Παγκόσμιος Ὀργανισμός Ὑγείας: Ἕνας ἄνθρωπος αὐτοκτονεῖ κάθε 40 δευτερόλεπτα

Σχόλιο «Ῥωμαίικου Ὁδοιπορικοῦ»

Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀνακοίνωση τοῦ Παγκόσμιου Ὀργανισμοῦ Ὑγείας. Δηλαδή, μέχρι ποὺ νὰ συμπληρώσει ὁ δείκτης τῶν δευτερολέπτων σαράντα χτυπήματα ἐπάνω στὸ ταμπλὸ τοῦ ρολογιοῦ, ἕνας ἄνθρωπος βάζει τέλος στὴν ζωή του ἀπὸ μόνος του. Πού σημαίνει πώς, ἂν κάνουμε μαθηματικοὺς ὑπολογισμούς, σὲ μία ὥρα αὐτοκτονοῦν 90, σὲ ἕνα εἰκοσιτετράωρο 2160, σὲ ἕναν μήνα 64.800 καὶ σὲ ἕναν χρόνο 777.600 ἄνθρωποι!!!

Πέρα ἀπὸ τὴν καθαρὰ ἀνθρώπινη ὄψη τοῦ δράματος καὶ ὅλες τὶς φοβερὲς συνέπειες ποὺ προκύπτουν ἀπὸ κάθε μία τέτοια πράξη ξεχωριστὰ στὰ ἀγαπημένα πρόσωπα καὶ στὸν λοιπὸ κοινωνικὸ περίγυρο τοῦ αὐτόχειρα, ἀλλὰ καὶ τὶς ἐπιπτώσεις στὸ ἀνθρώπινο δυναμικό τῆς χώρας του, ἔχουμε καὶ τὴν ὑπαρξιακὴ διάσταση τοῦ θέματος. Γιὰ μᾶς τοὺς ὀρθοδόξους, ἅπτεται ἄμεσα τοῦ θέματος τῆς σωτηρίας. Ἡ αὐτοκτονία ἀκυρώνει ἀπολύτως ὅλους τούς λόγους τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου σ` αὐτὴν τὴν ζωή. Αὐτοκτονία σημαίνει ἄρνηση τοῦ δώρου τῆς ζωῆς ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ πλήρη ἀπαξίωσή του. 

"Περίλυπός ἐστιν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου· μείνατε ὧδε καὶ γρηγορεῖτε μετ᾿ ἐμοῦ" (Ματθ. 26:38)

 

Γράφει: Μ.Σ. ἐκπ/κός

Τό τηλεγράφημα τῆς δοκιμασθείσης ψυχῆς:

Κάποιες, ἴσως καί πολλές φορές στήν ζωή μας, θά ζήσωμε τέτοια δυνατά γεγονότα-σταθμούς πόνου, θλίψεως καί μοναξιᾶς, πού μέσα ἀπό τά μύχια τῆς ψυχῆς μας θά νοιώσουμε ἐπιτακτικά τήν ἀνάγκη νά κράξωμε πρός τό ἅπαν σύμπαν γοερῶς: "περίλυπος ἐστιν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου"! Μιά κρυφή ἐλπίδα καί προσδοκία γεννᾶται δειλά συνάμα μέ αὐτήν τήν κραυγή ἀγωνίας, πώς τό καρδιακό τηλεγράφημα μέ καλώδιο μετάδοσής του τόν μακροστενή πόνο τῆς ψυχῆς, θά φτάσει ἕως τά ὦτα κάποιου φιλότιμου καί πονόψυχου ἀποδέκτη, Οὐρανίου ἤ ἐπιγείου.
Κάποιες φορές ὅμως, εἰς μάτην! Ὁ Θεός ἐπίτηδες σιωπᾶ. Οἱ ἄνθρωποι κατά παραχώρησιν Θεοῦ, σιωποῦν. Τά γεγονότα ἀντιθέτως, δέν σιωποῦν, ἀλλά λαλίστατα κορυφώνονται. Ἡ δοκιμασία φλύαρα μαστίζει καί συνθλίβει. Οἱ ἁμαρτίες μας ἐνοχλητικά  χτυποῦν τήν θύρα τῆς συνειδήσεως καί ἐπίμονα ζητοῦν νά ξεπληρωθοῦν τά χρεωστούμενα γραμμάτια τους πού λήγουν. Τά πάθη μας κι αὐτά ὡς ἐγκαταλελειμμένοι ἀσθενεῖς, γυρεύουν πιεστικῶς ἐπιτέλους τήν λησμονημένη θεραπεία τους. 

Ἰδού ἡ ἀπορία!:

-Πῶς ἡ πάσχουσα ψυχή κι ἐνῶ θρηνεῖ μονάχη, καλεῖται νά γίνει ἰσχυρός ἀποπληρωτής ὀγκωδῶν χρεῶν καί ὑγιής διακόνισσα βαρύτατα ἀρρώστων;

Παράδοξον ἀδιέξοδον! Ἔτσι φαίνεται...

Τό "εὐχαριστήριο" (Ἕνα κείμενο πού δέν πρέπει νά χάσετε)!

 

 

Εἶδα στόν ὕπνο μου πώς ἐπισκέφθηκα τόν Παράδεισο καί ἕνας Ἄγγελος ἀνέλαβε νά μέ ξεναγήσει.

Περπατούσαμε δίπλα-δίπλα σέ μιά τεράστια αἴθουσα γεμάτη μέ Ἀγγέλους.

Ὁ Ἄγγελος-ὁδηγός μου σταμάτησε μπροστά στόν πρῶτο σταθμό ἐργασίας καί εἶπε:

-Αὐτό εἶναι τό Τμῆμα Παραλαβῆς. Ἐδῶ παραλαμβάνουμε ὅλες τίς αἰτήσεις πού φτάνουν στόν Θεό, μέ τή μορφή προσευχῆς.

Κοίταξα γύρω-γύρω στό χῶρο. Ἔσφυζε ἀπό κίνηση, μέ τόσο πολλούς Ἀγγέλους νά βγάζουν καί νά ταξινομοῦν αἰτήσεις γραμμένες σέ ὀγκώδεις στοῖβες ἀπό χαρτιά καί σημειώματα, ἀπό ἀνθρώπους σέ ὅλον τόν κόσμο. Μετά, προσχωρήσαμε σέ ἕνα μακρύ διάδρομο, μέχρι πού φτάσαμε στό δεύτερο σταθμό. Ὁ Ἄγγελος μοῦ εἶπε:

Οἱ δύο ἀπελπισμένοι καί ὁ ἕνας πού σώζεται.

Γράφει: Μ.Σ. ἐκπ/κός

Ἡ λέξη ἀπελπισία εἶναι μία,

οἱ τρόποι πού ἐνεργεῖ ὅμως, εἶναι δύο

καί ἡ ἐπιλογή τοῦ τρόπου πού ἀπελπίζεται κανείς, εἶναι στήν προαίρεσή του.

Ὡς ἐκ τούτου,

ὑπάρχουν δύο ἀπελπισμένοι:

ὁ ἀπελπισμένος κατά Διάβολον

καί ὁ ἀπελπισμένος κατά Θεόν.

Ὁ πρῶτος ἀπελπίζεται ἀπό τό ναυάγιο τῶν θελημάτων του

καί πνίγεται στόν ἀνικανοποίητο ἐγωισμό του.

