Τυρινής: Ευλόγησε τους εχθρούς μου, Κύριε

 

(Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Εὐλόγησε τούς ἐχθρούς μου, Κύριε! Ἀκόμη κι ἐγώ τούς εὐλογῶ καί δέν τούς καταριέμαι.

Οἱ ἐχθροί μέ ἔχουν ὁδηγήσει στήν ἀγκάλη Σου περισσότερο ἀπ’ ὅ,τι οἱ φίλοι μου. Οἱ φίλοι μου μέ ἔχουν προσδέσει στή γῆ, ἐνῶ οἱ ἐχθροί μέ ἔχουν λύσει ἀπό τή γῆ καί ἔχουν συντρίψει ὅλες τίς φιλοδοξίες μου στόν κόσμο.

Οἱ ἐχθροί μέ ἔχουν ἀποξενώσει ἀπό τίς ἐγκόσμιες πραγματικότητες καί μέ ἔκαναν ξένο καί ἀπισυσχετισμένον ἀπό τή ζωή τοῦ κόσμου. Ὅπως ἀκριβῶς ἕνα κυνηγημένο ζῶο βρίσκει πιό ἀσφαλές καταφύγιο ἀπό ἕνα ἄλλο πού ζῆ στήν ἡσυχία, ἔτσι κι ἐγώ. Καταδιωγμένος ἀπό τούς ἐχθρούς, ἔχω ἀνακαλύψει τό ἀσφαλέστερο καταφύγιο καί προφυλάσσομαι κάτω ἀπό «τή σκιά τῶν πτερύγων Σου», ὅπου οὔτε φίλοι οὔτε ἐχθροί μποροῦν νά ἀπωλέσουν τήν ψυχήν μου.

Εὐλόγησε τούς ἐχθρούς μου, Κύριε! Ἀκόμα καί ἐγώ τούς εὐλογῶ καί δέν τούς καταριέμαι.

Αὐτοί μᾶλλον, παρά ἐγώ, ἔχουν ὁμολογήσει τίς ἁμαρτίες μου ἐνώπιον τοῦ κόσμου. Αὐτοί μαστίγωναν κάθε φορά πού ἐγώ δίσταζα νά τιμωρήσω τόν ἑαυτόν μου. Μέ βασάνιζαν, κάθε φορά πού ἐγώ προσπαθοῦσα νά ἀποφύγω τά βάσανα. Αὐτοί μέ ἐπέπληταν, κάθε φορά πού ἐγώ κολάκευα τόν ἑαυτόν μου. Αὐτοί μέ κτυποῦσαν κάθε φορά πού ἐγώ εἶχα παραφουσκώσει ἀπό τήν ἀλαζονεία.

Εὐλόγησε τούς ἐχθρούς μου, Κύριε. ‘Ακόμη καί ἐγώ τούς εὐλογῶ καί δέν τούς καταριέμαι.

Κάθε φορά πού εἶχα κάνει τόν ἑαυτόν μου σοφό, αὐτοί μέ ἀποκάλεσαν ἀνόητο. Κάθε φορά πού εἶχα κάνει τόν ἑαυτόν μου δυνατό, αὐτοί μέ περιγέλασαν σάν νά εἴμουνα νάνος. Κάθε φορά πού θέλησα νά καθοδηγήσω ἄλλους, οἱ ἐχθροί μέ ἔσπρωξαν στό περιθώριο. Κάθε φορά πού ἔσπευδα νά πλουτίσω, αὐτοί μέ ἐμπόδισαν μέ σιδερένια χέρια. Κάθε φορά πού εἶχα σκεφθεῖ ὅτι θά κοιμόμουν πιά εἰρηνικά, αὐτοί ἄγρια μέ ξύπνησαν. Κάθε φορά πού προσπάθησα νά κτίσω ἑνα σπίτι γιά νά ζήσω ἐκεῖ χρόνια πολλά καί εἰρηνικά, αὐτοί τό κατεδάφισαν καί μέ ἔβγαλαν ἔξω.

Στο φίλο και αδελφό μου Μητροπολίτη Καστορίας Σεραφείμ

 

Του Ἀρχιμ. Ἀντωνίου Φραγκάκη, ἱεροκήρυκος, Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γορτύνης καί Ἀρκαδίας Κρήτης

            Σάν κεραυνός ὀξύφορτος μέ πανορθόδοξο ἐνεργειακό πεδίο ἔπεσε σήμερα τό πρωί ἡ εἴδηση: «Ὁ Μητροπολίτης Καστορίας Σεραφείμ ἐκοιμήθη»!

Τόν ἔκλαψα καί τόν θρηνῶ ἀπό τό πρωί.. Ἐτρώθη ἀπό τόν φονικό ἰό τῆς ἐνσκυψάσης ἐπιδημίας.. Mιλούσαμε στό τηλέφωνο, εἰδικά τώρα στό πυρωμένο δειλινό τῆς ἐπίγειας διαδρομῆς του. Εἴμαστε φίλοι ἀδελφικοί. Μέ στήριζε νά μή λυπᾶμαι γιά τήν περιπέτεια τῆς ὑγείας του, διότι «οἰκονομία γέγονεν τις θεϊκή».. Μέχρι τήν παραμονή τῆς ἐπιδεινώσεως τῆς υγείας του καί τῆς εἰσόδου του στήν μονάδα ἐντατικῆς θεραπείας.. Καί σήμερα τά ξημερώματα ἀπεκδύθῃ τό ἐξηντάχρονον χοϊκό του περίβλημα καί ἐνδεδυμένος πλέον τήν θεοΰφαντη Ἀρχιερατική ἐνδυμασία, μετέχει πανηγυρικά ἀπό τό ἀχειροποίητο θυσιαστήριο στήν παγκόσμια Θεία Λειτουργία «ἧς προεξάρχων ὁ Ἀρχιποίμην Χριστός»!

