσιαστών, αλλά και θύματα της δικής μου αδιαφορίας & ολιγωρίας, που δεν ακτινοβολώ, ούτε μεταδίδω το ευαγγέλιο. Της αδιαφορίας και ολιγωρίας, που δεν αντιστέκεται στους ισχυρούς, αλλά αφήνει να διαβρώνεται η πίστη  η συνείδηση των αδελφών μου. Ντροπή μου!

Αλλά κι αυτός ο πατέρας, που περιγράφεται στο κείμενο, πόσο διαφέρει από μας κι από άλλους πατεράδες που σίγουρα γνωρίζετε…

Σ᾿ ὅλη τήν ζωή της ζοῦσε μιά βαθειά πνευματική ζωή. Στίς ἑορτές συμμετεῖχε μέ πολλή εὐλάβεια, ἀκόμη καί στίς μικρότερες. Βέβαια δέν γνώριζε ἀπό βιβλία, εἶχε διάκρισι καί διαίσθησι, δέν ἐγνώριζε ἀπό ἑορταστικούς κύκλους καί ὅμως συμμετεῖχε σ᾿ ὅλες τίς ἑορτές, στίς νηστεῖες καί στά ἐτήσια μνημόσυνα τῆς Ἐκκλησίας μας ἀλανθάστως. 

Ἀβάπτιστος φαρμακοποιός: «Τί μέ κωλύει νά μέ βαπτίσετε; Νερό ἔχετε, βάλτε μιά κολυμβήθρα, πέστε τά γράμματα!»

 Γέρων Ἰάκωβος Τσαλίκης

Ήρθε ένας φαρμακοποιός Νικόλαος, με την γυναίκα του. Μου είπε η γυναίκα του: «Δεν έχουμε παιδιά, αλλά ο άντρας μου δίνει φάρμακα χωρίς να παίρνη λεφτά. Του λέω ότι θα κλείση το φαρμακείο μας. «Ευλογεί ο Θεός», μου λέει. Μόνο, π. Ιάκωβε, που δεν βαφτίστηκε».

Του είπα ότι πρέπει οπωσδήποτε να βαφτιστή, το λέει το Ευαγγέλιο: «Πορευθέντες εις πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς…», αλλοιώς δεν έχουμε ζωήν αιώνιον. Και μου λέει:

 

– Τι με κωλύει να με βαπτίσετε; Νερό έχετε, βάλτε μια κολυμβήθρα, πέστε τα γράμματα!

 

Τον έστειλα με έναν ευλαβή γνωστό μου στον Δεσπότη της περιοχής του, για να τον αναθέση σε κάποιον Ιεροκήρυκα, πατέρα της Εκκλησίας, να τον κατηχήση και μετά, αν θέλη ο άνθρωπος να βαπτιστή, να τον βαπτίσωμε.

 

Πήγαν στον Δεσπότη, τον έστειλε σε έναν Ιεροκήρυκα και μετά από λίγο καιρό μου έστειλε ο Δεσπότης ένα έγγραφο, με την άδειά του να τον βαπτίσουμε.