Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ περί Σατανισμού

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
Ἀκτὴ Θεμιστοκλέους 190, 185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ, Τηλ. +30 210 4514833 (19), Fax +30 210 4518476 e-mail: impireos@hotmail.com

Πειραιεύς, 18 Ἰουνίου 2014

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Ἡ ἀτελείωτη φρίκη ἀπό τήν ἀποτρόπαια καί εἰδεχθεστάτη δολοφονία τῆς ἀστέγου στή Γλυφάδα ἀπό τόν 20χρονο πού ἀπό τήν ἐφηβεία του εἶχε «προσηλυτιστεῖ» στόν σατανισμό μέσῳ τοῦ διαδικτύου, ἐνοχοποιεῖ μέ απόλυτο καί τραγικό τρόπο τήν Πολιτεία,  τούς κοινωνικούς φορεῖς ἐν γένει, τά Μ.Μ.Ε. τούς θολοκουλτουριάρηδες πού προπαγανδίζουν τήν ἄρνηση τῆς πνευματικῆς ὑποστάσεως τοῦ ἀνθρώπου, τούς ψευτοδημοκράτες καί περίπαθους ἐραστές τοῦ Ροβεσπιέρου, τοῦ Μάρξ, τοῦ Μάο, τοῦ Τρότσκι, τοῦ Μπακούνιν καί δυστυχῶς καί τήν Ἐκκλησία μας, διότι παραμένουμε ἀπαθεῖς θεατές ἑνός κηρυγμένου πολέμου κατά τῆς ἀληθείας τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους πού ἀφελῶς καί ἀνοήτως οἱ δῆθεν εὐφυεῖς καί μοντέρνοι ὀπαδοί τῆς μετανεωτερικῆς ἐποχῆς καί τῆς θεοποιημένης τεχνολογίας εὐτελίζουν καί ἀρνοῦνται ὡς δῆθεν σκοταδισμό τοῦ Μεσαίωνα.

π. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος: Ο Άνθρωπος του Θεού – 50 χρόνια οπό την κοίμησή του

Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου
Πέρασαν πενήντα χρόνια ἀπό τότε πού ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ὁ ἀοίδιμος π. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος, ἔγειρε τό ἁγιασμένο καί λευκασμένο ἀπό τούς ἱερούς ἀγῶνες ὑπέρ τῆς εὐσεβείας κεφάλι του καί ἄφησε τήν ψυχή του νά φτερουγίσῃ στήν ἀγκαλιά τοῦ Οὐρανίου Πατρός.
Πλῆθος λαοῦ τότε τόν προέπεμψε στήν αἰωνιότητα μέ δάκρυα στά μάτια, γιατί ἔφευγε ὁ πνευματικός τους πατέρας, ὁ ὁποῖος τούς ἐδίδαξε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, τούς ἐστήριξε στόν πόνο τους, χάρηκε στήν χαρά τους καί ἐφώτισε ὡς ἀστήρ φαεινός τήν πορεία τῆς ζωῆς τους.
Γεννημένος τό 1877 στήν Γρανίτσα, σημερινή Νυμφασία τῆς Γορτυνίας, στά ἅγια χώματα τῆς ἡρωοτόκου καί ἁγιοτόκου Ἀρκαδίας, καί ἔχοντας φάει τοῦ πόνου καί τῆς ὀρφάνιας τό ψωμί, ἔφτασε μέ κόπους καί ὀδύνες πολλές στήν πόλη τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, τήν ὁποία τότε ἐποίμαινε ὁ πολύς Ἱερόθεος (Μητρόπουλος), ἄλλος ἀστήρ φωτεινός, ἐξ Ἀρκαδίας ἐπίσης ἕλκων τήν καταγωγή καί ἐκ πλησιοχώρου κώμης μέ ἐκείνη πού εἶδε τό φῶς τῆς ζωῆς ὁ μακάριος π. Γερβάσιος.

Πόσο κοστίζει αλήθεια ένα θαύμα;

Πόσο κοστίζει αλήθεια ένα θαύμα; Ένα θαύμα κοστίζει μόνο σε πίστη, αλλά αυτό δεν το ήξερε ένα μικρό κοριτσάκι που πήγε να το ... αγοράσει για το μικρό του αδελφάκι. Και το πέτυχε!«Ένα κοριτσάκι, πήρε τον κουμπαρά του κι άδειασε το περιεχόμενο. Μέτρησε τρεις φορές τα κέρματα, του για να μην κάνει κανένα λάθος. Ήταν ένα δολάριο και 11 σέντς. Πήρε τα κέρματα και πήγε στο φαρμακείο της γειτονιάς.Ο φαρμακοποιός, εκείνη την στιγμή, μιλούσε με ένα καλοντυμένο κύριο και δεν πρόσεξε την μικρή. Το κοριτσάκι έκανε κάποιο θόρυβο με τα πόδια του, αλλά τίποτε. Τότε πήρε ένα από τα κέρματα της και το χτύπησε πάνω στο γραφείο του.- Τι θέλεις; την ρωτά κάπως εκνευρισμένος εκείνος.