Ὁ δεύτερος ἀπελπίζεται ἀπό τό ναυάγιο τῶν ἁμαρτιῶν του

καί βουτᾶ ἀγαλλόμενος στά δροσιστικά ὕδατα τῆς μετανοίας.

Η αυτοκτονία και η θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας

Η αυτοκτονία και η θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας 

Σπυρίδωνος Κοντογιάννη, Αθήνα 2001, σελ. 9-15

1. Ορισμός της αυτοκτονίας.

Αυτοκτονία ονομάζεται η ανθρώπινη εκείνη πράξη, κατά την οποία ο ίδιος ο άνθρωπος τερματίζει την ζωή του.

Κατά κυριολεξία αυτοκτονία είναι η ολοκληρωμένη εκείνη ανθρώπινη πράξη, η οποία έχει ως επισφράγισμα τον θάνατο του αυτόχειρα. Και αυτό σε σχέση πάντοτε με την λεγόμενη απόπειρα αυτοκτονίας, που είναι πράξη ανολοκλήρωτη, δεν έχει δηλαδή ως αποτέλεσμα τον θάνατο αυτού ο όποιος αποπειράται να αυτοκτονήσει.

Διάκριση επίσης γίνεται μεταξύ αυτοκτονίας και της τάσης προς αυτοκτονία, μιας ενέργειας δηλαδή που μόλις έχει εκδηλωθεί ή και της ιδέας της αυτοκτονίας που είναι μια απλή νοητική αφετηρία, μια επιθυμία για να πεθάνει κανείς, άλλοτε έντονη και άλλοτε όχι.

Η αυτοκτονία είναι «φόνος», και είναι «εκ προαιρέσεως αφαίρεσις υφ' ημών της ιδίας ημών ζωής» γι' αυτό και διαφέρει από τον κοινό φόνο, την αφαίρεση δηλαδή της ζωής του άλλου από κάποιον. Και ακόμη, η αυτοκτονία διακρίνεται σε άμεση και έμμεση. 

Άμεση αυτοκτονία καλείται η εκ προαιρέσεως βίαιη, με φονικό όργανο η κίνηση, αφαίρεση της ίδιας μας της ζωής, ενώ έμμεση είναι η αυτοκτονία που πραγματοποιείται εν γνώσει μας μεν, αλλά και εκ προθέσεως βαθμιαία, σιγά-σιγά, αφαίρεση της ζωής μας (π.χ. η άρνηση τροφής, η λήψη ναρκωτικών ουσιών ενώ γνωρίζουμε το τέλος της πράξεως αυτής, η ευθανασία, η εκ προθέσεως δηλαδή διακοπή της ζωής του ασθενούς όταν αυτή ζητηθεί από τον ίδιο τον ασθενή ή τον ιατρό ή από τους συγγενείς του, η συνειδητή και χωρίς κανένα λόγο έκθεση της ζωής μας σε κίνδυνο, όπως η παράλογη ταχύτητα με μηχανές ή αυτοκίνητο κ. α.).

Γιά λύπη καί παραμυθία σέ θάνατο νέων παιδιῶν.

Εἰδική ἀντιμετώπιση ἀπό τόν πατέρα.

Μέγας Ἀντώνιος

Ὅταν ὁ υἱός ἤ ἡ κόρη πεθάνει σέ ἄγουρη ἡλικία, αὐτό εἶναι γιά τόν πατέρα γεγονός ἄξιο πολλῶν δακρύων. Ὅμως μέ μέτρο πρέπει νά ὐποφέρει τό πάθος· νά μή χάσει τήν ἀντρική του ψυχραιμία· ἰδιαίτερα ἐάν ὁ νέος ἦταν ἀγαπητός στούς δασκάλους του, διέπρεπε μεταξύ τῶν μαθητῶν του, ἦταν ἔξυπνος στά μαθήματα, πράος στό ἦθος. Ὅ,τι καί ἄν ἦταν, ἦταν ἄνθρωπος ἀπό ἄνθρωπον γενόμενος. Ὁ πατέρας πρέπει νά θυμᾶται τό θάνατο τοῦ δικοῦ του πατέρα· νά μήν στεναχωρεῖται, διότι ὁ υἱός του πέθανε προτοῦ ἀφήσει ἀπογόνους.

Γιά λύπη καί παραμυθία σέ θάνατο νέων παιδιῶν.

                                       Εἰδική ἀντιμετώπιση ἀπό τή μητέρα.

Μέγας Ἀντώνιος

β) Εἰδική ἀντιμετώπιση ἀπό τή μητέρα.

Τό μάτι πού εἶναι ἐρεθισμένο ἐνοχλεῖται καί ἀπό τό πιό ἁπαλό ἄγγιγμα. Ἔτσι καί ἡ ψυχή, πού ὑποφέρει ἀπό βαριά θλίψη, γίνεται ἐνοχλητικός ὁ λόγος, καί ἄν ἀκόμα εἶναι λόγος παρηγοριᾶς. Ἄν ὅμως ὁ λόγος ἀπευθύνεται πρός Χριστιανή, πού εἶναι ἀπό τά παλιά ἀσκημένη στά Θεῖα καί  προετοιμασμένη πρός τά ἀνθρώπινα, εἶναι δίκαιο νά τῆς ποῦμε αὐτό πού ἐπιβάλλεται. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι εἶναι εὐτελῆ καί εὐαίσθητα τά σπλάχνα τῶν μητέρων· μάλιστα ὅταν ὁ υἱός τυγχάνει νά εἶνα ἀγαπητός σέ ὅλους· (ἤ ἡ κόρη)· τότε σκέφτεται κανείς πόσο δίκαος εἶναι ὁ πόνος· ὅταν μάλιστα στή ζωή τόν μακαρίζουν ὅλες οἱ μητέρες καί εὔχονται καί τά δικά τους παιδιά νά γίνουν ὅμοια. Στό θάνατο ἑνός τέτοιου παιδιοῦ, ὅλες οἱ μητέρες στενάζουν καί λυποῦνται, σά νά ἔθαψε ἡ καθεμία τό δικό της παιδί στή γῆ. Ὁ θάνατος ἐκείνου γίνεται πληγή γιά δυο πατρίδες, τοῦ πατέρα καί τῆς μητέρας. 

Γιά λύπη καί παραμυθία σέ θάνατο νέων παιδιῶν. α) Γενική ἀντιμετώπιση ἀπό ὅλους.

Μέγας Ἀντώνιος

 

α) Γενική ἀντιμετώπιση ἀπό ὅλους.

 

Ἡ εἴδηση ὅτι πέθανε ἕνας νέος ἄνθρωπος εἶναι μία "ἀπευκτή ἀγγελία"· τό γεγονός αὐτό εἶναι ἀφόρητο πάθος που πληγώνει τήν ἀκοή. Οἱ συγγενεῖς, φίλοι καί γνωστοί πολλά δάκρυα χύνουν· γιατί ποιός ἔχει τόση πέτρινη καρδιά πού νά μή κλάψει; ἤ ποιός εἶναι ἐντελῶς ἔξω ἀπό τήν ἀνθρώπινη φύση, ὥστε μέ ἀπάθεια νά δεχθεῖ τό συμβάν καί μέ μετριοπάθεια νά τό ἀντιμετωπίσει; μάλιστα δέ ὅταν τυχαίνει νά εἶναι οἱ γονεῖς εὐλαβεῖς, τότε τό παιδί γίνεται καλός καρπός, "βλάστημα", διαδοχή εὐσεβῶν γονέων, οἴκου λαμπροῦ· στήριγμα τοῦ γένους, ἡ ἐλπίδα τῆς πατρίδος πού ἀνατράφηκε μέ μύριες εὐχές. Αὐτό, ὅταν ἦταν στο ἄνθος τῆς ἡλικίας του ἁρπάχτηκε ἀπό τά πατρικά χέρια.