Ἡ ἔνδοξη κοίμησή του μέ πῆγε ἀρκετά χρόνια πίσω.. Στήν ἐνθουσιώδη καί πολυδιάστατη ἀπό πλευρᾶς ἐμπειριῶν φοιτητική μου ζωή.. Καθόμασταν δίπλα δίπλα στά πανεπιστημιακά ἔδρανα μέ τόν Θανάση.. Ἦταν ὁ φοιτητής τῆς εὔλαλης σιωπῆς, τῆς ἐμβιωμένης θεοσέβειας, τῆς παροιμιώδους σεμνότητος, τῆς ἀγγελικῆς καθαρότητος, τῆς μοναδικῆς εὐστροφίας, τῆς πανάριστης ἐπιδόσεως!  Τό σέμνωμα καί ἐγκαλώπισμα ὅλης τῆς τότε φοιτητικῆς ὁμηγύρεως!  Ὁ ἐπιστήθιος φίλος καί συμφοιτητής μας Γιάννης Παναγιωτόπουλος, νῦν τακτικός καθηγητής τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας στή Θεολογική Σχολή Ἀθηνῶν, μοῦ ἔλεγε πρό ὁλίγου καιροῦ ὅτι καί μόνο ἡ παρουσία τοῦ Θανάση ἐκείνα τά χρόνια χρωμάτιζε μέ Θεό τήν ἀτμόσφαιρα τῆς τροφοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς μας!  Ἦταν τό στενότερο πνευματικό τέκνο τοῦ κοιμηθέντος Μητροπολίτου Καστορίας, μετέπειτα Πρωτοσύγκελλός του καί τώρα Μητροπολίτης Σισανίου καί Σιατίστης..  Ὁ Θανάσης μέ παρακαλοῦσε νά πηγαίνω στήν ἐνορία του!  Ἅγιος Νικόλαος ὁδοῦ Ἀχαρνῶν στά Κάτω Πατήσια τῶν Ἀθηνῶν..  Τί δέν ζήσαμε ἐκεῖ;  Τί ἀναμνήσεις ἱερές!  Τί σκιρτήματα Χριστοπρεπή!  Τί νοσταλγικά βιώματα!  Τί θεμελιακές ἀναστροφές μέ ἐμβληματικές μορφές τῆς σύγχρονης Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας!  Κάθε Τετάρτη ὁ ἱεροκήρυκας τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν Ἀρχιμ. Ἱερόθεος Βλάχος νῦν Μητροπολίτης Ναυπάκτου ἔκανε ἀνεπανάληπτες θεολογικές συνάξεις στήν αἴθουσα τοῦ Ναοῦ!  Ἐκεῖ κυρίως γνώρισα τήν Ὀρθόδοξη Θεολογία, κοντά στόνοὐρανομήκηκαθηγητή μου καί σθεναρό ὁμολογητή τῆς πίστεως π. Γεώργιο Μεταλληνό καί στό γραφεῖο τοῦ Νομικοῦ καί Θεολόγου Θανάση Σακαρέλλου στήν ὁδό Κάνιγγος 10 κοντά στήν πλατεία Ὁμονοίας.  Προϊστάμενος τότε τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ ὁ χειμαρρώδης καί νηφάλιος π. Σεραφείμ Παπακώστας!  Ὁ σήμερον ἀναχωρήσας γιά τήν ὄντως ζωή Μητροπολίτης Καστορίας!

Ὁ μακαριστός Καστορίας Σεραφείμ, ὁ φιλάγιος φίλος μου

 

Τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

Ἡ κοίμηση τοῦ Μητροπολίτου Καστορίας Σεραφείμ μέ πόνεσε πολύ. Παρακολουθοῦσα στενά τήν ἐξέλιξη τῆς ὑγείας του, καί κάθε ἡμέρα τοῦ τηλεφωνοῦσα στό Νοσοκομεῖο γιά νά μάθω τά σχετικά μέ τήν θεραπεία του. Ἐκδηλωτικός καθώς ἦταν καί ὑπερβολικά συναισθηματικός μοῦ ἔλεγε: «Μέ σκλαβώσατε, Γέροντα. Σᾶς εὐγνωμονῶ ἀπό τήν καρδιά μου».

Σέ ἕνα τηλεφώνημά μου μοῦ εἶπε ὅτι κάθε ἡμέρα στό Νοσοκομεῖο ἔκανε τίς ἱερές Ἀκολουθίες, τό Ἀπόδειπνο καί τήν Παράκληση τῆς Παναγίας. Μάλιστα, μοῦ ἐμπιστεύθηκε ὅτι κά­ποια ἡμέρα εἰσῆλθε στόν θάλαμο μιά νοσηλεύτρια, πρίν εἰσαχθῆ στήν Μονάδα Ἐντατικῆς Θεραπείας, καί ρώτησε ἄν εἶχαν ἀνάψει θυ­μίαμα, γιατί εὐωδίαζε ὁ θάλαμος. Τότε ὁ ἴδιος διεπίστωσε ὅτι εὐωδίαζε ἕνα μικρό κουτάκι μέ κάποια λείψανα πού εἶχε κάτω ἀπό τό μαξιλάρι του. Αὐτό δείχνει τήν ἀγάπη του πού εἶχε στά ἱερά λείψανα, πού τά ἔλαβε μαζί του καί στό Νοσοκομεῖο. Τώρα πού τό σκέφτομαι αὐτό, καταλαβαίνω ὅτι ἴσως αὐτή ἡ εὐωδία ἦταν ἔνδειξη ὅτι τόν ἤθελε ὁ Θεός στήν οὐράνια θεία Λειτουργία, γιατί εὐαρεστήθηκε ἀπό τήν ζωή του.

Τό τελευταῖο τηλεφώνημα πού τοῦ ἔκανα ἦταν τό Σάββατο 19 Δεκεμβρίου. Μοῦ εἶπε ὅτι εἶχε ἀνεβάσει πυρετό καί ἐπειδή εἶχε χαμηλό ὀξυγόνο θά τοῦ ἔβαζαν ὀξυγόνο. Ἀπό τότε δέν εἶχα ἄλλη ἐπικοινωνία μαζί του, γιατί εἰσῆλθε στήν Μονάδα Ἐντατικῆς Θεραπείας, καί μάθαινα γιά τήν ἐξέλιξη τῆς ἀσθενείας του ἀπό τόν Μητροπολίτη Σισανίου Ἀθανάσιο, καλό πνευματικό του υἱό.

Επειδή δεν κοιτάμε τι κάνουν οι άλλοι… (περί “εμβολίου covid-19”)

 

Αρχιμανδρίτη Χριστόδουλου Αγγελόγλου

Στα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα περιλαμβάνεται και η υποχρέωση των υγειονομικών αρχών να ενημερώνουν λεπτομερώς τον πολίτη για κάθε φάρμακο, εμβόλιο κ.λ.π. που εγκρίνουν να του χορηγηθεί. Στην προκειμένη περίπτωση, όταν χρειασθεί να χορηγηθεί στον πολίτη  το εμβόλιο, εκείνος έχει το απόλυτο δικαίωμα να γνωρίζει λεπτομερώς και επακριβώς πώς αυτό επενεργεί, τι μεσοπρόθεσμες –και μακροπρόθεσμες– παρενέργειες υπάρχει πιθανότητα να εμφανίσει και επιπλέον, αν εγκρίνεται να το κάνει ακόμη κι όποιος πάσχει από άλλες χρόνιες ασθένειες και από ποιες ακριβώς.