Ευχή για ζώντες και κεκοιμημένους

Ἀρχιμανδρίτης Ἀρσένιος Κατερέλος, Ἡγούμενος Ἱ. Μονῆς Ἁγίου Νικολάου Δίβρης Φθιώτιδος Ἀφοῦ εὐχηθοῦμε ''καλό ὑπόλοιπο τῆς Ἁγίας Τεσσαρακοστῆς, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, νά ὑπενθυμίσωμε, ὅτι κατά τήν προηγούμενή μας σύναξι, εἴχαμε ὁλοκληρώσει τήν προσευχή τοῦ Ἰησοῦ γιά ὅλους τούς ζῶντας, λέγοντας ''Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον ἡμᾶς''. Σήμερα σκόπιμα ξανατονίζομε, ὅτι γιά νά προσευχηθοῦμε γιά κάποιους λέγοντας τήν εὐχή, δέν χρειάζεται νά κουραζώμαστε καί νά ζαλιζώμαστε ἀναφέροντες συνεχῶς τά ὀνόματά τους. Ἀρκεῖ τήν πρώτη μόνο φορά νά ἀναφέρωμε τά ὀνόματα τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν καί μετά νά λέμε μόνο καί συνεχῶς τό ''Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον ἡμᾶς''. Χωρίς δηλαδή μετά νά ἐπαναλαμβάνωμε τά ὀνόματα αὐτά, διότι στό ''ἡμᾶς'' συμπεριλαμβάνονται, καί ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότητα, καί κατά ἕναν ἐντελῶς ξεχωριστό καί ἰδιαίτερο τρόπο, τά ὀνόματα πού προαναφέραμε τήν πρώτη μόνο φορά εἰς τήν ἀρχή. Καί στό σημεῖο αὐτό ἐνθυμούμεθα, ὅτι ὅταν ἤμαστε ἀκόμη λαϊκοί καί κάποια ἡμέρα εἰσερχόμεθα στό Ἅγιον Ὄρος, συναντήσαμε ἐκεῖ στό καράβι, κάποιον κύριο, ὁ ὁποῖος μεταξύ τῶν ἄλλων μᾶς εἶπε τά ἑξῆς: «Ἔ, ἀφοῦ θά πᾶς στόν Γέροντα Παΐσιο, πές του νά κάμη προσευχή γιά μένα. Εἶμαι ὁ Νάρκισσος. Θά καταλάβη ὁ Γέροντας. Ξέρει τήν περίπτωσί μου». Ἐγώ μετά μία-δυό ἡμέρες πῆγα στόν Γέροντα. Ἀλλά τήν στιγμή πού ἔφθασα στόν Γέροντα εἶχα ξεχάσει τό ὄνομα τοῦ κυρίου πού μοῦ εἶχε πῆ νά διαβιβάσω στόν Γέροντα τήν ἱκεσία του γιά προσευχή. Καί εἶπα στόν π. Παΐσιο: - «Γέροντα, μοῦ εἶπε κάποιος νά κάνετε προσευχή. Σᾶς ξέρει καί τόν ξέρετε. Συγγνώμη, ἀλλά ξέχασα τώρα τό ὄνομά του, γιατί εἶναι λίγο σπάνιο». Καί μοῦ ἀπήντησε ὁ π. Παΐσιος: - «Ἔ, καί; Ἄς τό ξέχασες. Τό ὄνομα τό ξέρει ὁ Θεός. Ξέρει ὁ Θεός ποιός εἶναι ὁ ἄνθρωπος αὐτός. Ἐγώ θά κάνω προσευχή γιά τό ἄτομο αὐτό καί ξέρει ὁ Θεός τί πρόβλημα ἔχει». Πρίν ὅμως προχωρήσωμε καί μιλήσωμε γιά τήν προσευχή τοῦ Ἰησοῦ ἡ ὁποία ἀναφέρεται στούς κεκοιμημένους, ἄς ποῦμε λίγα λόγια, σέ πρώτη βέβαια φάσι, γιά τό κομβοσχοίνι, μιᾶς καί ἐρωτηθήκαμε δημόσια περί αὐτοῦ. Τό κομβοσχοίνι δέν εἶναι μέν ὑποχρεωτικό νά χρησιμοποιῆται κατά τήν προσευχή τοῦ Ἰησοῦ. Ὅμως, τελικά, στήν πρᾶξι, εἶναι πολύ πρακτικό, πολύ χρήσιμο, καί ἄρα ἐπιβεβλημένο, πέρα γιά πέρα. Δηλαδή εἶναι πιό ἀποτελεσματική ἡ εὐχή, ὅταν λέγεται μέ τό κομβοσχοίνι, ὅταν εἴμαστε ἀπερίσπαστοι. Κατ᾽ ἀρχάς, αὐτό καθ᾽ ἑαυτό τό κομβοσχοίνι εἶναι εὐλογημένο, ἐφ᾽ ὅσον ἔχη στήν ἄκρη τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ. Ὁ κάθε κόμπος ἔχει 7 ἤ 9, νομίζω, σταυρούς - ἄς μή μποῦμε, τώρα, σέ λεπτομέρειες τέτοιου εἴδους. Ἡ παράδοσις λέγει, ὅτι βρέθηκε αὐτός ὁ σταυροειδής κόμπος γιά νά μή μπορῆ νά πλησιάση ὁ διάβολος. Διότι φρίττει ὁ διάβολος, ὅταν βλέπη τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ. Ὅπως ἐπί παραδείγματι συνέβη σέ κάποιον μοναχό, ὅπου εἶχε φτιάξει κόμπους γιά νά μετράη τίς εὐχές του καί ὁ διάβολος ἔλυνε αὐτούς τούς κόμπους.

