Άγιος Παΐσιος: «Θα δώσουμε λόγο για την στάση που κρατήσαμε αυτά τα δύσκολα χρόνια»

 

 

 

Σήμερα λέει έχει γίνει τρελλοκομείο. Παλιά λέει κοιτούσε ο μανάβης το τελάρο, έβρισκε δύο τρία σάπια τα πετούσε, τα άλλα ήταν καλά. Σήμερα κοιτάς το τελάρο λέει όλα σάπια είναι, όλα για πέταμα είναι. 

Να ‘ρθει ένας αέρας να τους πάρει όλους αυτούς. Και τότε τα έλεγε πριν πόσα χρόνια. Να ‘ρθει λέει ένας αέρας να τους πάρει όλους αυτούς. Όλους. Προσεύχομαι λέει, να αναστήσει ο Θεός Μακκαβαίους. Τί ήταν οι Μακκαβαίοι; Ήταν άνθρωποι που αγαπούσαν την Πατρίδα τους και τον αληθινό Θεό. Αυτό είναι που μας χρειάζεται. Αυτό προσευχότανε ο Γέροντας, να αναστήσει ο Θεός Μακκαβαίους.

Μεγάλη ευλογία η καθημερινή ανάγνωση των Χαιρετισμών της Παναγίας μας!

 

 

Πολλοί ορθόδοξοι χριστιανοί μέσα στους αιώνες (και σήμερα) συνηθίζουν να διαβάζουν τους Χαιρετισμούς κάθε βράδυ, πριν κοιμηθούν, αντί για άλλη προσευχή. Από τις πολλές φορές, συχνά τους μαθαίνουν απ” έξω.

Ήταν ένα γεροντάκι που από τις πολλές φορές, κάθε μέρα, που έλεγε τους χαιρετισμούς του ειχαν γίνει καρδιακοί, δούλευαν μέσα στην καρδιά του συνεχώς,  όπως την ευχή. 

Και μια μέρα του εμφανίστηκε η Παναγία τον φίλησε στον αριστερό ώμο και του είπε. «Και εγώ σε αγαπώ».

Η Παναγία μας έχει πει πολλές φορές σε διάφορους αγίους ότι της αρέσουν οι χαιρετισμοί και προτρέπει τους χριστιανούς να τους διαβάζουν στην προσευχή τους κάθε μέρα. Έτσι δίνουμε την άδεια στην Παναγία να παρέμβει στην ελευθερία μας και να μας βοηθήσει ανά πάσα στιγμή. 

Προφητικός λόγος γιά τόν Χριστιανισμό πού ἔρχεται! Μακαριστός Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης

 

 

 

Δε μου λέτε, τι θα πη ομολογία πίστεως; 

Το πρωΐ ήρθατε στην εκκλησία.

Σας ερωτώ· ήτανε κανένας χωροφύλακας μπροστά στην πόρτα και σας έλεγε άλτ; 

Ήταν κανένας χωροφύλακας, ο οποίος έπαιρνε τα στοιχεία σας;

Σας ρωτούσε πώς λέγεστε και σημείωνε το όνομά σας; 

Υπάρχει κανένας νόμος που να σας απαγορεύῃ τον εκκλησιασμό και να σας τιμωρεί με πρόστιμο ή με φυλάκισι την επομένη ημέρα; 

Μήπως σας τιμωρούν με εξορία ή με αποκοπή της κεφαλής; 

Ελεύθεροι είσθε. 

Δεν στοιχίζει τίποτα ο εκκλησιασμός σήμερα. 

Παράπονα στο Θεό (Υπέροχο δίδαγμα)

 

Ήταν κάποτε στην Παλαιστίνη ένας άνθρωπος πολύ πλούσιος. Είχε σπίτια, αμπέλια, χωράφια και περιβόλια, είχε κοπάδια πρόβατα κι οι κασέλες του ήταν γεμάτες χρυσά νομίσματα. Όμως όλα του τα αγαθά τα είχε αποκτήσει με αδικίες και τοκογλυφίες.

Είχε αφήσει στο δρόμο χήρες και ορφανά, είχε δανείσει σε φτωχούς με βαρύ τόκο, είχε ξεγελάσει άλλους πουλώντας τους σκάρτα εμπορεύματα, είχε πει ψέμματα, μόνο και μόνο για να κερδίσει λεφτά.

Στην πόλη του κανένας δεν τον συμπαθούσε. και μολονότι πάσχιζε να πνίξει τη φωνή της συνείδησής του, έρχονταν στιγμές, που οι αδικίες του τον τάραζαν και του έκοβαν τον ύπνο. Και έφτασε μια εποχή που τίποτα πια δεν τον ευχαριστούσε, ούτε τα εκλεκτά φαγιά, ούτε τα ακριβά ρούχα, ούτε οι διασκεδάσεις. τα δάκρυα και οι κατάρες των ανθρώπων που είχε αδικήσει, δεν τον άφηναν να ησυχάσει. Τον έτρωγαν οι τύψεις, τον έπνιγε η θύμηση των ανομημάτων του. Μη ξέροντας, λοιπόν, τι να κάμει, για να δώσει τέλος στο μαρτύριο του, αποφάσισε να ζητήσει τη συμβουλή ενός σοφού γέροντα, που μόναζε έξω από την πόλη.

Σάν έφτασε έξω από το κελλί, είδε τον μοναχό να προσεύχεται γονατιστός, ξεκουκίζοντας το κομποσχοίνι του. Ο πλούσιος παρατήρησε τη γαλήνη και την ακτινοβολία που είχε το πρόσωπό του γέροντα και για μια στιγμή τον ζήλεψε!

Χωρίς να το καλοκαταλάβει, γονάτισε δίπλα του.

«Άνθρωπε του Θεού, σε ικετεύω, ψιθύρισε, πες μου, πως μπορώ να σωθώ;

Από τί να σωθείς, αδελφέ μου; από τί ή από ποιόν κινδυνεύεις; Απάντησε ήρεμα ο μοναχός.

Δουλώθηκε η ψυχή μου στα υλικά αγαθά, παραδέχτηκε ο πλούσιος. Αδίκησα, εξαπάτησα, έκλεψα, συκοφάντησα, για να μαζέψω τα πλούτη που έχω και τώρα μου έχουνε γίνει βάρος ασήκωτο.

Κουράστηκα, δεν θα Προσευχηθώ… (Διαβάστε το όλοι)

«Το βράδυ, κατάκοπος καθώς είμαι από το μόχθο της ημέρας, δεν έχω όρεξη για προσευχή… Άλλωστε, γιατί να προσευχηθώ;…»
Μα πώς είναι δυνατό!

Να μην έχει κανείς διάθεση επικοινωνίας με τον Κύριο, έστω και εξουθενωμένος σωματικά;! Μήπως οι οποιεσδήποτε διασκεδάσεις ξεκουράζουν τον άνθρωπο; …

Όχι, αυτές τον καταπονούν περισσότερο, ενώ η προσευχή έλκει τη θεία χάρη, που αναπαύει σώμα και ψυχή.

Δεν προσεύχεστε, λοιπόν…

Ή είστε θυμωμένοι με το Θεό ή πιστεύετε ότι δεν Τον έχετε ανάγκη.

«Γιατί να προσευχηθώ;» Αναρωτιέστε. Νιώθετε αυτάρκεια και αυτοϊκανοποίηση. Είστε χορτάτοι! Και δεν θέλετε να ζητάτε…

Κάθε βράδυ, όσο κουρασμένοι κι αν είστε, μην παραλείπετε να καταφεύγετε σ’ Εκείνον.

Να προσεύχεστε γονατιστοί ή καθισμένοι. Και όταν μπορείτε, να σηκώνεστε όρθιοι. Δεν έχει τόση σημασία ή στάση, φτάνει να προσεύχεστε.

Η ανθρώπινη αχαριστία και πως πρέπει να την αντιμετωπίζουμε. Η συμπάθεια προς τον άνθρωπο

«Το Βρέφος Χριστός είχε έναν κήπο. Και πολλά ρόδα καλλιεργούσε σε αυτόν… Όταν όμως τα ρόδα άνθισαν Αυτός προσκάλεσε τα παιδιά των Εβραίων, Αλλά αυτά ξερίζωσαν τα άνθη, Και ερημώθηκε ολόκληρος ο κήπος… Τα παιδιά τότε από τα αγκάθια Έπλεξαν γι’ Αυτόν ακάνθινο στεφάνι» (παλιό ρωσικό παιδικό τραγούδι).

Τέτοια είναι η οδός που προσφέρεται σε όλους μας, για να μείνουμε έπειτα αιώνια μαζί Του: Να μην περιμένουμε ευγνωμοσύνη από κανέναν για όλα όσα κάναμε γι’ αυτούς· να τους ευεργετούμε όλους, αν είναι δυνατό να συμπάσχουμε με αυτούς, γιατί δεν γνωρίζουν ακόμη την Αλήθεια της Αιώνιας Αγάπης του Ουρανίου Πατρός.

Όταν κάποιος από τους κοντινούς μας υπομένει οποιαδήποτε συμφορά ή καταστροφή ή ηθική πτώση, τότε συμπάσχουμε έντονα. Με τον ίδιο όμως τρόπο πρέπει να συμπάσχουμε και όταν η συμφορά βρει τον γείτονα ή ακόμη και τον μακρινό άνθρωπο. Η δύναμη του βιώματος εκείνου, που έπεσε στον κλήρο μας, αναμφίβολα την ίδια αυτή στιγμή επισκέπτεται πλήθος άλλων ανθρώπων, ίσως πολλά εκατομμύρια από αυτούς. Για να μάθουμε λοιπόν να συμπάσχουμε με όλη την ανθρωπότητα, πρέπει να αποδεχόμαστε το καθένα από τα βιώματά μας ως αποκάλυψη για τα παθήματα όλου του κόσμου. Έτσι μόνο μπορεί ο άνθρωπος να γίνει αληθινά παγκόσμιος, υπερνικώντας την «ατομικότητά» του, αποβαίνοντας «υπόσταση» κατ’ εικόνα της Υποστάσεως του Χριστού Θεού.

Επιστολή προς τους ασθενείς

Ἀσθενεῖς μου, συμπαθεστάτη ὁμάδα τῶν ἀνθρώπων,

        Ἀπευθύνομαι σέ σᾶς. Σᾶς καταλαβαίνω ἀπόλυτα ὅσο κανείς ἄλλος, γιατί εἶμαι καί ἐγώ ἀσθενής. Νομίζω πάντα ὅτι ὁ φτωχός καταλαβαίνει τόν φτωχό, ὁ πονεμένος τόν πονεμένο, ὁ δυστυχής τόν δυστυχή καί ὁ ἄρρωστος τόν ἄρρωστο.

        Σκέφθηκα λοιπόν νά σᾶς ἀπευθύνω τήν παροῦσα ἐπιστολή μήπως μπορέσω νά ἀνακουφίσω λίγο τόν πόνο καί τήν μοναξιά σας.

        Σᾶς φωνάζω, λοιπόν, δυνατά μέ ὅλη τή δύνμαη τῆς φωῆς καί τῆς ψυχῆς μου:«Μήν ἀπελπίζεσθε. Πίσω ἀπό τήν φουρτούνα δέν εἶναι ἡ γαλήνη; Πίσω ἀπό τήν καταιγίδα δέν εἶναι ἡ λιακάδα; Μετά τήν βαρχειμωνιά δέν ἔρχεται πάντοτε ἡ ἄνοιξη; Μετά τήν δύση δέν εἶναι ἡ ἀνατολή; Δόξα Σοι Κύριε!».

        Ὁ Ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ βεβαιώνει:

«Ὅποιος ὑποφέρει τήν ἀσθένειά του μέ ὐπομονή καί εὐγνωμοσύνη στόν Θεό, στεφανώνεται σάν μάρτυρας».

Ἀγαπητοί μου ἀσθενεῖς!

        Ὑποφέρετε, ὑποφέρω· πονᾶτε πονῶ· νοιώθετε μοναξιά· τήν νοιώθω καί ἐγώ. Ὅλα ὅμως πρέπει νά τά ἀντιμετωπίζουμε μέ ὑπομονή, μέ πίστη, ἐλπίδα καί αἰσιοδοξία.

        Σ” αὐτό θά μᾶς βοηθήσει ἡ πίστη στόν Θεό.

        Σ” αὐτό θά μᾶς θεραπεύσουν τά φάρμακα τῆς Ἐκκλησίας πού δέν τά βρίσκουμε στά Φαρμακεῖα.

        Μή ξεχνᾶτε ὅτι δέν εἴμαστε ἄρρωστοι μόνο στό σῶμα. Αὐτό εἶναι μεγάλο λάθος, καί ἡ ψυχή μας εἶναι ἄρρωστη, ἴσως περισσότερο. Ἐδῶ κάνει μία φοβερή διαπίστωση ὁ Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος:

        «Ἡ πολυχρόνια ὑπομονή ὁδηγεῖ στήν ταπείνωση. Ἡ ταπείνωση ὁδηγεῖ στήν ὑγεία τῆς ψυχῆς. Ἡ ὑγεία τῆς ψυχῆς στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Καί τέλος ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ στή χαρά τοῦ Θεοῦ, τή γλυκότερη ὅλων».

Με ό,τι θα φύγει ο άνθρωπος από δω, μ΄αυτό και θα παρουσιαστεί μπροστά στο κριτήριο του Χριστού

ΤΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΑΜΑΡΤΙΑ, ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ

Η σκέψη του θανάτου είναι ικανή να παρακινήσει τον αμαρτωλό σε μετάνοια. Μας είναι και γνωστός και άγνωστος ο θάνατος. Γνωστός, γιατί ξέρουμε ότι όλοι θα πεθάνουμε. Άγνωστος, γιατί δεν ξέρουμε πότε, πού και πώς θα πεθάνουμε.

Όσο περισσότερο ζούμε, τόσο περισσότερο μικραίνει η ζωή μας, τόσο λιγοστεύουν οι μέρες μας και πλησιάζουμε στο θάνατο.

Είμαστε πιο κοντά του σήμερα απ΄ό,τι χθές, αυτή την ώρα απ΄ό,τι την προηγούμενη. Ο θάνατος βαδίζει αόρατος πίσω απ΄τον καθένα και τον αρπάζει τότε που δεν το υποπτεύεται. Εντούτοις, σχεδόν όλοι οι άνθρωποι - και μάλιστα οι υγιείς και οι δυνατοί - κάνουν τις ακόλουθες σκέψεις για τον ευατό τους:

- Εγώ θα ζήσω ακόμη αρκετά. Είναι πολύ μακριά το τέλος μου. Θα μαζέψω πλούτη και θα ευφραίνομαι. Μα ορμάει ξαφνικά εναντίον τους ο θάνατος και σβήνουν τα όνειρα και οι επιθυμίες. Και πεθαίνει γρήγορα εκείνος που έταξε στον εαυτό του μακροζωία. Και αφήνει τ΄αγαθά του και το σώμα του στον κόσμο εκείνος που ήθελε να συγκεντρώνει πλούτη. Άγνωστο λοιπόν μας είναι το τέλος, χριστιανοί.

Γιατί δεν τιμωρούμαστε τώρα;

ΤΙΜΩΡΙΑ: ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΖΩΗ;

Αλλά τώρα δεν παθαίνουμε κανένα κακό και γι’ αυτό πρέπει να φοβόμαστε πολύ περισσότερο. Διότι δεν διατηρούμαστε , για να μη τιμωρηθούμε, αλλά για να τιμωρηθούμε χειρότερα, εάν δεν θελήσουμε να αλλάξουμε τρόπο ζωής.

Διότι εκείνοι μεν δεν γνώρισαν την γέεννα του πυρός και παρεδίδονταν στις εδώ τιμωρίες, εμείς όμως όσες αμαρτίες και αν διαπράξουμε και αν ακόμη δεν πάθουμε κανένα κακό στην παρούσα ζωή, θα υποστούμε τα πάντα στο μέλλον. Διότι πως θα μπορούσε να είναι σωστό, εκείνοι μεν που βρίσκονταν σε νηπιωδέστερη κατάστασι να έχουν τιμωρηθή με αυτόν τον τρόπο, ενώ εμείς, που διδαχθήκαμε τελειότερη διδασκαλία και έχουμε διαπράξει αμαρτήματα πολύ χειρότερα από εκείνους, να διαφύγουμε τις τιμωρίες;

Θέλετε να ακούστε τις υπόλοιπες συμφορές, όσες έπαθαν στην Παλαιστίνη από τους Βαβυλώνιους και Ασσύριους και από τους Μακεδόνες; Όσες πείνες και ασθένειες και πολέμους και αιχμαλωσίες υπέστησαν στην εποχή του Τίτου και του Βεσπασιανού; Αναγνώστε το βιβλίο του Ιωσήπου, που αναφέρεται στην άλωσι των Ιεροσολύμων και θα πληροφορηθήτε την πικρή εκείνη τραγωδία. Διότι μεταξύ των άλλων δεινών περιέπεσαν σε τόση μεγάλη πείνα, ώστε έφθασαν στο σημείο να τρώνε τις ζώνες τους και τα υποδήματά τους και τα αηδέστερα από αυτά. Διότι η ανάγκη τα έφερε όλα στα δόντια τους, όπως κάπου λέει στο βιβλίο του ο προαναφερθείς συγγραφέας. Και δεν αρκέσθηκαν μόνο σε αυτά, αλλά και δοκίμασαν και την γεύσι των ιδίων των παιδιών τους.

Όταν η αγάπη του λαϊκού διδάσκει τον πνευματικό

Ήταν ένα ζευγάρι άτεκνο. Και οι δύο με κοινό πνευματικό και θρησκευόμενοι.

Οπότε η σύζυγος, εγκαταλείπει τον σύζυγο γιατί δεν της έκανε παιδιά. Δεν δίνει καμιά ευκαιρία στον γάμο της, πού ήταν μάλιστα και ο δεύτερος γάμος της!

Σκοπός της και θέλημα της να κάνει παιδιά. Τον διώχνει από το σπίτι λοιπόν, αλλά δέχεται και να την συντηρεί, ασχέτως αν δεν τον παραδέχοταν για άντρα της.

Ο σύζυγος να την παρακαλεί, να βάζει μεσίτη τον πνευματικό, αλλά και να την συντηρεί οικονομικά χωρίς να γογγύζει. Αυτή εκμυστηρεύεται στον πνευματικό, μετά από πολλά, ότι κατάφερε να μείνει έγκυος από έναν άλλο, εκτός γάμου και πάει για τρίτο γάμο!

Θρησκευόμενη και δεν κατανόησε πώς σκοπός του γάμου δεν είναι μόνο η παιδοποιία. Τα λεφτά εν τω μεταξύ τα λάμβανε κανονικά από τον κανονικό της σύζυγο, εν πλήρει αναισθησία.  

Μετανόησε, αλλά δεν ήθελε να ξεχάσει…

Του Αρχιμ. Παύλου Παπαδόπουλου
 
Πήγε και κάθισε δίπλα στο παράθυρο.
Του άρεσε καθώς το λεωφορείο ταξίδευε μέσα στην πόλη να παρατηρεί τον κόσμο.

Ήταν ένα συνηθισμένο καλοκαιριάτικο απόγευμα. Εκείνο όμως που του έκανε εντύπωση ήταν οι έρημοι δρόμοι, τα νεκρά πεζοδρόμια, τα σιωπηλά μαγαζιά. Η πόλη ήταν έρημη. Ο καλός καιρός και η αργία του Σαββατοκύριακου έκανε ακόμα και τους αναποφάσιστους αστούς να τολμήσουν μια επίσκεψη στην πιο κοντινή παραλία.

Μέσα στο λεωφορείο ήταν άλλοι τρεις άνθρωποι. Δύο ηλικιωμένοι και ένας μετανάστης. Το χρώμα του τον πρόδιδε. Ο μελαμψός άνδρας τον κοιτούσε επίμονα. Μετά από δύο στάσεις ο άνδρας με την περίεργη ενδυμασία σηκώθηκε. Ο ιερέας νόμιζε ότι θα κατέβει στην επόμενη στάση. Όμως δεν έγινε κάτι τέτοιο. Ο άνδρας πλησίασε τον ιερέα και κάθισε δίπλα του. Δεν είπε κάτι. Κοιτούσε κάτω, σαν να σκεφτόταν να μιλήσει αλλά κάτι τον εμπόδιζε.

Ο ιερέας μαζεύτηκε. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα τον ρώτησε: «Μπορώ να σε βοηθήσω σε κάτι»;

Τρεις Άγιοι για τον Θεό...

Ξέρω ότι ο Ακίνητος κατεβαίνει• Ξέρω ότι ο Αόρατος εμφανίζεται• Ξέρω ότι αυτός που είναι έξω απ’ όλη τη δημιουργία. με παίρνει μέσα του και με κρύβει στην αγκαλιά του.
Και τότε βρίσκομαι έξω απ’ όλο τον κόσμο.
Βλέπω τον Δημιουργό του κόσμου, ολόκληρο μέσα σε μένα τον ίδιο•
Και ξέρω ότι δεν θα πεθάνω, γιατί είμαι μέσα στη ζωή,
Έχω ολόκληρη τη Ζωή που ξεπηδάει από μέσα μου σαν πηγή.
Αυτός είναι στην καρδιά μου, είναι στον ουρανό:
Κι εκεί κι εδώ μου φανερώνεται με την ίδια δόξα.

Άγ. Συμεών ο Νέος Θεολόγος

«….Οι άνθρωποι, όταν τους ενοχλούμε συνέχεια για τις διάφορες υποθέσεις μας, μας συμπεριφέρονται εχθρικά∙ ο Θεός όμως κάνει το εντελώς αντίθετο∙ και όχι όταν Τον ενοχλούμε συνέχεια για τα προβλήματά μας, αλλά και όταν δε το κάνουμε αυτό, τότε προ πάντων αγανακτεί»

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

Ἡ προσευχή τῆς μάνας δέν συγκρίνεται μέ τίποτα σέ αὐτό τόν κόσμο. Μᾶς λείπουν οἱ ἅγιες μητέρες…

π. Ιουστίνος Parvu

Η προσευχή της μάνας δεν συγκρίνεται με τίποτα σε αυτό τον κόσμο. Στον κόπο των μητέρων βρίσκεται το παρόν και το μέλλον ενός λαού.

Πέρα από ό,τι προσφέρει η κοινωνία στον άνθρωπο, η μάνα που μεγαλώνει το παιδί φυτεύει τον σπόρο στην ψυχή του. Αυτή πρέπει να είναι ισορροπημένη, να έχει τον Άγιο της εικόνας στην καρδιά,τον Σταυρό στο μυαλό και να ξέρει τον δρόμο της Εκκλησίας. Μόνο έτσι θα μπορέσει να προετοιμάσει το παιδί για την ζωή. Αυτό που μας λείπει τώρα είναι ακριβώς αυτό. Μας λείπουν οι άγιες μητέρες, οι οποίες μας χαρίζουν αγίους ήρωες, μάρτυρες, διανοουμένους ή να μας δώσουν τις ιδιοφυΐες,που θα αναδείξουν ό,τι καλύτερο έχει αυτός ο λαός της Ορθοδοξίας.

Αυτή η ώρα είναι η δική σου!

ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΕΠΟΧΕΣ ΠΟΥ ΔΙΑΝΥΟΥΜΕ

του π.Χριστουδούλου

Καιροί δύσκολοι! Απ’ όποια πλευρά κι αν τους αξιολογήσει κανείς, θα εισπράξει απαισιοδοξία και θα αντικρίσει το ανύπαρκτο αδιέξοδο.

Δεν είναι μόνο η οικονομική κρίση, που κάνει τους φτωχούς να απελπίζονται, τους ανέργους να πέφτουν στην απόγνωση και τους νέους να καταρρέουν μαζί με τα συντετριμμένα οράματά τους.

Πιο μεγάλη και περισσότερο απαισιόδοξη είναι η κρίση που μαστίζει τον ίδιο τον σύγχρονο άνθρωπο. Τον ατομιστή, τον καιροσκόπο, τον υποκριτή. Αυτόν που εκούσια οδεύει την οδό της ηθικής αυτής καταπτώσεως. αλλά και αυτόν που αισθάνεται ότι τη βαδίζει σαν αναγκαστική πορεία επιβεβαιώσεως. σε μια κοινωνία αμοραλισμού και φαυλότητος.

Ὁ Θεός δέν δημιούργησε τίποτα πού νά εἶναι ἀπό τή φύση του κακό. Συνομιλία μέ τόν Ἀββᾶ Σειρῆνο, ἐκ τοῦ βιβλίου: Συνομιλίες μέ τούς Πατέρες τῆς ἐρήμου Τόμος Α΄

 

 

 

 

 

Ὁ Θεός νά μᾶς φυλάει ἀπό τό νά πέσουμε στήν αἱρετική διδασκαλία καί νά ποῦμε ποτέ ὅτι δημιουργήθηκε ἀπό Ἐκεῖνον κάτι "κατ' οὐσίαν" κακό.

Γιατί ἡ Ἁγία Γραφή λέει: "Ὁ Θεός εἶδε τά δημιουργήματά Του καί ἦταν ὅλα πάρα πολύ καλά" (Γεν. 1, 31).


Ἄρα, δέν μποροῦμε νά δεχθοῦμε ὅτι οἱ δαίμονες δημιουργήθηκαν ἀπό τόν Θεό τέτοιοι πού εἶναι τώρα, οὔτε ὅτι ἦταν ἀπό τή γένεσή τους προορισμένοι νά ἐξαπατοῦν καί νά ἐξολοθρεύουν τούς ἀνθρώπους μέ τίς ποικίλες πανουργίες τους.
Ἄν τό πιστεύαμε αὐτό, θά πέφταμε σέ ἀντίφαση μέ τό ρητό τῆς Ἁγίας Γραφῆς πού ἀναφέραμα πιό πάνω. 

Οἱ δαίμονες δέν ἔχουν καμία δύναμη πάνω στούς ἀνθρώπους, ἄν δέν κυριεύσουν πρίν τό πνεῦμα τους. Συνομιλία μέ τόν Ἀββᾶ Σειρῆνο, ἐκ τοῦ βιβλίου: Συνομιλίες μέ τούς Πατέρες τῆς ἐρήμου Τόμος Α΄

 

... Οἱ δαίμονες δέν μποροῦν νά κυριαρχήσουν οὔτε στό πνεῦμα οὔτε στό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου. Δέν μποροῦν εὔκολα νά καταλάβουν μιά ψυχή. 

Πρέπει πρῶτα νά τῆς ἔχουν στερήσει κάθε ἅγια σκέψη καί νά τήν ἔχουν ἀπογυμνώσει ἀπό κάθε πνευματικό λογισμό. Πρέπει βέβαια νά ξέρουμε ὅτι τά πονηρά πνεύματα ὑπακούουν στούς ἀνθρώπους μέ δύο τρόπους:

1. Ὁ ἕνας εἶναι ὅτι ὑποτάσσονται στήν ἀρετή καί στήν ἁγιότητα πού ἕλκει ἐπάνω της ἡ Θεία Χάρη, ἤ

2. ὑπακούουν στούς ἀσεβεῖς, οἱ ὁποῖοι τούς προσφέρουν θυσίες καί ξόρκια.

Ἡ ἀγάπη περιέχει ὅλες τίς ἀρετές! Ἅγιος Θεόδωρος Ἐπίσκοπος Ἑδέσσης ἐκ τῆς Μικρῆς Φιλοκαλίας

  

83. Ἀφοῦ ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη, ὅποιος ἔχει τήν ἀγάπη, ἔχει τόν Θεό μέσα του.

Ὅταν ὅμως ἀπουσιάζει ἀπό ἐμᾶς ἡ ἀγάπη, τίποτε δέν εἶναι γιά μᾶς ὠφέλιμο, οὔτε μποροῦμε νά ἰσχυριζόμαστε ὅτι ἀγαπᾶμε τόν Θεό· διότι, λέγει ὁ Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, πώς "ἄν κανείς πεῖ ὄτι ἀγαπᾶ τόν Θεό, ἐνῶ μισεῖ τόν ἀδελφό του, εἶναι ψεύτης" (Α΄ Ἐπιστ. δ΄ 20).

Καί πάλι: "ποτέ δέν εἶδε κανείς τόν Θεό· ἐάν ὅμως ἀγαπᾶμε ὁ ἕνας τόν ἄλλο, ὁ Θεός μένει μέσα μας καί ἡ ἀγάπη Του ἔγινε τέλεια μέσα μας" (Α΄ Ἐπιστ. Ἰωά. δ΄ 12).

Δεν σώζει η αναμαρτησία αλλά η μετάνοια…

Έναν άνθρωπο δεν το σώζει η αναμαρτησία
Αλλά η μετάνοια!

Αναμάρτητος δεν είναι κανείς μας!
Από την μεταπτωτική κατάσταση μας
Η ανθρώπινη φύση έχει ροπή προς την αμαρτία.

Ο μόνος αναμάρτητος που υπήρξε ποτέ στη γη ήταν ο Χριστός.
Όλοι μας λοιπόν, είμαστε αμαρτωλοί!

Ο Άγιος Αυγουστίνος στις «Εξομολογήσεις”
Μιλάει κι αποδεικνύει πως ο άνθρωπος
Αμαρτάνει από τη βρεφική του ηλικία
Χωρίς βέβαια να έχει επίγνωση της αμαρτίας του
Σε εκείνη την ηλικία.

Υποστηρίζει, τόσο ο εν λόγω Άγιος όσο και ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
Ότι δεν υπάρχουν μεγαλύτεροι εγωιστές από τα μικρά παιδιά
Που γκρινιάζουν επίμονα μέχρι κάποιος να τους κάνει το χατίρι.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν, πως η αμαρτία είναι συνδεδεμένη με την ανθρώπινη φθαρτή φύση μας.
Ο Κύριός μας επειδή το γνώριζε αυτό, μας έδωσε το μεγάλο δώρο της εξομολόγησης.
Με την εξομολόγηση μας δίνεται η δυνατότητα να σβήσουμε κάθε μας αμαρτία
Και να ξεκινήσουμε μια καινούργια ζωή με όσο το δυνατόν λιγότερες αμαρτίες.

Οἱ ἅγιοι εἶναι ζωντανοί καί ἡ θεόσδοτη δύναμή τους δέν φθίνει, στό πέρασμα τοῦ χρόνου. Ὁ ἅγιος Ἰωαννίκιος κάνει θαύματα μέχρι σήμερα, ὅπως ἔκανε καί στή διάρκεια τῆς ἐπίγειας ζωῆς του, κάπου πεντακόσια χρόνια πρίν.

Οι άγιοι είναι ζωντανοί και η θεόσδοτη δύναμή τους δεν φθίνει, στο πέρασμα του χρόνου. Ό άγιος Ίωαννίκιος κάνει θαύματα μέχρι σήμερα, όπως έκανε καί στη διάρκεια τής επίγειας ζωής του, κάπου πεντακόσια χρόνια πρίν.

Κάποιος άνθρωπος όνόματι Μίλος, άπό την Ερζεγοβίνη, προετοιμαζόταν νά ταξιδέψει στά Ιεροσόλυμα σε προσκύνημα στους άγιους Τόπους. 

Καθώς έτοιμαζόταν ν' αναχωρήσει, του εμφανίστηκε ό άγιος Ίωαννίκιος σέ ενύπνιο καί του διεμήνυσε νά μην πάει στά Ιεροσόλυμα. «Αντί νά πάς στά Ιεροσόλυμα, θά ήταν καλύτερα νά πάς στο Ντέβιτς»  εξήγησε ό άγιος, «εκεί νά αποκαταστάσεις την εκκλησία μου και νά την βάλεις σε τάξη». Ό Μίλος υπάκουσε τον άγιο και πήγε πράγματι στο έγκαταλελειμμένο μοναστήρι Ντέβιτς: τό καθάρισε, το συγύρισε και κατάφερε νά άκούγονται πάλι εκεί ύμνοι και δοξολογίες στον Θεό. Κατέληξε νά γίνει μοναχός και νά παραμείνει εκεί μέχρι το τέλος τής ζωής του.

Ἐσύ καί ὁ Θεός

(Επιλογή και διασκευή ψυχωφελών κειμένων από το βιβλίο “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ” του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός)

ΠΩΣ ΘΑ ΣΩΘΟΥΜΕ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

“Εσύ και ο Θεός”

Στη σχέση μας με το Θεό χρειαζόμαστε τις τρεις μεγάλες θεολογικές αρετές, την πίστη, την ελπίδα και την αγάπη (βλ. Α΄Κορ. 13:13).

Μ΄αυτές διαμορφώνεται μέσα μας καρδιά τέκνου.

Συλλογίσου, πώς είναι ένας καλός κι ενάρετος γιός, πως αισθάνεται και πώς αντιμετωπίζει τον πατέρα του, πός αγάπη και εμπιστοσύνη του έχει, με πόσο σεβασμό και πόση ευλάβεια στέκεται μπροστά του, πόση υπακοή του κάνει, πόση ευγνωμοσύνη νιώθει για όσα του προσφέρει, με πόσο ζήλο εργάζεται στα πατρικά έργα, με πόσο πόθο προστρέχει κοντά του σε κάθε περίσταση, αλλά και με πόση ταπείνωση υπομένει τις παιδευτικές του τιμωρίες. Έτσι πρέπει να διαθέσεις κι εσύ την καρδιά σου απέναντι στον Κύριο, τον ουράνιο Πατέρα και Πλάστη σου. Τα κυριότερα χαρακτηριστικά της σωστής σχέσεώς σου μ΄Αυτόν θα σημειώσουμε στη συνέχεια.