Ὅλα τά παραπάνω δέν εἶναι δυνατόν παρά νά μαλακώσουν καί νά ὁδηγήσουν καί τήν πιό σκληρή φύση σέ συμπάθεια. Πολλές φορές φαίνονται νά εἶναι, λίγα τά λυπηρά τῆς ζωῆς· τά γεγονότα ἀκολουθοῦν ὁμαλά τήν πορεία τους· ἀλλά ξαφνικά γίνεται βασκανία τοῦ σπιτιοῦ ἀπό τόν δαίμονα καί ἐξαφανίζεται ἡ ἀφθονία καί ἡ χαρά τῶν ψυχῶν· καταντάει ἡ οἰκογένεια νά γίνεται διήγημα σκυθρωπό. Ἐάν κανείς θελήσει νά κλάψει γιά τά συμβάντα δέ φτάνει ὅλη ἡ ζωή του. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι κλαίνοντες μαζί μας δέ μποροῦν νά ἀπαλείψουν τόν πόνο γιά τό πάθημα αὐτό· ἀλλά καί τά νερά τῶν ποταμῶν ἄν γίνουν δάκρυα, δέν ἀρκοῦν νά ὀλοκληρώσουν τό κλάμα.

ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ Κοντεύει νά χάσουμε τόσα παλληκάρια ὅσα δέν χάσαμε στό μέτωπο του '40!

Γράφει ὁ ἰατρός Φώτης Μιχαήλ

Τά γεγονότα εἶναι λίγο πολύ γνωστά: Τό κυνήγι τῆς καλοπέρασης ὁδηγεῖ τούς περισσότερους ἀπό ἐμᾶς στά εὔκολα δάνεια. Τά δάνεια φορτώνουν τά νοιοκυριά μέ δυσανάλογα χρέη. Τό χρῆμα, ὡς διά μαγείας, στήν ''κατάλληλη'' ὥρα  ἐξαφανίζεται ἀπό τήν κυκλοφορία καί οἱ δουλειές χάνονται ἡ μία πίσω ἀπό τήν ἄλλη. Ἡ ἀνεργία κορυφώνεται καί τά εἰσοδήματα περιορίζονται δραματικά.  Τά δάνεια εἶναι ἀδύνατον νά ξεπληρωθούν καί ὁ λαός περιέρχεται σέ κατάσταση οἰκονομικοῦ ἀδιεξόδου. Ἡ ἀνέχεια κουβαλάει τήν φτώχεια καί τήν ἐξαθλίωση. Ἡ φτώχεια φέρνει τήν πεῖνα. Ἡ πεῖνα στήνει τίς οὐρές στά συσσίτια. Ἡ ἐξαθλίωση ὁδηγεῖ στήν ἀπελπισία. Ἡ ἀπελπισία κάνει γνωστή καί στήν Πατρίδα μας τήν αὐτοκτονία! Τούς αὐτόχειρες τούς ὑπολογίζουνε, λένε, στούς ἑφτά χιλιάδες!

Τό Γένος μας δέν εἶναι πρώτη φορά πού δοκιμάζεται. Ὑπήρξαν μάλιστα καί περιπτώσεις στό παρελθόν, πού οἱ δοκιμασίες ἤτανε πιό σκληρές καί πιό βάρβαρες ἀπό τίς τωρινές. Ἐντούτοις τά περιστατικά αὐτοκτονιῶν ποτέ ἄλλοτε δέν παρατηρήθηκαν τόσο πυκνά.

Ποιός ἦταν, ὅμως,  ὁ θώρακας ὁ μυστικός καί ἡ ἀσπίδα ἡ ἀόρατη, πού μᾶς φύλαγαν παλιότερα ἀπό τήν κατάρα τῆς αὐτοκτονίας;  Ποιά ἁρματωσιά μᾶς προστάτευε μέχρι χθές ἀπό τήν αὐτοχειρία καί τώρα τήν χάσαμε καί δέν τήν βρίσκουμε πουθενά; 

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ! ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ!

«ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον».[1]

              Ρωτήσανε τόν Γέροντα Παΐσιο, γιατί κάποιοι πού συναντοῦν δυσκολίες αὐτοκτονοῦν. Καί ὁ Γέροντας ἀπάντησε, ὅτι αἰτία εἶναι ὁ ἐγωισμός, ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ στήν ἀπελπισία.[2] Ὁ διάβολος ψιθυρίζει στό αὐτί τοῦ ἀνθρώπου «ἐν καιρῷ θλίψεως» ὅτι ὅλα τελείωσαν κι ὅτι δέν μπορεῖ νά κάνει τίποτε πιά γιά τό πρόβλημά του. Αὐτό ὅμως εἶναι ἕνα μεγάλο ψέμμα τοῦ διαβόλου, πού μᾶς πολεμᾶ μέ τό ἰσχυρότερο ὅπλο του, τήν ἀπελπισία! Κι ἄν ὁ ἄνθρωπος δέ μπορεῖ νά κάνει τίποτε, μπορεῖ ὅμως ὁ Παντοδύναμος Θεός, πού μᾶς διαβεβαίωσε ὅτι «ἄνευ ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν»[3]. 

 

Ἀρκεῖ, νά στραφοῦμε  σ’ Αὐτόν καί θά μᾶς δώσει ὅ,τι ἀκριβῶς μᾶς χρειάζεται. Μᾶς καλεῖ: «δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς»![4] 

 

Αὐτή εἶναι μία ἁπλή, εὔκολη καί συγχρόνως σωτήρια κίνηση πού μᾶς σώζει καί σ’ αὐτήν καί στήν ἄλλη ζωή. Μ’ Αὐτόν μποροῦμε τά πάντα ὅπως διακήρυσσε ὁ μέγας Ἀπόστολος Παῦλος: «πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμούντι με Χριστῷ»![5]

 

            

              Ἡ ἐπίγεια κοσμική κοινωνία τῆς λατρείας τοῦ Μαμωνᾶ στήν ὁποία ζοῦμε, ἐπιχειρεῖ συνεχῶς νά ἀπομακρύνει μέ κάθε τρόπο καί μέσο τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν Ἐπουράνιο Θεό καί νά τόν στρέφει πρός τόν ἐπίγειο ἄρχοντά της τόν διάβολο. Τόν χειραγωγεῖ ὥστε νά γίνει αὐτάρκης-αὐτείδωλο, ὅπως ἔγινε ὁ Ἑωσφόρος ἀπό ἔπαρση, ἀποστατώντας ἀπό τόν Δημιουργό του, θεωρώντας τόν ἑαυτό του Θεό καί χάνοντας τόν Παράδεισο. Τόν στρέφει σέ πρόσκαιρα καί ὑλικά-φθαρτά πράγματα ἀπό τά ὁποῖα νομίζει ὅτι θά ἀντλήσει δύναμη καί δόξα-ἀπόλαυση-χαρά. Κατά τόν ἴδιο τρόπο ὁ διάβολος παρέσυρε τούς Πρωτόπλαστους γιά τήν ἐπιθυμία μιᾶς θέωσης χωρίς Θεό, νά χάσουν τήν Ἐδέμ, τήν ἀθανασία καί τήν μακαρία κοινωνία τους μέ τόν Θεό. Ὁ διάβολος καί ἡ δαιμονοκρατούμενη σύγχρονη κοινωνία θέλει τόν ἄνθρωπο ἀνεξάρτητο (ἀπό ὅ,τι σωτήριο καί πνευματικό), ἀλλά οὐσιαστικά ἐξαρτώμενο ἀπό μύρια δεσμά (ἀνάγκες, ἐπιθυμίες, μέριμνες, φοβίες, πάθη κλπ).