Η μέθοδος της ευχής εις την Υπεραγία Θεοτόκο, εις τους Αγίους και Κεκοιμεημένους

Ἀρχιμανδρίτης Ἀρσένιος Κατερέλος,

Η  ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΥΧΗΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ, ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ  ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟΥΣ (07-Ν)

Εἰς τήν προηγούμενη σύναξί μας, ἀγαπητοί μου ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, εἴχαμε ἀναφερθῆ εἰς τήν προσευχή γιά τούς κεκοιμημένους ἀδελφούς μας, εἰς τό ''Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἀνάπαυσον τούς δούλους σου'', καί εἴχαμε ἀναφέρει, ὅτι αὐτή ἡ προσευχή ἐνδείκνυται καί ἐπιβάλλεται, μέ τό παραπάνω γιά τούς κεκοιμημένους σέ σχέσι μέ τούς ζῶντας ἀδελφούς μας, ἐφ᾽ ὅσον οἱ κεκοιμημένοι δέν μποροῦν πλέον νά βοηθήσουν τόν ἑαυτό τους. Διότι ἔχει πλέον λήξει ἡ προθεσμία μετανοίας τους.

Καί ἐδῶ ἁπλῶς νά ξανατονίσωμε εἰς τήν ἀγάπη σας, ὅτι τήν πρώτη μόνο φορά, ὅταν ξεκινᾶμε τήν εὐχή, εἶναι πολύ καλό καί ἐνδείκνυται νά ἀναφέρωμε κάποια ὀνόματα κεκοιμημένων, ὅπως ὀνόματα συγγενικῶν προσώπων, γνωστῶν μας, ἤ προσώπων γιά τά ὁποῖα αἰσθανόμεθα κάποιας πνευματικῆς ἤ ὑλικῆς φύσεως εὐγνωμοσύνη καί τά παρόμοια. Νά ἀναφέρωμε δηλαδή τήν πρώτη μόνο φορά τά ὀνόματα αὐτά καί μετά, ἐν συνεχείᾳ, χωρίς νά κουραζώμεθα, νά ζαλιζώμεθα, καί ἔτσι νά συγχέεται ὁ νοῦς μας ἐπαναλαμβάνοντας συνεχῶς τά ἴδια ὀνόματα, νά λέμε ἁπλᾶ, μόνο, τό ''Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἀνάπαυσον τούς δούλους Σου''. Ἐκεῖ μέσα, εἰς τό ''ἀνάπαυσον τούς δούλους Σου'', εὑρίσκονται ὅλοι οἱ ἀπ᾽ αἰῶνος κεκοιμημένοι ἀδελφοί μας, ἀλλά ἐπί πλέον, κατά ἕναν ἐντελῶς ξεχωριστό, μοναδικό καί ἰδιαίτερο τρόπο, εὑρίσκονται καί τά ὀνόματα πού ἀναφέραμε τήν πρώτη μόνο φορά, εἰς τήν ἀρχή. Καί ἔτσι οἱ πάντες ὠφελοῦνται, καί οἱ σεσωσμένοι καί οἱ κολασμένοι, ἐφ᾽ ὅσον καί στίς δύο καταστάσεις ὑπάρχουν ἄπειρες διαβαθμίσεις.

Οἱ δύο ἀπελπισμένοι καί ὁ ἕνας πού σώζεται.

Γράφει: Μ.Σ. ἐκπ/κός

Ἡ λέξη ἀπελπισία εἶναι μία,

οἱ τρόποι πού ἐνεργεῖ ὅμως, εἶναι δύο

καί ἡ ἐπιλογή τοῦ τρόπου πού ἀπελπίζεται κανείς, εἶναι στήν προαίρεσή του.

Ὡς ἐκ τούτου,

ὑπάρχουν δύο ἀπελπισμένοι:

ὁ ἀπελπισμένος κατά Διάβολον

καί ὁ ἀπελπισμένος κατά Θεόν.