Όταν πηγαίνουμε στο φαρμακείο και ζητάμε το πιο απλό φάρμακο (λ.χ. το depon), ανοίγοντας τη συσκευασία του, βρίσκουμε ένα μεγάλο φυλλάδιο οδηγιών για τον χρήστη, το οποίο λεπτομερώς και αναλυτικά αναφέρει: «Τι πρέπει να γνωρίζετε για το φάρμακο «depon». Καταγράφει ενδείξεις, αντενδείξεις, αλληλεπιδράσεις με άλλα φάρμακα, ανεπιθύμητες παρενέργειες, ημερομηνία λήξης του φαρμάκου, επί πόσες ώρες παρέχει στον οργανισμό την ενέργειά του κ.λ.π. Έτσι λοιπόν, πριν να λάβεις αυτό το απλό φάρμακο, ενημερώνεσαι προηγουμένως αναλυτικά και απόλυτα για τα προαναφερθέντα και στη συνέχεια με απόλυτη προσωπική σου ευθύνη το λαμβάνεις ή όχι.

Αντιθέτως όμως, στο επίμαχο εμβόλιο πού καλούμαστε να κάνουμε για τον «covid-19», οι απλοί πολίτες ούτε καν το κουτί του εμβολίου έχουμε, ούτε πρόσβαση στις οδηγίες της εταιρείας μπορούμε να έχουμε (αν υπάρχουν κιόλας, καθώς μαθαίνουμε ότι δεν υπάρχουν). Εκείνο λοιπόν που έχουν και μας παρουσιάζουν είναι έναν Μητροπολίτη να εμβολιάζεται «από τον Θεούλη», καθώς και την Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον πρωθυπουργό της χώρας την ώρα που εμβολιάζονται· αυτά τα πρόσωπα προβάλλονται από τα ΜΜΕ ως παραδείγματα προς μίμηση. Εμείς όμως, δεν αισθανόμαστε ως «μιμητικά όντα» (παπαγάλοι) ούτε ως «ινδικά χοιρίδια» προς πειραματισμό. (Βέβαια, εάν το εμβόλιο το έκανε ένας θεοφόρος άγιος, με ενεργό τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος εντός του, τότε προφανώς θα υπερίσχυε η εμπιστοσύνη μας σ’ αυτόν από την εμπιστοσύνη στη δική μας λογική. Γέγραπται γαρ: «ο νόμος γαρ ανθρώπους καθίστησιν αρχιερείς έχοντας ασθένειαν» (Εβρ. Ζ΄,28). Επίσης άλλα θα  ήταν τα δεδομένα, εάν συνοδικώς η Εκκλησία αποφαινόταν: «Τάδε λέγει Κύριος», λαμβάνοντας εξ ολοκλήρου την ευθύνη όμως, εάν στη συνέχεια αποδεικνυόταν ότι δεν είχε ούτε ρωτηθεί, ούτε πει ο,τιδήποτε ο Κύριος…).

ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΙΑΤΡΩΝ!

 

«Θα έλθει καιρός που θα βαδίζετε μέρες για να βρείτε καλό ιερέα»

Κυριακή Β’ Ματθαίου 21/6/2020

«Θα έλθει καιρός που θα βαδίζετε μέρες για να βρείτε καλό ιερέα».

Αγ. Κοσμάς Αιτωλός.

Του Πρωτοσυγκέλλου της Ι.Μ. Φωκίδος, Γέροντος Νεκταρίου Μουλατσιώτη

Αγαπητοί μου αδελφοί.

Σήμερα το ανάγνωσμα που ακούσαμε από το Ευαγγέλιο του Αποστόλου Ματθαίου, μας παρουσιάζει τον Κύριό μας να περπατά στην παραλία της λίμνης της Γαλιλαίας, η οποία ονομάζεται εξαιτίας του μεγέθους της και θάλασσα. Εκεί είδε δύο αδέλφια, τον Πέτρο και τον Ανδρέα, να ρίχνουν τα δίχτυα τους στη λίμνη, διότι ήταν ψαράδες και τους είπε: «Ελάτε μαζί μου». Εκείνοι άφησαν αμέσως, χωρίς δεύτερη σκέψη, τα δίχτυα τους και ακολούθησαν έως τον θάνατό τους τον Ιησού Χριστό. Λίγο πιο κάτω ο Κύριος  συνάντησε άλλους δύο αδελφούς τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, οι οποίοι μέσα σ΄ ένα πλεούμενο τακτοποιούσαν τα δίχτυα τους, καθώς ήσαν επίσης ψαράδες, και τους κάλεσε να Τον ακολουθήσουν. Αμέσως και αυτοί εγκατέλειψαν τον πατέρα τους και ακολούθησαν τον Ιησού Χριστό μέχρι τον θάνατό τους.

Ξυπνήστε ὑπνοβάται!«Ἄφρον,….. ἄ ἡτοιμάσας τίνι ἔσται;» Κυριακή Θ΄ Λουκά. (Λουκ. ιβ΄ 16-21).

«Ἄφρον,….. ἄ ἡτοιμάσας τίνι  ἔσται;»

Μία μόνον λέξις.  Λέξις ὅμως τρομερά.  Δὲν τὴν εἶπεν ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ κάμῃ λάθος εἰς τὴν ἐκτίμησιν τῶν γεγονότων, ἤ νὰ πλανηθῇ ἀπὸ ἄλλους παράγοντας.  Τὴν εἶπεν ὁ Θεὸς.  Εἶναι, συνεπῶς, ἀλήθεια.  Καὶ ἀναφέρεται εἰς τὸ τέλος τῆς ζωῆς τοῦ ἄφρονος πλουσίου. Νὰ κοπιάσῃς μίαν ὁλόκληρον ζωῆν, νὰ ξενυχτᾷς ἀπὸ τὶς φροντίδες, νὰ ὑποβληθῇς εἰς ποικίλας θυσίας, νὰ ὑποχρεωθῇς εἰς τόσους συμβιβασμούς·  νὰ περνοῦν τὰ χρόνια μὲ τὸ ὅραμα ἑνὸς εὐτυχισμένου τέλους.  Καὶ ὅταν ἐπὶ τέλους ἐγγίζῃ ἡ τελευταία ὥρα τῆς ζωῆς σου καὶ περιμένῃς τὴν εὐτυχῆ ἐπισφράγισιν τῶν τόσων κόπων, νὰ ἀκούῃς μὲ αἴσθημα ἀπεράντου ὀδύνης τὴν λέξιν: «Ἄφρον» !  Αἴ, αὐτὸ εἶναι κτύπημα φοβερόν…. Ἀνόητε!  Δὲν ἔκαμες τίποτε εἰς τὸν βίον σου.  Ὅλα εἶναι χαμένα, ὅσα ἐπόθησες, ὅσα ἐπέτυχες, ὅσα ἐκέρδισες.  Τὸ ἀποτέλεσμα ὅλων τῶν κόπων σου εἶναι ἄχυρα.  Μόνον ἄχυρα…

Ἄφρον !  Δὲν ὑπῆρξε ὅμως μόνον ὁ πλούσιος τοῦ Εὑαγγελίου ἄφρων καὶ ἀνόητος.  Διὰ πολλούς, δυστυχῶς, θὰ εἴπῃ ὁ Κύριος τὴν ἰδίαν λέξιν.  Διότι πολλοὶ ἀντιγράφουν τὸν ἄφρονα πλούσιον εἰς τὴν ζωήν των.  Θὰ εἶναι διὰ τοῦτο χρήσιμον, ἀγαπητὲ ἀναγνῶστα, νὰ μελετήσωμεν μὲ προσοχὴν τὸ θέμα αὐτό.

