«Ω
νυξ μέλαινα»
________
Με θλίψη πληροφορούμαστε ότι στα πλαίσια του Cyprus Pride Festival,
2014 θα φτιάξουν θέατρο, αναλύοντας τη ζωή των Κυπρίων ΛΟΑΤ (Λεσβίες,
Ομοφυλόφιλοι, Αμφισεξουαλικοί, Τρανσέξουαλ). Γιατί τέτοια κατάντια;
Αντί ο θεατρικός λόγος, να είναι αγωγή εις το αγαθόν, να οδηγεί εις
«πάθη ατιμίας»; Ας αναλογισθούμε τι είπε ο φιλόσοφος Αριστοτέλης στο
έργο του «Περί ποιητικής», ορίζοντας την τραγωδία «έστιν ουν μίμησις
πράξεως σπουδαίας και τελείας…». Ποιάς πράξεως τελείας εστίν μίμησις
το θεατρικόν τούτο «δρώμενον»; Αναισχύντου; Για να καταλήξει ο
αρχαίος φιλόσοφος «περαίνουσα την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν» (τον
αποκαθάρει -τον θεατήν- από παρόμοια ψυχικά συναισθήματα). Αποκαθάρουν
τον θεατήν ή το αντίθετο, τα παρόμοια ψυχικά συνασθήματα, που εξαίρουν
πράξεις αναισχύντους;
Είναι
γνωστός ο παιδαγωγικός χαρακτήρας του θεάτρου, καθώς επίσης και το
παιδαγωγικόν των χαρακτήρων, όταν οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι, το καλόν
ήθος προβάλλουν, καθότι υπάρχει ταύτιση των πρωταγωνιστικών ρόλων με τον
θεατή. (Αν εξαιρέσει κανείς τη Μπρεχτική αποστασιοποίηση** που και
αυτή όμως αλλοτρόπως, έχει το δικό της «διδακτικό» περιεχόμενο, μη
επιδεχόμενη σκηνική αμφισβήτηση). Στην προκειμένη περίπτωση όπου τα
θεατρικά τούτα «δρώμενα», θα είναι θεατρικές αφηγήσεις «παρά φύσιν»
πράξεων, ποίαν αγωγήν θα προσφέρουν στον θεατήν;















