Η αυτοκτονία και η θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Σπυρίδωνος Κοντογιάννη, Αθήνα 2001, σελ. 9-15
1. Ορισμός της αυτοκτονίας.
Αυτοκτονία ονομάζεται η ανθρώπινη εκείνη πράξη, κατά την οποία ο ίδιος ο άνθρωπος τερματίζει την ζωή του.
Κατά κυριολεξία αυτοκτονία είναι η ολοκληρωμένη εκείνη ανθρώπινη πράξη, η
οποία έχει ως επισφράγισμα τον θάνατο του αυτόχειρα. Και αυτό σε σχέση
πάντοτε με την λεγόμενη απόπειρα αυτοκτονίας, που είναι πράξη
ανολοκλήρωτη, δεν έχει δηλαδή ως αποτέλεσμα τον θάνατο αυτού ο όποιος
αποπειράται να αυτοκτονήσει.
Διάκριση επίσης γίνεται μεταξύ αυτοκτονίας και της τάσης προς αυτοκτονία,
μιας ενέργειας δηλαδή που μόλις έχει εκδηλωθεί ή και της ιδέας της
αυτοκτονίας που είναι μια απλή νοητική αφετηρία, μια επιθυμία για να
πεθάνει κανείς, άλλοτε έντονη και άλλοτε όχι.
Η αυτοκτονία είναι
«φόνος», και είναι «εκ προαιρέσεως αφαίρεσις υφ' ημών της ιδίας ημών
ζωής» γι' αυτό και διαφέρει από τον κοινό φόνο, την αφαίρεση δηλαδή της
ζωής του άλλου από κάποιον. Και ακόμη, η αυτοκτονία διακρίνεται σε άμεση και έμμεση.
Άμεση αυτοκτονία καλείται η εκ προαιρέσεως βίαιη, με φονικό όργανο η κίνηση, αφαίρεση της ίδιας μας της ζωής, ενώ έμμεση
είναι η αυτοκτονία που πραγματοποιείται εν γνώσει μας μεν, αλλά και εκ
προθέσεως βαθμιαία, σιγά-σιγά, αφαίρεση της ζωής μας (π.χ. η άρνηση
τροφής, η λήψη ναρκωτικών ουσιών ενώ γνωρίζουμε το τέλος της πράξεως
αυτής, η ευθανασία, η εκ προθέσεως δηλαδή διακοπή της ζωής του ασθενούς
όταν αυτή ζητηθεί από τον ίδιο τον ασθενή ή τον ιατρό ή από τους
συγγενείς του, η συνειδητή και χωρίς κανένα λόγο έκθεση της ζωής μας σε
κίνδυνο, όπως η παράλογη ταχύτητα με μηχανές ή αυτοκίνητο κ. α.).