 

         

       Ἡ ζωή εἶναι δῶρο θεόσδοτο καί πολύτιμο. Ὅσες δυσκολίες καί ἄν συνεπάγεται, ἐμπεριέχει ἀνεκτίμητο χρόνο μετανοίας ὁ ὁποῖος ὅταν ἀξιοποιηθεῖ σωστά ὁδηγεῖ στήν αἰώνια σωτηρία καί μακαριότητα! ! «Τί γάρ ὠφελεῖται ὁ ἄνθρωπος, ἐάν τόν κόσμο ὅλον κερδήση, τήν δέ ψυχήν αὐτοῦ ζημιωθῆ»;[6]

Κι ἄν ὅλα σοῦ πηγαίνουν ἀντίθετα, τί πτοεῖσαι; Τήν ψυχή σου προφύλαξε! Αὐτήν δέν τήν χάνεις ποτέ κι ἀπό κανέναν, παρά μόνο ἄν τήν παραδώσεις μόνος σου στήν ἀπώλεια!

Ὅλα ἔχουν ἡμερομηνία λήξης καί τά δυσάρεστα καί τά εὐχάριστα. Ἡ ψυχή μονάχα εἶναι αἰώνια!

 

     

           Ζοῦμε στήν κοιλάδα τοῦ κλαυθμῶνος ὅπως λέγει ἡ Ἁγία Γραφή.  Διά πολλῶν θλίψεων θά περάσουμε στήν αἰώνιο ζωή. Ὁ Κύριος μᾶς δίδαξε ὅτι: «στενή ἡ πύλη καί τεθλιμμένη ἡ ὁδός ἡ ἀπάγουσα εἰς τήν ζωήν»[7]. Κι αὐτό, ὄχι γιατί ὁ Θεός εἶναι  τιμωρός,  ἀλλά ἀντίθετα, γιατί εἶναι Μέγας Εὐεργέτης. «Μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε»[8] μᾶς ἀποκάλυψε. Ἡ δική μας ἁμαρτωλότητα καί χοϊκότητα εἶναι οἱ αἰτίες τῶν δυσκολιῶν μας. Τά προβλήματα πού ἀντιμετωπίζουμε ἀποτελοῦν ὑψίστης ἀγάπης παραχώρηση Θεοῦ, ὥστε α) νά καθαρισθεῖ κάθε ρύπος τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματός μας καί β) νά ἀποκατασταθεῖ ὁ χιτών μας καί πάλι στήν ἀρχική ἁγνή λευκότητά του, νά γίνει κατάλληλο ἔνδυμα τοῦ γάμου μας μέ τόν Χριστό, ὥστε νά ἔχουμε πρόσωπο νά εἰσέλθουμε εἰς τόν Νυμφῶνα Του καί νά εἴμαστε γιά πάντα μαζί Του!

 

 

          Ὁ χρυσός περνᾶ ἀπό καυτερό καμίνι γιά νά ἀποδειχθεῖ ἡ γνησιότητά του καί ἡ ἀξία του. Κι ὅταν βγεῖ ἀπό αὐτό, ἔχει καθαρισθεῖ κι ἀστράφτει περισσότερο ἀπό πρίν.

Τό ἴδιο καί ὁ κάθε ἄνθρωπος. Ἡ πίστη μας καί ἡ ἀγάπη μας πρός τόν Πλάστη μας, θά δοκιμασθοῦν στό καμίνι τῶν θλίψεων γιά νά ἀποδείξουν τήν γνησιότητά τους.

          Μέ προσευχή, μετάνοια, ἐξομολόγηση καί τακτικό ἐκκλησιασμό, τό ἀρχικῶς δύσκολο πέρασμα ἀπό τό καμίνι τῶν θλίψεων, μετατρέπεται ἀπό «ἀδύνατον παρ’ ἀνθρώποις», σέ εὐάρεστη θυσία αἰνέσεως πρός τόν Θεό, ἀφοῦ «τά ἀδύνατα παρ' ἀνθρώποις δυνατά παρά τῷ Θεῷ ἐστί»[9].

 

Ὁ Κύριος θά στεφανώσει αὐτόν πού δέν γογγύζει ὄντας μέσα στά προβλήματά του ἀλλά ἀντίθετα Τόν εὐχαριστεῖ καί Τόν δοξολογεῖ. Αὐτόν θά τόν θεωρήσει ὡς μάρτυρα τῷ πνεύματι. Ἡ πρόσκαιρη δυσκολία πού ζοῦμε τώρα, δέν εἶναι παρά μία ἀμελητέα σταγόνα σέ ἕναν ἄπειρο ὠκεανό μακαριότητος πού μᾶς ἑτοίμασε ὁ Πανάγαθος Θεός μας γιά πάντα! «Τὸ γὰρ παραυτίκα ἐλαφρὸν τῆς θλίψεως ἡμῶν καθ' ὑπερβολὴν εἰς ὑπερβολὴν αἰώνιον βάρος δόξης κατεργάζεται ἡμῖν»[10].

         

              Ἄς θυμόμαστε τόν δίκαιο Ἰώβ καί τήν ἁγία ὑπομονή του πού μακαρίζεται καί θά μακαρίζεται ὡς παράδειγμα πρός μίμησιν, σέ ὅλες τις ἐποχές. Ἄς θυμόμαστε κάθε δεινό πού ὑπέμεινε καί πῶς τελικά ἀνταμείφθηκε ἀπό τόν Θεό ἀκόμη κι ἀπό αὐτήν τή ζωή, μέ πλήρη ἀποκατάσταση ὅλων ὅσων ὑπέστη καί εἶχε χάσει!

 

 KΙ ΑΝ ΕΧΑΣΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

ΔΕΝ ΧΑΝΩ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΜΟΥ

ΔΕΝ ΧΑΝΩ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΜΟΥ

ΔΕΝ ΧΑΝΩ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ

ΔΕΝ ΧΑΝΩ ΤΟΝ ΘΕΟ ΜΟΥ!

       

       Ὁ Ἰούδας πρόδωσε τόν Κύριο, μετεμελήθη ἀλλά δέ μετενόησε. Ἔκρινε μόνος του ἐγωιστικά τόν ἑαυτό του ὡς Θεός κι αὐτοκτόνησε χάνοντας τά πάντα! Ἕνα ταπεινό, ἐκ καρδίας «συγνώμη»  πρός τόν Κύριο, θά ἀρκοῦσε νά σβήσει τήν ἀπελπισία του καί τήν ὑπερηφάνεια του, θά ἀρκοῦσε νά τοῦ δώσει κουράγιο καί νά τοῦ χαρίσει πλούσιο τό Θεῖο Ἔλεος Του καί τελικῶς νά σωθεῖ κι αὐτός παραμένοντας μαζί μέ τούς ἄλλους μαθητές τοῦ Χριστοῦ.

