Πανοσιολ. Ἀρχιμ. κ. Νεκταρίου
Μουλατσιώτη, Πρωτοσυγκέλλου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Φωκίδος.
Ὁ κόσμος ἄς πορεύεται στόν δρόμο του,
εἰς τήν εὐρύχωρον ὁδόν τήν ἀπάγουσαν εἰς τήν ἀπώλειαν (Ματθ. 7,13). Οἱ λίγοι,
πού ξεστρατίζουν ἀπ΄ αὐτόν τόν δρόμο, ζοῦν μέν κρυφά ἀπό τόν κόσμο,
περιφρονημένοι καί περιπαιγμένοι, μά αὐτοί ἔχουνε τή μακάρια ἐλπίδα, πού εἶναι
ἀθανασία πλήρης. Οἱ ἄλλοι εἶναι, κατά τόν ἀπόστολο Παῦλο, οἱ μή ἔχοντες ἐλπίδα.
Γιά τόν Χριστιανό δέν ὑπάρχει
δραστικώτερο δίδαγμα ἀπό τό νά διαβάζει γιά τήν ζωή ἀνθρώπων τοῦ Θεοῦ, πρό
πάντων ἑνός λευιτικοῦ ζεύγους, πού ἔζησε στόν καιρό μας καί πού ἦταν εὐλαβές,
χωρίς νά συντελέσει σ΄ αὐτό μήτε κανένας θόρυβος γι΄ αὐτούς, μήτε κανένα
ἐγκώμιο ἀπό ἐπίσημο ἄνθρωπο. Μάλιστα ἐκεῖνοι, πού τούς εὐλαβοῦνται, λέγουν πώς
ἀπό κάθε τί, πού ἔκαναν καί πού ἔλεγαν, ἦταν φανερό πώς δέν εἶχαν καμμιά ἰδέα
γιά τήν ἁγιωσύνη τους, ἀλλά τά δάκρυα γιά τίς ἁμαρτίες τους δέν ἔλειπαν ἀπό τά
μάτια τους, ἐνῶ προσπαθοῦσαν νά βιώνουν κρυμμένοι, ὡς στρουθία μονάζοντα ἐπί
δώματος. Ἡ χαρά καί ἡ ζωή τους ἦταν νά λατρεύουν τόν Θεό ἡμέρα καί νύκτα, νά
κάνουν Θεῖες Λειτουργίες, Ἀγρυπνίες, Ἐσπερινούς, Παρακλήσεις, Ἁγιασμούς, νοερά
προσευχή.