Ὁ πρῶτος ἀπελπίζεται ἀπό τό ναυάγιο τῶν θελημάτων του

καί πνίγεται στόν ἀνικανοποίητο ἐγωισμό του.

Ὁ δεύτερος ἀπελπίζεται ἀπό τό ναυάγιο τῶν ἁμαρτιῶν του

καί βουτᾶ ἀγαλλόμενος στά δροσιστικά ὕδατα τῆς μετανοίας.

Μια Ελβετίδα εξηγεί γιατί μισεί τους Έλληνες

Σε ένα βιβλίο με τίτλο «Σκυλάνθρωποι» είναι καταγεγραμμένη η ενδιαφέρουσα αφήγηση μίας Ελβετίδας, η οποία εξηγεί γιατί οι Ευρωπαίοι και γενικότερα οι ξένοι συμπεριφέρονται με ελεεινό τρόπο κατά των Ελλήνων.

«Τα ζώα δεν συγχωρούν ποτέ στον άνθρωπο τη βελτίωση της συμπεριφοράς τους, γιατί νιώθουν ότι αυτή η βελτίωση τα απομακρύνει από τη φύση τους. Και όποτε δίνεται η ευκαιρία, το μίσος εκρήγνυται».

Για να κατανοήσει ο αναγνώστης τη δήλωση, η Ελβετίδα κάνει τον εξής εκπληκτικό παραλληλισμό:

«Είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει με εμάς τους Ευρωπαίους και τους Έλληνες. Αν υπάρχει μια φυλή στον κόσμο που κυριολεκτικά τη μισώ αφόρητα, αυτή η φυλή είναι οι Έλληνες.» Και τεκμηριώνει την άποψή της λέγοντας ότι στα γυμνασιακά της χρόνια ένιωθε “ψυχικά καταπιεσμένη” γιατί «οι Σοφοί μας Δάσκαλοι δεν μας δίδαξαν τίποτα που να μην το είχαν ήδη Ανακαλύψει, Εξηγήσει, να μην το είχαν Τεκμηριώσει, να μην το είχαν Τελειοποιήσει οι Αρχαίοι Έλληνες. Κι αν κάποτε ανέφεραν κανέναν άλλο συγγενή της Γνώσης και της Σοφίας που δεν ήταν Έλληνας, στο τέλος πάντα κατέληγαν ότι η Γνώση του και η Σοφία του ήταν βασισμένες επάνω στη Σοφία κάποιου Έλληνα Φιλοσόφου.

Βρέφος επέζησε από έκτρωση στη Βρετανία!

Μεγάλη θέληση να ζήσει απέδειξε ότι έχει η μικρή Αμέλια Χαντ, η οποία γεννήθηκε παρότι η μητέρα της, Σάνον Σκίνερ, είχε κάνει έκτρωση!  Το μωρό παρέμεινε ζωντανό και ήρθε στον κόσμο με καισαρική στη Βρετανία, κάνοντας την 20χρονη μαμά της να νιώθει τύψεις πλέον που πήγε να σκοτώσει τη «μαχήτρια» κόρη της. Αν και αρχικά είχε αποφάσισε ότι δε θέλει να κάνει άλλα παιδιά –είχε ήδη ένα μικρό κοριτσάκι, τη Λέισι- καθότι η γέννα της ήταν μια τραυματική εμπειρία για κείνη, και ζήτησε να υποβληθεί σε στείρωση, μετά από συζήτηση με τον γιατρό της η Σάνον το ξανασκέφτηκε. Όταν όμως έμεινε για δεύτερη φορά έγκυος αποφάσισε να μην κρατήσει το παιδί. Η μικρούλα όμως είχε διαφορετική… γνώμη, όπως αναφέρει η «Daily Mail». Παρά το γεγονός ότι η μαμά της έκανε έκτρωση, εκείνη έκανε το θαύμα. Επέζησε και γεννήθηκε.

Τά 10 περίεργα

 

1. Δέν εἶναι περίεργο πῶς ἓνα ποσό τῶν 20 Εὐρώ σᾶς φαίνεται πολύ μεγάλο, ὃταν τό δίνετε στήν ἐκκλησία, ἀλλά εἶναι μικρό ὃταν πηγαίνετε γιά ψώνια;

2. Δέν εἶναι περίεργο πού 2 ὧρες σᾶς φαίνονται πολλές, ὃταν εἶστε στήν ἐκκλησία, ἐνῶ σᾶς φαίνονται λίγες, ὃταν παρακολουθεῖτε μιά καλή ταινία;

3. Δέν εἶναι περίεργο τό ὃτι δέν βρίσκετε λόγια νά πεῖτε ὃταν προσεύχεστε, ἀλλά δέν ἒχετε κανένα πρόβλημα ὃταν σκέφτεστε γιά ποιό πράγμα θά μιλήσετε μέ ἓναν φίλο;

4. Δέν εἶναι περίεργο τό πόσο «δύσκολο» καί «βαρετό» εἶναι νά διαβαστεῖ ἓνα κεφάλαιο τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἐνῶ πόσο εὒκολα διαβάζονται 100 σελίδες ἑνός δημοφιλοῦς μυθιστορήματος;

5. Δέν εἶναι περίεργο τό ὃτι ὁ καθένας θέλει εἰσιτήρια γιά μπροστινές θέσεις σέ συναυλίες καί ἀγῶνες, ἀλλά προτιμᾶ νά κάθεται στά τελευταῖα καθίσματα τῆς ἐκκλησίας;

Η κουβέρτα του παππού.

Όταν τα γεράματα χτυπάνε την πόρτα. οι άνθρωποι γίνονται βάρος στους νεότερους, έτσι τουλάχιστον πιστεύουν. Και έτσι το βλέπουν κάποιοι. Ξεχνάνε, όμως, ότι τα γεράματα δεν είναι αρρώστια, κάποια στιγμή όλοι θα φτάσουν εκεί. Εκεί που είσαι ήμουνα και εδώ που είμαι θα ρθεις! Σοφή αυτή η παροιμία.

Κανένας δεν αναλογίζεται τα δύσκολα, αυτά που θα 'ρθουν.

Κανένας δεν καταλαβαίνει ότι ακόμα και τα πιο φυσιολογικά πράγματα για εμάς και οι φυσικές απλές δραστηριότητες στα γεράματα γίνονται με δυσκολία. Οι άνθρωποι όταν γερνάνε γίνονται σοφοί από την εμπειρία της ζωής. Η ψυχή τους γεμάτη και η καρδιά τους χτυπά πλέον από ανησυχία να δουν και να καμαρώσουν καλά τα παιδιά και τα εγγόνια τους, τη συνέχεια τους.

Και, όμως, αυτοί οι άνθρωποι που καρδιοχτυπούν για τις ζωές των παιδιών τους, κάποιες φορές τους γίνονται ανεπιθύμητοι. Και αναρωτιέται κανείς, πόσοι αχάριστοι μπορεί να είναι οι άνθρωποι; Δεν τους έχει πει κάποιος ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται; Ότι κάποτε και οι ίδιοι, αδύναμοι και γερασμένοι θα κρέμονται από τα δικά τους παιδιά;

Ὁ πάπας «ΝΑΙ» στὸ σφράγισμα-τσιπάκι! (Ἰδοὺ γιατί μισεῖται ἡ Ὀρθοδοξία) ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Ὁ Τριαδικὸς Θεὸς δημιούργησε τὸν ἄνθρωπο κατ’εἰκόνα Του καὶ καθ’ὁμοίωσιν, τοῦ ἔδωσε τὴν δυνατότητα νὰ ζήσει ἐν ἀπολύτῳ ἁγιωσύνῃ καὶ ἀγαθωσύνῃ καὶ νὰ καταστεῖ κατὰ χάριν πρόσωπο εἰς τέλος, πορευόμενο ἀναμαρτήτως στὴν αἰώνια δωρησαμένη θεϊκὴ πορεία του.

Δυστυχῶς, γνωρίζουμε ὅλοι τί συνέβη στὸν Παράδεισο. Ἀλλὰ ἐπίσης, εὐτυχῶς, γνωρίζουμε καὶ τὴ δωρεὰ τοῦ Μεσσίου Ἰησοῦ ποὺ προσέφερε στὸν κόσμο ἡ ἔλευσίς Του.

Πλῆθος ἐντίμων καὶ φιλοτίμων ἀνθρώπων ἀνὰ τοὺς αἰῶνας Τὸν εὐχαρίστησαν καὶ Τὸν εὐχαριστοῦν, Τὸν δοξολόγησαν καὶ Τὸν δοξολογοῦν, Τὸν ἀκολούθησαν καὶ Τὸν ἀκολουθοῦν[1], Τὸν λάτρευσαν καὶ Τὸν λατρεύουν καὶ ὅταν καὶ ὅπου χρειάζεται θυσιάζουν  τὰ πάντα καὶ τὴ ζωή τους, ὁμολογοῦντες τὴν ἀλήθεια καὶ τὴ δικαιοσύνη Του. Κι’αὐτὸ, ἔτσι ἁπλᾶ, ἀπὸ ἀγάπη στὴν ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν προσφορὰ ἕως θυσίας ὑπὲρ τοῦ πλησίον, χάριν ἀληθείας καὶ δικαιοσύνης. Ἐν τούτοις ἀκούστηκε ἐσχάτως στὴ Σουηδία[2], νὰ ἰσχυρίζονται κάποιοι ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἀποτελοῦν σήμερα τὸν πρώτιστο κίνδυνο στὸν κόσμο[3]!!!

Ἐκπληρώνεται ἔτσι ὁ λόγος τοῦ Κυρίου: «...εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσιν...» (Ἰωάν.,ιε΄,20), «καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου...» (Μάρκ.,ιγ΄,13).

Ἀναρωτώμεθα: Δικαιολογεῖται, ἄραγε, αὐτή τους ἡ ἄγνοια; Ὄχι, βέβαια· διότι αὐτοὶ οἱ ἀτομιστὲς τυραννίσκοι ἐπέλεξαν ἀπὸ μόνοι τους τὸν φοβερὸ αὐτὸ δρόμο τῆς ἀνεντιμότητας καὶ τῆς αὐτοκαταστροφῆς·  ἀντὶ τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ, ἀκολούθησαν, ἀγάπησαν, προέβαλαν καὶ προβάλλουν μετὰ μανίας τὰ πάθη τῆς σαρκὸς καὶ τῆς ψυχῆς· ἔτσι ὑποδούλωσαν συνειδητὰ τοὺς ἑαυτούς τους σὲ αὐτά. Στή συνέχεια, σ’αὐτὴ τὴν ἠθική τους αὐτοκτονία δέν ἀρκοῦνται μόνο στὸν ἑαυτό τους, ἀλλὰ ἀναζητοῦν καὶ ἐπιζητοῦν καὶ συνοδοιπόρους. Ἡ κολοβὴ ἀλεποῦ θέλει καὶ οἱ ἄλλες ἀλεποῦδες νὰ εἶναι κολοβές.                                                                                                                               

Ο πραγματικός νικητής των εκλογών: ο υποκριτής Γράφει ὁ δάσκαλος καί θεολόγος Δημ. Νατσιός

 

«Τι φωνάζεις και τους βρίζεις

αφού πας και τους ψηφίζεις»

Ἐπανεκλέχθην γιά πολλοστή φορά! Μέ προτιμᾶτε!

Τώρα που τέλειωσε το πανηγύρι, το θέατρο σκιών, «η γιορτή της Δημοκρατίας» όπως λένε και οι συνήθεις κολοκυθολογούντες – οι πολιτικοί νάνοι και αρλεκίνοι – μπορούμε, συνοψίζοντας, να αναφερθούμε σ’ αυτό το ανθρωπολογικό είδος που «έλαμψε» όλη την προεκλογική περίοδο: τον υποκριτή. Ελάχιστες φορές, δένοντας κόμπο την καρδιά μου, στάθηκα ν’ ακούσω, τις ουρανομήκεις ανοησίες και αερολογίες των υποψηφίων.

Αν προσθέταμε τις υποσχέσεις και τις ονειροφαντασίες τους, την επίδειξη ήθους και εντιμότητας, λαμβάνοντας υπ’ όψιν και το γεγονός ότι οι μισοί περίπου Ελληνες κατέβηκαν στον «στίβο», θα νόμιζε κανείς ότι ζούμε σε χώρα και κράτος πρότυπο της οικουμένης. Και αναρωτιέσαι περίλυπος πώς καταντήσαμε περίγελώς της...

Αν όλοι αυτοί, και κυρίως οι παχύτεροι, εννοώ... πολιτικώς, πίστευαν αυτά που λένε και έπρατταν το ελάχιστο, θα ήμασταν κάτι σαν Ελβετία των Βαλκανίων. Ομως κάτω από την ευώδη κρούστα των λόγων κρύβεται το δυσώδες τέρας της υποκρισίας. Αφιερώνουμε λοιπόν, το παρόν άρθρο στον αληθινό νικητή των εκλογών: τον υποκριτή. (Μια παρατήρηση για τα αποτελέσματα. Πρώτευσαν στις ευρωεκλογές οι τηλεοπτικές επωνυμίες. «Αυτούς βλέπουν κάποιοι, αυτούς εμπιστεύονται». Ορθώς μας κανοναρχεί η λαϊκή μούσα: «Την τύχη του κάθε λαός την κάνει μοναχός του/ και ότι του φταίει η κούτρα του/ δεν του τα κάνει ο εχθρός του». Ολα τ’ άλλα είναι περιττές ακαιρολογίες...

Ο υποκριτής, λοιπόν:

ΣΟΚΑΡΙΣΤΙΚΟ: ΔΙΝΟΥΝ ΦΑΡΜΑΚΑ ΣΕ 9ΧΡΟΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΦΥΛΟ!!!

Σάλο έχει προκαλέσει η απόφαση της Εθνικής Υπηρεσίας Υγείας του Ηνωμένου Βασιλείου (NHS), σύμφωνα με την οποία παιδιά ηλικίας μόλις 9 ετών θα λαμβάνουν αμφιλεγόμενα φάρμακα ώστε να προετοιμαστούν για μελλοντική εγχείρηση αλλαγής φύλου.

Η βρετανική εφημερίδα Mail on Sunday αποκαλύπτει όλες τις λεπτομέρειες για την επίμαχη θεραπεία.

Οι χορηγούμενες δραστικές καθυστερούν τη βιολογική ενηλικίωση και δίδονται σε παιδιά που πιστεύουν ότι "βρίσκονται παγιδευμένα στο λάθος σώμα", αναφέρει χαρακτηριστικά το σχετικό δημοσίευμα.
Οι επικριτές της πρακτικής αυτής κατηγορούν εντόνως αυτούς που χορηγούν τις ενέσεις, καθώς υποστηρίζουν ότι "επεμβαίνουν στις επιταγές της ίδιας της φύσης".

Βίκυ Καγιά: «Θεωρώ ιερό το θεσμό της οικογένειας»

«Εγώ είμαι ανοιχτή και στο να συγκατοικήσω και στο να παντρευτώ, αλλά τα πράγματα θέλουν το χρόνο τους και θα γίνουν όταν πρέπει να γίνουν. 

Και αν δεν γίνουν, πάλι κάτι θα σημαίνει αυτό» εξηγεί στο περιοδικό People συμπληρώνοντας: «Θεωρώ ιερό το θεσμό της οικογένειας και αγαπώ τα παιδιά.

Από μικρή, αν διαβάσεις συνεντεύξεις μου, λέω πως θα ήθελα να κάνω παιδιά και οικογένεια. Όχι όμως γιατί "πρέπει", αλλά αν έρθει ως φυσική εξέλιξη μιας ευτυχισμένης σχέσης».

πηγή

Πάπας Φραγκίσκος : Τα RFID τσιπάκια είναι ευλογία από τον Θεό!!! Τι είπε πάλι ο άνθρωπος!!!

Γιά τήν Ἀποκάλυψη τοῦ Χριστοῦ καί τό χάραγμα τοῦ Ἀντιχρίστου δέν πῆρε χαμπάρι ὁ πάπας; Ἤ μήπως δέν ἔχει πρόβλημα μέ τόν Ἀντίχριστο???.......

Οι μάσκες σιγά σιγά πέφτουν 

και ξεκαθαρίζει η ήρα απ' το σιτάρι!

Σε μια αμφιλεγόμενη κίνηση κατά την καθολική εκκλησία , ο πάπας Francis, υποστήριξε ξεκάθαρα και τάχθηκε υπέρ των τεχνολογιών RFID Chip και το εξαιρετικό δυναμικό που διαθέτουν για την ανθρωπότητα .

Κατά τη διάρκεια της εβδομαδιαίας ομιλίας ο Ποντίφικας , μίλησε στο πλήθος για την άποψή του σχετικά με την τεχνολογία RFID και διαβεβαίωσε τους οπαδούς του ότι καμία πνευματική βλάβη δεν μπορεί να προέλθει από την υποδοχή του εμφυτεύματος RFID .

Δυο χρόνια δεν έκλαψε - Αληθινή ιστορία

Η Ελένη ζούσε στο Καρπενήσι και είχε παντρευτεί έναν πολύ σκληρό ανδρα, ο οποίος την χτυπούσε για το παραμικρό, όπως χτυπούν τα παιδιά την μπάλα στο γήπεδο.

Τα βάσανα της ζωής την έκαναν να υπηρετεί στη Μονή της Παναγίας της Προυσιώτισσας κάθε Δεκαπενταύγουστο.

Διηγείτο η ίδια: Μία περίοδο δούλευα παραδουλεύτρα σε ένα γιατρό, που ήταν καλοπληρωτής αλλά και πολύ σκληρός σαν τον άνδρα μου. Μία μέρα πήρα τον κάδο των σκουπιδιών για να πάω να τα πετάξω και ξαφνικά άκουσα ενα κλαυθμύρισμα. 

Φθάνοντας στο σκουπιδότοπο άνοιξα το καπάκι και βλέπω ένα, μωρό μέσα στα αίματα. «Παναγιά μου τι να κάνω; Να γυρίσω στο γιατρό δε γίνεται γιατί αυτός το πέταξε, όμως αν το πάρω στο σπίτι ο άντρας μου θα με σφάξει σαν λαμπριάτικο αρνί».

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ 17/5/2014 - ΛΟΓΟΙ ΑΛΗΘΕΙΑΣ - ΛΟΓΟΙ ΣΩΤΗΡΙΑΣ

ΕΝΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Πορφύρης Δ Σταφυλά Π
Άκουσα αυτήν την ιστορία από τον ιερομόναχο Θεοφύλακτο ένα μοναχό από το μοναστήρι των Σπηλαίων Pskov κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980. Του την διηγήθηκε ένας πιστός υψηλόβαθμος στρατιωτικός αξιωματούχος του ναυτικού και ήταν η αφορμή για να επιστρέψει στην πίστη. Στη νεότητά του ήταν καπετάνιος μιας τορπιλάκατου στον Ειρηνικό Ωκεανό. Μια μέρα το καράβι βγήκε εκτός πορείας. Οι μετεωρολογικές προβλέψεις ήταν καλές και τίποτα δεν ανέφερε κάτι ανησυχητικό. Την ίδια στιγμή στον ορίζοντα πρόβαλε αρχικά το πρώτο μαύρο σύννεφο το οποίο άρχισε να εξαπλώνεται γρήγορα.Ένας άνεμος άρχισε να φυσσάει που προοδευτικά δυνάμωνε. Ξέσπασε μια καταιγίδα. Τεράστια κύμματα άρχισαν να χτυπούν το καράβι. Άρχισε να παίρνει κλίση από τα αριστερά προς τα δεξιά. Το νερό εισέβαλε στη μηχανή. Το πλοίο θα έμενε χωρίς μηχανή.Θα ήταν ακυβέρνητο. Αυτό θα ήταν μοιραίο για όλους.
Ο καπετάνιος δεν ήταν δειλός αλλά ο φόβος του θανάτου άρχισε να τον κυριεύει.Αλλά δεν ήταν μόνος είχε την ευθύνη όλου του πληρώματος.Τι να κάνει ; Αστραπιαία περνάνε από το νου του τα λόγια της μητέρας του που του είχε πει εδώ και καιρό.: « Να προσεύχεσθε στο Θεό. Αυτός σώζει τους ανθρώπους όπου κι αν βρίσκονται» αλλά και τα λόγια του παππού του ενός γερόλυκου της θάλασσας: ” Αυτός που δεν βρέθηκε στη θάλασσα δεν προσευχήθηκε ποτέ στον Θεό. “ Ο καπετάνιος είχε να πατήσει στην εκκλησία από την παιδική του ηλικία. Εντάχθηκε στην komsomol και έπειτα έκανε τη θητεία του. Δεν ήξερε ούτε καν να προσευχηθεί. Αλλά μέσα του από τα βάθη της ψυχής του κραύγαζε με όλο του το είναι : «Κύριε σώσε με! Κύριε σώσε με! ”

Ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς

  "ΧΕΙΡΑΓΩΓΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ" 

Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος

Ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς βρίσκεται ὄχι στόν ἐξωτερικό τύπο της, ἀλλά στό περιεχόμενο, στό πνεῦμα της. Προσπαθεῖτε νά βιώσετε τήν προσευχή. Αὐτό ἀκριβῶς εἶναι πού χρειάζεται. Κάποιος ἀπό τούς πατέρες λέει, πώς, ὅταν προσευχόμαστε, πρέπει νά αἰσθνόμαστε ὅπως οἱ ὑπόδικοι μπροστά στόν δικαστή.

 

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ ΤΟΝ ΑΜΑΡΤΩΛΟ!

Ρώτησε κάποιος ἕναν ἀσκητή:

Γιατί να λατρεύω τον Θεό;

Πως τον φαντάζεσαι τον Θεό;

Μήπως τον βλέπεις σαν κάποιον ο οποίος κάθεται σε πανύψηλο θρόνο που στραβομουτσουνιάζει και θυμώνει όταν δεν τον λατρεύεις και δεν τον δοξάζεις;

Μήπως σαν κάποιον ο οποίος χαίρεται και ευχαριστιέται μαζί σου όταν πηγαίνεις εκκλησία και προσεύχεσαι;

Μήπως έχεις την εντύπωση πως ο Θεός είναι ένας καλοσυνάτος παππούς (γεροντάκος) που δεν του καίγεται καρφί το τι κάνεις με την ζωή σου, φτάνει εσύ να είσαι ευχαριστημένος με τον εαυτό σου;

Αν έτσι πιστεύεις για τον Θεό, δεν θα καταλάβεις ποτέ:
 
ούτε γιατί έχεις χρέος να Τον λατρεύεις·

ούτε γιατί ο Θεός είναι καλός μόνο όταν σε αφήνει να κάνεις τα όποια θελήματά σου-ελεύθερα.

Ας ξεκινήσουμε όμως με το πρώτο ερώτημα: γιατί έχουμε χρέος να Τον λατρεύουμε.

Η λέξη λατρεία στην αρχική της σημασία σημαίνει: απονέμω αξία, τιμή και σεβασμό σε κάποιον ή σε κάτι. Συνεπώς, λατρεία είναι η εκδήλωση σεβασμού, τιμής, αξίας, αναγνώρισης. Π.χ. όταν χειροκροτώ έναν ηθοποιό επάνω στην σκηνή ή έναν ποδοσφαιριστή (αθλητή), τον τιμώ· του αναγνωρίζω κάποια αξία· τον λατρεύω. Κάθε φορά που ένας άνδρας -την παλαιότερη εποχή- έβγαζε το καπέλο του σε μια διερχόμενη γυναίκα, το έκανε ως ένδειξη τιμής (τιμητικά).