 

        Ἄς μή γίνουμε Ἰοῦδες κι ἐμεῖς! Πορευόμενοι ἀνάμεσα στά δίκαια καί ἄδικα πού μᾶς συμβαίνουν, στά εὔκολα καί δύσκολα, στά εὐχάριστα καί δυσάρεστα πού ὅλα ὅμως εἶναι μέσα στό σωτήριο σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά ἐμᾶς καί φροντισμένα ἀπό τά ἴδια Του τά χέρια, ἄς κράζουμε πρός Αὐτόν:

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἰλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ κι ἐλέησόν με!

Σέ εὐχαριστῶ Θεέ μου!

Δόξα Σοι ὁ Θεός πάντων ἕνεκεν! 

Ἀμήν!

 

          

Μ.Σ.

---

[1] Ιωάν. 16, 33

[2]http://www.agioritikovima.gr/%CE%94%CE%B9%CE%B4%CE%B1%CF%87%CE%AD%CF%82/%CE%93%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CE%A0%CE%B1%CF%8A%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%85/4895-o-geronta-paio-gia-tin-autoktonia

[3] Ἰωάννης ιε΄ 5

[4] Ματθ. ιθ' 14

[5] Φιλιπ. δ´, 12

[6] Ματθαίος 16:26

[7] Ματθ. 7, 14

[8] Λουκ. 6, 21

[9] Λουκ. 18,27

[10] Κορινθ. β, 17

Οι αυτοκτονίες είναι φαινόμενο του υλικού μας Κόσμου. Το φάρμακο πρόληψης είναι η επιστροφή στην Πνευματικότητα της Ορθοδοξίας.

 

Με αφορμή την αυτοκτονία ενός ακόμη επίλεκτου μέλους της Κοινωνίας μας, Αντιπρόεδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά Κώστα Ρεσβάνη, θέλω να σας καταθέσω δύο ιστορίες από το περιβάλλον μου.

Γνωστός μου, με τρείς απόπειρες αυτοκτονίας, με το ένα πόδι στο Δρομοκαϊτιο και με προταθείσα αγωγή ψυχοφαρμάκων, μετά από Εξομολόγηση σε Αγιορείτη στην Αθήνα πέρυσι τον Απρίλιο, πήγε στο Άγιο Όρος στην καλύβα του Αγιορείτη για περίπου ένα μήνα.


Στην επιστροφή του από το Άγιο Όρος, εκπλαγήκαμε για την επαναφορά του σε κατάσταση ηρεμίας και στην διάρκεια των επόμενων 12 μηνών είδαμε και χαρήκαμε για την αισθητή βελτίωση του. Την εικόνα του συγκεκριμένου συνανθρώπου μας την βιώσαμε περισσότεροι από 20 συνάδελφοι, μεταξύ των οποίων και συνάδελφοι που είναι κατά της Εκκλησίας!!!

Ένας άλλος γνωστός, υπήρξε πολύ μεγάλος επιχειρηματίας σε χώρα της Νοτίου Αφρικής. Στα 65 του, πιάστηκε για παράνομη εξαγωγή συναλλάγματος και κατασχέθηκε όλη η περιουσία του. Ο ίδιος οδηγήθηκε στην φυλακή για 2 χρόνια εκτίοντας ποινή δύο ετών σε καταναγκαστικά έργα. Μετά την αποφυλάκιση του, ξεκίνησε μια επιχειρηματική προσπάθεια εκτροφής αγελάδων. 

Η ιδέα του ήταν αποτυχημένη και έχασε ότι του είχε απομείνει από τις παράνομες εξαγωγές συναλλάγματος. Σε ηλικία 70 ετών και παντελώς κατεστραμμένος ξεκίνησε νέα προσπάθεια, στον τομέα εμπορίας μετάλλων σε συνεργασία με ένα φίλο του που ήταν και ο χρηματοδότης. Στα 75 του ήταν πάλι πολύ πλούσιος. Πέθανε τελικά από Καρκίνο στα 75 του.

Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι οι επιστήμες μπορεί να οδηγούν σε οικονομική ευμάρεια, αλλά όχι σε πνευματική επάρκεια και σε κτίσιμο ισχυρών προσωπικοτήτων. Η επιλογή της αυτοκτονίας συνδέεται με την έλλειψη πραγματικού σθένους για να αντιμετωπιστεί η απώλεια μιας περιουσίας. Γιατί έχουμε στηρίξει το "είναι μας" στον Υλικό Πλούτο. Δεν είναι έτσι.

Άλλοι καταλήγουν στα ψυχοφάρμακα που θέτουν τους ασθενείς σε μόνιμη εξάρτηση από τους γιατρούς και τα ψυχοφάρμακα. Δηλαδή τους βάζουν σε ένα λαβύρινθο χωρίς τέλος.

Μην στηρίζετε την ζωή σας στα υλικά αγαθά. Προσπαθήστε να ακολουθήσετε τον δρόμο της Πνευματικής μας Κληρονομιάς. Επισκεφτείτε το Άγιο Όρος ή άλλες Μονές όπου υπάρχουν πολύ καλοί Πνευματικοί. 

Γνωρίστε τον δρόμο της Πνευματικότητας. Μην απελπίζεσθε. Θα βρείτε ανάπαυση και θα μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τα δύσκολα με περισσότερη δύναμη.

ΠΗΓΗ: www.pentapostagma.gr

"ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ..."

 

     agriniopress.gr

Τις προσευχές του κόσμου ζητά η μητέρα του 19χρονου στρατιώτη από την Βόνιτσα, ώστε να βγει νικητής μέσα από την άνιση μάχη που δίνει για τη ζωή του στην ΜΕΘ του νοσοκομείου του Αγρινίου.

Συγγενικό πρόσωπο της οικογένειας, ήρθε σε επαφή με το agriniopress.gr απευθύνοντας την έκκληση της μάνας:

"Οι γιατροί δεν μας δίνουν καμιά ελπίδα. Όλα πλέον, μας είπαν, εξαρτώνται από τον Θεό. Παρακαλώ όλους , να προσευχηθούμε για τον Παναγιώτη, ώστε να βγει ζωντανός από την δοκιμασία αυτή. Ας ενώσουμε τις δυνάμεις μας, για να βγει το παιδί μου νικητής", είναι το μήνυμα της τραγικής μάνας, που ελπίζει πλέον στο θαύμα...

Ο 19χρονος στρατιώτης από το πρωι της Πέμπτης νοσηλεύεται μετά από απόπειρα αυτοκτονίας στην ΜΕΘ του νοσοκομειου του Αγρινίου, σε κρίσιμη κατασταση και οι γιατροι λενε πως η ζωη του κρέμεται απο μια κλωστή.

