Αν και αυτή η τόσο γνωστή γιορτή στους Αμερικάνους, όπως έχει εξελιχθεί με φρικιαστικές και δαιμονικές μεταμφιέσεις, είναι μια συνήθεια αρκετά προβληματική για έναν Χριστιανό, οι ρίζες της είναι πράγματι Χριστιανικές και όχι Παγανιστικές, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι, κάτι που καταδεικνύεται στο παρακάτω περιληπτικό άρθρο τού κ. Ι. Σανιδόπουλου. Και στα Χριστούγεννα υπάρχουν καταχρήσεις, αλλά αυτό δεν ακυρώνει την σημασία τής εορτής όταν γίνεται σωστά.
Πρόλογος του κ. Ι. Σανιδόπουλου “Το παρακάτω είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο “The Stations of the Sun”, του Ronald Hutton (Oxford University Press, Οξφόρδη, 1996). Είναι συμπληρωματικό του άρθρου μου “Ορθοδοξία και Halloween:
Ξεχωρίζοντας την αλήθεια από τον Μύθο”. Ο Χάτον είναι Βρετανός
ιστορικός και το βιβλίο του είναι μια καλή ερευνητική μελέτη των
εποχιακών εορτών στην Βρετανία. Μερικές από τις παρατηρήσεις του μπορεί
να ενδιαφέρουν αυτούς που αγχώνονται για το Halloween - είτε τους παγανιστές που πιστεύουν ότι “το έκλεψαν οι Χριστιανοί” ή Χριστιανούς που νομίζουν ότι είναι “δαιμονικό”.
Στην
αρχή του 19ου αιώνα, δύο ακαδημαϊκοί εγνωσμένου κύρους, ένας στην
Οξφόρδη και ο άλλος στο Κέμπριτζ, συνέβαλαν σημαντικά στην δημοφιλή
σύλληψη του “Samhain”.
Ο πρώτος ήταν ο φιλόλογος Σερ Τζον Ρυς, ο οποίος πρότεινε ότι επρόκειτο
για την “Κελτική” Νέα Χρονιά... Η θεωρία του Ρυς έγινε ακόμα
περισσότερο δημοφιλής από τον διανοούμενο του Κέμπριτζ, Σερ Τζέϊμς
Φράζερ. Ο τελευταίος ορισμένες φορές παραδέχονταν ότι τα στοιχεία δεν
ήταν αρκετά για οριστικό συμπέρασμα, αλλά άλλες φορές αγνοούσε τις
επιφυλάξεις του και το χρησιμοποιούσε ως επιχείρημα για να υποστηρίξει
μια δική του θεωρία: Ότι το Σάμχεην ήταν η παγανιστική Κέλτικη εορτή των
Νεκρών.




























