Νέα περιστατικά μέ τήν γερόντισσα Γαλακτία

 

TPOΠOΣ ΓNΩPIMIAΣ ME TON XPIΣTO.

Η Γερόντισσα τόνιζε την επαφή με τα δημιουργήματα του Θεού, αστέρια, δέντρα, λουλούδια, πουλιά, ζώα, θάλασσα, βουνά κλπ. για να συγκινείται η ψυχή από αυτό το μεγαλείο, από αυτήν την αρμονία που στρέφεται, όπως έλεγε, συνέχεια στο Θεό και τον υμνεί… Όποιος καθαρίσει την δική του ψυχή, μπαίνει κι αυτός μέσα στην χορωδία αυτή την αρμονική των φυσικών στοιχείων και όλοι μαζί έχουν μια κοινή προσευχή και αναφορά στο Θεό… Αυτό το ερμήνευε ο π. Αντώνιος και έλεγε ότι η Γερόντισσα «άκουσε τους λόγους των όντων» και εναρμονίζει την δική της προσευχή μαζί τους… Αυτό το εξέφραζε παραστατικά η Γερόντισσα σε μία μεσημβρινή προσευχή της που υπάρχει ηχογραφημένη και έχει αναρτηθεί στο διαδίκτυο: «Όσα αστέρια έχει ο ουρανός, όσα σύννεφα, όσα δέντρα έχουν οι κάμποι, όσα φυτά, όσα λουλούδια μυρίζουνε και μοσχοβολούνε για σένα…κλπ.».

Κυρίως, όμως, τόνιζε ότι η γνωριμία και η ένωση με τον Χριστό γίνεται μέσα από τους ανθρώπους και ειδικά τους πονεμένους, τους στερημένους, τους κατατρεγμένους. Οι άνθρωποι είναι οι ζωντανές εικόνες Του. Και οι πονεμένοι είναι οι κατ’ εξοχήν αδελφοί Του που φέρουν πάνω τους σταυρικά σημάδια. Γι’ αυτό μοιάζουν πιο πολύ στο Χριστό. Είναι πιο κοντά Του αυτοί. Οπότε, όσο αγαπούμε αυτούς και φεύγουμε από την αγάπη για το τομάρι μας, τόσο ενωνόμαστε με τον Χριστό! Όταν την ρωτούσες: πες μας τα βασικά για να σωθούμε, απαντούσε:

Αὐτὴ ἡ γιαγιά μοῦ ἄνοιξε τὰ μάτια τῆς ψυχῆς μου!

 

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΜΑΡΙΝΟΥ Ν. ΚΑΡΥΠΙΔΗ

 Ὀνομάζομαι Μαρίνος Ν. Καρυπίδης. Τὸ χωριό μου εἶναι ἡ Λιγόρτυνος Μονοφατσίου.  Εἶμαι 26 ἐτῶν.  Τὴν Γερόντισσα Γαλακτία τὴν θεωρῶ σταθμὸ στὴ ζωή μου.  Ἦταν ἡ φανέρωση τοῦ Θεοῦ σ’ ἐμένα, ὅπως καὶ σὲ πολλοὺς ἄλλους.  Ἂν μὲ ρωτήσει κάποιος, τί ἦταν ἡ Γερόντισσα Γαλακτία μὲ δύο κουβέντες, θὰ ἀπαντοῦσα:  ἕνα μέγα φῶς τοῦ οὐρανοῦ στὴ γῆ!  Ἔλαμπε ὁλόκληρη.  Εἰδικὰ τὸ πρόσωπό της.  Τὰ μάτια της ἦταν μοναδικά.  Δὲν περιγράφεται αὐτὴ ἡ κατάσταση.  Πρέπει νὰ τὴν ζήσεις.  Οἱ ἐπισκέψεις μου πολλές, ὅπως καὶ οἱ ἐμπειρίες μου.  Θὰ ἀναφέρω τὶς πιὸ σημαντικὲς γιὰ μένα.

Γνώριζε κάθε σκέψη καὶ κάθε πράξη μου.  Μοῦ τὸ φανέρωνε ξεκάθαρα καὶ καταλάβαινα μόνο ἐγώ.  Οἱ ἄλλοι ἄκουαν ἀσυναρτησίες.  Τὸ ἴδιο ἔκανε σὲ ὅλους.  Ὁ π. Ἀντώνιος ἔλεγε ὅτι αὐτὸ εἶναι γλώσσα τῆς Πεντηκοστῆς.  Νὰ ἀκούει δηλαδὴ ξεκάθαρα αὐτὸς ποὺ ἔπρεπε νὰ ἀκούσει καὶ οἱ ἄλλοι νὰ μὴν παίρνουν εἴδηση…

Ἡ τεράστια εὐωδία!  Εὐωδίαζε, τόσο πολύ, ὥστε δὲν μποροῦσες νὰ πάρεις ἀνάσα.  Ὅταν αἰσθανόμουνα ἐγὼ τὴν μοναδικὴ ἐκείνη εὐωδία, δὲν τὴν καταλάβαιναν οἱ ἄλλοι παρόντες. Καὶ ὅταν τὴν μύριζαν αὐτοί, δὲν τὴν μύριζα ἐγώ!  Ἔφευγε ἡ εὐωδία καὶ ἐρχόταν, ὅταν εἴμασταν ἐκεῖ.  Τὸ χέρι μου, ὅμως, ποὺ κρατοῦσε, εὐωδίαζε συνεχῶς μέχρι τὴν ἐπιστροφή μου στὸ χωριό.  Ἔκανα μπάνιο καὶ πάλι μύριζε!

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΛΑΚΤΙΑ: «Θὰ ἔρθει μεγάλη δυσκολία στὴν ἀνθρωπότητα! Αἰτία ἡ ἁμαρτία!

 

Ἂν δὲν ἐπιτρέψει αὐτὸν τὸν πόλεμο ὁ Θεός, τὸ εἶδος μας δὲν θὰ ἔχει λόγο ὑπάρξεως στὴ γῆ, ἐκεῖ ποὺ κατήντησε…

ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ ΠΟΛΥΦΩΤΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΝΕΟΕΠΟΧΙΤΙΚΟ ΣΚΟΤΑΔΙ  Η ΑΓΙΑ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ

Γράφει ἡ ΜΑΡΙΑ Ι. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΣ ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ ΚΑΤΟΙΚΟΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

 

Ἐκ τῶν προτέρων ζητῶ συγγνώμη γιὰ τὶς ἀτέλειες τοῦ λόγου μου.  Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κοιτάζεις τὸν ἥλιο καὶ νὰ μπορέσεις νὰ χωρέσεις τὸ φῶς του ἢ νὰ περιγράψεις ἐπαρκῶς τὸ μεγαλεῖο του.  Χαίρεσαι τὸ φῶς καὶ δὲν φιλοσοφεῖς γιὰ τὸ «πῶς».  Ὁ ἥλιος σὰν σφαίρα εἶναι ἀπλησίαστος.  Σὰν ἐνέργεια εἶναι ζωοπάροχος.  Κάτι τέτοιο ἦταν καὶ ἡ θαυμαστή μας Γερόντισσα.  Ἀνεξιχνίαστος ἥλιος σὰν ὕψος καὶ βάθος πνευματικό.  Ζωοδότρα δύναμη σὰν κοινωνία ἀγάπης καὶ πρόξενος ἔμπνευσης καὶ χαρᾶς.  Δὲν εἶχε ἐξωτερικὲς ταμπέλες ποὺ νὰ μοστράρουν τὴν εὐσέβειά της.  Τῆς ἦταν ἀηδιαστικὲς οἱ μεγαλοστομίες οἱ θρησκευτικές.  Δὲν ἤθελε ποτὲ νὰ ποζάρει στὴν ἀντίληψη τῶν ἄλλων σὰν κάτι σπουδαῖο καὶ ξεχωριστό.  Ἔνοιωθε ἡ τελευταία καὶ ἐκλιπαροῦσε γιὰ τὴν προσευχὴ τῶν ἄλλων καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.  Ἂν ἁγιότητα εἶναι ἡ μετατροπὴ τῆς φιλαυτίας σὲ φιλοθεΐα καὶ φιλανθρωπία, τότε, αὐτὴ ἡ γυναίκα τὸ πέτυχε ἀπόλυτα.  Ζοῦσε γιὰ τοὺς ἄλλους καὶ ἦταν νεκρὴ γιὰ τὸν ἑαυτό της!

Τὰ μεγαλύτερα χαρίσματά της ἦταν ἡ ὀρθὴ πίστη, ὁ διάπυρος θεῖος ἔρωτας, ἡ ἀπόλυτη ἀκατακρισία, ἡ μέχρι ἀκτημοσύνης ἐλεημοσύνη (πάντα μυστικά), ἡ γνώση τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἡ ἀσύγκριτη ταπεινοφροσύνη, ἡ παννύχια στάση της στὴν προσευχή, ἡ θυσιαστικὴ πρὸς ὅλους ἀγάπη της.  Ἀκολουθεῖ ἡ ἐκπληκτικὴ διόραση καὶ προόρασή της, σὲ βαθμίδα Ἁγίου Πορφυρίου, ἡ θαυματουργός της δύναμη, ἰδιαίτερα τὰ τελευταῖα χρόνια τῆς ζωῆς της.  Τὰ τελευταῖα αὐτὰ χαρίσματα δὲν σημαίνουν τίποτα χωρὶς τὰ πρῶτα.  Ἄλλωστε πολλοὶ «χαρισματοῦχοι» θὰ βρεθοῦν στὴν κόλαση.  Μὴν ξενίζεσθε.  Τὸ λέγει ὁ Κύριος σὲ κάποιους ποὺ τοῦ χτυποῦν τὴν πόρτα μὲ τὴν ἄνεση τῶν χαρισματικῶν ἐπιτευγμάτων: «οὐ τῷ σῶ ὀνόματι προεφητεύσαμεν;  Οὐ τῷ σῷ ὀνόματι δυνάμεις πολλᾶς ἐποιήσαμεν;» (Ματθ. Ζ΄21-23) καὶ ἡ ἀπάντηση τοῦ Δικαιοκρίτου: «καὶ τότε ὁμολογήσω αὐτοῖς, ὅτι οὐδέποτε ἔγνω ὑμᾶς.  Ἀποχωρεῖτε ἀπ’ ἐμοῦ οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν» (Λουκ. ΙΓ΄27).

Tα καθαρά χωράφια βγάζουν τα καλύτερα φυτά!

 

ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΛΑΚΤΙΑ

(ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΚΡΑΝΙΔΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ)

Ένα ωραίο παραμύθι με ολοζώντανες ιστορίες!  Ονομάζεται Γαλακτία η προορατική και διορατική Γερόντισσα της Κρήτης!  Ευχαριστώ που με έκανε κόρη της!  Ευγνωμονώ που την είχα και την έχω μάνα μου!  Συναρπαστική η συντροφιά της σαν παραμύθι!  Πραγματική σαν επιστημονικό ντοκιμαντέρ!  Ζούσα το υπερφυσικό κάθε μέρα και σαν υπνωτισμένη από την Θεία Χάρη το δεχόμουνα ως ευχάριστη φυσική έκπληξη.  Περνούσα μαζί της παραδεισένια τον καιρό μου χωρίς να δημιουργεί η λογική απορίες, ούτε η συντροφιά να μου φαίνεται ανόμοια για τα δικά μου αμαρτωλά δεδομένα!  Τώρα τα αξιολογώ όλα αυτά, θαυμάζω, εκπλήσσομαι, απορώ, κατανύσσομαι, κλαίω και συχνά μονολογώ: <έζησα κάτω από την σκιά μιας ουράνιας, τόσο θαυμαστής γυναίκας και το άντεξα;>.  Ησυχία Θεού ήταν η συναναστροφή μαζί της, απόλαυση καρδιακής ειρήνης, εσωτερικής πληρότητας, ευεξίας ψυχικής, δεν ξέρω αν έχω λέξεις κατάλληλες να εκφρασθώ.

Έζησα ένα ολοζώντανο θαύμα, από την Αγία Γαλακτία!

 

 

 

Ονομάζομαι, Χρυσοβαλάντης Μπ., είμαι 21 ετών και κατοικώ στην Νάουσα Ημαθίας.  Πρίν από λίγες μόλις εβδομάδες κυριολεκτικά έζησα ένα θαύμα στην ζωή μου, από μία μεγάλη αγία των ημερών μας.  Την γερόντισσα Γαλακτία της Κρήτης!

Τέλη Μαΐου φέτος του 2021, παρατήρησα πως μου είχε εμφανιστεί μία κρεατοελιά χρώματος καφέ κοντά στην καρδιά.  Στην αρχή πρέπει να ομολογήσω, δεν είχα δώσει και μεγάλη σημασία, για την εμφάνιση της κρεατοελιάς. Θεώρησα, ότι είναι μία απλή κρεατοελιά. Άκακη, δηλαδή.

Έπειτα, όμως, από 2 με 2,5 εβδομάδες, η εν λόγω κρεατοελιά άλλαξε χρώμα και από καφέ, που ήταν στην αρχή έγινε μαύρη σαν κατράμι. Τότε, δεν σας κρύβω, πως είχα αρχίσει να φοβάμαι αρκετά.  Έτσι, λοιπόν, μίλησα με την μητέρα μου και αποφασίσαμε να κλείσουμε ένα ραντεβού στο χειρουργό του νοσοκομείου της περιοχής μου. Πήγα την επόμενη ημέρα, με την βοήθεια του Θεού και της Παναγίας μας, στο νοσοκομείο, για να με εξετάσει ο χειρούργος.

Συγκλονιστικη Προσευχη της Γεροντισσας Γαλακτιας (ΗΧΟΣ)

 

Παραθέτουμε ένα μικρό ηχητικό απόσπασμα από την προσευχή της χαρισματικής Γερόντισσας Γαλακτίας, όπως αυτό δημοσιεύεται εκ μέρους της Ιεράς Μητροπόλεως Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου.

Η Γερόντισσα Γαλακτία έπειτα από το ασκητικό της γεύμα, στεκόταν μπροστά στις δεκάδες εικόνες της δίπλα στο ψυγείο του κελιού της και δοξολογούσε και ευχαριστούσε τον «Αληθινό Θεό, τον Τριαδικό» , όπως έλεγε. Η προσευχή της αυτή, προερχόταν από την αγνή και καθαρή καρδιά της, ενώ φαίνεται η βαθύτατη μετάνοια της και η άπειρη και ανεξάντλητη αγάπη της για Αυτόν.

Ἡ Γερόντισσα Γαλακτία ἔστειλε τὸν Ἅγιο Λουκᾶ τὸν ἰατρὸ καὶ μοῦ ἔκανε χειρουργεῖο

 

Ὅσο ζοῦμε θὰ διαλαλοῦμε τὴν θαυματουργικὴ δύναμη τῆς Ἁγίας Γερόντισσας!

 Μαρτυρία Στυλιανοῦ Στυλιανάκη καὶ Βαρβάρας Λιοδάκη

Θὰ θέλαμε κι ἐμεῖς μὲ τὴν σειρά μας, νὰ μιλήσουμε γιὰ τὴν Ἁγία Γερόντισσα Γαλακτία.  Ἡ γνωριμία μας ἦταν στὶς 2 Μαΐου 2018.  Θυμᾶμαι τὸ βλέμμα της πολὺ φωτεινό, γλυκό, διαπεραστικὸ καὶ τὸ χαμόγελό της μοναδικό.  Πήγαμε οἰκογενειακῶς 12 φορὲς ἐμεῖς τὸ ἀνδρόγυνο, Στυλιανάκης Στυλιανὸς καὶ Λιοδάκη Βαρβάρα κάτοικοι Ρεθύμνου καὶ ἡ ἑξάχρονη κόρη μας Ἀργυρῶ Παρασκευή.  Πολλὰ εἶναι τὰ θαυμαστὰ σημεῖα ποὺ ζήσαμε ἀλλὰ θὰ ἀναφέρομε ἐδῶ τὸ πρῶτο μεγάλο θαῦμα στὴν κόρη μας.  Τὸ κοριτσάκι μας, εἶχε ἐξόγκωμα στὴν δεξιὰ μεριὰ τοῦ κεφαλιοῦ σὲ μέγεθος μικροῦ καρυδιοῦ.  Τὴν πήγαμε στὸν παιδίατρο καὶ μᾶς εἶπε ὅτι δὲν εἶναι τίποτα, εἶναι, εἶπε, τὸ σχέδιο τοῦ κρανίου ἔτσι… Τὸ ἐξόγκωμα αὐτὸ ἔφευγε καὶ ἐπανερχόταν.  Ἀνησυχήσαμε καὶ πήγαμε σὲ ἄλλο παιδίατρο καὶ συνέστησε μαγνητικὴ τομογραφία.  Πήγαμε καὶ σὲ παιδονευρολόγο στὸ Ἡράκλειο καὶ μᾶς εἶπε τὰ ἴδια.  Τότε σκεφτήκαμε νὰ πᾶμε πρῶτα στὴν Γερόντισσα Γαλακτία, γιατί τὴν πρώτη φορὰ ποὺ ἀκούμπησε τὸ κεφάλι τῆς μικρῆς στὸ σημεῖο ἐκεῖνο ἡ μικρή τῆς φώναζε: «βγάλε τὸ χέρι σου Γερόντισσα ἀπὸ ἐκεῖ…μὲ καίει τὸ κεφάλι μου…».

Ἔνιωσα σὰν νὰ βγαίνω ἀπὸ τὸν παράδεισο

 

Μὲ ἀφορμὴ τὴν ὀσιακὴ κοίμηση τῆς Γερόντισσας Γαλακτίας θὰ ἤθελα νὰ προσκομίσω τὴν προσωπική μου ἐμπειρία ἀπὸ τὴν γνωριμία μου μὲ αὐτήν, ἡ ὁποία συνέβη λίγο πρὶν τὴν Μεγάλη Σαρακοστὴ τοῦ 2020. Ὁ καλὸς φίλος Β. Μ. μοῦ ἀνέφερε σχετικὰ μὲ τὴν γερόντισσα καὶ τὴν θαυματουργικὴ θεραπεία ποὺ τοῦ ἔκανε στὸ κεφάλι ἀπὸ τὸ πρόβλημα τὸ ὁποῖο ἔπασχε γιὰ 25 χρόνια ὅπως καὶ στὴν πλάτη. Ἔτσι μὲ τὴν προτροπὴ του ἀποφάσισα νὰ τὴν ἐπισκεφθῶ τὴν ἑπόμενη φορὰ ποὺ θὰ κατέβαινε στὴν Κρήτη συνδυάζοντας καὶ τὸ ἀνάλογο προσκύνημα.  Εἰσῆλθα λοιπὸν στὸ ταπεινὸ ἀλλὰ πλήρη χάριτος σπίτι ποὺ διέμενε, καὶ κάθισα στὸ σαλονάκι περιμένοντας νὰ ἔρθει ἡ σειρά μου. Μετὰ ἀπὸ λίγο μπῆκα καὶ ἀφοῦ μὲ ὑποδέχθηκε εὐλογώντας με μοῦ εἶπε χαρακτηριστικὰ: ἔχει κλείσει τὸ σπίτι μας ἔχουν κλείσει ὅλα μας τὰ πάντα , λυπηθεῖτε μωρέ, δείχνοντας τὶς εἰκόνες τῶν Ἁγίων. Μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ κατάλαβα τί ἐννοοῦσε ὅταν ἐπιβλήθηκε γιὰ πρώτη φορὰ ἡ καραντίνα-lockdown, καὶ ἔκλεισαν τὰ πάντα ἀλλὰ καὶ τὸ σπίτι μας δηλαδὴ ἡ Ἐκκλησία. Ὅταν ἔδειξα τὴν φωτογραφία τῆς πρεσβυτέρας συζύγου μου, τὴν εὐλόγησε λέγοντας: ψάλλει ὅπως καὶ ὁ πάππους της βλέποντας διορατικὰ αὐτὴ τους τὴν ἰδιότητα. Μοῦ ἔλυσε μὲ τρόπο ξεκάθαρο προβλήματα ποὺ μὲ ἀπασχολοῦσαν καὶ φώτισε ἀπροκάλυπτα τὸ βασικὸ θέμα ποὺ μὲ συνεῖχε ἐκείνη τὴν περίοδο λέγοντας στὸ τέλος: Ἐσένα σὲ περιμένει ἡ Ἁγία Παρασκευή.Καὶ πράγματι μετὰ ἀπὸ λίγους μῆνες ἄλλαξα Μητρόπολη καὶ τοποθετήθηκα στὴν ἐνορία Ἁγίας Παρασκευῆς ὅπως προορατικὰ εἶχε προφητεύσει ἡ Γερόντισσα.Καθὼς εἶχε ἔρθει καὶ ὁ ἀγαπητὸς π. Ἀντώνιος συζητοῦσα μαζί του στὸ διπλανὸ δωμάτιο μεταξὺ ἄλλων καὶ γιὰ τὸν μακαριστὸ Μητροπολίτη Σιδηροκάστρου κ. Ἰωάννη. Χωρὶς νὰ ἀκούει τίποτα ἀπὸ τὴν συζήτηση γιατί δὲν εἶχε τέτοια δυνατότητα, ἀντιλήφθηκε μὲ τρόπο πνευματικὸ τὸ θέμα καὶ ἀπάντησε ξεκάθαρα

Συγκλονιστήκαμε ἀπὸ τὰ φανερὰ διορατικά της χαρίσματα

 

Ἡ γνωριμία μας μὲ τὴ Γερόντισσα Γαλακτία στὴν Πόμπια τῆς Κρήτης ἦταν καθοριστικὴ στὴ ζωή μας

 

Ὀνομάζομαι Μανώλα Αἰκατερίνη καὶ εἶμαι σύζυγος ἱερέα. Ζοῦμε στὸ Ρέθυμνο. Πρὶν ἀπὸ περίπου τρία χρόνια ἕνα σοβαρὸ πρόβλημα ὑγείας εἶχε φέρει τὴν οἰκογένειά μας σὲ φοβερὰ δύσκολη θέση. Εἴχαμε ἐπισκεφτεῖ πολλοὺς εἰδικοὺς  ποὺ ἁπλά μᾶς βοηθοῦσαν νὰ ἀποδεχόμαστε τὴν κατάσταση χωρὶς ὅμως νὰ τὴ λύνουμε. Μὲ τὸν καιρὸ ἡ ἀνησυχία καὶ ὁ φόβος  μας μεγάλωνε, καθὼς τὸ μέλος τῆς οἰκογένειάς μας ποὺ νοσοῦσε δὲν ἄκουγε τὶς συμβουλὲς τῶν γιατρῶν καὶ ἡ ὑγεία του ὁλοένα καὶ χειροτέρευε.

Κάποιος φίλος μας θεολόγος μᾶς εἶχε μιλήσει γιὰ τὴ γερόντισσα Γαλακτία καὶ τὰ χαρίσματά της. Εἴχαμε συζητήσει γιὰ ἐκείνη στὸ σπίτι μας ὅμως δὲν ἀποφασίσαμε νὰ τὴν ἐπισκεφτοῦμε. Τὸ κάναμε ὅταν ἐκείνη, κατὰ κάποιο τρόπο, μᾶς προσκάλεσε… Μία μέρα ἐπισκέφτηκε στὸ χῶρο του τὸν σύζυγό μου μία ἄγνωστη σὲ ἐκεῖνον γυναίκα καὶ τοῦ ζήτησε νὰ τῆς διαβάσει μία εὐχή. Τὴν εἶχε στείλει ὅπως τοῦ εἶπε ἡ γερόντισσα Γαλακτία. Τοῦ εἶπε μάλιστα πῶς νὰ ἐπικοινωνήσει γιὰ νὰ τὴν ἐπισκεφτοῦμε κι ἐμεῖς ὥστε νὰ πάρουμε τὴν εὐχή της. Λίγες μέρες μετὰ ξεκινήσαμε μαζὶ μὲ τὰ τρία μας παιδιὰ γιὰ νὰ πᾶμε στὴν Πόμπια. Ἡ πρόθεσή μας ἦταν νὰ γνωρίσουμε μία πολὺ καλὴ γιαγιὰ καὶ νὰ πάρουμε τὴν εὐχή της.

Στό ὕψος τῶν Ἁγίων Νεκταρίου καὶ Πορφυρίου ἡ γερόντισσα Γαλακτία

 

Ὁ Μητροπολίτης Νασυπάκτου Ιερόθεος μαζί με την γερόντισσα

«ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ ΓΑΛΑΚΤΙΑΣ»

Α Ὀνομάζομαι Ἐλισάβετ Τσόγκα. Μὲ τὴν Γερόντισσα Γαλακτία συνδέθηκα στενὰ ὅταν παντρεύτηκα καὶ κάθισα στὴν Πόμπια.  Ἦταν ἕνα διάστημα καὶ οἱ γονεῖς μου ἐδῶ, ἀπὸ Νίκαια Πειραιὰ καὶ ὁ ἀδελφός μου μὲ τὴν οἰκογένειά του.  Ὅσα καὶ νὰ ἀναφέρω ἀπὸ τὶς ἐμπειρίες ποὺ ἔχω ἀπὸ τὴν Γερόντισσα εἶναι λίγα… μοναδικὴ προόραση καὶ διόραση ἀλλὰ καὶ μοναδικὴ γλυκύτητα, ταπείνωση καὶ ἀγάπη.  Ἀγαποῦσε ἰδιαίτερα τὸν ἀδελφό μου.  Ὅταν κάποτε προσευχόταν ξημερώματα ὁ ἀδελφός μου ἐδῶ στὴν Πόμπια, τὴν εἶδε μπροστά του!  Ἀργότερα, τοῦ εἶπε, χωρὶς ἐκεῖνος νὰ ἀναφέρει τὸ παραμικρό:  «σὲ εἶδα τὰ χαράματα ποὺ ἔκανες τὴν προσευχή σου καὶ ἦρθα νὰ κάνουμε ἀπὸ κοινοῦ..!».  Γνώριζε γιὰ λείψανα Ἁγίων Μαρτύρων ποὺ εἶχε καὶ γνώριζε καὶ ποῦ τὰ εἶχε τοποθετήσει.  Τοῦ ἔλεγε: «θέλω νὰ μοῦ φέρεις τὰ ἅγια κοπέλια ποὺ ἔχεις ἐκεῖ, σ’ ἐκεῖνο τὸ σημεῖο νὰ τὰ προσκυνήσω»!

Τὰ πῆγε ἕνα προμεσήμερο καὶ τὰ εἶχε τοποθετήσει σὲ τσάντα τυλιγμένα σὲ μία καθαρὴ πετσέτα.  Ἦταν ἐπισκέπτες στὴ Γερόντισσα ἐκείνη τὴν ὥρα.  Δὲν φαινόταν τί εἶχε ἡ τσάντα.  Ἐκείνη φώναξε ἐνθουσιασμένη: «καλῶς τονε πού μοῦ ‘φέρε τὰ ἅγια κοπέλια»!  Ὁ ἀδελφός μου δὲν μίλησε καὶ οἱ ἐπισκέπτες ἀποροῦσαν μὲ τὰ λόγια αὐτὰ τῆς Γερόντισσας!  Ἤθελε νὰ τὸν δεῖ Ἱερέα!  Στὴ χειροτονία του ἦταν κατάκοιτη καὶ ἐγκεφαλικὰ δὲν θυμόταν κανένα.  Ὅμως, ἐπειδὴ ψυχικὰ λειτουργοῦσε ἄριστα, τὸ ἀντιλήφθηκε καὶ συμμετεῖχε ἄμεσα… Ἕνας ἀπὸ τοὺς λειτουργοὺς διακόνους τὴν εἶδε ζωντανὰ στὴ βορειοδυτικὴ γωνία τῆς Ἁγίας Τράπεζας τὴν ὥρα τοῦ μυστηρίου!  Κάποτε, πῆγε ὁ ἀδελφός μου καὶ ὁ ἀστυνομικὸς ὁ Γιῶργος ὁ Βερεράκης.  Ἦταν κατάκοιτη.  Τοὺς ἔδιωξε ἀμέσως καὶ τοὺς φώναζε:  «φύγετε…φύγετε… πηγαίνετε κάτω στὴν κοπέλα μὲ τὸ μικρό… χτύπησε τὸ μικρό, εἶναι μόνη καὶ εἶναι σὲ ἄκρη τὸ σπίτι της».  Κατάλαβαν ὅτι ἐννοοῦσε ἐμένα καὶ ἔτρεξαν.  Τί εἶχε συμβεῖ;  Ἡ ἀλουμινένια ἐξωτερικὴ πόρτα, εἶχε πιάσει τὸ δάχτυλο τοῦ μικροῦ καὶ τοῦ εἶχε κάνει σοβαρὴ ζημιά.  Τρέξαμε σὲ ὀρθοπεδικὸ γιατρὸ μὲ τὴν ἄμεση παρέμβαση τοῦ ἀδελφοῦ μου καὶ τοῦ συνοδοῦ του.

Τὸ ἴδιο ἔκανε ἡ Γερόντισσα καὶ σὲ ἕνα ἄλλο παιδάκι στὴν Πόμπια.  Τὸ πῆρε μία γυναίκα μὲ τὸ αὐτοκίνητο νὰ τὸ μεταφέρει στὶς Μοῖρες καὶ στὸ δρόμο κινδύνευσαν πολύ… ἀπὸ θαῦμα σώθηκαν.  Πρὶν γίνει αὐτό, φώναζε ἡ Γερόντισσα:

Ὅλα ὅσα σοῦ εἶπαν εἶναι σωστὰ, ἀλλά μάγισσα δὲν εἶμαι

 

Ἡ ἁγνότητα εἶναι ἡ καλύτερη προίκα  τῶν νέων γιὰ τὸ μέλλον

Ἄν τὴ χάσεις ἀνοίγονται χάσματα στὴ ψυχὴ ποὺ δὲν κλείνουν εὔκολα (ἁγία γερόντισσα Γαλακτία)

 

 

Γνώρισα τὴν γιαγιὰ Γαλάτεια τὸ 2018, ὅταν εἶχα ταξιδέψει ἀπὸ τὸ νησί μου στὸ Ἡράκλειο μὲ σκοπὸ νὰ τὴν γνωρίσω. Εἶχα ἀκούσει πάρα πολλὰ θαυμαστά. Στὸ Ἡράκλειο ἤμουν ξανὰ πρωτύτερα γιὰ τρίμηνη πρακτικὴ ἄσκηση μέσω τῶν σπουδῶν μου. Φιλοξενήθηκα στὸ σπίτι μίας φίλης μου. Οἱ ἄνθρωποι ἐξαιρετικοί, ἔκαναν τὰ πάντα γιὰ νὰ μὲ εὐχαριστήσουν. Ἡ κυρία τοῦ σπιτιοῦ, ἡ μητέρα τῆς φίλης μου ἔχει ἐξάδελφο ἕνα ἐκκλησιαστικὸ πρόσωπο. Δὲν εἶχαν καλὴ ἄποψη γιὰ τὴν Γερόντισσα. Ὅμως τὴν πρώτη ἡμέρα ποὺ ἔφτασα Ἡράκλειο, μὲ εἶχαν πάει νὰ τὴ δῶ ὅπως πολὺ ἐπιθυμοῦσα. Ἐκεῖνο τὸ πρῶτο ἀπόγευμα ἡ γιαγιά μοῦ εἶχε πεῖ διάφορα…μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ αὐτὸ «Τώρα εἶσαι καλά, τὸ βράδυ παιδί μου θ’ ἀκούσεις τὸ κακὸ ἐκεῖ ποὺ θὰ πᾶς». Μετὰ τὴ Γερόντισσα, ἡ κυρία μὲ εἶχε πάει στὸν χῶρο ποὺ εἶναι ὁ ξάδελφός της ὅπου καθίσαμε μόνο γιὰ λίγο διότι βράδιαζε. Μοῦ τὸν εἶχε περιγράψει ἔμπειρο καὶ ἅγιο. Ὅταν τὸν συναντήσαμε, ἐκεῖνος ἄρχισε νὰ κατηγορεῖ ἔντονα τὴν γιαγιὰ ὅτι «τὴν διαφημίζουν πολὺ» ἔλεγε «Ἀρχιμανδρίτες καὶ Μητροπολίτες καὶ τρέχει ὁ κόσμος κοντά της, ὅτι ἀσχολεῖται μὲ μάγια καὶ ἄλλα…», ἐνῶ παρόμοια ἔλεγε καὶ γιὰ ἄλλους Ἁγίους τῆς Κρήτης. Στεναχωρήθηκα πολὺ μὲ τὰ λόγια του αὐτά. Πρὶν ἀναχωρήσουμε, μᾶς διάβασε μία εὐχή, ὅμως δὲν ἔνιωσα τίποτα στὴν καρδιά μου καὶ δὲν ἀναπαύτηκα καθόλου. Τότε, εἶχα προβληματιστεῖ γιὰ αὐτό, ἀφοῦ ὅταν εἶχα δεῖ τὴν γιαγιὰ αἰσθάνθηκα πολὺ διαφορετικὰ καὶ μεγάλη χαρὰ μέσα μου.

Θὰ εἶναι ἡ ἀσπίδα μου στὸ κακὸ ἡ γερόντισσα Γαλακτία

 

Μοῦ ἐμφανίστηκε κατά τὴ διάρκεια σοβαρῆς ἐγχείρησης καὶ μὲ ἐπανέφερε πρὸς ἔκπληξη τῶν γιατρῶν

 

Ὀνομάζομαι Μαρία Μωραϊτάκη κάτοικος Ἡρακλείου.  Δὲν εἶμαι καμία ἀξιωματοῦχος, οὔτε ἔχω πρόβλημα νὰ φανερώσω τὰ στοιχεῖα μου.  Ἄλλωστε στὸ πρόσωπο γιὰ τὸ ὁποῖο μιλάω χρωστῶ τὴν ζωή μου.

Τὴν Γερόντισσα Γαλακτία γνώρισα σὲ μία δύσκολη στιγμὴ τῆς ζωῆς μου.  Ἐπρόκειτο νὰ κάνω ἕνα δύσκολο χειρουργεῖο.  Οἱ γονεῖς μου εἶχαν ἀκούσει γι’ αὐτὴν καὶ πῆγαν ἀπὸ τὸ Ἡράκλειο στὴν Πόμπια γιὰ νὰ ζητήσουν τὴν πνευματικὴ συνδρομὴ τῆς Γερόντισσας.  Ἐκείνη ἦταν ἤδη κατάκοιτη.  Δὲν εἶχε δυνατότητα πολλῆς ἐπικοινωνίας ἀλλὰ κατάλαβε μὲ τὸν δικό της τρόπο… ἔδωσε ἕνα σταυρουδάκι μὲ κορδόνι στοὺς γονεῖς μου καὶ τοὺς εἶπε νὰ μοῦ ποῦν νὰ τὸ φορῶ πάντα.  Ὄχι μόνο μέχρι τὴν ἐγχείρηση ἀλλὰ πάντα γιατί θὰ εἶναι ἡ ἀσπίδα μου στὸ κακὸ καὶ ἡ πηγὴ εὐλογίας ποὺ θὰ ἔρχεται στὴ ζωή μου.  Ὅταν ἔκανα τὸ χειρουργεῖο, στὶς 6 Ἰουνίου 2018, τὴν ὥρα ποὺ βρισκόμουνα στὸ χειρουργικὸ προθάλαμο, εἶδα μία φωτεινὴ χαμογελαστὴ γριούλα νὰ μὲ πλησιάζει.  Μοῦ ἔκανε ἐντύπωση ὅτι φοροῦσε νυχτικό.  Εἶχε πάνω κάποια ἀνθάκια.  Τὸ θυμᾶμαι καλά.  Μὲ χάιδεψε στὸ κεφάλι καὶ μὲ ρώτησε:

Γερόντισσα Γαλακτία: «Σὲ ἑπτὰ μῆνες θὰ ἔχει γιατρευθεῖ τελείως καὶ θὰ εἶναι καὶ ἔγκυος»

 

Ἡ ἐπαγγελματική μου ἰδιότητα  εἶναι ψυχολόγος.  Ἐργάστηκα ἀρκετὰ καὶ ἀποκόμισα κάποια μικρὴ πείρα γύρω ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα φαινόμενα.  Βέβαια, ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἄγνωστη στὰ κάθε λογῆς ἐπιστημονικὰ δεδομένα γιατί ἔχει ὑπόσταση καθαρὰ πνευματική.  Προσεγγίζεται καὶ ἀναλύεται μόνο μὲ πνευματικὰ μέσα.  Ἐπειδή, ὅμως, ἐπηρεάζει ἄμεσα ἡ λειτουργία τῆς ψυχῆς καὶ τὶς ἐγκεφαλικὲς ἐνέργειες, τὸ ὑλικὸ μέρος τοῦ μυαλοῦ, νὰ τὸ πῶ στὴν καθομιλουμένη, μποροῦμε βάσει ἐπιστημονικῶν δεδομένων νὰ ποῦμε κάποια πράγματα.  Ἐν προκειμένω, διακρίνουμε τὸ φαντασιογενὲς ἀπὸ τὸ πραγματικό.  Τὴν φασμαγωγία, τὴν εἰκονικότητα ἀπὸ τὴν χειροπιαστὴ πραγματικότητα.  Ἡ Γερόντισσα Γαλακτία εἶναι τὸ πιὸ πραγματικὸ καὶ γνήσιο φαινόμενο ποὺ συνάντησα στὴ ζωή μου.  Λίγο τὴν συναναστράφηκα, πολὺ μὲ συνεπῆρε καὶ μὲ εὐεργέτησε.  Τὴν συνάντησα σὲ ὁριακὴ στιγμὴ τῆς ζωῆς μου.

Ἕνα δύσκολο οἰκογενειακὸ γεγονὸς μὲ ἔκανε νὰ κόψω χιλιόμετρα μέσα στὴν Κρήτη γιὰ νὰ τὴν συναντήσω.  Ἡ κόρη μου νιόπαντρη, ἐνεργοποιημένη ἐπαγγελματικὰ σὲ πρεσβεία στὸ ἐξωτερικό, παρουσίασε καρκίνο στὶς ὠοθῆκες τῆς μήτρας.  Πανικὸς σὲ ὅλους μας.  Ἡ λύση μονόδρομος.  Ἀφαίρεση ἄμεσα ἀλλὰ καὶ στέρηση τῆς γονιμότητας.  Ὁ πόνος καὶ ἡ πίστη μὲ ἔκανε νὰ ἀναζητήσω τὴν Γερόντισσα μέσω ἑνὸς ἀγαπημένου μας προσώπου, ἱεροσπουδαστή.  Ἡ φήμη της εἶχε φθάσει παντοῦ.  Ἔφθασα στὸ σπιτάκι της τὶς ἑπόμενες μέρες τῶν Χριστουγέννων τοῦ 2019.  Πρωτόγνωρη ἐμπειρία.  Ἕνα σῶμα ἀποστεωμένο, μία ἔκφραση ἀγγελική, ἕνα χαμόγελο παραδεισένιο, δύο μάτια διεισδυτικά, καθόλου ἀνοϊκά, ὁλόλαμπρα, τρυφερά.  Ἔδειξα τὴν φωτογραφία τῆς κόρης μου.  Δὲν ἄκουε, δὲν μποροῦσες νὰ κάνεις διάλογο λόγω δικῆς της ἀδυναμίας στὴν ἀκοὴ καὶ στὴν ἀντίληψη, ἀλλὰ ἡ νοερὰ ἐνέργεια τῆς ψυχῆς της ἀμέσως ἐντόπισε τὸ πρόβλημα.  Ἔτσι ἔκανε σὲ ὅλους.  Πῆρε τὸν Σταυρό, τὸν ἀκούμπησε πάνω στὴν φωτογραφία, τινάχθηκε καὶ εἶπε: «ὢ καημένο κι ἐσύ…».

Η αγαπημένη «κόρη» της Γερόντισσας Γαλακτίας

 

Συνέντευξη με την κ. Ριρίκα Χρονάκη Η γνωστή σε όλους τους επισκέπτες της Γερόντισσας Γαλακτίας, κυρία Ριρίκα Κουμαντάκη – Χρονάκη, υπήρξε το «παιδί» της Γερόντισσας από τότε που γεννήθηκε.  Είχαν μία μοναδική σχέση ισόβιας πορείας.  Δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για την Γερόντισσα και αυθόρμητα να μην πάει ο νους μας και στην ευγενική και αρχοντική κυρία Ριρίκα.  Όταν ερχόμασταν από Κύπρο, μας υποδεχόταν με εγκαρδιότητα. Κυρία Ριρίκα ευχαριστούμε που δεχτήκατε να μιλήσετε μαζί μας. Δική μου η ευχαριστία παιδιά.  Νά ’στε καλά.  Ευχαριστώ ακόμη για την αγάπη των Κυπρίων στη Γερόντισσα.  Σχεδόν δεν υπήρξε μέρα να μην έρθουν επίτηδες επισκέπτες από την Κύπρο.  Εκείνη, ιδιαιτέρως σας αγαπούσε και σας υποδεχόταν.  Σας έλεγε «τα πονεμένα μου παιδιά» επειδή περάσατε πολέμους, προσφυγιά, κατατρεγμούς.  Νά ’στε καλά που την θυμάστε. Κυρία Ριρίκα, μπορείτε να μας πείτε από πότε άρχισε η στενή σχέση που είχατε με την Γερόντισσα; Από τότε που γεννήθηκα.  Αυτή με μεγάλωσε.  Η υπόθεση έχει μια ιστορία.  Η μακαρίτισσα η μητέρα μου γεννήθηκε σε ένα ορεινό χωριό που λέγεται Μιαμού.  Ήταν πολλά παιδιά και ορφάνεψαν νωρίς από πατέρα.  Πήγε κάποτε ο μακαρίτης ο γιατρός ο πατέρας της Γερόντισσας και έκανε ιατρείο στο χωριό.  Είδε την φτώχεια και την ταλαιπωρία των ορφανών και πήρε μαζί του την μικρή τότε Κυριακούλα την μητέρα μου και τον αδερφό της το Γιώργη.  Τα είχε σαν παιδιά του.  Ο θείος μου ο Γιώργης γύρισε πίσω στο χωριό νωρίς.  Δεν μπορούσε να συνηθίσει στην Πόμπια.  Η μητέρα μου κάθισε.  Μεγάλωσε τις θυγατέρες του γιατρού.  Με την τρίτη την Γαλάτεια ήταν παραπάνω από αδελφές.  Μαζί πάντα.  Στις δουλειές, στα χωράφια, στο νοικοκυριό.  Ακόμη και στο κρεβάτι μαζί κοιμόντουσαν.  Δεν υπήρχε τότε χώρος για πολλά κρεβάτια και έβαζαν τα παιδιά στρωματσάδα.  Όταν αργότερα παντρεύτηκε η μητέρα μου στην Πόμπια με τον πατέρα μου, η Γαλάτεια σαν πραγματική αδελφή ανέλαβε να βοηθά την μητέρα μου.  Εμένα με μεγάλωσε εκείνη.  Και ένα αδελφάκι μου, το Μανωλιό, που πέθανε νωρίς και ήταν βαρύ πλήγμα για την Γαλάτεια.  Σε τέτοιο σημείο που την παρηγορούσε η μάνα μου.  Ποτέ δεν το ξέχασε.  Το έγραφε μαζί με τους γονέους μου στο μνημονοχάρτι.  Έλεγε ότι όταν θα ανέβαινε στον ουρανό, ήθελε να συναντήσει πρώτα την ανιψιά της την Αντωνούλα και το αδελφάκι μου το Μανωλιό.  Εμένα με φωνάζουνε Ριρίκα αλλά βαπτίστηκα Ειρήνη για χατίρι της γιάτρενας της μητέρας της Γερόντισσας Γαλακτίας που την λέγανε Ειρήνη.

Ο αγαπημένος «γιος» της οσίας Γερόντισσας Γαλακτίας

 

Κύριε Αντώνη, σε γνωρίσαμε όταν ερχόμασταν από την Κύπρο και επισκεπτόμασταν την Γερόντισσα.  Καταλάβαμε την σεμνότητα και την διάκριση που σε διακρίνει.  Μας είπες ότι δεν θέλεις προβολές και δημοσιότητα.  Το κατανοούμε απόλυτα στα πλαίσια του ήθους σου. Θεωρήσαμε όμως ωφέλιμο να κάνουμε μια σύντομη αναφορά στην μακαριστή πλέον Γερόντισσα Γαλακτία με μία μικρή συνέντευξη από τους στενότερους ανθρώπους της καθημερινότητάς της.  Εσένα, την κ. Ριρίκα Χρονάκη και άλλους.  Πρέπει να μάθει ο υπόλοιπος κόσμος που δεν την γνώρισε κάποια βασικά πράγματα και να ωφεληθεί.  Ευχαριστούμε που έστω και πιεζόμενος ανταποκρίθηκες.  - Πότε και πώς γνώρισες την Γερόντισσα; - Την Γερόντισσα την γνώρισα το 2007 τότε που συνδέθηκα με τον π. Αντώνιο.  Κατάλαβα αμέσως ότι ήταν διαφορετικής ποιότητας άνθρωπος από τους συνηθισμένους.  Ακόμη κι αυτούς που λέμε καλούς ανθρώπους.  Δεν μπορώ να περιγράψω ακριβώς τί ένοιωθα γιατί αυτό δεν λέγεται με λόγια.  Ολόκληρο τον παράδεισο ζούσες κοντά σ’ αυτή την Γερόντισσα... - Ήσουν ο θετός γιός της και ήταν η μάνα σου.  Έτσι πληροφορήθηκα.  Ισχύει; - Νομίζω πως ισχύει και με το παραπάνω.  Δεν χωρίσαμε ούτε μία μέρα.  Το πρωί πίναμε καφέ μαζί, το βράδυ είχαμε αρκετή τηλεφωνική συνομιλία.  Ό,τι ήθελε απευθυνότανε σε μένα.  Εγώ πάλι προσπαθούσα να ανταποκρίνομαι στις ανάγκες της πριν μου τις εκφράσει.  Ευχαριστώ το Θεό πού επέτρεψε αυτή την στενή σχέση, που δεν την αξίζω.  Μακάρι να με βοηθήσει στην προκοπή μου, στη σωτηρία μου. - Ασφαλώς θα άκουσες, θα είδες και θα έζησες πολλά... - Τόσα πολλά που δεν περιγράφονται.  Έχει μπλοκάρει η μνήμη μου από τα πολλά που έχει καταγράψει.  Όταν στην κηδεία άκουα τον π. Αντώνιο στον επικήδειο, πέρασαν σαν κινηματογραφική ταινία όλα από μπροστά μου.  Τα θυμόμουνα ένα ένα...

Ἡ γερόντισσα Γαλακτία μοῦ θεράπευσε τά μάτια

 

Νά ποιά ἦταν ἡ «Πορφύραινα» τῆς Κρήτης

Στίς 20 Μαΐου ἔφυγε γιὰ τὴν Ἄνω Ἱερουσαλὴμ μία ἀπό τὶς πλέον ἅγιες μορφὲς ποὺ ἔχει νὰ ἐπιδείξει ἡ Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα τὰ τελευταῖα χρόνια.

Εἶμαι μοναχὴ σὲ ἕνα μοναστήρι τῆς Κρήτης.  Νομίζω πὼς ἔχω σώας τὰς φρένας.  Αὐτὰ ποὺ θὰ ἐξιστορήσω ἴσως παραξενέψουν πολλοὺς καὶ μὲ χαρακτηρίσουν ἀλαφροΐσκιωτη, πλανεμένη, σαλεμένη καὶ δὲν ξέρω καὶ ἐγὼ τί ἄλλο. Ὅμως ξέρω τί λέω κοιτάζοντας κατάματα τὸν Χριστὸ στὴν εἰκόνα Του.  Προτιμῶ νὰ ἀδικήσω τὴν ἀλήθεια ἀφαιρώντας κάτι, παρὰ νὰ προσθέσω τὸ παραμικρό.

Τὴν Γερόντισσα Γαλακτία γνώρισα στὸ σπιτάκι της μετὰ ποὺ ἦταν κατάκοιτη καὶ ἔγινε μοναχή.  Πήγαιναν ἄλλες ἀδελφὲς ἀπὸ τὸ μοναστήρι κι ἐγὼ προτιμοῦσα νὰ μὴν πηγαίνω γιὰ νὰ πηγαίνουν οἱ μεγαλύτερες ἀπὸ ἐμένα. Τῆς ἔκανα ὅμως κάθε βράδυ ἕνα κομβοσχοίνι.  Ἀπαντοῦσε ἐκείνη μὲ μία παραδεισένια ἠρεμία καὶ χαρὰ ποὺ ἔνοιωθα ἐκείνη τὴν ὥρα.  Κάποτε πῆγα.  Τὸ πῶς ἔνοιωσα, δὲν περιγράφεται.  Ἐκείνη ἔκανε σὰν παιδάκι ἀπὸ τὴ χαρά της.  Μοῦ ἔλεγε: «ἔλα, ἔλα παιδί μου. Ἔλα κόρη μου. Μόνο στὸ τηλέφωνο θὰ μιλᾶμε κάθε βράδυ; (ἐννοοῦσε τὴν προσευχητικὴ ἐπικοινωνία). Ἔλα νὰ σὲ χορτάσω ἐδῶ κοντά μου…».  Ἄρχισε…καὶ τί δὲν μοῦ εἶπε!

«πάψε νὰ κλαῖς γιὰ τὸν ἀδελφό σου τὸν Μανώλη.  Ἔφυγε νέος ἀλλὰ ἕτοιμος.  Ζεῖ στὴ χαρὰ τοῦ Θεοῦ».

Τό «κρινάκι», μελοποιημένο ποίημα τῆς Γερόντισσας Γαλακτίας (Γαλάτειας)

 

Τό «κρινάκι» εἶναι ποίημα πού ἔχει γράψει ἡ εὐλογημένη ἀείμνηστη Γερόντισσα Γαλακτία (Γαλάτεια), καί τό ὁποῖο ἐδῶ καί χρόνια τραγουδοῦν οἱ κατασκηνωτές τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας.

Τό ἠχητικό εἶναι μιά ἁπλή ἠχογράφηση τῆς μελοποίησής τους ἀπό Κατηχήτριες τῆς Μητροπόλεώς μας.

 Τό κρινάκι

ποίημα Γερόντισσας Γαλακτίας (Γαλάτειας)

 

Ἕνα κρινάκι ὁλόλευκο

φύτρωσε στήν αὐλή μου

πῶς θἄθελα νά τοῦ ‘μοιαζε

ἡ ἄθλια ψυχή μου.

 

Τά πέταλά του ἄνοιξε

τόν οὐρανό κοιτάζει

κι Αὐτόν πού τό ‘στειλε στήν γῆ

ὑμνεῖ καί Τόν δοξάζει.

 

Στίς 20 Μαΐου 2021 ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ η Γερόντισσα Γαλακτία, κατά κόσμον Γαλάτεια Κανακάκη

 

 

Την γερόντισσα Γαλάτεια την γνώρισα πριν από είκοσι χρόνια την αγάπησα και με αγάπησε και αυτή σαν παιδί της . Το μόνο που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι πως η γιαγιά Γαλάτεια ήταν ένας άνθρωπος θυσίας για τον πλησίον η ελεημοσύνη της ήταν παροιμιώδης δεν άφηνε τίποτα για τον εαυτό της όλα τα μοίραζε σε αυτούς που είχαν ανάγκη είτε αυτά ήταν χρήματα, ρούχα η φαγητό . Από την κατσαρόλα της έτρωγαν καθημερινά δεκάδες άνθρωποι του χωριού τα μπολ με το φαγητό έμπαιναν στην σειρά πάνω στον μαντρότοιχο του σπιτιού της και από εκεί περνούσαν και τα έπαιρναν αυτοί που το είχαν ανάγκη .Η μοναδική χαρά της γερόντισσας ήταν η εκκλησία και η προσευχή ,προσευχή για όλον τον κόσμο αλλά και για εκατοντάδες άτομα προσωπικά ,τα ονόματα που επικαλούταν στην προσευχή της συνήθως το  βράδυ ήταν  χιλιάδες τα περισσότερα δεν τα γνώριζε καν.

Γερόντισσα Γαλακτία : Την επισκέφθηκαν οι επτά Αρχάγγελοι που μεταφέρουν τις προσευχές των αγίων

 

Τά ξημερώματα τῆς χθεσινῆς ἡμέρας, μία μεγάλη ὁσιακή μορφή τῆς Κρήτης καί συμπάσης τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀπεξεδύθη το ἀραχνῶδες χοϊκό της περίβλημα

Με θλίψη και πόνο ψυχής εκατοντάδες Μεσαρίτες αλλά και άνθρωποι απ΄ όλη την Κρήτη αποχαιρέτησαν χθες από την Ιερά Μονή Παναγίας Καλυβιανής, τη σεβάσμια Γερόντισσα Γαλακτία, την αγιασμένη «γιαγιά Γαλάτεια» από την Πόμπια, που έφυγε για την Ουράνιο Βασιλεία.

Ἀρχιμ. Ἀντώνιος Φραγκάκης, Ἱεροκήρυκας Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γορτύνης καί Ἀρκαδίας : Επικήδειος Γερόντισσας Γαλακτίας Μοναχής

Τά ξημερώματα τῆς χθεσινῆς ἡμέρας, μία μεγάλη ὁσιακή μορφή τῆς Κρήτης καί συμπάσης τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀπεξεδύθη το ἀραχνῶδες χοϊκό της περίβλημα, τό φθαρτό της πολύαθλο σῶμα, τό σῶμα πού ἰσοβίως σταυρώθηκε ἀπό τά ἀλγεινά τοῦ βίου καί τά παλαίσματα τῆς ἀέναης ἀσκητικῆς πρακτικῆς καί φτερούγισε ἥσυχα καί ἀνεπαίσθητα, ὅπως ἔζησε, στήν ἀγκαλιά τοῦ Κυρίου γιά νά λάβῃ ἀπό τά κατάστικτα καί πανσθενουργά Του χέρια, τά πάμφωτα ἔπαθλα τῆς πνευματικῆς της σκυταλοδρομίας.  Στήν ἀγκαλιά τοῦ Κυρίου πού μέ μανικό ἔρωτα παιδιόθεν ἠγάπησε καί μέ ἀποστολική αὐταπάρνηση ἀκολούθησε στόν ματωμένο βηματισμό τῆς ἐφαρμοσμένης ἀγάπης, 95 χρόνια πού ἔλαμψε ἡ μορφή της πάνω στή γῆ.

Καί ἴσως εἶναι ἡ πρώτη φορά πού ἔδωκε «ὕπνον τοῖς κροτάφοις της καί τοῖς βλεφάροις της νυσταγμόν» ἡ ἀκαταπόνητη αὐτή γυναῖκα, ποῦ ζοῦσε, δροῦσε καί ἀνέπνεε γιά τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποία ἡσυχαστικῶς στοχοθέτησε καί ἁγιοπνευματικῶς προσοικειώθηκε, ὥς ἀναφαίρετο κτῆμα της, στά ὑπόβαθρα τῆς καρδίας της.

Ὑπῆρξε Ὁσία, ὑπῆρξε χαρισματική, ὑπῆρξε ἀσκήτρια.  Ἀν τῆς προσδώσουμε καί μαρτυρικό φρόνημα δέν θά λαθέψουμε.  Ἀγάπησε, ἐξ’ ἁπαλῶν ὀνύχων, μέ περιφλεγῆ ἔρωτα τόν Χριστό, μέ πιστότητα Μυροφόρων Τόν ἀκολούθησε, ἐφάρμοσε ἐπακριβῶς τά σωτήρια ἐντάλματα τῆς διδασκαλίας Του, ποτίσθηκε ἀκορέστως ἀπό τά ζωοπάροχα νάματα τῆς ἀγάπης Του, Τόν ὑπηρέτησε ἐμπνευσμένα στά πρόσωπα τῶν ἐμπεριστάτων ἀδελφῶν, κατέβηκε στόν Ἅδη τῆς μετανοίας ἔντονα καί οὐσιαστικά, ἐβίωσε τήν Ἁγιοτριαδική Παρουσία ἀπροκάλυπτα καί ζωντανά, χτυπήθηκε λυσσαλέα ἀπό τά μανιασμένα κύματα πού ὁ βύθιος δράκων ξεσήκωσε στήν πολυτάραχη θάλασσα τῆς ἐπίγειας ποντοπορίας της, ἔκλαψε πολύ, ἀγάπησε περισσότερο, ψιλοδούλευσε τήν ἀρετή, δόθηκε ἀνιδιοτελῶς στούς ἀνθρώπους, προσέφερε μέ χαρά τόν ἀδύνατο σκελετό της γιά νά ἀκουμπήσουν τά βάρη τους ὅλοι οἱ ἄλλοι, σφούγγιξε δάκρυα, διόρθωσε λογισμούς, ἀλάφρωσε συνειδήσεις, γαλήνευσε ψυχές, ἐνέπνευσε ἱερές ἐπιθυμίες, προσανατένισε ἐναργῶς τά κάλλη τοῦ Παραδείσου, ξεναγήθηκε μέ παρρησία καί στά φόβητρα τῆς κολάσεως, τροχιοδρόμησε πλειάδα ψυχῶν εἰς τήν αἰώνια ζωή, ἀδικήθηκε καί συγχώρησε, συκοφαντήθηκε ὡς πλανεμένη καί ἡ ἴδια ξεγέλασε τόν δολιοφθορέα τῶν ἀνθρώπων καί ξεπέρασε τόν πλάνον τοῦτο αἰῶνα, ἔγινε οὐράνια ὕπαρξη, δροσοσταλίδα τοῦ κήπου τῆς Ἐδέμ, τελευταία ἔλαμπε, σάν μοσχοθυμίαμα εὐωδίαζε, μόνο χαμογελοῦσε, μητρικά εὐχόταν καί ἀποχαιρετοῦσε, σάν μπαρουτοκαπνισμένη ἀθλήτρια δίδασκε, σάν πεπειραμένη ὁδηγός νουθετοῦσε, καί σιγά – σιγά, ὁ φεγγοβόλος ἥλιος τῆς ὕπαρξής της ἔγειρε στήν δύση τῆς ἐπίκηρης τούτης βιοτῆς γιά νά κάνῃ τήν ἐκφαντορική ἀνατολή του στό ἄλλο ἡμισφαίριο τῆς ἀτελεύτητης ζωῆς.

– «Τί κάνει ἡ γερόντισσα Γαλάτεια»; Μέ ρώτησε κάποτε ὁ θαυμαστός καί ἀείμνηστος Γέροντας Ἀναστάσιος Κουδουμιανός.

– «Γέρασε, γέροντα,» ἀπάντησα.  «Κύρτωσε πολύ»…

«Τά κατάφορτα δέντρα ὅταν γεμίσουν καρπό γέρνουν τά κλαδιά τους», ἀπάντησε ἐκεῖνος.  «Δίνουν στούς γύρω ἀπό τό προϊόν τους καί τό ὑπόλοιπο τῆς συγκομιδῆς, τό ἀναδεικνύει ἡ δικαιοκρισία τοῦ Θεοῦ καί τό μοιράζει σέ ὅλα τά ἄλλα μέλη τῆς Ἐκκλησίας».

Ναυπάκτου Ιερόθεος: Η Γερόντισσα Γαλακτία, κατά κόσμον Γαλάτεια Κανακάκη

 

Του Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

---

Στίς 20 Μαΐου 2021 ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ μιά εὐλογημένη μοναχή, ἡ Γερόντισσα Γαλακτία, πού ἔμενε στό χωριό Πόμπια Μοιρῶν Ἡρακλείου Κρήτης. Ἡ κοίμησή της μέ συγκίνησε βαθύτατα, διότι τήν γνώριζα, διά μέσου τοῦ π. Ἀντωνίου Φραγκάκη Ἱεροκήρυκος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γορτύνης, πάνω ἀπό μιά δεκαετία καί εἶχα διαρκῆ ἐπικοινωνία μαζί της.

Τό θεωρῶ ἰδιαίτερο δῶρο τοῦ Θεοῦ πού τήν γνώρισα καί, κυρίως, διότι μέ θεωροῦσε ὡς παιδί της καί φυσικά καί ἐγώ τήν θεωροῦσα ὡς μητέρα μου. Μέχρι τώρα δέν μίλησα ποτέ δημοσίως γι' αὐτήν καί γιά τήν ἐπικοινωνία πού εἶχα μαζί της, παρά μόνον σέ μερικούς γνωστούς μου ἀνθρώπους, ἀλλά τώρα τό κάνω μετά τήν κοίμησή της.

Τήν πρώτη φορά συναντηθήκαμε στό Ἡράκλειο Κρήτης, ὅταν ἐκείνη ἦλθε νά μέ συναντήση τόν Ἀπρίλιο τοῦ 2013, καί τήν δεύτερη φορά τήν ἐπισκέφθηκα στό σπίτι της, πού ἦταν σάν μοναχικό κελλί, πορευόμενος πρός τήν Ἱερά Μονή Κουδουμᾶ καί εἴχαμε θεολογικές καί πνευματικές συζητήσεις.

Ὅμως, μιλούσαμε πολλές φορές στό τηλέφωνο γιά διάφορα πνευματικά ζητήματα. Τίς περισσότερες φορές ἐκείνη μέ ἔβλεπε σέ διάφορες φάσεις τῆς ζωῆς μου μέ τήν δική της «πνευματική τηλεόραση τῆς καρδιᾶς», ὅπως ἔλεγε χαριτολογώντας.

Ὁ Θεός τῆς χάρισε τό μεγάλο χάρισμα τῆς διοράσεως καί τῆς προορά­σεως πού ἦταν καρπός ἐμπειρικῶν καταστάσεων. Ἦταν σάν τόν ἅγιο Πορφύριο, γι' αὐτό κάποιος τήν ὀνόμαζε «Γερόντισσα Πορφυρία». Ἐκείνη τό ἐξηγοῦσε πολύ ταπεινά ὅτι ὁ Θεός ἔβλεπε ὅτι ἦταν κλεισμένη στό σπίτι της καί τῆς ἔδωσε τήν εὐλογία νά βλέπη διάφορα γεγονότα γιά νά παρηγορῆται.

Συνήθως ἔλεγε στόν π. Ἀντώνιο ὅτι μέ ἔβλεπε νά ἐργάζομαι στό Γραφεῖο μου στήν Ἱερά Μητρόπολη, νά περπατῶ στό διάδρομο, νά προσεύχομαι, νά κοιμᾶμαι, νά λειτουργῶ σέ διάφορους Ναούς, ἀλλά ἔβλεπε καί πῶς λειτουργοῦσα καί τί ἄμφια φοροῦσα. Αἰσθανόμουν μεγάλη ἔκπληξη ὅταν πληροφορούμουν ὅλα αὐτά, γιατί ἀνταποκρίνονταν στήν πραγματικότητα.

Τήν ἀγαποῦσα καί τήν σεβόμουν πολύ, καί ἐκείνη μέ θεωροῦσε παιδί της καί αἰσθανόταν ἀπέναντί μου ὡς πνευματική μητέρα μου, γιατί μᾶς συνέδεαν πολλά. Στό τηλέφωνο μιλούσαμε γιά τόν Θεό καί γιά τήν νοερά προσευχή. Συνήθως τήν προκαλοῦσα νά μελετήση γιά τά θέματα αὐτά, τῆς ἔλεγα γιά τήν νοερά-καρδιακή προσευχή, καί ἐκείνη ἀπέφευγε νά μιλᾶ γιά τά θέματα αὐτά καί κυρίως ἔλεγε: «Ναί παιδί μου, ἔτσι εἶναι». Τήν χαρά της ἀπό τήν τηλεφωνική συζήτηση πού εἴχαμε τήν ἐξέφραζε ὅταν ὁ π. Ἀντώνιος πήγαινε στό σπίτι της.

Ἐπειδή στόν π. Ἀντώνιο τοῦ διηγεῖτο διάφορες πνευματικές καταστάσεις της γι’ αὐτό ἐκεῖνος τήν προέτρεπε νά μοῦ γράφη, γιά νά τῆς δίνω τίς θεολογικές ἐξηγήσεις. Ἔτσι, μοῦ ἔγραψε ἐννέα (9) γράμματα τό διάστημα ἀπό 22 Φεβρουαρίου 2014 μέχρι τήν 11 Σεπτεμβρίου 2015 καί πάντοτε τῆς ἀπαντοῦσα. Τά γράμματά της ἦταν καρδιακά καί ἀποκαλυπτικά. Ἔγραφε κάποιες ἐμπειρίες της μέ σκοπό νά τῆς πῶ τήν γνώμη μου, ἀλλά στήν πραγματικότητα δέν χρειαζόταν ἀπαντήσεις.