Ἀπευθύνεται, λοιπόν ὁ Κύριος πρὸς κάθε ἄφρονα ἄνθρωπον καὶ τοῦ λέγει:

Αθηνάς Σιδέρη, «Το μεγαλείο της μετάνοιας στη ζωή του ανθρώπου».

ΟΜΙΛΙΑ

Κυρίας Αθηνάς Σιδέρη,

πνευματικού τέκνου του Αγίου Πορφυρίου, κοινωνικής λειτουργού

στην Ημερίδα που συνδιοργανώθηκε στις 13-3-2017 από τον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου – Πολιούχου Θεσσαλονίκης και πτυχιούχους της Θεολογικής Σχολής και άλλων Σχολών του Α.Π.Θ.υπό την αιγίδα του Παναγιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ.κ. Ανθίμου,με θέμα: «Το μεγαλείο της μετάνοιας στη ζωή του ανθρώπου».

                                                        

Σεβαστοί πατέρες, αδελφοί μου και αδελφές μου.

Είναι πολύ μεγάληχαρά που επικοινωνώ και πάλι μαζίσας, στο χώρο αυτό που τόσο ευλαβούμαι και ευλαβούμεθα όλοι.Είμαιβέβαια γι' αυτό. Στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημήτριου,τον άγιο Δημήτρη μας, το δυνατό μας άγιο, που μας παραστέκεται κάθε φορά που θα τον φωνάξουμε. Ευχαριστώ πάρα πολύτον Παναγιώτατο που με την ευχή του βρίσκομαι εδώ, ευχαριστώ καιτη συντονιστικήεπιτροπή και όσους εργάστηκαν για αυτή την υπέροχηημερίδα,που όντως αναφέρεται στη μετάνοια.

Ο Άγιος Πορφύριοςέδινεπολύ μεγάλησημασία στη μετάνοια. Πάρα πολύ μεγάλη σημασία στο μυστήριο της εξομολογήσεωςκαι απλά και όμορφα έλεγε ότι «ο χριστιανόςπρέπεινακαθαρίζει την ψυχή του και τα έσω του, όπως ακριβώς ο ιερέας καθαρίζει το δισκοπότηρο μετά την κατάλυση». Εκτιμούσε πάρα πολύ αυτό το μυστήριο, γιατί όπως κι ο ίδιος είχε διαγνώσει και πίστευε, το μυστήριο της μετανοίας και της εξομολογήσεως είναι η συνάντησις του Ανθρώπου με το Θεό. «Δεν υπάρχει ανώτερο πράγμα από αυτό που λέγεταιμετάνοια και εξομολόγηση», έλεγε. Αυτό το μυστήριο είναι η προσφορά της αγάπης του Θεού στον άνθρωπο. Με αυτό τον τέλειο τρόπο απαλλάσσεται ο άνθρωπος από το κακό. Πηγαίνουμε, εξομολογούμαστε, αισθανόμαστε τη συνδιαλλαγή μετά του Θεού και μετάέρχεται η χαράμέσα μας και φεύγει η ενοχή, δίνειδύναμη στη φωνή της συνειδήσεως, την καλλιεργεί, ούτως ώστε σε όποιο επόμενο παράπτωμα πέφτουμε να έχουμε τη φωνή της να μας ελέγχει.

Κυριακή των Βαΐων

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ
(Ιωάν. ΙΒ΄ 1-18)

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Για μια ακόμα φορά, η ανέκφραστη αγάπη του Θεού, μας αξιώνει να ακούσουμε και να ζήσουμε τα γεγονότα της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος. Από την Κυριακή των Βαΐων το βράδυ, σ΄ όλους τους ναούς μας, θα ακούγεται ο συγκλονιστικός ύμνος: «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται…».

Βεβαίως, όπως βλέπουμε στην Ευαγγελική περικοπή, οι Ιουδαίοι, με τους κλάδους των φοινίκων στα χέρια, έτρεξαν με ενθουσιασμό να υποδεχθούν τον Κύριο Ιησού στα Ιεροσόλυμα. «Και έκραζον ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ» (Ιωάν. ΙΒ΄ 13). Δηλ. Δόξα και τιμή σε Αυτόν που υποδεχόμαστε. Ευλογημένος και δοξασμένος να είναι αυτός, που έρχεται απεσταλμένος από τον Κύριο ως αντιπρόσωπός του. Αυτός είναι ο ένδοξος βασιλεύς του Ισραήλ, που τόσο καιρό περιμέναμε.

Έτσι, τη στιγμή εκείνη πραγματοποιήθηκε αυτό που αιώνες πριν είχε προφητεύσει ο προφήτης Ζαχαρίας: «Μη φοβού, θύγατερ Σιών, ιδού ο βασιλεύς σου έρχεται καθήμενος επί πώλου όνου» (Ιωάν. ΙΒ΄ 15). Δηλ. Μη φοβάσαι, Ιερουσαλήμ, κόρη του όρους Σιών, ιδού ο βασιλεύς σου έρχεται, όχι ως τύραννος και κατακτητής επάνω σε ίππο ή σε άρμα πολεμικό, αλλά καθήμενος επάνω σε πουλάρι όνου.

Ας εμβαθύνουμε όμως για λίγο στον θαυμαστό αυτόν προφητικό λόγο.

Μαθήματα Πατριδογνωσίας: «Τ΄ Αντρούτσου η μάνα χαίρεται του Διάκου καμαρώνει...»

                      

   «Άνοιξε μάνα μας γλυκειά, την άφθαρτη καρδιά σου

    κι αγκάλιασέ τα τα φτωχά, τα μαύρα τα παιδιά σου»

    

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης

Τούτη την εποχή, που μας «εκύκλωσαν αι του βίου ζάλαι» και μας περικύκλωσαν οι σάπιοι και οι υπέρμαχοι του αφελληνισμού, καταφύγιο και παρηγορία είναι η εθνική μας ιστορία. Ξεφεύγεις από τις αναθυμιάσεις, τα πνιγηρά «κατορθώματα» των ποικιλώνυμων γραικύλων.

Έχω το συνήθειο, όταν εντοπίζω κάτι ωραίο και διδακτικό, να το δίνω στους μαθητές μου. «Κλέβω» τα κείμενα των σπουδαίων Ελλήνων-«επαινετήν κλεψίαν» θα έλεγε ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης- και τα παραδίδω στα «διψασμένα και πεινασμένα» για την αλήθεια, παιδιά μας. Παρένθεση:

Αν είχαμε υπουργείο εθνικής, ελληνικής και όχι νεοταξικής παιδείας, θα φροντίζαμε «να πλουμίσουμε» την δημοτική εκπαίδευση με δύο Ανθολόγια.