Ἐπιτρέπεται νά γίνεται κηδεία στούς αὐτόχειρες;

hristospanagia4

Το παραπάνω ερώτημα είναι πολύ σοβαρό και πρέπει να εξετάζεται από τον ιερέα με μεγάλη σύνεση. Πρωτίστως πρέπει να διαπιστώσει, εάν εκείνος που έπραξε την αυτοχειρία, είχε σώας τας φρένας. Αυτό άλλωστε ορίζει και η απόκριση στο 14ο ερώτημα στον Τιμόθεο Αλεξανδρείας• «Υπέρ αυτού διακρίναι ο κληρικός οφείλει, ει το αληθές έκφρων ων πεποίηκε τούτο… Δει ουν πάντως τον Κληρικόν μετά ακριβείας ερευνήσαι, ίνα μη υπό κρίμα πέση» 1. Το 14ο ερώτημα στον Τιμόθεο Αλεξανδρείας αφορά το, εάν επιτρέπεται να τελείται θεία Λειτουργία και μνημόσυνο για εκείνον που αυτοκτόνησε. Η απόκριση του Τιμοθέου Αλεξανδρείας είναι ότι, εάν είχε σώας τας φρένας, δεν επιτρέπεται.Πολλές φορές όμως συγγενείς και φίλοι θέλοντας να επιβάλλουν την τέλεση θείας Λειτουργίας μεταχειρίζονται “ψέματα ότι δήθεν ο αυτόχειρας δεν είχε τα λογικά του. Υπάρχουν φορές που κάποιος αυτοκτονεί εξ αιτίας προσβολής και ενοχλήσεως που δέχθηκε από συνανθρώπους του, ή καθόλου απίθανο και από την ολιγοπιστία ή και από υπερβολική λύπη. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις που ο αυτόχειρας είχε σώας τας φρένας πρέπει η ποιμαίνουσα Εκκλησία να μην τελεί θεία Λειτουργία, ούτε και μνημόσυνα.

Την παραπάνω θέση όμως διασκεδάζουν οι άνθρωποι ισχυριζόμενοι πάντοτε ότι υπήρχαν ψυχολογικά προβλήματα. Έτσι κάποιοι ιερωμένοι και πολλές φορές ιδιαιτέρως στις μεγαλουπόλεις που οι ενορίες είναι υπερμεγέθεις συμβαίνει να τελούν εν αγνοία τους κηδείες προβληματικές, ως είναι και των αυτοχείρων.
Ακόμη συμβαίνει να υποστηρίζουν πολλοί προκειμένου να δικαιολογήσουν τον οποιοδήποτε αυτόχειρα ότι, για να φθάσει στην πράξη αυτή, δεν πρέπει να είχε σώας τας φρένας. Η δικαιολογία αυτών που λέγουν και πρεσβεύουν αυτά δεν στέκει. Ο Τιμόθεος Αλεξανδρείας διαχωρίζει μεταξύ φρονίμων και αφρόνων ανθρώπων που τελούν την πράξη της αυτοκτονίας.
Αλλά και οι πιστοί άνθρωποι της Εκκλησίας πρέπει να προφυλάσσουν τον κληρικό από το κρίμα που επωμίζεται και να ενημερώνουν εγκαίρως τον ποιμένα, για να γνωρίζει το τι πάει να πράξει.
Τελευταίως η αγία μας Εκκλησία δείχνει μεγάλη φιλανθρωπία. Αυτή η αγάπη της Εκκλησίας μας δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως αδυναμία, αλλά ως έχουσα και ασκούσα αυτή τη φιλανθρωπία προς το συμφέρον των πιστών της. Δυστυχώς όμως και στο θέμα της αυτοχειρίας η φιλανθρωπία πρέπει να ξαναβρεί τη χαμένη της θέση. Με τον τρόπο αυτό θα περιφρουρηθεί όχι μόνο το χαμένο ποίμνιο ενν. της Εκκλησίας, αλλά και το ενυπάρχον που πολλές φορές σκανδαλίζεται με τις πράξεις και τις ενέργειες της ποιμαίνουσας Εκκλησίας. Κάποτε πρέπει όσο φιλάνθρωπη κι αν είναι η Εκκλησία μας, να τηρεί τα καθορισμένα από τους αγίους Πατέρες Της. Και τούτο, γιατί κάτι ήξεραν εκείνοι που φωτισμένοι από το Άγιο Πνεύμα ζούσαν, έγραφαν και διαποίμεναν το λογικό ποίμνιο τους.
Πολλοί πάλι λένε ότι οι εποχές άλλαξαν και σήμερα ο άνθρωπος είναι πιο ευάλωτος στον πειρασμό της αυτοχειρίας εξ αιτίας των πολλών δυσκολιών και αντιξοοτήτων της ζωής. Για το λόγο δε αυτό θέλουν την Εκκλησία πιο επιεική στην εφαρμογή των κανόνων της. Η Εκκλησία στα όποια τέτοιου είδους επιχειρήματα έχει να πει ότι, όσο πιο πολύ απομακρύνεται ο άνθρωπος από το Θεό, τόσο πιο ευάλωτος γίνεται στον διάβολο που προσπαθεί να τον οδηγήσει στην κόλαση.
Τέλος, και αν ακόμη και την ποιμαίνουσα Εκκλησία την ξεγελάσουμε και την αναγκάσουμε να τελέσει την κηδεία αυτόχειρος, το Θεό μπορούμε να τον ξεγελάσουμε; Η κρίση του Θεού είναι δικαία. Και η κρίση των ιερέων αν είναι σωστή ή όχι κι αυτή θα κριθεί από το Θεό κατά την ημέρα της Κρίσεως και θα φανεί η αλήθεια. Πάντως χρειάζεται προσοχή και έρευνα το θέμα της αυτοχειρίας καθώς και μεγάλη σύνεση και γενναίο φρόνημα εκ μέρους των κληρικών που είναι οι θεματοφύλακες της πίστεώς μας.
1 ΠΗΔΑΛΙΟΝ, σ. 673.
 http://www.orthmad.gr/node/262#69

ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΙΕΡΟΘΕΟΣ:ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΩΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΩΝ

  aktines.blogspot.gr

Οι αυτοκτονίες ή αυτοχειρίες ήταν ένα πανάρχαιο φαινόμενο, τό οποίο αποδίδεται πολλές φορές μέ τήν φράση «απονενοημένο διάβημα», πού δηλώνει μιά πράξη πού γίνεται μέ απόνοια (ρήμα απονοέομαι), δηλαδή μέ έλλειψη λογικής καί μέ απελπισία.

Η αυτοκτονία στήν ουσία είναι έλλειψη νοήματος γιά τήν ζωή, ταύτιση τής ζωής μέ μικρούς σκοπούς, μέ οικονομικά αγαθά, καί δείχνει μιά ανερμάτιστη ζωή.

Τόν τελευταίο καιρό αυξήθηκε ο αριθμός τών αυτοκτονούντων καί γι’ αυτό γράφονται διάφορα άρθρα καί γίνονται αναλύσεις γιά τό φαινόμενο αυτό.
Στήν εφημερίδα «Τό Βήμα» (8-7-2012) η Ιωάννα Σουφλέρη ασχολήθηκε μέ τό θέμα απαντώντας στό ερώτημα: «Γιατί τόσες αυτοκτονίες;» μέ τήν διαπίστωση ότι: «Οι αυτοκτονίες έχουν γίνει καθημερινό φαινόμενο στήν Ελλάδα τής Κρίσης».

Μεταξύ τών άλλων παραθέτει τήν άποψη τού ψυχιάτρου Κυριάκου Κατσαδήμου ότι «τό 2008, οπότε καί τοποθετείται διεθνώς η έναρξη τής οικονομικής κρίσης, ξεπεράστηκε τό φράγμα τής μίας αυτοκτονίας τήν ημέρα», εννοείται στήν Ελλάδα.

Έτσι, «οι εκτιμήσεις μας σήμερα είναι ότι έχουμε 2-3 αυτοκτονίες τήν ημέρα». Όμως, η αυτοκτονία δέν προέρχεται μόνον από τήν οικονομική κρίση, γιατί κατά τήν Ψυχολόγο-Ψυχοθεραπεύτρια Μυρτώ Νίλσεν «ο αυτόχειρας αρνούμενος τό δώρο τής ζωής, δηλώνει εμπράκτως τήν πίστη του ότι η ζωή δέν τού αξίζει. Πρόκειται γιά τήν παραδοχή τής ύστατης αποτυχίας».

Οπότε, εκείνο πού δίνει τό έναυσμα στόν αυτόχειρα νά βλάψη τόν εαυτό του είναι η «μοναξιά», «η αίσθηση ότι δέν ανήκει κάπου».

Η Εκκλησία θεωρεί ότι η ζωή είναι δώρο τού Θεού στόν άνθρωπο καί επομένως δέν μπορεί νά τήν αφαιρέση ο άνθρωπος, αλλά έχει ο Θεός αποκλειστικότητα γι’ αυτήν. Πρόκειται γιά μιά μεγάλη αμαρτία πού είναι συνέπεια τού ότι ο άνθρωπος απομακρύνεται από τόν Θεό, δέν τόν αισθάνεται Πατέρα του καί ζή μακρυά από τήν Εκκλησία τήν οποία δέν αισθάνεται ως μητέρα του καί ως πραγματική του οικογένεια. Τελικά, εκείνος πού έχει τάσεις αυτοκτονίας δέν πιστεύει στόν Θεό, ή είναι άρρωστος καί έχει σύγχυση φρενών.

Ο ψυχίατρος Κυριάκος Κατσαδήμος, στό ίδιο δημοσίευμα, λέγει: «Παλαιότερα η στάση τών ιερέων πρός τίς οικογένειες τών αυτοχείρων ήταν καταδικαστική. Σήμερα παρατηρούμε μιά τεράστια αλλαγή, η οποία επιβεβαιώνεται καί στά ιερατικά συνέδρια στά οποία καλούμαστε νά συμμετέχουμε. Πραγματικά, αισθάνομαι τήν ανάγκη νά πώ ένα "μπράβο" στήν Εκκλησία γιά τό έργο πού προσφέρει στήν στήριξη τών ατόμων πού θέλουν νά αυτοκτονήσουν.

Δέν είναι μικρός ο αριθμός μελλοντικών αυτοχείρων πού έφτασε σέ εμάς μέσω τής Εκκλησίας. Συχνά πρόκειται γιά άτομα πού έχουν πάει γιά εξομολόγηση καί εκεί έχουν εκφράσει τήν επιθυμία νά δώσουν τέλος στήν ζωή τους. Μέ πρωτοβουλία τής Εκκλησίας βλέπουμε αυτά τά περιστατικά τά οποία δέχονται καί τήν δική μας φροντίδα παράλληλα μέ τήν στήριξη πού τούς παρέχεται εκεί».

Τελικά, πρέπει νά δούμε τήν προσφορά τής Εκκλησίας όχι μόνον στό φαγητό καί τήν οικονομική υποστήριξη, αλλά καί στόν ψυχολογικό καί κυρίως στόν πνευματικό τομέα. Η Εκκλησία είναι ένα πνευματικό θεραπευτήριο πού νοηματοδοτεί τόν ανθρώπινο βίο.
Ν.Ι.
Εκκλησιαστική  Παρέμβαση, Ιούλιος 2012

Ὄχι στήν αὐτοκτονία!Ναί στήν μετάνοια καί στήν ἐξομολόγηση!

Ὄχι στήν αὐτοκτονία!Ναί στήν μετάνοια καί στήν ἐξομολόγηση!

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ!

ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ!

«ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον».¹

Ρωτήσανε τόν Γέροντα Παΐσιο, γιατί κάποιοι πού συναντοῦν δυσκολίες αὐτοκτονοῦν. Καί ὁ Γέροντας ἀπάντησε, ὅτι αἰτία εἶναι ὁ ἐγωισμός, ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ στήν ἀπελπισία.² Ὁ διάβολος ψιθυρίζει στό αὐτί τοῦ ἀνθρώπου «ἐν καιρῷ θλίψεως» ὅτι ὅλα τελείωσαν κι ὅτι δέν μπορεῖ νά κάνει τίποτε πιά γιά τό πρόβλημά του. Αὐτό ὅμως εἶναι ἕνα μεγάλο ψέμμα τοῦ διαβόλου, πού μᾶς πολεμᾶ μέ τό ἰσχυρότερο ὅπλο του, τήν ἀπελπισία! Κι ἄν ὁ ἄνθρωπος δέ μπορεῖ νά κάνει τίποτε, μπορεῖ ὅμως ὁ Παντοδύναμος Θεός, πού μᾶς διαβεβαίωσε ὅτι «ἄνευ ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν»³. Ἀρκεῖ, νά στραφοῦμε σ’ Αὐτόν καί θά μᾶς δώσει ὅ,τι ἀκριβῶς μᾶς χρειάζεται.
Μᾶς καλεῖ: «δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς»!⁴ Αὐτή εἶναι μία ἁπλή, εὔκολη καί συγχρόνως σωτήρια κίνηση πού μᾶς σώζει καί σ’ αὐτήν καί στήν ἄλλη ζωή. Μ’ Αὐτόν μποροῦμε τά πάντα ὅπως διακήρυσσε ὁ μέγας Ἀπόστολος Παῦλος: «πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμούντι με Χριστῷ»!⁵

Ἡ ἐπίγεια κοσμική κοινωνία τῆς λατρείας τοῦ Μαμωνᾶ στήν ὁποία ζοῦμε, ἐπιχειρεῖ συνεχῶς νά ἀπομακρύνει μέ κάθε τρόπο καί μέσο τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν Ἐπουράνιο Θεό καί νά τόν στρέφει πρός τόν ἐπίγειο ἄρχοντά της τόν διάβολο. Τόν χειραγωγεῖ,  ὥστε νά γίνει αὐτάρκης-αὐτείδωλο, ὅπως ἔγινε ὁ Ἑωσφόρος ἀπό ἔπαρση, ἀποστατώντας ἀπό τόν Δημιουργό του, θεωρώντας τόν ἑαυτό του Θεό καί χάνοντας τόν Παράδεισο. Τόν στρέφει σέ πρόσκαιρα καί ὑλικά-φθαρτά πράγματα ἀπό τά ὁποῖα νομίζει ὅτι θά ἀντλήσει δύναμη καί δόξα-ἀπόλαυση-χαρά. Κατά τόν ἴδιο τρόπο ὁ διάβολος παρέσυρε τούς Πρωτόπλαστους γιά τήν ἐπιθυμία μιᾶς θέωσης χωρίς Θεό, νά χάσουν τήν Ἐδέμ, τήν ἀθανασία καί τήν μακαρία κοινωνία τους μέ τόν Θεό. Ὁ διάβολος καί ἡ δαιμονοκρατούμενη σύγχρονη κοινωνία θέλει τόν ἄνθρωπο ἀνεξάρτητο (ἀπό ὅ,τι σωτήριο καί πνευματικό), ἀλλά οὐσιαστικά ἐξαρτώμενο ἀπό μύρια δεσμά (ἀνάγκες, ἐπιθυμίες, μέριμνες, φοβίες, πάθη κλπ).

Ἡ ζωή εἶναι δῶρο θεόσδοτο καί πολύτιμο. Ὅσες δυσκολίες καί ἄν συνεπάγεται, ἐμπεριέχει ἀνεκτίμητο χρόνο μετανοίας ὁ ὁποῖος ὅταν ἀξιοποιηθεῖ σωστά ὁδηγεῖ στήν αἰώνια σωτηρία καί μακαριότητα! «Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;»;⁶

Κι ἄν ὅλα σοῦ πηγαίνουν ἀντίθετα, τί πτοεῖσαι; Τήν ψυχή σου προφύλαξε! Αὐτήν δέν τήν χάνεις ποτέ κι ἀπό κανέναν, παρά μόνο ἄν τήν παραδώσεις μόνος σου στήν ἀπώλεια!

Ὅλα ἔχουν ἡμερομηνία λήξης καί τά δυσάρεστα καί τά εὐχάριστα. Ἡ ψυχή μονάχα εἶναι αἰώνια!

Ζοῦμε στήν κοιλάδα τοῦ κλαυθμῶνος ὅπως λέγει ἡ Ἁγία Γραφή. Διά πολλῶν θλίψεων θά περάσουμε στήν αἰώνιο ζωή. Ὁ Κύριος μᾶς δίδαξε ὅτι: «στενή ἡ πύλη καί τεθλιμμένη ἡ ὁδός ἡ ἀπάγουσα εἰς τήν ζωήν»⁷. Κι αὐτό, ὄχι γιατί ὁ Θεός εἶναι τιμωρός, ἀλλά ἀντίθετα, γιατί εἶναι Μέγας Εὐεργέτης. «Μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε»⁸ μᾶς ἀποκάλυψε. Ἡ δική μας ἁμαρτωλότητα καί χοϊκότητα εἶναι οἱ αἰτίες τῶν δυσκολιῶν μας. Τά προβλήματα πού ἀντιμετωπίζουμε ἀποτελοῦν ὑψίστης ἀγάπης παραχώρηση Θεοῦ, ὥστε:α)νά καθαρισθεῖ κάθε ρύπος τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματός μας καί β)νά ἀποκατασταθεῖ ὁ χιτών μας καί πάλι στήν ἀρχική ἁγνή λευκότητά του, νά γίνει κατάλληλο ἔνδυμα τοῦ γάμου μας μέ τόν Χριστό, ὥστε νά ἔχουμε πρόσωπο νά εἰσέλθουμε εἰς τόν Νυμφῶνα Του καί νά εἴμαστε γιά πάντα μαζί Του!

Ὁ χρυσός περνᾶ ἀπό καυτερό καμίνι γιά νά ἀποδειχθεῖ ἡ γνησιότητά του καί ἡ ἀξία του. Κι ὅταν βγεῖ ἀπό αὐτό, ἔχει καθαρισθεῖ κι ἀστράφτει περισσότερο ἀπό πρίν.

Τό ἴδιο καί ὁ κάθε ἄνθρωπος. Ἡ πίστη μας καί ἡ ἀγάπη μας πρός τόν Πλάστη μας, θά δοκιμασθοῦν στό καμίνι τῶν θλίψεων γιά νά ἀποδείξουν τήν γνησιότητά τους.

Μέ προσευχή, μετάνοια, ἐξομολόγηση καί τακτικό ἐκκλησιασμό, τό ἀρχικῶς δύσκολο πέρασμα ἀπό τό καμίνι τῶν θλίψεων, μετατρέπεται ἀπό «ἀδύνατον παρ’ ἀνθρώποις», σέ εὐάρεστη θυσία αἰνέσεως πρός τόν Θεό, ἀφοῦ «τά ἀδύνατα παρ' ἀνθρώποις δυνατά παρά τῷ Θεῷἐστί»⁹.

Ὁ Κύριος θά στεφανώσει αὐτόν πού δέν γογγύζει ὄντας μέσα στά προβλήματά του ἀλλά ἀντίθετα Τόν εὐχαριστεῖ καί Τόν δοξολογεῖ. Αὐτόν θά τόν θεωρήσει ὡς μάρτυρα τῷ πνεύματι. Ἡ πρόσκαιρη δυσκολία πού ζοῦμε τώρα, δέν εἶναι παρά μία ἀμελητέα σταγόνα σέ ἕναν ἄπειρο ὠκεανό μακαριότητος πού μᾶς ἑτοίμασε ὁ Πανάγαθος Θεός μας γιά πάντα! «Τὸ γὰρ παραυτίκα ἐλαφρὸν τῆς θλίψεως ἡμῶν καθ' ὑπερβολὴν εἰς ὑπερβολὴν αἰώνιον βάρος δόξης κατεργάζεται ἡμῖν»¹⁰.

Ἄς θυμόμαστε τόν δίκαιο Ἰώβ καί τήν ἁγία ὑπομονή του πού μακαρίζεται καί θά μακαρίζεται ὡς παράδειγμα πρός μίμησιν, σέ ὅλες τις ἐποχές. Ἄς θυμόμαστε κάθε δεινό πού ὑπέμεινε καί πῶς τελικά ἀνταμείφθηκε ἀπό τόν Θεό ἀκόμη κι ἀπό αὐτήν τή ζωή, μέ πλήρη ἀποκατάσταση ὅλων ὅσων ὑπέστη καί εἶχε χάσει!

Ὁ Ἰούδας πρόδωσε τόν Κύριο, μετεμελήθη ἀλλά δέ μετενόησε. Ἔκρινε μόνος του ἐγωιστικά τόν ἑαυτό του ὡς Θεός κι αὐτοκτόνησε χάνοντας τά πάντα! Ἕνα ταπεινό, ἐκ καρδίας «συγνώμη» πρός τόν Κύριο, θά ἀρκοῦσε νά σβήσει τήν ἀπελπισία του καί τήν ὑπερηφάνεια του, θά ἀρκοῦσε νά τοῦ δώσει κουράγιο καί νά τόν πληρώσει μέ Θεῖο Ἔλεος καί τελικῶς νά σωθεῖ κι αὐτός παραμένοντας μαζί μέ τούς ἄλλους μαθητές τοῦ Χριστοῦ.

Ἄς μή γίνουμε Ἰοῦδες κι ἐμεῖς! Πορευόμενοι ἀνάμεσα στά δίκαια καί ἄδικα πού μᾶς συμβαίνουν, στά εὔκολα καί δύσκολα, στά εὐχάριστα καί δυσάρεστα πού ὅλα ὅμως εἶναι μέσα στό σωτήριο σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά ἐμᾶς καί φροντισμένα ἀπό τά ἴδια Του τά χέρια, ἄς κράζουμε πρός Αὐτόν:

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἰλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ κι ἐλέησόν με!

Σέ εὐχαριστῶ Θεέ μου!

Δόξα Σοι ὁ Θεός πάντων ἕνεκεν! Ἀμήν!

1 Ιωάν. 16, 33

2http://www.agioritikovima.gr/%CE%94%CE%B9%CE%B4%CE%B1%CF%87%CE%AD%CF%82/%CE%93%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CE%A0%CE%B1%CF%8A%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%85/4895-o-geronta-paio-gia-tin-autoktonia

3 Ἰωάννης ιε΄ 5

4 Ματθ. ιθ' 14

5 Φιλιπ. δ´, 12

6 Μαρκ. 8, 36

7 Ματθ. 7, 14

8 Λουκ. 6, 21

9 Λουκ. 18,27

10 Κορινθ. β, 17
  
Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης