Ερωτήσεις Και Απαντήσεις Στην Ανάσταση (Α' Μέρος)

Ερωτήσεις Και Απαντήσεις Στην Ανάσταση (Α' Μέρος)

 1.Εφ’όσον ο Απ.Παύλος δεν υπήρξε αυτόπτης της Ανάστασης, πόση αξία μπορεί να έχει η μαρτυρία του;

1.Εφ’όσον ο Απ.Παύλος δεν υπήρξε αυτόπτης της Ανάστασης, πόση αξία μπορεί να έχει η μαρτυρία του;

2.Μπορεί να ψεύδονται οι μάρτυρες της Αναστάσεως;

3.Υπάρχουν αντιφάσεις στη θεωρία αυτή;

4.Μπορεί να έκλεψαν το σώμα του Χριστού οι Απόστολοι;

Αν και ο Απ. Παύλος δεν υπήρξε αυτόπτης της Αναστάσεως, είδε εν τούτοις τον Αναστάντα Κύριο, ο οποίος του απεκαλύφθη με μοναδικό τρόπο, όπως ο ίδιος εξομολογείται, δις (Β’ Κορ.ιβ΄, 1-10, Πρξ.κβ΄, 1-21). Γι’ αυτό και ομιλεί περί της Ανάστασης ως φορέας της παραδόσεως της αρχεγόνου, δηλαδή της πρώτης χριστιανικής κοινότητος. <<Παρέδωκα γαρ υμιν εν πρωτοις ο και παρελαβον…>>(Α΄Κορ.ιε΄,3). Ενώ οι ίδιοι οι αρνητές της Αναστάσεως παραδέχονται ότι όσα γράφει ο Παύλος απηχούν τις αντιλήψεις της εποχής του, που, άλλωστε, δεν απέχει παρά μόνο 20 χρόνια από το έτος της Ανάστασης. Ζουν ακόμη τότε οι αυτόπτες μάρτυρες, που θα μπορούσαν να διαμφισβητήσουν κάποιαν ανακρίβεια  ή υπερβολή. Γι’ αυτό και ο E.Reuss, καίτοι σφοδρός πολέμιος της Αναστάσεως, δέχεται ότι η μαρτυρία του Παύλου αποτελεί <<επανάληψη των βεβαιώσεων των προσώπων τα οποία κατονομάζει>>. Ο Παύλος, άλλωστε, πίστευε επιπλέον και στη δική του προσωπική ανάσταση, χάρις στην Ανάσταση του Χριστού(Β΄Κορ.δ,13-14).

2.Μπορεί να ψεύδονται οι μάρτυρες της Αναστάσεως;

   Την άποψη αυτή διατύπωσε ο Reimarus, υποστηρίζοντας ότι η Ανάσταση υπήρξε επινόηση των Μαθητών του Χριστού, προς αναστήλωση του καταρρεύσαντος οικοδομήματος των ελπίδων των. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, όταν οι άγιοι Απόστολοι είδαν τον Διδάσκαλο τους, στον οποίο είχαν πιστεύσει επί ολόκληρη τριετία, να πεθαίνει ατιμωτικά επί του Σταυρού, συνέλαβαν το σχέδιο να παραπλανήσουν τον κόσμο. Προς τούτο, έκλεψαν οι ίδιοι το νεκρό σώμα του Κυρίου από τον τάφο, το έθαψαν σε κρυφό μέρος και διέδωσαν ότι ανέστη.

3.Υπάρχουν αντιφάσεις στη θεωρία αυτή;

    Πλείστες όσες. Ιδού μερικές: Πώς μπορεί να ταιριάσει στον έντιμο χαρακτήρα των Μαθητών του Χριστού η σύλληψη και εκτέλεση ενός τόσο απεχθούς σχεδίου εξαπάτησης όλου του κόσμου; Διερωτάται κανείς γιατί να πουν ένα τέτοιο ψέμα οι απλοϊκοί Απόστολοι. Αυτό το ψέμα ,στη συνέχεια τους κόστισε ταλαιπωρίες, διωγμούς , φυλακίσεις, ξυλοδαρμούς και, τέλος, τον θάνατο. Ποιος απατεών προτιμά να θανατωθεί, παρά να ομολογήσει την απάτην του; Και δεν ευρέθη ούτε ένας να διαχωρίσει τη θέση του και να καταδώσει και όλους τους άλλους; Εξάλλου, εάν εξηπατήθησαν, θα έπρεπε να καταγγείλουν τον Κύριον ως απατεώνα, ο οποίος τους είχε υποσχεθεί τη βασιλεία Του χωρίς μέχρις εκείνης της ώρας να μπορεί να τους την χαρίσει.

4.Μπορεί να έκλεψαν το σώμα του Χριστού οι Απόστολοι;

 Οι Απόστολοι, σύμφωνα με τα Ευαγγέλια, έχουν, μετά την καταδίκη και θανάτωση του Ιησού, καταληφθεί από πανικό. Τον εγκαταλείπουν και κλείνονται στο υπερώον <<δια τον φόβο των Ιουδαίων>>. Πού βρήκαν αιφνιδίως την τόλμη να πάνε στον τάφο, να αψηφήσουν τη ρωμαϊκή φρουρά και να διαπράξουν κλοπή, παραβιάζοντες τις σφραγίδες; Και εάν εκλάπη το σώμα του Ιησού, τότε γιατί δεν ετιμωρήθη η φρουρά; Και πώς εξηγείται η ψυχολογική μεταστροφή των Μαθητών, που από δειλοί και τρομοκρατημένοι, μεταβάλλονται σε σθεναρούς και θαρραλέους κήρυκες της Αναστάσεως; Προηγουμένως δίδουν την εικόνα εμπόρου τοποθετήσαντος τα κεφάλαιά του σε πτωχεύσασα εταιρίαν. Τώρα αψηφούν τις απειλές των Φαρισαίων και γίνονται ήρωες. Τι εμεσολάβησε; Ασφαλώς όχι το δήθεν ψέμα περί της Αναστάσεως. Ο Baur, αρνητής και αυτός, δήλωσε: <<Δια την πίστιν των Μαθητών η Ανάσταση του Ιησού Χριστού ήτο αλήθεια βέβαία και αδιάσειστος>>. Κατά τον ιερό Χρυσόστομο: <<Πόθεν αυτοίς (τοις Μαθηταίς) επήλθε προσδικήσαι της οικουμένης περιγενεσθαι, ει μη ειδον τον Χριστον αναστάντα>>(ΕΠΕ τ.18,σελ129 και εξής).Τη θεωρία της κλοπής απέρριψαν ως ανόητον οι πλείστοι των άλλων αρνητών, όπως οι Schmiedel, Meyer, Strauss, Devivier κ.α.



ΠΗΓΗ: <<ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ ΧΡΙΣΤΟΥ ΘΕΑΣΑΜΕΝΟΙ>>

Easter orthodox song_Hristos voskrese

Κατηχητικός Λόγος Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

ἴ τις εὐσεβής καί φιλόθεος, ἀπολαυέτω τῆς καλῆς ταύτης καί λαμπρᾶς πανηγύρεως.

Εἴ τις εὐγνώμων, εἰσελθέτω χαίρων εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου αὐτοῦ.

Εἴ τις ἔκαμε νηστεύων, ἀπολαυέτω νῦν τό δηνάριον.

Εἴ τις ἀπό τῆς πρώτης ὥρας εἰργάσατο, δεχέσθω σήμερον τό δίκαιον ὄφλημα.

Εἴ τις μετά τήν τρίτην ἦλθεν, εὐχαρίστως ἑορτασάτω.

Εἴ τις μετά τήν ἕκτην ἔφθασε, μηδέν ἀμφιβαλλέτω˙ καί γάρ οὐδέν ζημειοῦται.

Εἴ τις ὑστέρησεν εἰς τήν ἐνάτην, προσελθέτω, μηδέν ἐνδοιάζων.

Εἴ τις εἰς μόνην ἔφθασε τήν ἐνδεκάτην, μή φοβηθῆ τήν βραδύτητα˙ φιλότιμος γάρ ὤν ὁ Δεσπότης, δέχεται τόν ἔσχατον καθάπερ καί τόν πρῶτον˙ ἀναπαύει τόν τῆς ἐνδεκάτης, ὡς τόν ἐργασάμενον ἀπό τῆς πρώτης˙ καί τόν ὕστερον ἐλεεῖ καί τόν πρῶτον θεραπεύει˙κακείνω δίδωσι καί τούτω χαρίζεται˙ καί τά ἔργα δέχεται καί τήν γνώμην ἀσπάζεται˙ καί τήν πρᾶξιν τιμᾶ καί τήν πρόθεσιν ἐπαινεῖ. Οὐκοῦν εἰσέλθετε πάντες εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου ὑμῶν˙ καί πρῶτοι καί δεύτεροι τόν μισθόν ἀπολαύετε. Πλούσιοι καί πένητες μετ’ ἀλλήλων χορεύσατε˙ ἐγκρατεῖς καί ράθυμοι τήν ἡμέραν τιμήσατε˙ νηστεύσαντες καί μή νηστεύσαντες, εὐφράνθητε σήμερον. Ἡ τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες. Ὁ μόσχος πολύς, μηδείς ἐξέλθη πεινῶν. Πάντες ἀπολαύσατε τοῦ συμποσίου τῆς πίστεως˙ πάντες ἀπολαύσατε τοῦ πλούτου τῆς χρηστότητος. Μηδείς θρηνείτω πενίαν˙ ἐφάνη γάρ ἡ κοινή Βασιλεία. Μηδείς ὀδυρέσθω πταίσματα˙ συγνώμη γάρ ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλε. Μηδείς φοβείσθω θάνατον˙ ἠλευθέρωσε γάρ ἡμᾶς ὁ τοῦ Σωτῆρος θάνατος. Ἔσβεσεν αὐτόν, ὑπ’ αὐτοῦ κατεχόμενος. Ἐσκύλευσε τόν ἅδην ὁ κατελθών εἰς τόν ἅδην. Ἐπίκρανεν αὐτόν, γευσάμενον τῆς σαρκός αὐτοῦ. Καί τοῦτο προλαβών Ἠσαϊας ἐβόησεν˙ ὁ ἅδης φησίν, ἐπικράνθη, συναντήσας σοι κάτω.

Ἐπικράνθη˙ καί γάρ κατηργήθη.

Ἐπικράνθη˙ καί γάρ ἐνεπαίχθη.

Ἐπικράνθη˙ καί γάρ ἐνεκρώθη.

Ἐπικράνθη˙ καί γάρ καθηρέθη.

Ἐπικράνθη˙ καί γάρ ἐδεσμεύθη.

Ἔλαβε σῶμα καί Θεῶ περιέτυχεν.

Ἔλαβε γῆν καί συνήντησεν οὐρανῶ.

Ἔλαβεν ὅπερ ἔβλεπε καί πέπτωκεν ὅθεν οὐκ ἔβλεπε.

Ποῦ σου, θάνατε, τό κέντρον;

Ποῦ σου, ἅδη, τό νῖκος;

Ἀνέστη Χριστός καί σύ καταβέβλησαι.

Ἀνέστη Χριστός καί πεπτώκασι δαίμονες.

Ἀνέστη Χριστός καί χαίρουσιν ἄγγελοι.

Ἀνέστη Χριστός, καί ζωή πολιτεύεται.

Ἀνέστη Χριστός καί νεκρός οὐδείς ἐπί μνήματος.

Χριστός γάρ ἐγερθείς ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχή τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο.

Αὐτῶ ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ἑρμηνευτική ἀπόδοση

ποιος εἶναι εὐσεβής καί φιλόθεος, ἄς ἀπολαύσει τήν ὡραία καί λαμπρή αὐτή ἑορτή.

Ὅποιος δοῦλος ἔχει διαθέσεις ἀγαθές, ἄς εἰσέλθει στή χαρά, γεμᾶτος μέ εὐφροσύνη πού χαρίζει ὁ ἀναστημένος Κύριός του.

Ὅποιος καταπονήθηκε μέ τή νηστεία, ἄς ἀπολαύσει τώρα τήν ἀμοιβή του.

Ὅποιος ἀπό τήν ἕκτη ὥρα ὑπηρέτησε τόν Κύριο, ἄς πάρει σήμερα τήν ἀμοιβή πού δικαιοῦται.

Ὅποιος προσῆλθε στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας μετά τήν ἐνάτη, ἄς πάρει κι αὐτός πρόθυμα μέρος στήν Ἀναστάσιμη γιορτή.

Ὅποιος προσῆλθε μετά τήν δωδεκάτην, ἄς μήν ἔχει καμμιά ἀμφιβολία˙ καθόλου δέν θά τιμωρηθεῖ.

Ὅποιος καθυστέρησε κι ἦ ρθε μετά τήν τρίτην, ἄς πλησιάσει τόν Κύριο χωρίς κανένα δισταγμό καί φόβο.

Ὅποιος προσῆλθε κατά τήν πέμπτην ὥραν, ἄς μήν ἔχει κανένα φόβο, ὅτι τάχα, ἐπειδή ἔχει φτάσει καθυστερημένος, δέν θά τόν δεχθεῖ ὁ Θεός. Γιατί ὁ Κύριος δίνει πλουσιοπάροχα τίς δωρεές Του. Γι’ αὐτό δέχεται καί τόν τελευταῖο, μέ τήν ἴδια προθυμία πού εἶχε δεχτεῖ καί τόν πρῶτο. Χαρίζει ἀνάπαυση καί εἰρήνη σ’ ἐκεῖνον πού ἔφτασε ἀργά, ὅπως ἀκριβῶς κάνει καί μέ τόν πρῶτο. Ἐλεεῖ κι ἐκεῖνον πού ἔφτασε τελευταῖος, ἀλλά περιποιεῖται κι ἐκεῖνον πού πρῶτος ἦρθε. Καί στόν ἕναν δίνει καί στόν ἄλλο προσφέρει. Καί τά ἔργα τῆς ἀρετῆς δέχεται, ἀλλά καί τήν ἁπλή διάθεση ἀναγνωρίζει. Καί τήν πράξη τήν ἀγαθή τιμᾶ , ἀλλά καί τήν ἁπλήν πρόθεση ἐπαινεῖ.

Εἰσέλθετε λοιπόν ὅλοι στή χαρά τοῦ Κυρίου σας. Καί ἐκεῖνοι πού πρῶτοι φτάσατε κι ὅσοι ἤρθατε δεύτεροι, λάβετε τόν μισθόν σας. Πλούσιοι καί φτωχοί πανηγυρίστε. Ὅσοι ἐγκρατευτήκατε, ἀλλά κι ἐκεῖνοι πού ἔχετε βραδυπορήσει στήν ἐργασία τῶν ἐντολῶν τιμῆστε τήν σημερινή ἡμέρα.Ὅσοι νηστέψατε καί ἐκεῖνοι πού δέν νηστέψατε, εὐφρανθεῖτε σήμερα.Ἡ (Ἁγία Τράπεζα) εἶναι γεμάτη, ἀπολαύστε την ὅλοι. Ὁ Μόσχος εἶναι ἄφθονος καί ἀνεξάντλητος. Δέν ἐπιτρέπεται λοιπόν νά φύγει κάποιος πεινασμένος. Ὅλοι ἀπολαύστε τό Συμπόσιο πού παρατίθεται γιά τούς πιστούς. Ὅλοι ἀπολαύστε τά θεῖα δῶρα πού προσφέρει ἡ Θεία ἀγαθοσύνη. Κανένας πιά νά μή θρηνεῖ τή φτώχεια του, γιατί τώρα ἔγινε φανερή ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἐκείνη πού προσφέρεται σ’ ὅλους ἐξίσου. Κανένας νά μήν κλαίει πιά τά πταίσματά του, γιατί συγχώρεσή μας εἶναι ὁ Ἀναστημένος. Κανένας ἄς μή φοβᾶται πιά τό θάνατο, γιατί ὁ θάνατος τοῦ Σωτήρα μας μᾶς ἐλευθέρωσε ἀπό τό θάνατο καί τή φθορά.

Γιατί ἄν κι ὁ Σωτήρας μας κρατήθηκε ἀπό τό θάνατο, τελικά τόν ἐξαφάνισε. Ὁ Κύριός μας πού κατέβηκε στόν ἅδη ἅρπαξε κι ἀνέσυρε μαζί Του ὅσους κρατοῦσε ὁ ἅδης. Ὁ Κύριος πίκρανε τόν ἅδη, ὅταν ἐκεῖνος ὁ παμφάγος Τόν κατάπιε. Κι αὐτό ἦταν πού προβλέποντας το παλιά ὁ προφήτης Ἠσαϊας εἶχε βροντοφωνήσει: Χριστέ μου, ὅταν ὁ ἅδης ἐκεῖ κάτω στό σκοτάδι σέ συνάντησε, πικράνθηκε. Καί πολύ σωστά πικράνθηκε, γιατί ἀπό τότε καταργήθηκε.

Πικράνθηκε γιατί ξεγελάστηκε. Πικράνθηκε γιατί θανατώθηκε.

Πικράνθηκε γιατί ἔχασε πιά τήν ἐξουσία του.

Πικράνθηκε γιατί ὁ ἴδιος τώρα ὑποδουλώθηκε. Ἐκεῖνος, καθώς νόμιζε, εἶχε λάβει σῶμα θνητό καί βρέθηκε ἀπρόσμενα μπροστά σέ Θεό. Ἐκεῖνος εἶχε πάρει χῶμα ἀπό τή γῆ καί συνάντησε Θεό, πού εἶχε κατεβεῖ ἀπό τόν οὐρανό. Ἐκεῖνος εἶχε πάρει ἕνα σῶμα ὁρατό καί καταισχύνθηκε ἀπό τόν Ἀόρατο.

Ποῦ εἶναι λοιπόν ἅδη ἡ νίκη σου;

Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός καί ἔχεις πιά ὁριστικά κατανικηθεῖ.

Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός καί οἱ δαίμονες ἔχουν στά βάραθρα τῆς ἀπώλειας γκρεμιστεῖ.

Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός καί χαίρουν οἱ Ἄγγελοι.

Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός καί ἡ ζωή παντοῦ βασιλεύει.

Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός καί δέν θά μείνει πιά κανένας νεκρός στό μνῆμα. Γιατί μέ τήν Ἀνάστασή Του ὁ Χριστός ἔγινε ἡ ἀρχή τῆς ἀναστάσεως ὅλων ὅσων ἔχουν κοιμηθεῖ. Σ’ Αὐτόν ἀνήκει ἡ δόξα καί ἡ ἐξουσία στούς ἀπέραντους αἰῶνες. Ἀμήν.

[ Ι.Μ.Καισαριανής,Βύρωνα και Υμηττού ]

Ἐγκύκλιος Ἁγίου Πάσχα 2012

 

† Μ Α Κ Α Ρ Ι Ο Σ

ΧΑΡΙΤΙ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΗΣ ΚΑΙ ΑΡΚΑΔΙΑΣ

 

Πρός

Τόν Ἱερό Κλῆρο, τίς Μοναστικές Ἀδελφότητες καί τόν εὐσεβῆ Λαό τῆς καθ᾽ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γορτύνης καί Ἀρκαδίας

Ἐγκύκλιος Ἁγίου Πάσχα 2012

Ἀγαπητοί μου,

Ἀρκετοί σοφολόγοι καί τεχνολόγοι μελετοῦν τίς συμβολοποιήσεις ἀναστάσεων ἀρχαίων πολιτισμῶν. Ἡ διαλεκτική ἀντιπαράθεση εἰδικῶν, πιστευόντων στό Θεό ἤ μή, ἐπεκτάθηκε καί στό σύχρονο πεδίο τοῦ διαδυκτιακοῦ ἀνταγωνισμοῦ. Μιά σειρά ἀποκλειστικοτήτων ἀποθηκεύεται ἀσταμάτητα στό στερέωμα τῆς δίψας τῆς μοναδικότητας, πού ἀναζητοῦν τήν πρόσκαιρη τέρψη μιᾶς νοησιαρχικῆς αὐτοδικαίωσης. Ἀρκεῖ ὅμως ἡ ἀποδεικτική θέση τῆς μιᾶς ἤ τῆς ἄλλης ἄποψης, σέ ἕνα νέο θρηνοῦντα κόσμο πού ψάχνει ὑπό βιωματικές προϋποθέσεις τόν Θεό;

Ὁ Ἀναστάς Ἰησοῦς καταπάτησε τόν θάνατο, μετέβαλε τόν θρῆνο τῶν Μυροφόρων γυναικῶν καί ἐνῶ οἱ Μαθητές Του τόν ἔβλεπαν, τελικά ἐκεῖνο πού τούς βεβαιώνει, εἶναι τό ἐσωτερικό βίωμα, ὅπου διά τῆς χάριτος διανοίχθηκαν οἱ ὀφθαλμοί τους καί γεύτηκαν τό ὡράϊσμα τῆς δόξας Του. Οἱ θεοφόροι Πατέρες συνέχισαν στόν ἴδιο δρόμο τῆς ἐσωτέρας ἐμπειρίας, μή ἔχοντες ἀνάγκη ἀπολογητισμῶν καί οἱ ὁποῖοι φυσικά δέν ἔγραψαν γιά νά γίνουν καταξιωμένοι συγγραφεῖς.

Τό Φῶς τῆς Θεότητος τοῦ Κυρίου δέν εἶναι ὅπως μαρτυρεῖ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: «ὑπόκριση Θεότητος, ἀλλά Φῶς Θεότητος» καί ὄχι «φάντασμα ὑποκρίσεως». Γιά τοῦτο, τό ζῶ τήν Ἀνάσταση σημαίνει γιά τήν ὀρθόδοξη πνευματικότητα, καθορῶ, ὅπως γράφει ὁ Ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος: «…κατ᾽ αἴσθηση καί ὑπέρ αἴσθηση τό φῶς τό ἀπρόσιτο, τό ἀπόρρητο, τό ἄϋλο, τό ἄκτιστο, τό θεοποιό». Ὁ δέ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός λέει: «Δέν ἔλαβε ὁ Κύριος ἐπίκτητο τό ὡράϊσμα τῆς Θείας Δόξας, ὅπως ὁ Μωϋσῆς, ἀλλά ἀπό ἔμφυτη Θεία Δόξα καί λαμπρότητα».

Γιά τήν Ὀρθόδοξη πίστη, ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί τό ἀνέσπερο Φῶς Του, ἀποτελοῦν βιωμένα γεγονότα καί ὄχι μόνο σύμβολα τετραγωνισμένης λογικῆς, ντυμένα μέ μεταφυσικό μανδύα. Μάλιστα ἡ ὀρθόδοξη λατρεία δέν τελεταρχεῖ, ἀλλά λειτουργεῖ διαχρονικά τό βιούμενο μυστήριο, κυρίως κατά τίς Κυριακές, οἱ ὁποῖες εἶναι ἀναστάσιμες καί κατ᾽ ἐπέκταση τροφοδοτεῖ τόν πολιτισμό καί τήν ἠθική τῶν ἠθῶν. Γι᾽ αὐτό ἡ λατρεία μας δέν ἐμπεριέχει θρησκευτικές τελετές, μαγικές πράξεις, ἀλλά ἱερά μυστήρια καί προσευχές.

Συμβαίνει ὅμως σήμερα αὐτό; Εἶναι προσανατολισμένο τό ἐκκλησιαστικό γεγονός στόν ἀναστάσιμο χαρακτῆρα τῶν Κυριακῶν; Γιά νά ἀνταποκριθεῖ πρέπει πρότιστα νά δροσίσει τήν ὑπαρξιακή ἀγωνία ἰδιαιτέρως τῶν νέων ἀνθρώπων πού μεγαλώνουν μέσα σέ ἕνα ἐντελῶς ἀφηρημένο περιβάλλον. Τό παρελθόν εἶναι  βάση, πάνω στήν ὁποία ἡ ὀρθόδοξη πατερική ἀνθρωπολογία, καλεῖται νά ἀπαντήσει στό αἴτημα τόσων νέων ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι ἀναζητοῦν.

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἑορτάζουσα τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ξεπερνᾶ τόν κοσμολογικό κυκεώνα τῶν ἰδεῶν, ὑπάρχει μέ τό βίωμα τό ὁποῖο δέν ἔχει σκοπό νά πείσει, μά νά ἀναστήσει συνειδήσεις. Εἶναι ὑπόθεση εἰλικρινείας καί γεγονός χωρίς τό ρεαλισμό ἀποδείξεων.

Ἔτσι ἀκόμα καί σέ καιρούς κρίσης, δέν λυγίζουμε, «ἰδού γάρ ἦλθε διά τοῦ Σταυροῦ χαρά ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ». Βοηθούμαστε ἀπό τήν κρίση γιά νά ξαναβροῦμε διά τοῦ Σταυροῦ τήν ἐμπειρία τῆς Ἀνάστασης, νά ἀποτινάξουμε κάθε ξερό τύπο ἀνούσιας ἐπανάληψης ἤ μονόπλευρης τροφοδοσίας ἀπό τή λογική τῶν καταμετρήσεων ἄψυχων ἀριθμῶν.

Καλούμαστε, ἐμεῖς οἱ χριστιανοί, νά ἐκκλησιάσουμε ἀκόμα καί τήν πλέον πνευματική φαντασμαγορία στό ὑπερῶο τῆς Ἐκκλησίας, ἔτσι ὥστε πιθανή ἀποστασία ἀρετῆς, ἀπό θάνατος νά γίνει ὑπακοή ζωῆς καί χαρμοσύνη ἀνάστασης. «Ἡ ἁγιότητα, ὅπως γράφει ἕνας θεολόγος, δέν χαρακτηρίζει μιά κάστα θρησκευομένων, δέν ὀνοματίζει μιά μερίδα ἐναρέτων, πού ἀντιμάχονται τούς λοιπούς τῶν ἀνθρώπων, πού μάχονται τούς πόνους τῆς Ἱστορίας, ἀλλά τόν καινόν ἄνθρωπο, μέ ἄλφα γιῶτα ἡ λέξη καινόν, πού βαπτίζει αὐτούς τούς πόνους στή ζωή τῆς Ἀναστάσεως.»

Ἀδελφοί καί τέκνα, ἡ Ἁγία Γραφή ἀναφέρει: «Παρατηρήσατε στίς ἀρχαῖες γενεές καί δεῖτε, ποιός ἐπιστεύθηκε τόν Κύριο καί ντροπιάστηκε; Ἥ ποιός ἔμεινε ἀκλόνητος στή πίστη πρός αὐτόν καί ἐγκατελείφθηκε; Ἥ ποιός παρεκάλεσε τόν Κύριο καί ὁ Κύριος τόν ὑπερεῖδε;» (Σοφ. Σειράχ 2,10)

Παρακαλοῦμε μήν ἀπελπίζεστε, ἔχετε πίστη, πάνω ἀπό ὅλα εἶναι ὁ Πανάγαθος Θεός τῶν Ἁγίων Πατέρων μας, ἡ καταφυγή καί σωτηρία μας. Μήν ἀκοῦτε προπαντός τούς ψευδομεσσιανισμούς καί τίς αἱρέσεις, ὁπαδοί τῶν ὁποίων ἐσχάτως κτυποῦν ἐπίμονα τίς πόρτες σας. Κρατεῖστε τήν ὀρθόδοξη πίστη. Μήν ἀκοῦτε τίς προφητολογίες καί τούς ψευδοζηλωτισμούς τῶν καιρῶν. Τά ἔσχατα, τό τέλος τῆς ἱστορίας καί τοῦ κόσμου, εἶναι στά χέρια τοῦ Θεοῦ. Ὅπως λέει ἡ Καινή Διαθήκη: «Καθετί πού ἔχει γεννηθεῖ ἀπό τό Θεό νικᾶ τόν κόσμο. Καί αὐτή εἶναι ἡ νίκη πού νίκησε τόν κόσμο, ἡ πίστη μας.»(Ἐπ. Ἰωάννου Α΄ 5,4)

Χριστός Ἀνέστη! Μέ ἄπειρες ἀναστάσιμες πατρικές εὐχές

† Ὁ Γορτύνης καί Ἀρκαδίας Μακάριος

Ἅγιον Πάσχα

ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ

Αποστολικό Ανάγνωσμα

Πραξ. Απ. Α΄, 1-8

Δεν υπάρχει για τον άνθρωπο μεγαλύτερη χαρά και εορτή από το γεγονός της ενδόξου Αναστάσεως του Κυρίου και Θεού μας Ιησού Χριστού.

Φως και χαρά και ελπίδα γεμίζει τις υπάρξεις μας, διότι με την ένδοξη Ανάστασή Του ο Κύριος, νίκησε τον φοβερό εχθρό μας, τον θάνατο, και μας χάρισε αιώνια ζωή και αφθαρσία.

Έχει λεχθεί από τους αγίους μας, και φυσικά είναι αλήθεια, ότι η χριστιανική μας πίστη, στηρίζεται επάνω σε έναν κενό τάφο, σε ένα άδειο μνημείο.

Και αυτήν ακριβώς την πραγματικότητα πιστοποιεί στον «Κράτιστον Θεόφιλον» ο ιερός Ευαγγελιστής Λουκάς, γράφοντάς του τώρα, μετά τον «πρώτον λόγον», δηλ. το Ιερό του Ευαγγέλιο, το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων.

Είναι καταπληκτικό το Βιβλικό αυτό κείμενο, για αυτό ας το δούμε και στη μετάφρασή του: «Στο πρώτο μου βιβλίο, Θεόφιλε, διηγήθηκα όλα όσα ο Ιησούς έκανε και δίδαξε, από την αρχή έως την ημέρα που αναλήφθηκε, αφού πρώτα έδωσε εντολές με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, στους Αποστόλους που είχε διαλέξει ο ίδιος. Μετά το θάνατό Του, παρουσιάστηκε σ’ αυτούς ζωντανός, με πολλές αποδείξεις, και για σαράντα ημέρες τους εμφανιζόταν και τους μιλούσε σχετικά με τη Βασιλεία του Θεού. Ενόσω ήταν μαζί τους και έτρωγε, τους παρήγγελλε:«Μην απομακρυνθείτε από τα Ιεροσόλυμα, αλλά να περιμένετε από τον Πατέρα την εκπλήρωση της υποσχέσεως για την οποία σας μίλησα. Ότι, δηλ., ενώ ο Ιωάννης βάφτιζε με νερό, εσείς θα βαπτισθείτε σε λίγες μέρες με το Άγιο Πνεύμα». Οι μαθητές, λοιπόν, συγκεντρώθηκαν μια μέρα, και τον ρώτησαν: «Κύριε, έφτασε άραγε η ώρα να αποκαταστήσεις τη βασιλεία στον Ισραήλ;» Κι αυτός τους απάντησε: «Εσείς, δεν μπορείτε να γνωρίζετε τον ακριβή χρόνο. Αυτόν τον κρατάει ο Πατέρας στην αποκλειστική του εξουσία. Θα λάβετε όμως δύναμη όταν θα έλθει το Άγιο Πνεύμα σε εσάς, και θα γίνετε μάρτυρες δικοί Μου, στην Ιερουσαλήμ, σε όλη την Ιουδαία και στη Σαμάρεια και ως τα πέρατα της γης».

• Οι Άγιοι Απόστολοι, ως αυτόπτες μάρτυρες, κήρυξαν στα πέρατα της γνωστής τότε οικουμένης, το μέγιστο αυτό θαύμα, χωρίς να υπολογίζουν ούτε κόπους, ούτε κινδύνους, ούτε απειλές. Και τελικώς υπέγραψαν το ζωντανό κήρυγμα της Αναστάσεως του Κυρίου μας με το ίδιο τους το αίμα.

Και οπωσδήποτε, αδελφοί μου, το κεντρικό μήνυμα της πίστεώς μας, το ουσιαστικό μήνυμα του χριστιανικού μας κηρύγματος είναι ότι ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς Χριστός, δια του Σταυρικού Του θανάτου και της ενδόξου Αναστάσεώς Του, συνέτριψε τον διάβολο, καταπάτησε τον θάνατο και χάρισε στους πιστούς τη νίκη της ζωής, της αιώνιας ζωής.

Τούτο δε είναι που δεν μπορεί να το χωνέψει ο διάβολος, γι’ αυτό και τα άθλια και ταλαίπωρα όργανά του λυσσούν έναντι του θαυμαστού αυτού γεγονότος.

Το βλέπουμε τούτο κάθε χρόνο, κυρίως αυτές τις ευλογημένες ημέρες. Βλέπουμε τι προσπάθειες γίνονται, τόσο από τους φανερούς, όσο και από τους ύπουλους εχθρούς Του Χριστού και της Εκκλησίας μας, κυρίως μέσω των Μ. Μ. Ε., ώστε να κλονιστεί η πίστη των ανθρώπων στην Ανάσταση και στην Θεότητα του Χριστού, και γενικώτερα να κλονιστεί η εμπιστοσύνη των ανθρώπων στην Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία και αποτελεί το Σώμα του Θεανθρώπου Κυρίου μας.

Το ότι βέβαια όλες αυτές οι προσπάθειες της πολεμικής, γυρίζουν επάνω στις ανόητες κεφαλές όσων απεργάζονται τον διωγμό Του Χριστού, τούτο όλοι το βλέπουμε και το διαπιστώνουμε, και δεν χρειάζεται να επιμείνουμε άλλο επάνω στην αλήθεια αυτή. Είναι αυτή η πραγματικότητα δεδομένη. Ο Χριστός «εξήλθε νικών, και ίνα νικήση».

Θα παραμείνουμε όμως σε μια άλλη αλήθεια.

• Στην εντολή του Αναστάντος Κυρίου «έσεσθέ μοι μάρτυρες». Θα γίνετε δηλ. μάρτυρες του βίου και της διδασκαλίας Μου στην Ιερουσαλήμ, και την Ιουδαία, και την Σαμάρεια και έως τα άκρα της γης.

Και οι Απόστολοι, πράγματι, μετά την Πεντηκοστή έγιναν μάρτυρες του Κυρίου «έως εσχάτου της γης».

Αλλά αυτό που ζήτησε ο Κύριος από τους Αποστόλους του, το ζητά αναλόγως των δυνάμεών του, από κάθε συνειδητό Χριστιανό.

Ζητά δηλ. να δίνουμε την ωραία και αγία ομολογία για τον Χριστό και την Εκκλησία Του. Όπως οι Απόστολοι έγιναν παγκόσμιοι φωτεινοί δείκτες, έτσι και εμείς, αναλόγως την ιδιοσυγκρασία, την χάρη και την αρετή, πρέπει να είμαστε τα φωτεινά αντίγραφα της ζωής του Χριστού και να ελκύουμε τους ανθρώπους στη ζωή της Εκκλησίας μας. Στο ήθος και στο δόγμα της Αγίας μας Ορθοδοξίας. Ταυτοχρόνως δε και να ελέγχουμε τις διεστραμμένες, κακόδοξες και οικουμενιστικές διδασκαλίες που κυκλοφορούν ανάμεσά μας και διεκδικούν περγαμηνές «αγάπης» και «αυθεντικότητας» με «νομοκανονική» μάλιστα κατοχύρωση (φρικτό δηλαδή και να το σκέπτεται κανείς).

Να δώσει λοιπόν, αδελφοί μου, ο Νικητής του θανάτου, ώστε να νικήσουμε κι εμείς την δειλία, τους παράλογους φόβους και τις «νοθευμένες υπακοές», ώστε να ορθοτομούμε και να κηρύττουμε λόγω και έργω την μοναδικότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, που Κεφαλή της έχει τον Αναστάντα Κύριο ημών Ιησούν Χριστόν.

Αμήν.

π. Ιωήλ

Κόνιτσα

ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΟ ΤΑΦΟ 2011

Πάρτε τηλέφωνο στο ΣΚΑΪ και ευχηθείτε τους "ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ". Μπορεί να μην το έχουν μάθει...

Πάρτε τηλέφωνο στο ΣΚΑΪ και ευχηθείτε τους "ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ". Μπορεί να μην το έχουν μάθει...

Ανακοίνωση της Ενωμένης Ρωμιοσύνης: ΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΣΚΑΙ ΚΑΙ ΤΟ «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ»

Ἀνάμεσα στὰ διάφορα ἔθιμα τοῦ τόπου μας γιὰ τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα, τὸ κανάλι Σκάι κάνει τὴν προσπάθειά του νὰ ἐντάξει καὶ τὴν ἀπὸ μέρους του προβολὴ ντοκιμαντὲρ ποὺ ἀμφισβητοῦν τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι λοιπόν, τηρώντας τὰ καθιερωμένα, γιὰ τρίτη συνεχόμενη χρονιὰ καὶ μάλιστα ὅλως τυχαίως τὴν ἴδια μέρα, Μεγάλη Παρασκευὴ βράδυ, προγραμμάτισε τὴν προβολὴ τοῦ ντοκιμαντὲρ μὲ τίτλο, «Ὁ Τάφος τοῦ Ἰησοῦ». Τὸ ἴδιο τὸ κανάλι ἀναφέρει στὸ πρόγραμμά του γιὰ τὴν παρουσίαση τῆς συγκεκριμένης ἐκπομπῆς τὰ ἀκόλουθα: «Ὁ πρόσφατα εὑρεθεῖς ἑβραϊκὸς τάφος στὰ Ἱεροσόλυμα ἔφερε στὴν ἐπιφάνεια κουτιὰ ποὺ περιεῖχαν ὀστά μὲ ἀρχικὰ ὀνόματα «Ἰησοῦς, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσήφ», «Μαρία», «Ἰούδας, υἱὸς τοῦ Ἰησοῦ». Ἀμέσως κυκλοφόρησε παγκοσμίως ἡ εἴδηση πὼς βρέθηκε ὁ οἰκογενειακὸς τάφος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ! Ἡ εἴδηση, ὅμως, πὼς βρέθηκε ὁ οἰκογενειακὸς τάφος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἔρχεται ἀντίθετη μὲ τὸ δόγμα τοῦ Χριστιανισμοῦ περὶ «ἀναστάσεως τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἄνοδό του στὸν Παράδεισο». Μέσα ἀπὸ προσεχτικὴ καὶ διεξοδικὴ ἔρευνα, οἱ εἰδικοὶ ἐξηγοῦν τὰ ἀρχαιολογικά, ἱστορικὰ καὶ ἐπιστημονικὰ στοιχεῖα ποὺ βρῆκαν…».

Παρακολουθώντας το κανεὶς μαθαίνει ὅτι -σύμφωνα μὲ τοὺς Ἑβραϊκῆς κυρίως καταγωγῆς «ἐπιστήμονες» ποὺ συμμετέχουν στὸ ντοκιμαντὲρ- ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν ἦταν ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ ἕνας αἱρετικὸς Ἰουδαῖος δάσκαλος ποὺ ὄχι μόνο δὲν ἀναστήθηκε ἀλλὰ παντρεύτηκε τὴ Μαρία τὴ Μαγδαληνὴ καὶ μάλιστα ἀπέκτησε καὶ παιδί. Γιὰ τὴν «ἐπιστημοσύνη» τῆς ἐν λόγω ἐκπομπῆς καὶ τὸ αὐθαίρετο τῶν βλάσφημων ἰσχυρισμῶν της δὲ χρειάζεται ἐδῶ νὰ ποῦμε κάτι. Ἤδη ἀπὸ τὰ προηγούμενα χρόνια προβολῆς της γράφτηκαν πολλὰ ἄρθρα ἀπὸ ἐξαιρετικοὺς ἐπιστήμονες καὶ εἰδικοὺς  ποὺ κατέδειξαν τὸ πραγματικὰ γελοῖο τῆς ὑποτιθέμενης ἔρευνας.

Μάλιστα, σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὴν ἐφημερίδα Καθημερινή, τὸ Πάσχα τοῦ 2011, ὁ Καθηγητὴς κ. Γ. Μπαμπινιώτης, καὶ σημερινὸς ὑπουργὸς Παιδείας, εἶχε διαμαρτυρηθεῖ ἔντονα καὶ κλείνοντας τὴν ἐπιστολὴ του τόνιζε ὅτι: «Ὅποιος ἀπὸ τοὺς ὑπεύθυνους τοῦ τηλεοπτικοῦ προγράμματος τοῦ Σκάι …ἔκανε αὐτὴ τὴν ἐπιλογή, χωρὶς νὰ τὸ ἐπιδιώκει σκοπίμως, πρέπει νὰ γνωρίζει ὅτι προκάλεσε πολλοὺς τηλεθεατὲς τοῦ σταθμοῦ (ὄχι μόνο τοὺς θρησκεύοντες) καὶ ὅτι τὸ θέμα σχολιάστηκε πολύ».

Ἡ ἐκ τρίτου ἐπανάληψή τῆς ὡς ἄνω ἐκπομπῆς καθιστὰ σαφὲς ὅτι ὁ κ. Μπαμπινιώτης ἔσφαλε στὶς ἐλπίδες του περὶ τῆς τυχαίας ἐπιλογῆς τῆς ἐκπομπῆς καὶ ὅτι ἀντίθετα ὁ ὑπεύθυνος προγράμματος τοῦ Σκάι ἐπιθυμεῖ σκοπίμως νὰ προκαλέσει τοὺς τηλεθεατὲς τοῦ σταθμοῦ (ὅσοι εἶναι αὐτοὶ τέλος πάντων). Φέτος μάλιστα ἐπαύξησε τὶς προκλήσεις του καὶ μὲ μερικὰ ἀκόμη ντοκιμαντὲρ ποὺ ἐνέταξε στὸ πρόγραμμά του, τὰ ὁποία δείχνει ἐπανειλημμένα σὲ διάφορες ὧρες τῆς ἡμέρας ὥστε νὰ τὶς δοῦν ὅλες οἱ ‘τηλεοπτικὲς ἡλικίες’. Ἔτσι, τὴ Μεγάλη Τρίτη προέβαλε τὸ ντοκιμαντὲρ «Μαρία Μαγδαληνὴ», ὅπου σύμφωνα μὲ τὸ ἴδιο τὸ κανάλι καὶ ὅσα ἀναφέρει στὸ δελτίο τύπου ποὺ συνοδεύει τὴν ἐκπομπή: «Τὸ ὅραμα τῆς Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς γιὰ τὴν ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ ἀποτέλεσε τὴ σπίθα ποὺ ἄναψε τὴ φλόγα τοῦ Χριστιανισμοῦ. Χωρὶς αὐτήν, ὁ Χριστιανισμὸς μπορεῖ νὰ μὴν ὑπῆρχε κἄν. Παραδόξως, ὅμως, ἀντὶ νὰ τὴ δοξάζουν ὡς ἱδρυτὴ τῆς πίστεως, τὰ εὐαγγέλια δὲν τὴν ἀναφέρουν καθόλου!», καὶ τὴ Μεγάλη Πέμπτη προέβαλε τὸ ντοκιμαντὲρ «Ποιὸς σκότωσε τὸν Ἰησοῦ», γιὰ τὸ ὁποῖο ἡ ἴδια πηγὴ ἀναφέρει: «Ἡ Βίβλος τὸ ἀναφέρει ξεκάθαρα: οἱ Ἰσραηλίτες ἀξιωματοῦχοι ἀπαίτησαν τὴ θανάτωση τοῦ Ἰησοῦ καὶ ὁ Πόντιος Πιλάτος, ὁ Ρωμαῖος κυβερνήτης τους, τοὺς ἔκανε τὴ χάρη νὰ τὸν στείλει στὸ σταυρό. Μποροῦμε ὅμως ἀκόμη καὶ σήμερα νὰ δεχόμαστε ἄκριτα αὐτὴ τὴν ἐκδοχὴ τῆς ἱστορίας; Ἦταν πράγματι ὁ Πόντιος Πιλάτος ὁ ἀδύναμος ἄνδρας ποῦ περιγράφουν τὰ Εὐαγγέλια; Αὐτὸ τὸ συναρπαστικὸ ντοκιμαντέρ, ποὺ γυρίστηκε στὴν Ἰταλία καὶ τὸ Ἰσραήλ, ἀξιοποιεῖ τὰ πιὸ πρόσφατα ἀρχαιολογικὰ εὐρήματα γιὰ νὰ μᾶς παρουσιάσει τί πραγματικὰ συνέβη στὴν πιὸ διάσημη δίκη ὅλων τῶν ἐποχῶν. Ὅλα δείχνουν πὼς ὁ Πόντιος Πιλάτος ἦταν ἕνας σκληρὸς πολιτικὸς ποὺ δὲ δίσταζε νὰ καταφύγει στὴ βία γιὰ νὰ ἐπιτύχει τοὺς σκοπούς του».

Σύμφωνα λοιπὸν μὲ τουλάχιστον τρία ἀπὸ τὰ ντοκιμαντὲρ ποὺ ἔδειξε καὶ θὰ δείξει τὸ Σκάι κατὰ τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα ὁ Χριστὸς δὲν ἀναστήθηκε ἀλλὰ ἡ Ἀνάστασή του ἦταν ὅραμα τῆς Μαρίας Μαγδαληνῆς καὶ τὸν σκότωσε ὁ Πόντιος Πιλάτος ποὺ ἦταν ‘κάθαρμα’ καὶ δὲ φταῖνε οἱ Ἰσραηλινοὶ ἀξιωματοῦχοι. Εἶναι προφανὲς ὅτι ὁ τηλεοπτικὸς σταθμὸς Σκάι ἔχει πάρει θέση ἀμφισβήτησης ἀπέναντι στὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἔχει σκοπὸ μὲ τὰ μέσα ποὺ διαθέτει, νὰ συνεχίσει κάθε χρόνο, τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα, νὰ προσπαθεῖ νὰ προσβάλει τὸ θρησκευτικὸ συναίσθημα καὶ τὴν κατάνυξη τοῦ Γένους μας. Φυσικὰ ματαιοπονεῖ. Ἢ γιὰ νὰ τὸ ποῦμε πιὸ παραστατικά, πασχίζει σείοντας φτερὸ κοράκου νὰ μᾶς κρύψει τὸν Ἥλιο τὸν Ἀνέσπερο. Ὀφείλουμε νὰ τοῦ ἀναγνωρίσουμε ὅτι τὸ κάνει μὲ ἰδιαίτερο ζῆλο, συνέπεια καὶ προθυμία ἀλλὰ τὸ κάνει εἰς μάτην καὶ εἶναι καὶ πολὺ κωμικὸ ὡς προσπάθεια. Ὡς πρὸς τὴν ἀπαξία τῆς συγκεκριμένης ἐνέργειας τοῦ ἐν λόγω σταθμοῦ καὶ τὶς ἀληθινὲς προθέσεις του ἂς ἀσχοληθοῦν μαζί του ἄλλοι πιὸ ἁρμόδιοι ἀπὸ ἐμᾶς ποὺ τὸ ἐπιβλέπουν ἢ συνεργάζονται μαζί του.

Ἐμεῖς, ὡς Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη, θὰ θέλαμε νὰ σᾶς ζητήσουμε νὰ μὴν σκανδαλίζεσθε διαμαρτυρόμενοι καὶ ἐκνευριζόμενοι αὐτὲς τὶς Μεγάλες Ἡμέρες (γιατί ἐνδεχομένως καὶ αὐτὸς νὰ εἶναι ὁ σκοπὸς τους) ἀλλὰ ἁπλὰ νὰ ἀγνοήσετε τὸ συγκεκριμένο κανάλι. Καὶ τὴν Κυριακή τῆς Ἀναστάσεως ποὺ τὸ Σκάι συμμετέχει στὸ Πάσχα τῶν Ἑλλήνων μὲ ἑορταστικὲς ἐκπομπὲς ὅπως  τὸ «Ἐξερεύνηση στὰ Χάιλαντς τῆς Σκοτίας», τὸ «True Hollywood Story» καὶ «It’s Me or the Dog», ἂς τοὺς τηλεφωνήσουμε γιὰ νὰ τοὺς ποῦμε ἁπλὰ «Χριστὸς Ἀνέστη!». Ἂν εἶναι λάθος ὅσα μᾶς ἔχει τὸ ἴδιο τὸ κανάλι κάνει νὰ πιστεύουμε γιὰ αὐτούς, τότε σίγουρα θὰ χαροῦν οἱ ὑπεύθυνοι μαζί μας καὶ αὐτοὶ γιὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας, ἂν ὅμως ὄχι, τότε -τί νὰ κάνουμε- ἂς εἶναι ὁ χαιρετισμός μας γιὰ σαράντα ἡμέρες, ἡ ἐνόχλησή τους… 

Καλὴ Ἀνάσταση!

 Υ.Γ.

Τὰ τηλέφωνα τοῦ Τηλεοπτικοῦ Σταθμοῦ Σκάι εἶναι 210 4800170–4.

http://www.enromiosini.gr/anakoinwseis/6694-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BB%CE%B9-%CF%83%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%83-%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%B7/

Οἱ ἑπτὰ φράσεις τοῦ Χριστοῦ στὸν σταυρό.

 hristospanagia4

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος)

Θέλετε νὰ µάθετε τὴ σηµασία ἐκείνων τῶν ἑπτὰ φράσεων τὶς ὁποῖες εἶπε ὁ Κύριος πάνω στὸν σταυρό. Δὲν εἶναι σαφεῖς;

Πρώτη φράση: «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς˙ οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι»(Λούκ. 23,34). Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια ὁ Χριστὸς ἔδειξε τὸ ἔλεός του ἀπέναντι στοὺς ἐκτελεστές Του, τῶν ὁποίων ἡ µοχθηρία δὲν ὑποχώρησε οὔτε ὅταν ὑπέφερε στὸν σταυρό. Τὸ δεύτερο εἶναι ὅτι βροντοφώναξε ἀπὸ τὴν κορυφὴ τοῦ βράχου τοῦ Γολγοθᾶ µία ἀποδεδειγµένη ἀλλά ποτὲ καλὰ συνειδητοποιηµένη ἀλήθεια, δηλαδὴ ὅτι αὐτοὶ ποὺ πράττουν τὸ κακὸ ποτὲ δὲν ξέρουν τί κάνουν. Σκοτώνοντας τὸν Δίκαιο στὴν πραγµατικότητα σκοτώνουν τὸν ἑαυτό τους καὶ ταυτόχρονα δοξάζουν τὸν Δίκαιο. Καταπατώντας τὸν νόµο τοῦ Θεοῦ δὲν βλέπουν τὴ µυλόπετρα, ἡ ὁποία ἀόρατα κατεβαίνει πρὸς αὐτοὺς γιὰ νὰ τοὺς συνθλίψει. Ἐµπαίζοντας τὸν Θεὸ δὲν βλέπουν τὰ πρόσωπά τους νὰ µεταµορφώνονται σὲ θηριώδη ρύγχη. Διαποτισµένοι ἀπὸ τὸ κακὸ ποτὲ δὲν ξέρουν τί κάνουν.
Δεύτερη φράση: «Ἀµὴν λέγω σοι, σήµερον µετ’ ἐµοῦ ἔση ἐν τῷ παραδείσῳ» (Λουκ. 23,43). Αὐτὸς ὁ λόγος ἀπευθύνεται στὸν µετανιωµένο ληστὴ στὸν σταυρό. Πολὺ παρήγορος λόγος γιὰ τοὺς ἁµαρτωλούς, οἱ ὁποῖοι τουλάχιστον τὴν τελευταία στιγµὴ µετανοοῦν. Τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀπερίγραπτα µεγάλο. Ὁ Κύριος ἐκπληρώνει τὴν ἀποστολὴ Του ἀκόµα καὶ στὸν σταυρό. Ἕως τὴν τελευταία του πνοὴ ὁ Κύριος σώζει ἐκείνους ποὺ δείχνουν καὶ τὴν παραµικρὴ ἐπιθυµία νὰ σωθοῦν.

Τρίτη φράση: «Γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου» (Ἰωαν. 19,26). Ἔτσι εἶπε ὁ Κύριος στὴν Ἁγία Μητέρα Του ποὺ στεκόταν κάτω ἀπὸ τὸν σταυρὸ µὲ τὴν ψυχὴ σταυρωµένη. Καὶ στὸν ἀπόστολο Ἰωάννη λέγει: «Ἰδοὺ ἡ µήτηρ σου» (Ἰωαν. 19,27). Αὐτὸς ὁ λόγος δείχνει τὴ φροντίδα, ποὺ ὁ καθένας χρωστᾶ στοὺς γονεῖς του. Γιὰ δές, Ἐκεῖνος ποὺ ἔδωσε ἐντολὴ στοὺς ἀνθρώπους: «Τίµα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν µητέρα σου» (Ἐξ. 20,12) ἐκπληρώνει τὴν ἐντολὴ Του τὴν ὕστατη στιγµή.

Τέταρτη φράση: «Θεέ µου, Θεέ µου, ἱνατί µὲ ἐγκατέλιπες;» (Ματθ. 27,46). Αὐτὲς οἱ λέξεις δείχνουν, τόσο τὴν ἀδύναµη ἀνθρώπινη φύση, ὅσο καὶ τὴν προορατικότητα τοῦ Κυρίου. Ὁ ἄνθρωπος πάσχει, ἀλλά κάτω ἀπὸ τὸν ἀνθρώπινο πόνο ὑπάρχει ἕνα µυστήριο. Δές, µόνον αὐτὲς οἱ λέξεις µποροῦσαν νὰ διαλύσουν τὴν αἵρεση, ἡ ὁποία ἀργότερα τράνταζε τὴν ἐκκλησία καὶ ἡ ὁποία λανθασµένα κήρυττε ὅτι ἡ Θεία φύση ὑπέφερε στὸν σταυρό. Ὅµως, ἐν τῷ µεταξύ, ὁ αἰώνιος Υἱος τοῦ Θεοῦ γι’ αὐτὸ καὶ ἐνσαρκώθηκε ὡς ἄνθρωπος, γιὰ νὰ εἶναι ὡς ἄνθρωπος στὸ σῶµα καὶ τὴν ψυχή, γιὰ νὰ µπορέσει ὅταν ἔλθει ἡ στιγµὴ νὰ πάσχει γιὰ τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ πεθάνει γιὰ τοὺς ἀνθρώπους. Γιατί ἂν ἡ Θεία φύση τοῦ Χριστοῦ ἔπασχε στὸν σταυρό, θὰ
σήµαινε ὅτι ἡ Θεία φύση τοῦ Χριστοῦ θὰ πέθαινε. Καὶ αὐτὸ οὔτε κἄν ἐπιτρέπεται νὰ διανοηθοῦµε. Ἐντρυφῆστε ὅσο πιὸ πολὺ µπορεῖτε σ’ αὐτὲς τὶς µεγάλες καὶ φοβερὲς λέξεις: «Θεέ µου, Θεέ µου, ἱνατί µὲ ἐγκατέλιπες;».

Ἡ πέµπτη φράση: «Διψῶ» (Ἰωαν 19,28). Τὸ αἷµα Του ἔρρεε. Γι’ αὐτὸ καὶ διψοῦσε. Ὁ ἥλιος ἦταν κατὰ τὴ δύση του, ἤδη Τοῦ χτυποῦσε τὸ πρόσωπο καὶ µαζὶ µὲ τὰ ἄλλα βασανιστήρια καιγόταν πολύ. Φυσικὸ ἦταν νὰ διψᾶ. Ἀλλά, Κύριε, διψοῦσες ὄντως γιὰ νερὸ ἤ γιὰ ἀγάπη; Μήπως διψοῦσες ὡς ἄνθρωπος ἤ ὡς Θεός, ἤ καὶ τὸ ἕνα καὶ τὸ ἄλλο; Ἰδοὺ ὁ Ρωµαῖος λεγεωνάριος Σοῦ πρόσφερε ἕνα σπόγγο βρεγµένο στὸ ξύδι. Μιά σταγόνα ἐλέους, τὴν ὁποία δὲν αἰσθάνθηκες ἀπό τούς ἀνθρώπους γιὰ τρεῖς ὁλόκληρες ὧρες κρεµασµένος στὸν σταυρό! Αὐτὸς ὁ Ρωµαῖος στρατιώτης ἁπαλύνει κάπως τὴν ἁµαρτία τοῦ Πιλάτου -τὴν ἁµαρτία τῆς Ρωµαϊκῆς αὐτοκρατορίας- ἀπέναντί Σου, ἔστω καὶ µὲ ξύδι. Γι’ αὐτὸ θὰ ἀφανίσεις τὴ Ρωµαϊκὴ αὐτοκρατορία, ἀλλά στὴ θέση της θὰ οἰκοδοµήσεις νέα.

Ἡ ἕκτη φράση: «Πάτερ, εἰς χεῖρας σου παρατίθεµαι τὸ πνεῦµά µου» (Λουκ. 23,46). Πού σηµαίνει ὅτι ὁ Υἱός παραδίδει τὸ πνεῦµα Του στὰ χέρια τοῦ Πατρός Του. Γιὰ νὰ γίνει γνωστό, ὅτι ἀπὸ τὸν Πατέρα ἦρθε καὶ ὄχι αὐτεξουσίως, ὅπως Τὸν κατηγοροῦσαν οἱ Ἑβραῖοι. Ἀλλά ἀκόµα οἱ λέξεις αὐτὲς ἐλέχθησαν γιὰ νὰ τὶς ἀκούσουν οἱ βουδιστές, οἱ πυθαγόρειοι, οἱ ἀποκρυφιστές, καὶ ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ φιλόσοφοι, οἱ ὁποῖοι φλυαροῦσαν περὶ µετοίκισης τῆς ψυχῆς τῶν νεκρῶν ἀνθρώπων σὲ ἄλλους ἀνθρώπους, ἤ ζῶα, ἤ φυτά, ἤ ἀστέρια, ἤ µεταλλικὰ στοιχεῖα. Πετάξετε ὅλες αὐτὲς τὶς φαντασίες καὶ δεῖτε ποῦ κατευθύνεται τὸ πνεῦµα τοῦ νεκροῦ Δικαίου: «Πάτερ, εἰς χεῖράς σου παρατίθεµαι τὸ πνεῦµά µου»!

Ἡ ἕβδοµη φράση: «Τετέλεσται» (Ἰωαν.19,30). Αὐτὸ δὲν σηµαίνει ὅτι τελειώνει ἡ ζωή. Ὄχι! Ἀλλά ὅτι τελειώνει ἡ ἀποστολὴ ἡ ἐπικεντρωµένη στὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Τελείωσε, καὶ ἐπισφραγίσθηκε µὲ τὸ αἷµα καὶ τὸν ἐπίγειο θάνατο, τὸ θεῖο ἔργο τοῦ µοναδικοῦ ἀληθινοῦ Μεσσία τῶν ἀνθρώπων. Τελείωσαν τὰ βασανιστήρια, ἀλλά ἡ ζωὴ µόλις ἀρχίζει. Τελείωσε ἡ τραγωδία ἀλλά ὄχι καὶ τὸ δράµα. Στὴ σειρὰ ἕπεται, τὸ µεγαλειῶδες ἀξίωµα: νίκη πάνω στὸν θάνατο, ἀνάσταση, δόξα.

Η ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ Ο ΚΑΘΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΥΡΟΥ

Mείγμα λαδιού και 57 διαφορετικών φαρμακευτικών φυτών και αρωματικών ουσιών. 

Η παρασκευή και ο καθαγιασμός του Αγίου Μύρου, γεγονός ιδιαίτερης σημασίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία, θα πραγματοποιηθεί φέτος κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδος στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Άγιο Μύρο ονομάζεται ένα μείγμα λαδιού και 57 διαφορετικών φαρμακευτικών φυτών και αρωματικών ουσιών, το οποίο παρασκευάζεται κατ' αρχαίο προνόμιο αποκλειστικά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, κάθε δέκα περίπου χρόνια, και κατόπιν αποστέλλεται σε όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί κατά το μυστήριο του χρίσματος (μετά τη βάπτιση). Ονομάζεται και «έλαιον ευχαριστίας», «έλαιον χρίσεως», «χρίσμα ευχαριστίας», «χρίσμα επουράνιον»...
 

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος θα καθαγιάσει για δεύτερη φορά κατά την Πατριαρχία του νέα ποσότητα Αγίου Μύρου σήμερα το πρωί, Μ. Πέμπτη, παρουσία εκπροσώπων των Ορθοδόξων Εκκλησιών.

Η όλη προετοιμασία της παρασκευής του Μύρου ξεκινά την Κυριακή των Βαΐων, όταν ο Πατριάρχης με ειδική ευχή αναθέτει στον Άρχοντα Μυρεψό και στους συνεργάτες του Μυρεψούς, την ευθύνη της όλης διεργασίας.

Πρόκειται για ένα έργο πολύ υπεύθυνο, που απαιτεί ειδικές γνώσεις. Για αυτό το αξίωμα του Μυρεψού πάντα αναλαμβάνουν φαρμακοποιοί και χημικοί.

Η διαδικασία της παρασκευής και «εψήσεως», του ψησίματος δηλαδή, του Μύρου γίνεται στο ειδικά διαμορφωμένο κουβούκλιο που βρίσκεται στον περίβολο του Πατριαρχείου.

Τα υλικά με τα οποία παρασκευάζεται το Άγιο Μύρο, είναι αρωματικά φυτά, δρόγες και αιθέρια έλαια, από τα οποία το σημαντικότερο είναι το ροδέλαιο το οποίο αποστέλλεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία της Βουλγαρίας.

Τα συστατικά αυτά με διάφορες παραλλαγές και προσθήκες, εμφανίζονται σε καταλόγους από τον 8ο αιώνα μέχρι και το τέλος του 19ου αιώνα.

Ενδεικτικά αναφέρουμε το έλαιο, τον οίνο, το κιννάμωμο, την ίριδα, την μαστίχη Χίου , την αγγελική, το σάψιχο, τα μύρα, το    μυροβάλανο, τη ζινγκίβερη, την νάρδο και τα φύλλα ινδικού. Επίσης, χρησιμοποιείται και μόσχος, αιθεριούχο ζωικό έκκριμα από τον αδένα του αρσενικού μοσχαριού.

  Η «έψησις» αρχίζει τη Μ. Δευτέρα το πρωί μετά τη Θεία Λειτουργία, οπότε αγιάζονται τα βασικά συστατικά του Μύρου κατά τη διάρκεια ειδικής ακολουθίας, στην οποία προΐσταται ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Κι όπως ορίζει το τυπικό, ο Πατριάρχης ραντίζει με αγιασμένο ύδωρ τους λέβητες, τα σκεύη και τα υλικά για την παρασκευή του Αγίου Μύρου.

 Στη συνέχεια, κρατώντας αναμμένα τα δικηροτρίκηρα, ανάβει τον κάθε λέβητα (πέντε συνολικά), στους οποίους έχουν τοποθετηθεί ως καύσιμη ύλη, φθαρμένα εκκλησιαστικά έντυπα, καθώς και άχρηστα ξύλα από διάφορα μέρη του ναού (αναλόγια, στασίδια κ.α.). Κατόπιν, ο Πατριάρχης αναγινώσκει περικοπές από το ιερό Ευαγγέλιο.

Η ανάγνωση συνεχίζεται από Αρχιερείς και ιερείς οι οποίοι εναλλάσσονται σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Η διαδικασία αυτή ακολουθεί με την ίδια τυπική διάταξη την Μ. Τρίτη και την Μ. Τετάρτη, οπότε το Μύρο διαυγές πλέον, μεταγγίζεται σε μεγάλους αργυρούς αμφορείς, σε μικρά αργυρά δοχεία, καθώς και σε αλαβάστρινα, τα οποία μεταφέρονται στο Πατριαρχικό παρεκκλήσι του Αγίου Ανδρέου. Από εκεί τη Μ. Πέμπτη το πρωί με λιτανεία μεταφέρονται στον Πατριαρχικό ναό από 24 ιερείς που κρατούν τους 12 αμφορείς, από 35 περίπου Αρχιερείς που κρατούν αργυρά και αλαβάστρινα δοχεία και τον Πατριάρχη που κρατεί αργυρό δοχείο.

Στη διάρκεια της θείας Λειτουργίας που προεξάρχει ο Πατριάρχης, γίνεται ο καθαγιασμός του Μύρου που παρασκευάσθηκε. Οι αμφορείς και τα υπόλοιπα δοχεία τοποθετούνται γύρω και επάνω στην Αγία Τράπεζα.

Στο τέλος της Λειτουργίας, πάλι με πομπή, μεταφέρονται τα δοχεία στο Μυροφυλάκιο του Πατριαρχείου.

Το Άγιο Μύρο το οποίο αποστέλλεται και σε άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες, χρησιμοποιείται επίσης για το χρίσμα των προσερχομένων στην Ορθόδοξη Εκκλησία ετεροδόξων, οι οποίοι ήδη έχουν βαπτισθεί στο όνομα της Αγίας Τριάδος σύμφωνα με την τάξη του δόγματος τους καθώς και στον καθαγιασμό νέων Ιερών Ναών, κ.α...

Άγιο Μύρο παρασκευάσθηκε στο Φανάρι στη διάρκεια του 20ου αιώνος 9 φορές:

1. 1903 επί Πατριαρχίας Ιωακείμ του Γ΄

2. 1912 επί Πατριαρχίας Ιωακείμ του Γ΄

3. 1928 επί Πατριαρχίας Βασιλείου του Γ΄

4. 1939 επί Πατριαρχίας Βενιαμίν του Α΄

5. 1951 επί Πατριαρχίας Αθηναγόρου του Α΄

6. 1960 επί Πατριαρχίας Αθηναγόρου του Α΄

7. 1973 επί Πατριαρχίας Δημητρίου του Α΄

8. 1983 επί Πατριαρχίας Δημητρίου του Α΄

9. 1992 επί Πατριαρχίας Βαρθολομαίου

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr

Οι κατοχικές αρχές κατάσχεσαν Καινές Διαθήκες και προσευχητάρια

Οι Καινές Διαθήκες και τα προσευχητάρια, που προορίζονταν για τους ελληνοκύπριους μαθητές του Δημοτικού και του Γυμνασίου στο κατεχόμενο Ριζοκάρπασο, κατασχέθηκαν από τις τουρκικές αρχές.


Τα συγκεκριμένα βιβλία προσπάθησε να μεταφέρει στα κατεχόμενα σχολεία ο επίσκοπος Μεσαορίας Γρηγόριος, ως δώρα προς τα παιδιά.

Παρόλα αυτά, το λεγόμενο τελωνείο στο κατοχικό οδόφραγμα απαγόρευσε τη μεταφορά τους και κράτησε τα βιβλία.

Ο επίσκοπος μαζί με τον επαρχιακό επιθεωρητή Λάρνακας του υπουργείου Παιδείας, Μιχάλη Λοϊζίδη, και έναν εκπαιδευτικό, θέλησαν να επισκεφθούν το Ριζοκάρπασο.

Η τουρκοκυπριακή εφημερίδα «Κίπρις» υπό τον τίτλο «Και τώρα κρίση με τα βιβλία», έγραψε για αριθμό βιβλίων θρησκευτικού περιεχομένου που προορίζονταν για Ε/Κ μαθητές του Ριζοκαρπάσου, τα οποία κατασχέθηκαν.
Η «Αφρίκα» αφιέρωσε το κύριο άρθρο της στο συγκεκριμένο θέμα, με τον τίτλο «Ισλαμικός φανατισμός - Απαγόρευση του Ιησού».
Στον επίτιτλο, μάλιστα, έγραψε ότι αυτοί που ισχυρίζονται ότι στην «ΤΔΒΚ» υπάρχει ελευθερία έκφρασης των θρησκευτικών πιστεύω, απαγόρευσαν βιβλία με θρησκευτικό περιεχόμενο.

Τέλος, η εφημερίδα «Βολκάν» τιτλοφόρησε το πρωτοσέλιδο δημοσίευμα «Και πάλι οι παπάδες, και πάλι προβοκάτσια». Η εν λόγω εφημερίδα έγραψε ότι όπως πιστεύεται, τώρα η ε/κ διοίκηση, όπως αποκάλεσε την Κυπριακή Δημοκρατία, θα καταγγείλει το γεγονός στην ΕΕ.

Romfea.gr

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Μεγάλη Παρασκευή - Τα Άγια Πάθη Του Κυρίου
Την Παρασκευή, στέλνεται ο Ιησούς δέσμιος από τον Καϊάφα στον τότε ηγεμόνα της Ιουδαίας Πόντιο Πιλάτο. Αυτός, αφού Τον ανέκρινε με πολλούς τρόπους και αφού ομολόγησε δυο φορές ότι ο Ιησούς είναι αθώος, έπειτα, για να ευχαριστηθούν οι Ιουδαίοι, τον καταδικάζει σε θάνατο και αφού τον μαστίγωσε σαν δραπέτη δούλο τον Δεσπότη των όλων, Τον παρέδωσε για να σταυρωθεί. Από ’κει και πέρα ο Ιησούς, αφού παραδόθηκε στους στρατιώτες, γυμνώνεται, φοράει κόκκινη χλαμύδα, στεφανώνεται με ακάνθινο στεφάνι, κρατάει κάλαμο σα σκήπτρο, προσκυνείται χλευαστικά, φτύνεται και χτυπιέται στο πρόσωπο και στο κεφάλι. Μετά, φορώντας πάλι τα ρούχα του και βαστάζοντας το Σταυρό, πηγαίνει προς τον Γολγοθά, τον τόπο της καταδίκης και εκεί, γύρω στην Τρίτη ώρα της ημέρας, σταυρώνεται μεταξύ δυο ληστών, βλασφημείται από αυτούς που είχαν πάει στον Γολγοθά μαζί του, μυκτηρίζεται από τους αρχιερείς, ποτίζεται από τους στρατιώτες με ξύδι ανακατεμένο με χολή. Γύρω στην ενάτη ώρα, αφού βγάζει πρώτα φωνή μεγάλη, και λέει: «Τετέλεσται», εκπνέει «ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου», την ώρα κατά την οποία σφάζονταν, σύμφωνα με τον νόμο, ο πασχαλινός αμνός, ο οποίος καθιερώθηκε ως έθιμο στους Ιουδαίους, προτυπώνοντας τον Εσταυρωμένο Χριστό, πρίν από 1043 χρόνια.

Το δεσποτικό αυτό θάνατο και η άψυχη κτίση, πενθώντας, τον τρέμει και αλλοιώνεται από το φόβο αλλά ο Δημιουργός της κτίσεως ακόμα και όταν είναι νεκρός, λογχίζεται την ακήρατη πλευρά Του και ρέει απ’ αυτή αίμα και νερό. Τέλος, κατά τη δύση του ηλίου, έρχεται ο Ιωσήφ από Αριμαθείας και ο Νικόδημος μαζί με αυτόν, και οι δυο κρυφοί μαθητές του Ιησού, αποκαθηλώνουν από το Σταυρό το πανάγιο του διδασκάλου σώμα, το αρωματίζουν, το τυλίγουν με καθαρό σεντόνι και αφού το έθαψαν σε καινούργιο τάφο, κυλούν στο στόμιο του μεγάλο λίθο.

Αυτά τα φρικτά και σωτήρια πάθη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού επιτελούμε σήμερα και εις ανάμνηση αυτών παραλάβαμε από αποστολική διαταγή, τη νηστεία της Παρασκευής.

«Μνήσθητί μου Κύριε ὅταν ἔλθεις ἐν τῇ Βασιλείᾳ Σου»

Ἀναρτήθηκε  ἀπὸ hristospanagia4

Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου Το άρθρο αναφέρεται στη σταύρωση του Χριστού μαζί με τους δύο ληστές. Ο ένας από τους δύο ενώ ήταν στο Σταυρό, κορόιδευε και χλεύαζε τον Χριστό, ενώ ο άλλος του ζήτησε να τον συγχωρέσει και να τον πάρει μαζί του στον Παράδεισο. Σήμερα μάς άνοιξε τον παράδεισο που ήταν κλεισμένος πάνω από πέντε χιλιάδες χρόνια. Γιατί την ημέρα αυτή και την ώρα άνοιξε ο Θεός τις πύλες του στο ληστή και πραγματοποίησε έτσι δύο κατορθώματα, πρώτον, ότι άνοιξε τον παράδεισο και δεύτερον, το ότι έβαλε μέσα το ληστή. Σήμερα μάς ξανάδωσε την παλαιά μας πατρίδα, σήμερα μάς ξανάφερε στην πόλη των προγόνων μας και προσέφερε κατοικία σ’ ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Γιατί είπε ο Κύριος (στο ληστή): «Σήμερα θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο». Τι λες; Σταυρώθηκες και καρφώθηκες και υπόσχεσαι παράδεισο; Ναι, λέει, για να γνωρίσεις καλά τη δύναμη που έχω ακόμη και πάνω στο σταυρό. Επειδή λοιπόν είναι λυπηρό το γεγονός που έγινε και για να μη στρέψεις την προσοχή σου στη σταύρωση, αλλά να γνωρίσεις τη δύναμη του Εσταυρωμένου, γι’ αυτό κάνει πάνω στο σταυρό το θαύμα αυτό, γεγονός που δείχνει ολοφάνερα τη δύναμή Του. Γιατί μπόρεσε να μεταστρέψει την πονηρή διάθεση του ληστή όχι την ώρα που ανέστησε κάποιον νεκρό, ούτε όταν πρόσταζε τη θάλασσα και τους ανέμους, ούτε όταν εξεδίωκε τους δαίμονες, αλλά με την σταύρωση και την προσήλωσή Του στο σταυρό, με τις βρισιές και τους εμπτυσμούς και τους χλευασμούς και τις κακολογίες, για να δεις και από τις δυο πλευρές τη δύναμή Του. Γιατί και ολόκληρη τη δημιουργία συγκλόνισε (κατά την ώρα της σταύρωσής Του) και ράγισε τις πέτρες, και την ψυχή του ληστή που ήταν σκληρότερη από την πέτρα συγκίνησε και της έδωσε αμοιβή γι’ αυτό, γιατί είπε: «Σήμερα θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο».[...] Θα ρωτούσε όμως κανείς, τι το σπουδαίο έκανε ο ληστής για να κερδίσει μετά τη σταύρωση τον παράδεισο; Θέλεις να σου πω με συντομία την ανδρεία πράξη του; Όταν ο Πέτρος αρνήθηκε, αν και δεν σταυρώθηκε, τον Κύριο, ο ληστής που βρισκόταν πάνω στο σταυρό, πίστεψε σ’ Εκείνον. Και το αναφέρω αυτό όχι για να κατηγορήσω τον Πέτρο, προς Θεού, αλλά για να καταδείξω τη γενναιοψυχία του ληστή. Ο μαθητής κάμφθηκε στην απειλή μιας υπηρέτριας, ενώ ο ληστής αν και έβλεπε το πλήθος που φώναζε και μαινόταν και έβριζε και περιγελούσε, δεν έδωσε σημασία σ’ αυτά, ούτε επηρεάσθηκε από τη φαινομενική αδυναμία του Εσταυρωμένου, αλλά αφού τα παρέβλεψε όλα αυτά, με τα μάτια της πίστεως υπερπήδησε τα ασήμαντα εμπόδια, πίστεψε στον Κύριο των ουρανών, τον παρακάλεσε θερμά και με συντριβή του είπε: «Θυμήσου με, Κύριε, όταν έλθεις στη βασιλεία σου». Ας μην περιφρονήσουμε επιπόλαια τον ληστή και ας μη ντραπούμε να θεωρήσουμε δάσκαλό μας αυτόν που δεν δίστασε ο Κύριος μας να βάλει πρώτον στον παράδεισο. Ας μη ντραπούμε να θεωρήσουμε δάσκαλό μας τον άνθρωπο που αξιώθηκε πρώτος απ’ όλους τους ανθρώπους να εισέλθει στη Βασιλεία των ουρανών, αλλά ας εξετάσουμε με προσοχή το καθετί για να δούμε τη δύναμη του σταυρού. Δεν είπε στον ληστή, όπως στον Πέτρο, «Ακολούθησέ με και θα σε κάνω αλιέα ανθρώπων», ούτε όπως στους δώδεκα μαθητές, «θα καθίσετε σε δώδεκα θρόνους για να κρίνετε τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ». Και μάλιστα δεν του είπε ούτε μία λέξη. Ούτε επέδειξε σ’ αυτόν (το ληστή) ο Χριστός τη δύναμή του με κάποιο θαύμα, ούτε και ο ίδιος ο ληστής είδε κάποιον νεκρό να ανασταίνεται, ούτε δαίμονες να κατατροπώνονται, ούτε την τρικυμισμένη θάλασσα να υπακούει. Τίποτε δεν του είπε ο Χριστός για τη Βασιλεία των ουρανών ή για την κόλαση, αλλά παρόλα αυτά ο ληστής ομολόγησε μπροστά σ’ όλους την πίστη του σ’ Εκείνον και μάλιστα τη στιγμή που ο άλλος ληστής Τον χλεύαζε. Επειδή υπήρχε και άλλος ληστής σταυρωμένος μαζί μ’ εκείνον για να επαληθευτεί η προφητεία που έλεγε: «συγκατελέγη μεταξύ των κακούργων». Γιατί οι Ιουδαίοι ήθελαν να εξαφανίσουν τη δόξα Του και προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να Τον προσβάλλουν μ’ αυτά που έκαναν, μα η αλήθεια έλαμπε απ’ όλες τις πλευρές και πλήθαινε μ’ αυτές τις αντιδράσεις τους. Τον χλεύαζε λοιπόν ο άλλος ληστής. Είδες, ληστής ο ένας, ληστής και ο άλλος. Και οι δυο στο σταυρό, και οι δύο ένοχοι ληστείας και άλλων κακών πράξεων. Αλλά δεν είχαν και οι δύο το ίδιο τέλος. Ο ένας κληρονόμησε τη Βασιλεία των ουρανών και ο άλλος πήγε στην κόλαση. Έτσι έγινε και χθες, μαθητές οι άλλοι, οι έντεκα, μαθητής και ο Ιούδας, όμως, ενώ εκείνοι ρωτούσαν το Χριστό: «Πού θέλεις να σου ετοιμάσουμε να φας το Πάσχα;», ο Ιούδας ετοιμαζόταν να Τον προδώσει κι έλεγε: «Τι θέλετε να μου δώσετε για να σάς Τον παραδώσω;». Και εκείνοι, οι έντεκα μαθητές, ετοιμάζονταν για να περιποιηθούν το Διδάσκαλο και να πάρουν μέρος στη θεία Μυσταγωγία, ενώ ο Ιούδας έτρεχε για να Τον προδώσει. Έτσι και εδώ, ληστής ο ένας, ληστής και ο άλλος, όμως ο ένας Τον χλευάζει και ο άλλος Τον προσκυνεί, ο ένας Τον βλησφημεί και ο άλλος Τον ευφημεί και κλείνει το στόμα του βλάσφημου λέγοντάς του: «Ούτε τον Θεό δεν φοβάσαι εσύ; Γιατί εμείς απολαμβάνουμε άξια εκείνων που κάναμε». Είδες πόσο είναι το θάρρος του ληστή; Είδες θάρρος μολονότι βρίσκεται πάνω στο σταυρό; Είδες πίστη σε στιγμή τιμωρίας και ευλάβεια σε στιγμή βασάνων; Ποιος λοιπόν δε θα ένιωθε κατάπληξη για το ότι ήταν κύριος του εαυτού του και είχε τα λογικά του, αν και ήταν τρυπημένος με καρφιά; Και όχι μόνον ήτα κύριος του εαυτού του, αλλά αδιαφορούσε για τα δικά του βάσανα και φρόντιζε για τα βάσανα των άλλων και γινόταν στο σταυρό δάσκαλος και επιτιμούσε τον άλλο ληστή λέγοντάς του: «Ούτε το Θεό δεν φοβάσαι εσύ;» Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Μεγάλη Πέμπτη

Μεγάλη Πέμπτη

Η ημέρα της παράδοσης του Πασχάλιου Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας. Το τυπικό νομικό Πάσχα όπου με αίματα ζώων σφραγίστηκε η Παλαιά Διαθήκη στο Σινά ανάμεσα στον Θεό και τον λαό του παρέρχεται και πληρούται. Τώρα αντί για Σινά έχουμε "ανώγαιον εστρωμένον" και σφραγίζεται η Νέα Διαθήκη με το Αίμα του Αμνού του Θεού ανάμεσα σε Εκείνον και την Εκκλησία. Ο Κύριος σήμερα μυσταγωγεί τους μαθητές στο καίριο και καινό Πάσχα που δεν είναι παρά η απόταξη του σκοτεινού κόσμου και η κοινωνία μας με τον Σταυρό και την Ανάσταση Του. "Οσάκις" από το Ποτήρι τούτο πίνουμε και από το Σώμα Εκείνο τρώμε, "τον Σταυρόν καταγγέλομεν και την ανάστασιν ομολογούμεν".

Η ημέρα εξάλλου μας προβάλλει την άχραντη ταπείνωση του Νιπτήρα, που δεν είναι άλλη από την ίδια την ταπείνωση του Σταυρού. Ο Δεσπότης διακονεί τους δούλους και στην διακονία αυτή προσδίδει υψηλό νόημα που αποτελεί αληθινό γνώρισμα του Μαθητή: είναι διακονία Αγάπης. Το "αγαπάτε αλλήλους" , που θεσμοθετείται σήμερον, γίνεται όχι σύνθημα αγαπολογίας αλλά γνώρισμα και μάθημα έμπρακτης ταπείνωσης και αγάπης, αγάπης "δε σταυρού".

Η προσευχή και η αγωνία του Κυρίου στην Γεθσημανή, κατά την οποία εφιδρώνει αίμα εξαγιάζει την αγωνία του ανθρώπου μπροστά στο θάνατο και τον απαλλάτει τελικά απ'αυτήν. Ο γονατισμένος και εξουθενωμένος Χριστός δεν είναι παρά ο Νικητής του Θανάτου και η απόφαση Του, χαρακτηρίζεται ως ξεγέλασμα του διαβόλου και του Άδη. Ματώνει και πάσχει ο Χριστός, αλλά πίσω από την αγωνία Του κρύβεται η κυριαρχική Του και καταλυτική Του δύναμη και ισχύ.

Τέλος, το δράμα εξελίσσεται με την προδοσία, την σύλληψη και την ανάκριση του Χριστού , ο οποίος περνάει μια νύχτα εμπαιγμών, εξευτελισμού και ηθικής εξόντωσης. Η άρνηση του Πέτρου μπροστά στον εξευτελισμό του Δασκάλου, μας εφιστά ακόμα μια φορά την προσοχή γαι εγρήγορση και επαγρύπνηση πνευματική ώστε να μην αλωθούμε από το σκοτάδι και τα κριτήρια-φόβητρα του κόσμου,"ο Σταυρός γαρ εγγύς".

Μ. Δευτέρα - Του θαύματος της ξηρανθείσης ακάρπου Συκής

Μ. Δευτέρα - Του θαύματος της ξηρανθείσης ακάρπου Συκής μνείαν ποιούμεθα

Καρποφόροι

«Και ουδέν εύρεν εν αυτή ει μη φύλλα μόνον»
(Ματθ. κα' 18 - 22)

Ένα πρωινό, ο Χριστός πείνασε. Και πλησιάζοντας στο δρόμο μια συκιά, ανεζήτησε σύκα. Όμως, φύλλα μόνο βρήκε. Και η καταδίκη της ξηρασίας ήλθε να πλήξη το άκαρπο δένδρο.

Και συ αδελφή ψυχή, με δένδρο μοιάζεις μέσα στο περιβόλι της Δημιουργίας του Θεού.

Ήλθε πολλές φορές κοντά σου ο Ουράνιος Περιβολάρης.

Σε πότισε με τη θεία Χάρι.

Σε λίπανε με την απέραντη αγάπη Του.

Σε κλάδεψε με την στοργική Του παιδαγωγία.

Και τώρα, πεινασμένος για την σωτηρία σου, έρχεται να βρη τον «καρπό».

Ψάχνει κάτω από τα φύλλα της τυπολατρείας σου μήπως βρη τον καρπό της μετανοίας σου. Μα τα κλαδιά σου υπερήφανα υψωμένα δεν έχουν τίποτα να του προσφέρουν.

Ξαναψάχνει μήπως λάθεψε.

Αναζητά δάκρυα κατανύξεως! Ερευνά για σκιρτήματα καρδίας!

Φτωχή ψυχή! Τόση ακαρπία!

Και η καταδίκη της αιωνίου σου ξηρασίας σε αναμένει.

Αγία και Μεγάλη Εβδομάς
Σκέψεις και Πόθοι
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη" Θεσσαλονίκη

Προπαγάνδα για αυτόνομη Κρήτη

ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗΣ: "ΨΗΦΙΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΜΠΕΙ ΠΟΤΕ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΚΑΙ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΛΛΑΔΑ"!

ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗΣ: "ΨΗΦΙΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΜΠΕΙ ΠΟΤΕ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΚΑΙ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΛΛΑΔΑ"!

Μια εκπληκτική συνέντευξη του γνωστού μουσικοσυνθέτη κι Ελληνορθόδοξου πατριώτη, στον Θεόδωρο – Νεκτάριο Ζούμπο για το pentapostagma.gr 

Ο Σταμάτης Σπανουδάκης είναι πασίγνωστος όχι για αυτά που λέει, αλλά για αυτά που συνθέτει, τις μαγευτικές μουσικές που σε ταξιδεύουν άλλοτε στο παρελθόν κι άλλοτε στο μέλλον. Οι μελωδίες του σε βγάζουν από την γκρίζα πραγματικότητα και σε ανυψώνουν, καθώς είναι γεμάτες από Χριστό κι Ελλάδα όπως δηλώνει κι ο ίδιος. Ο διάσημος και ταλαντούχος μουσικοσυνθέτης είχε την καλοσύνη να κάνει ένα διάλειμμα από την καλλιτεχνική δημιουργία του και να μας απαντήσει στις ερωτήσεις μας, μέσα από τις οποίες γνωρίζουμε τον πολιτικοποιημένο άνθρωπο πίσω από την μουσική. 

- Ποια είναι η πηγή έμπνευσης σου; Πως μπορείς και πηγαίνεις την μουσική σου σε ένα ανώτερο επίπεδο, ονειρικό την στιγμή που περιτριγύριζεσαι -όπως κι όλοι μας- από μια μίζερη πραγματικότητα; 

Είναι τόσο απλό και τόσο εύκολο, αν κοιτάς αυτά πού ποτέ δεν πεθαίνουν. Που ποτέ δεν σε προδίδουν. Όπου ο θησαυρός σου, εκεί κι εσύ να τον φυλάς. Εκεί και η ψυχή, αλλά και η έμπνευση σου. Εγώ βρίσκω αυτήν την άλλη, ονειρική, παιδική και παραδεισένια διάσταση στον Χριστό, στους Αγγέλους Του, σ’ αυτά πού ακόμα λέει και στην αιώνια αγαπημένη. Την μητέρα Ελλάδα. Τού πρίν, τού τώρα και τού μέλλοντος. Η μιζέρια, η φτώχεια, οι δυσκολίες, ο πόνος και ο θάνατος τελικά είναι ήδη νικημένοι και ασήμαντοι εχθροί. Φτάνει να το πιστέψεις. 

- Ποια είναι, κατά την γνώμη σου, η κύρια αιτία της οικονομικοκοινωνικής κατάρρευσης της χώρας; Φταίνε μόνο οι πολιτικοί ηγέτες; 

Ένα σπιτικό, πέφτει έξω, όταν το ατρόγυνο παύει να είναι ενωμένο. Και αρχίζει να κοιτάει, ο καθένας τον εαυτό του. Αυτό προηγείται της καταρεύσεως και της φτώχειας. Χάσαμε λοιπόν σαν Έλληνες, τούς στόχους μας, την αγάπη μεταξύ μας και κυρίως την αγάπη και τό σέβας σ’ αυτό πού πάντα ήμασταν. Παλληκάρια, φιλότιμοι, πιστοί και αρκούντως " τρελλοί", για να τα βάζουμε με πολύ δυνατώτερους μας. Εν ολίγοις ανταλλάξαμε την "ιερή τρέλλα" της Ορθοδοξίας, με την λογική και τόν καθωσπρεπισμό τών καθολικών και προτεσταντών συν - ευρωπαίων μας. Είναι αδύνατον γι’ αυτούς να αντιληφθούν την ελευθερία τού Ελληνα και την διαφορετικότητα του. Η λογική, μόνη της είναι πολύ κακός σύμβουλος. Η τρέλλα, το θαύμα, το άπιαστο όνειρο είναι η δική μας πραγματική πατρίδα. 
 

- Μπορούν οι ερχόμενες εκλογές να μας βγάλουν από το αδιέξοδο; Είναι γνωστή η ενασχόλησή σου με την πολιτική, όταν στήριξες τον Κώστα Καραμανλή. Τι θα συνιστούσες στους Έλληνες να ψηφίσουν ή κυρίως να μην ψηφίσουν; 

Τό "αδιέξοδο" δεν είναι πολιτικό, παρά μόνον κατά τό εφήμερο και δημοσιογραφικό φαίνεσθαι. Είναι απόλυτα πνευματικό και χρήζει εξομολογήσεως, συγνώμης και αλλαγής νοοτροπίας. Κανείς πολιτικός δεν μπορεί να το κάνει αυτό, παρά μόνον με τό παράδειγμα του. Δηλαδή ο καλός πολιτικός σήμερα, θα έπρεπε να ανέβει σε σταυρό, όχι σε καρέκλα. Καί να φορέσει ακάνθινο στεφάνι, όχι ρεπούμπλικα. Συνιστώ να ψηφίσουν ανθρώπους που, δεν έχουν μπεί ποτέ στην Βουλή, δεν είχαν ποτέ αξιώματα και μιλάνε για Χριστό και Ελλάδα. 

- Πιστεύεις ότι η Ελλάδα έχει ανάγκη από μια επανάσταση όπως του 1821; Πνευματικοί ταγοί, όπως εσύ θα μπορούσαν να διαδραματίσουν έναν ρόλο, όπως του Ρήγα Φερραίου; 

Οί Έλληνες δεν είναι αυτοί πού ήτανε τότε. Δυστυχώς οι αριστερο- προοδευτικό- πασόκ ιδεολογίες χρόνια τώρα γκρεμίζουν με λύσσα και πρόγραμμα ό,τι αληθινό, ελληνικό και ονειρεμένο. Καί πάλι δυστυχώς, έχουν δημιουργήσει αναρίθμητους πολίτες, κλώνους τους. Ο Ρήγας Φερραίος σήμερα θα ειχε μεγάλο πρόβλημα επικοινωνίας. Θά τον ταμπέλωναν φασίστα ή ακροδεξιό ή γραφικό και σε κάθε περίπτωση, θα τού στερούσαν το βήμα για να πεί τίς απόψεις του. 

- Πόσο λείπει ο Μακαριστός Χριστόδουλος από την σύγχρονη πραγματικότητα; Ο ρόλος της εκκλησίας είναι μόνο η σωτηρία των ψυχών ή πρέπει να έχει έναν πιο ενεργό ρόλο στην πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου; 

Εμένα προσωπικά, μού λειπει πολύ. Η φωνή, η στάση, ο λόγος, το χαμόγελο του και ο Χριστός και η Ελλάδα, που απλόχερα προσέφερε. Αδικείς την εκκλησία, αναφέροντας την πολιτική στην ίδια πρόταση. Η εκκλησία είναι όλα. Ζωή και θάνατος. Η πολιτική πιά, είναι ενα παιχνίδι αρρωστημένων από φιλοδοξία και φιλοχρηματία δημοσίων υπαλλήλων, εναντίον των αδυνατωτέρων και ανήμπορων να αμυνθούν συνανθρώπων τους. Η πιό ποταπή μορφή ζωής. Χτυπάω τον από κάτω και γλείφω τον απο πάνω! 

- Πόσο σημαντική είναι η Ορθοδοξία και η πίστη για την καλλιτεχνική δημιουργία σου; 

Πολύ όπως εξήγησα και πρίν. Πολύ σημαντική όμως είναι επίσης, η απερίσπαστη και πολλή δουλειά σε ησυχία, το να μην ικανοποιείσαι με ό,τι κάνεις εύκολα, τό να ακούς με προσοχή τούς πραγματικά μεγάλους πού προυπήρξαν, η πλήρης κόφωση σε μουσικές «εντέχνων και σπουδαίων μόνον στα υπερ αυτών άρθρα, καλλιτεχνών» και βέβαια η καθαρή έμπνευση που ο Θεός στελνει, σε όποιον θέλει να ακούσει.

- Ένα τελευταίο μήνυμα για τους αναγνώστες του pentapostagma.gr και μια υπόσχεση στους θαυμαστές σου: 

Δεν έχω αλλάξει σε τίποτα αυτά πού λέω και κάνω, παρά τους ύπουλους και παντοειδείς πολέμους και υπόσχομαι να εξακολουθήσω στόν ίδιο κακοτράχαλο, αλλά με τόσο ωραία θέα, δρόμο. (Γιατί ποτέ δεν γίνεσαι, άλλο απ' αυτό πού είσαι).