Το πρώτο θα το τιτλοφορούσαμε «Ετυμολογικό Ανθολόγιο». Θα περιείχε λέξεις συχνόχρηστες της νεοελληνικής και την γενέθλιο ιστορία τους. Γιατί να μην γνωρίζουν οι μαθητές μας την ετυμολογική συγγένεια του νερού και του νεαρού; ότι συνδέονται ο ήλιος (άλιος) με το γιαλό και τη θάλασσα, το αλάτι, τη σαλάτα και το σαλάμι; Γιατί να μην μαθαίνουν ότι νόστος και νόστιμος σμιλεύτηκαν για πρώτη φορά στις «αμμουδιές του Ομήρου»; Γιατί ονομάστηκαν σκίουρος ή ρινόκερως αυτά τα ζώα ή καλύτερα κτήνη, αφού έχουμε κτηνίατρο; Με πόση ευλάβεια, μ’ ανοιχτό κυριολεκτικά στόμα, παρακολουθούν τα παιδιά την γοητευτικότατη αυτή περιήγηση στον προγονικό λόγο!!

Τα "σχίσματα των Εκκλησιών"

Τά «σχίσματα τῶν Ἐκκλησιῶν»

τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

Στήν ἀναφορά τῆς θείας Λειτουργίας τοῦ Μεγάλου Βασιλείου γίνεται λόγος γιά τά «σχίσματα τῶν Ἐκκλησιῶν». Ὁ Μέγας Βασίλειος μεταξύ τῶν ἄλλων προσεύχεται στόν Θεό: «Παῦσον τά σχίσματα τῶν Ἐκκλησιῶν».

Μερικοί σύγχρονοι θεολόγοι, γιά νά δικαιολογήσουν τόν ὅρο Ἐκκλησία καί γιά τούς ἑτεροδόξους, ἐπικαλοῦνται καί τήν φράση αὐτή καί ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ Μέγας Βασίλειος ὀνομάζει Ἐκκλησίες καί τίς κοινότητες τῶν αἱρετικῶν, ὁπότε αὐτό, ὅπως ἰσχυρίζονται, δίδει τό δικαίωμα νά ὀνομάζουν ὅλους τούς Χριστιανούς ἐκτός τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ὅτι ἀνήκουν σέ Ἐκκλησίες.

Αὐτό ἐκ πρώτης ὄψεως εἶναι λογικοφανές, ἀλλά ἐάν ἀναλύση κανείς τό θέμα θά διαπιστώση ὅτι τέτοιες ἑρμηνευετικές ἀποδόσεις στόν Μέγα Βασίλειο εἶναι ἐσφαλμένες.

Κατ’ ἀρχάς ἀμέσως μετά τήν προσευχή «παῦσον τά σχίσματα τῶν Ἐκκλησιῶν» ἀκολουθεῖ ἡ προσευχή: «τάς τῶν αἱρέσεων ἐπαναστάσεις ταχέως κατάλυσον τῇ δυνάμει τοῦ ἁγίου σου Πνεύματος». Αὐτό σημαίνει ὅτι ἐδῶ γίνεται διάκριση μεταξύ τῶν σχισμάτων, πού πρέπει νά παύσουν νά ὑπάρχουν, καί τῶν ἐπαναστάσεων τῶν αἱρέσεων πού πρέπει νά καταλυθοῦν μέ τήν δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καί αὐτό γιατί οἱ αἱρέσεις εἶναι προϊόντα τοῦ πονηροῦ πνεύματος, τῶν δαιμονικῶν δυνάμεων.

ΟΜΙΛΙΑ ΔΙΑ ΤΟ ΤΡΙΩΔΙΟ Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου «Της μετανοίας άνοιξόν μοι πύλας ζωοδότα»

Αρχή του τριωδίου αγαπητοί μου αδελφοί, Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου σήμερα, είναι η μέρα που σηματοδοτεί την έναρξη μίας ιδιαίτερης περιόδου για την Εκκλησία μας. Είναι η περίοδος που συνδέεται, με πολλά ήθη και έθιμα της εκκλησιαστικής και λαϊκής μας παράδοσης. Φυσικά εμείς θα προσεγγίσουμε με συντομία, Χριστοκεντρικά το θέμα, διότι το Τριώδιο τι είναι σε τελική ανάλυση; είναι ένα μέσο του οποίου τα γραφόμενα, μας οδηγούν σε ένα ασφαλές πνευματικό ταξίδι, με προορισμό το Άγιο Πάσχα, την Εορτή τον Εορτών, η οποία Πανήγυρις εστί πανηγύρεων . Το τριώδιο είναι μια υμνογραφική πανδαισία, που μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια, κοντά στον Θεό. Η άγνοια της μεγάλης σημασίας των ύμνων του, είναι αυτή που μας κρατά δεμένους στην αμαρτωλή ζωή. Η περίοδος του τριωδίου μοιάζει με κλίμακα, με σκάλα, όπου θεωρητικά έχει λίγα σκαλοπάτια, αλλά ώμος είναι δυσπρόσιτα και δυσανάβατα , διότι για να ανεβούμε σε κάθε ένα από αυτά, θα πρέπει να αντιμετωπίσομε πολλές δυσκολίες, τόσο οδυνηρές που όλο και περισσότερο θα έχουμε στον νου μας την φράση του Κυρίου μας «ευκοπώτερον εστί κάμηλον δια τρυπήματος ραφίδος διελθείν ή πλούσιον εις την βασιλείαν του Θεού εισελθείν».

«Ὦ, γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη...[1]» ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Ἀναρωτιέται, κανείς, πῶς ὑπάρχουν ἀνάμεσά μας Ὀρθόδοξοι κληρικοί καί λαϊκοί πού προσφωνοῦν τόν αἱρεσιάρχη ποντίφηκα τῆς Ρώμης «ἀρχηγό τῆς Χριστιανοσύνης» καί οἱ ὁποῖοι, στήν πλάνη τους αὐτή, ταυτίζουν τούς δόλιους Φαρισαίους καί σταυρωτές τοῦ Κυρίου μέ τούς Ὀρθοδόξους ἐκείνους πού παραμένουν μέ φόβο Θεοῦ ἕως κεραίας στήν Ὀρθόδοξη παράδοση τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί Πατέρων μας.

Ἰσχυρίζονται σήμερα ὅτι, ὅπως οἱ Φαρισαῖοι ἀπεφάσισαν τότε πώς μία Παράδοσις ἡ ὁποία ὑπῆρχε γιά αἰῶνες δέν ἔπρεπε νά παραμερισθεῖ ἐξαιτίας τῆς Διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Ὁποίου ἡ προσωπικότης καί τά σημεῖα (θαύματα) ἦταν δύσκολο νά προσδιορισθοῦν, ἔτσι καί κατά τήν πλάνη τους οἱ παραμένοντες στήν ἀκρίβεια τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως κληρικοί, μοναχοί καί λαϊκοί ἀρνοῦνται τό «καινούριο», δηλαδή τήν ὑποταγή τῆς Ἐκκλησίας στήν παναίρεση τοῦ παπισμοῦ καί τῆς Νέας Ἐποχῆς. ‘Επίσης, ὅπως οἱ Φαρισαῖοι καί οἱ Γραμματεῖς παρ’ ὅτι σταύρωσαν τόν Χριστό ἡττήθηκαν μέ τήν Ἀνάστασίν Του, ἔτσι θά ἡττηθεῖ καί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί θά συρθεῖ πίσω ἀπό τόν πάπα καί τήν Νέα Ἐποχή!

ΚΗΡΥΓΜΑ: Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος Ἀληθινή ἀλλαγή; Μόνο ὁ Χριστός! (†) Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης

  

ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου, τὸ εὐαγγέλιο διηγεῖται ἕνα θαῦμα. Μὰ ἐ­μεῖς, θὰ πῆ­τε, δὲν ἀκούσαμε θαῦμα. Θαῦμα εἶνε ἕνας τυφλὸς νὰ δῇ τὸ φῶς, ἕνας κουφὸς νὰ ἀκούσῃ, ἕνας παράλυτος νὰ περπατήσῃ, ἕνας νεκρὸς ν᾽ ἀναστη­­θῇ. Τέτοιο πρᾶγμα δὲ λέει τὸ εὐαγγέ­λιο… Ἀλλ᾽ ἐγὼ ἐπιμένω· διηγεῖται θαῦμα ἀνώτερο ἀ­πὸ τὰ θαύματα αὐτά. Ποιό εἶνε λοιπὸν τὸ θαῦμα;

* * *

Στὰ χρόνια τοῦ Χριστοῦ στὴν πόλι Συχὰρ τῆς Σαμαρείας τῆς Παλαιστίνης ζοῦσε μιὰ γυναίκα. Ἡ ζωή της δὲν ἦταν καλή. Ζοῦσε ἄτακτα. Εἶχε χωρίσει μὲ τὸν πρῶτο ἄν­τρα της καὶ πῆρε δεύτερο, ἔπειτα χώρισε μὲ τὸ δεύτερο καὶ πῆρε τρίτο, χώρισε μὲ τὸν τρίτο καὶ πῆρε τέταρτο, χώρισε καὶ μὲ τὸν τέταρτο καὶ πῆρε πέμπτο· τέλος χώρισε καὶ μ᾽ αὐτὸν καὶ συζοῦ­σε μ᾽ ἕναν ἕκτο παρανόμως. Τί νὰ ποῦ­με; Ἡ γενεά μας δὲ μπο­ρεῖ νὰ τὴν κατακρίνῃ· εἴ­μεθα κ᾽ ἐμεῖς σὲ μεγάλη διαφθορά. Παλαιότερα τὸ διαζύγιο ἦταν ἄγνωστο. Τώρα; ἀπ᾽ τὰ διαζύγια ζοῦνε οἱ δικηγό­ροι κι ἀπ᾽ τὶς ἐκτρώσεις οἱ γιατροί. Ποῦ καταντήσαμε· ἔ­φτειαξαν νέους νόμους, ποὺ κάνουν τὸ διαζύγιο ἀκόμα πιὸ εὔ­κολο. Εἶχε πεῖ ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός· Θά ᾽ρθῃ μέρα ποὺ ὁ ἄντρας θ᾽ ἀλλάζῃ γυναῖκα ὅπως ἀλλάζει πουκάμισο, καὶ ἡ γυναί­κα θ᾽ ἀλλάζῃ ἄντρα ὅπως ἀλλάζει φουστά­νι. Ἐ­κεῖ φτάσαμε. Ἡ μοιχεία δὲν θεωρεῖται τίποτα.

Ἡμερίδα: «Ἡ προσφορὰ τῶν συγχρόνων Γερόντων στὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴ νεολαία σήμερα»

Ἡμερίδα: «Ἡ προσφορὰ τῶν συγχρόνων Γερόντων στὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴ νεολαία σήμερα»

ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΛΟΥΚΑ ΓΡΗΓΟΡΙΑΤΟΥ
Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΨΑΝΗ
ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ
(Ἡμερίδα Φοιτητῶν τοῦ Α.Π.Θ., 23 Μαΐου 2016)

Πανοσιολογιώτατε ἐκπρόσωπε τοῦ Παναγιωτάτου Μητροπολίτου

 Θεσσαλονίκης κ. Ἀνθίμου, πάτερ Ἰάκωβε.

Σεβασμιώτατε ἅγιε Κυθήρων, Πανοσιολογιώτατε ἅγιε Γέροντα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κουτλουμουσίου,

Σεβαστοί πατέρες, σεβαστές Γερόντισσες

Ἐλλογιμώτατοι κ. καθηγηταί, φίλτατοι Φοιτηταί

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

            Σέ περίοδο ἀναστάσιμης λειτουργικῆς ζωῆς, χαρᾶς καί ἐλπίδος, στό μέσον τοῦ Πεντηκοσταρίου, παρ’ ὅτι πολλά γύρω μας φαίνονται σκοτεινά καί ἀνέλπιδα, ἀναστάσιμοι τοῦ Θεοῦ ἄνθρωποι ἔρχονται νά μᾶς καταυγάσουν μέ τό φῶς τῆς ἀναστάσιμης βιοτῆς τους, μέ τό ἀναστάσιμο φῶς πού τώρα ἀπολαμβάνουν ἐκτυπώτερον στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Δίκαιος ἔπαινος γιά τήν ἀποψινή εὐλογία ἀνήκει στούς φοιτητάς, πού ὠργάνωσαν τήν ἡμερίδα, ἀλλά τίς θερμότερες εὐχαριστίες μας ἀπευθύνουμε στόν Παναγιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Ἄνθιμο γιά τήν ὁλόθυμη εὐλογία του νά πραγματοποιηθῇ ἡ ἡμερίδα στόν πάνσεπτο ναό τοῦ ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου. Εὐχαριστίες πολλές ἐπίσης στόν κ. Λυκοῦργο Μαρκούδη γιά τόν συντονισμό τῆς ἡμερίδος, ἀλλά καί στό Ραδιόφωνο τῆς Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας πού μέ ἀγάπη ἐκάλυψε τήν ἡμερίδα ραδιοφωνικά καί διαδικτυακά.
            Οἱ εὐλογημένοι πατέρες μας, τούς ὁποίους σήμερα τιμοῦμε, ἔγιναν σκεύη τίμια τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Σήκωσαν στούς ὤμους τους τόν σταυρό τῆς Ἐκκλησίας. Σέ ἕνα σκοπό ἀπέβλεπαν, στήν θέωσι τῶν ἀνθρώπων. Ὁ καθένας μέ τό δικό του χάρισμα. Ὅλοι γιά τήν δόξα τοῦ Θεοῦ.

Ὁ μακαριστός Γέροντας Γεώργιος, γιά τόν ὁποῖον ἐκλήθην νά ὁμιλήσω, προσέφερε πρῶτα τόν ἑαυτό του στήν Ἐκκλησία καί ἔτσι μπόρεσε κατόπιν νά προσφέρῃ τό ἔργο του στήν Ἐκκλησία. Ἡ ζωή του ὅλη, ἀπό τήν παιδική ἡλικία, ἦταν γιά τήν Ἐκκλησία. Αὐτός ὁ ἴδιος εἶχε γίνει μία προσφορά στήν Ἐκκλησία. Δέν ἦταν τυχαῖο ὅτι ὁ Θεός τόν πῆρε στήν Βασιλεία Του τήν ἡμέρα τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς.

Νεότερες εμφανίσεις του Αγίου Νικολάου και ο Γέρων Παρθένιος ο Αγιοπαυλίτης (κείμενο)

Ἀρχιμανδρίτης Ἀρσένιος Κατερέλος
Ἡγούμενος Ἱ. Μονῆς Ἁγίου Νικολάου Δίβρης Φθιώτιδος

ΝΕΩΤΕΡΕΣ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
ΚΑΙ Ο ΓΕΡΩΝ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΠΑΥΛΙΤΗΣ (118 Ν-4)

Σεβαστέ μας Γέροντα Παρθένιε, Ἅγιε Καθηγούμενε τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Παύλου Ἁγίου Ὄρους, σεβαστοί μου πατέρες καί ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, μέ ἀφορμή τήν σημερινή λαμπρή ἑορτή τῆς ἀνακομιδῆς καί τῆς μετακομιδῆς τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου Νικολάου, ἄς ἀναφέρωμε σήμερα στήν ἀγάπη σας κάποιες ἐγγυημένες νεώτερες, ζωντανές ὅμως, ἐμφανίσεις τοῦ Ἁγίου Νικολάου στήν Ρωσία καί ἰδιαίτερα στό Ἁγιώνυμον Ὄρος.

Αὐτό τό κάνομε γιά νά ἀποδειχθῆ περίτρανα ἡ διαχρονική σωστική δρᾶσις τοῦ τιμωμένου σήμερα Ἁγίου μας. Ἔτσι δέ καί ἐμεῖς νά ἀντλήσωμε ἀκόμη περισσότερο, δύναμι καί ἐνίσχυσι στόν διά βίου ἀγῶνα τῆς σωτηρίας μας. Διότι, ὅταν ἕνας Ἅγιος δρᾶ ἐμφανῶς, ἀκόμη καί στίς πονηρές ἡμέρες μας, ἄν καί ἔζησε «τῷ μακρυνῷ καιρῷ  ἐκείνῳ», στήν πρᾶξι τόν αἰσθανόμεθα σύγχρονό μας. Αὐτή δέ ἡ πρόσφατη καί σύγχρονη δρᾶσις του μᾶς συνδέει μέ τό ἅγιο, ἔνδοξο ἁγιοτόκο παρελθόν καί μᾶς ἀποδεικνύει ὅτι Ἰησοῦς Χριστός ''χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας'' (Ἑβρ. ιγ´, 8).

Ἐπί πλέον δέ, σύμφωνα μέ τήν Γραφή καί μέ τούς ἱερούς Ἑρμηνευτάς, αὐτά τά σύγχρονα θαύματα εἶναι ἕνα θεόθεν σημάδι, ὅτι ὁ Θεός δέν ἀπέστρεψε τό ἅγιο καί δίκαιο Πρόσωπό Του ἀπό τόν ὑπόλοιπο ἁμαρτωλό λαό Του καί ὅτι, διά τοῦ Ἁγίου Του, ὁ Θεός τελικά ἐπεσκέψατο ὁλόκληρον τόν λαόν Αὐτοῦ.

Τὰ σχολεῖα τοῦ Πατροκοσμᾶ καὶ ἡ σημερινὴ ἐκπαίδευση

 Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.             Σ’ ἕνα βιβλίο τοῦ Φάνη Μιχαλόπουλου γιὰ τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ, ἀπὸ τὰ πρῶτα ποὺ γράφτηκαν γιὰ τὸν βίο καὶ τὴν πολιτεία του, τὸ 1940, διαβάζουμε στὸν ἐπίλογο: «Ρώτησαν κάποιον 100χρονίτη, εὐσεβῆ γέρο Ἠπειρώτη, ποὺ ξεψυχοῦσε στὸ Γηροκομεῖο τῶν Ἰωαννίνων, τὸ 1872 τί χαράχτηκε βαθύτερα στὴν ψυχή του ἀπ’ ὅσο ἔζησε. Ἀπάντησε ὁ πολιὸς γέροντας: «Ὅταν μικρὸς ἄκουσα τὴ διδαχὴ τοῦ πάτερ Κοσμᾶ καὶ φίλησα τὸ χέρι του».
.           Μὲ τὸ στόμα του, νομίζω, μιλοῦσε ὅλη ἡ Ρωμηοσύνη, ἐκφραζόταν ἡ εὐγνωμοσύνη τοῦ Γένους στὸν μεγάλο ἐθναπόστολο.
.             Ἂς μὴν τὸ ξεχνοῦμε αὐτό, τὰ λιοντάρια τοῦ ’21 ἦταν, μὲ τὸν ἕναν ἢ τὸν ἄλλο τρόπο, πνευματικοπαίδια τοῦ Ἁγίου. Ὁ Κατσαντώνης μαρτύρησε ἔχοντας τὸ ὄνομά του στὰ χείλη του. Ὁ καλόγερος Σαμουήλ, ὁ μπουρλοτιέρης τοῦ Σουλίου ὑπῆρξε μαθητής του. Ἀλλὰ καὶ Νεομάρτυρες, τὸ καινὸν καύχημα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, μαθήτευσαν παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Δασκάλου τοῦ Γένους, ὅπως ὁ ἐκ Σαμαρίνης νεομάρτυς Δημήτριος, τὸν ὁποῖο οἱ Τοῦρκοι ἔκτισαν ζωντανό. Ὁ ἅγιος στάθηκε «ὁ χτίστης τῆς Ρωμηοσύνης», ὅπως πολὺ ὡραῖα ὀνομάζεται σ’ ἕνα ποίημα τοῦ 1960, γραμμένο ἀπὸ τὸν Γεώργιο Ἀθάνα. Τὸ διαβάζω:

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«Ἐλήλυθας ἐκ Παρθένου, οὐ πρέσβυς,, οὐκ Ἄγγελος, ἀλλ' αὐτὸς ὁ
Κύριος σεσαρκωμένος, καὶ ἔσωσας, ὅλον με τὸν ἄνθρωπον· διὸ
κραυγάζω σοι· Δόξα τῇ δυνάμει σου Κύριε1».

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Εἶπεν ὁ Κύριος, ὅλες οἱ ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων θά συγχωρηθοῦν, ἡ δέ
βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος δέν θά συγχωρηθεῖ εἰς τόν αἰῶνα. «Ἀμὴν
λέγω ὑμῖν ὅτι πάντα ἀφεθήσεται τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνθρώπων τὰ ἁμαρτήματα καὶ
αἱ βλασφημίαι ὅσας ἐὰν βλασφημήσωσιν· ὃς δ' ἂν βλασφημήσῃ εἰς τὸ Πνεῦμα
τὸ ἅγιον, οὐκ ἔχει ἄφεσιν εἰς τὸν αἰῶνα, ἀλλ' ἔνοχός ἐστιν αἰωνίου
κρίσεως»(Μάρκ., κεφ.γ΄,στ.28-29). Τό Πνεῦμα τό Ἅγιον εἶναι τό κτίσαν τήν
ἀνθρωπίνην Φῦσιν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ2. Ὡς ἐκ τούτου καί λόγῳ τῆς ὑποστατικῆς
ἑνώσεως τῶν δύο ἐν Χριστῷ Φύσεων στήν Ὑπόστασιν τοῦ Θεοῦ Λόγου, ἤτοι τοῦ
Δευτέρου Προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἡ ἀνθρωπίνη Φῦσις τοῦ Χριστοῦ ἐκ τῆς
Παρθένου Μαρίας ἔχει τήν ἰδίαν δόξαν καί τιμήν καθώς καί ἡ Θεία Φῦσις.

Το κήρυγμα της Κυριακής: Κυριακή των Αγίων Πατέρων “Πάτερ ἃγιε τήρησον αὐτούς...”

Του Αρχιμανδρίτου Παϊσίου Λαρεντζάκη
Ιεροκήρυκος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης

“Πάτερ ἃγιε τήρησον αὐτούς...”

    Η αρχιερατική προσευχή του Κυρίου μας, περιλαμβάνει όλους τους ανθρώπους όλων των αιώνων. Δίνει όμως και μια ιδιαίτερη  θέση σ᾽ όσους δέχθηκαν και θα δεχθούν την σπορά του θείου λόγου σαν γη αγαθή και καρποφόρα. Γι᾽ αυτό ο Κύριος την υπέροχη και εξειρετική αυτή ώρα της επικοινωνίας του με τον Θεό Πατέρα, μεσιτεύει θερμότερα για εκείνους που πίστευσαν και θα πιστεύσουν σ᾽ Εκείνο που τον έστειλε και σ᾽ Αυτόν. Γι᾽ αυτούς παρακαλεί τον Πατέρα του να τους πάρει κάτω από τη σκέπη του τώρα, που αυτός θα έφευγε σωματικώς  από την γη. Όσο ήταν κοντά τους, τους φρουρούσε και τους προστάτευε Αυτός. Τους τηρούσε μέσα στον κόσμο, αλλά και αλώβητους από την επήρεια του κακού. Τώρα που θα έφευγε χρειαζόταν κάτι άλλο. Η χάρη, που θα τους διατηρούσε μέσα στον κόσμο, χωρίς όμως να επηρεασθούν από το πνεύμα του. Χωρίς να συσχηματισθούν. Να παραβούν τις αρχές τους. Να συνθυκολογήσουν με την αμαρτία και το πολύμορφο κακό. “Πάτερ ἃγιε, τήρησον αὐτούς ἐν τῷ ὁνόματί σου ᾧ δέδωκάς μοι...”.
    Ο Κύριος ζητάει από τον ουράνιο Πατέρα του να φυλαχθούν αυτοί οι λίγοι, γιατί αυτοί οι λίγοι, με τη ζωή τους, με το έργο τους και το λόγο τους, θα γίνουν τότε το αλάτι της γης, που θα δώσει ουσία σ᾽ όλη την άγευστη ζωή των ανθρώπων. Αυτοί οι λίγοι θα κρατούν ψηλά το όνομα και του Πατέρα και του Υιού. Θα είναι μια ζωντανή μαρτυρία.
    Και τώρα μέσα στην ψυχή μας αν δεν την έχει καύσει ο καυτερός ήλιος της μη πνευματικής ζωής, έρχεται το ερώτημα: Ανήκουμε σ᾽ εκείνους για τους οποίους προσευχήθηκε ο Κύριος Ιησούς; Ανήκουμε σ᾽ εκείνους για τους οποίους είπε “οὓς δέδωκάς μοι”; Έχουμε καταταχθεί ελεύθερα στο μικρό, μα εκλεκτό ποίμνιο; 

ΛΟΓΟΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΗΣ ΜΕΣΟΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

Τῆς ἑορτῆς μεσούσης, τῆς σῆς Χριστέ Ἀναστάσεως, καί θείας παρουσίας τοῦ ἁγίου σου Πνεύματος, συνελθόντες τῶν θαυμάτων σου, ἀνυμνοῦμεν τά μυστήρια· ἐν ἧ κατάπεμψον ἡμῖν τό μέγα ἔλεος.

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί. 

Ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων καθιερώθηκε ἡ ἡμέρα Τετάρτη τῆς Δʹ ἑβδομάδος τοῦ Πάσχα νά ἑορτάζεται ἡ μεσότης πού συνδέει τίς 2 μεγάλες ἑορτές τοῦ Πάσχα καί τῆς Πεντηκοστῆς ὡς ἑορτή Δεσποτική, ἡ ἁγία Μεσοπεντηκοστή.

Μᾶς θυμίζει τήν ἑορτή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, ἡ ὁποία στό μέσον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ἡ προσκύνησις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἐνισχύει τόν πνευματικό ἀγῶνα τῶν πιστῶν. Ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου, ὄχι μόνον ὡς ἀποτρεπτικός κάθε πονηρᾶς ἐπιβουλῆς ἀλλά καί ὡς πρότυπον θυσίας, μαρτυρικῆς πορείας διδάσκει τό μαρτυρικό φρόνημα πού ὀφείλει νά ἔχει κάθε γνήσιος χριστιανός.

Στή σημερινή Δεσποτική Ἑορτή τῆς Μεσοπεντηκοστῆς «μνείαν ποιούμεθα τῶν λόγων τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ περί τῆς προελεύσεως τῆς διδασκαλίας του καί περί τῆς θείας καταγωγῆς του». Κατά τόν Συναξαριστήν «τῇ διδασκαλίᾳ ταύτῃ ὁ Χριστός Μεσσίαν ἑαυτόν ἀπέδειξεν».

Εἶχε ἐρωτήσει ὁ Κύριος τούς μαθητάς του ὁλίγον πρό τοῦ Πάθους: «Ὑμεῖς δέ τίνα μέ λέγετε εἶναι;». Τότε ὁ Πέτρος φωτισθείς ὑπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀπάντησε: «Σύ εἶ ὁ Χριστός ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ».