Ἕνα θαῦμα τοῦ Ἁγίου Νικολάου τοῦ Πλανᾶ

 

Μαρτυρία του Ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

Με το νέο ημερολόγιο σήμερα, 2 Μαρτίου, τιμάται η μνήμη του αγίου Νικολάου Πλανά. Δεν συνηθίζω να αναφέρομαι σε θαύματα που έχουν συμβεί στην προσωπική μου ζωή . Είναι πολλά και ποτέ δεν απέδωσα στην τύχη αυτά που έζησα.

Σήμερα όμως, προς τιμήν του εορτάζοντος αγίου, θα αναφερθώ σε ένα, το οποίο σχετίζεται άμεσα με το ότι μπορώ και σας μεταφέρω αυτήν την διήγηση.

Το 1928 με ΄30 είχε ενσκήψει επιδημία τυφοειδούς πυρετού στην Αθήνα. Θεραπεία τότε δεν υπήρχε και όποιος γνωρίζει τι σημαίνει τυφοειδής πυρετός, η εξέλιξη της νόσου είναι θανατηφόρα (άνευ θεραπείας) σε πολύ υψηλό ποσοστό. Πολλοί πέθαναν τότε. Μεταξύ των ασθενών ήταν και η τότε 10ετής μητέρα μου. Νοσηλευόταν στο σπίτι μας.

Ένα μεσημέρι και ενώ ψηνόταν στον πυρετό, άνοιξε η πόρτα του δωματίου της και είδε τον παπα-Νικόλα Πλανά να μπαίνει μέσα, πήγε κοντά της, την σταύρωσε και της είπε :

«ήρθα να σε κάνω καλά» και έφυγε.

Έζησα ένα ολοζώντανο θαύμα, από την Αγία Γαλακτία!

 

 

 

Ονομάζομαι, Χρυσοβαλάντης Μπ., είμαι 21 ετών και κατοικώ στην Νάουσα Ημαθίας.  Πρίν από λίγες μόλις εβδομάδες κυριολεκτικά έζησα ένα θαύμα στην ζωή μου, από μία μεγάλη αγία των ημερών μας.  Την γερόντισσα Γαλακτία της Κρήτης!

Τέλη Μαΐου φέτος του 2021, παρατήρησα πως μου είχε εμφανιστεί μία κρεατοελιά χρώματος καφέ κοντά στην καρδιά.  Στην αρχή πρέπει να ομολογήσω, δεν είχα δώσει και μεγάλη σημασία, για την εμφάνιση της κρεατοελιάς. Θεώρησα, ότι είναι μία απλή κρεατοελιά. Άκακη, δηλαδή.

Έπειτα, όμως, από 2 με 2,5 εβδομάδες, η εν λόγω κρεατοελιά άλλαξε χρώμα και από καφέ, που ήταν στην αρχή έγινε μαύρη σαν κατράμι. Τότε, δεν σας κρύβω, πως είχα αρχίσει να φοβάμαι αρκετά.  Έτσι, λοιπόν, μίλησα με την μητέρα μου και αποφασίσαμε να κλείσουμε ένα ραντεβού στο χειρουργό του νοσοκομείου της περιοχής μου. Πήγα την επόμενη ημέρα, με την βοήθεια του Θεού και της Παναγίας μας, στο νοσοκομείο, για να με εξετάσει ο χειρούργος.

ΓΙΑΤΙ ΚΛΑΙΣ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ; ΣΦΡΑΓΙΖΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ!

 

Σημαντικές εκκλησιαστικές προσωπικότητες την επισκέπτονται!

Μετά την κοίμηση της μακαριστής Μαρίας στην Αγία Παρασκευή με την Παναγία, η την Οικονόμισσα, και της μακαριστής Γερόντισσας της Κρήτης, η Γερόντισσα … με το προορατικό και διορατικό της χάρισμα, αποτελεί καταφυγή των ευσεβών κληρικών και λαϊκών στις δύσκολες μέρες μας.

Αδελφή μας που την γνωρίζει χρόνια, από τον στενό κύκλο της, μας εμπιστεύτηκε την ακόλουθη στιχομυθία που είχε την περασμένη Κυριακή με την Γερόντισσα, βλέποντας την να σκουπίζει τα δάκρυα της.

“Γιατί κλαις Γερόντισσα μου;”

” Πως να μην κλαίω κοπέλα μου ; Βλέπω την Παναγία μας , την Δέσποινα μας κλαίει γονατιστή στον Θρόνο του Υιού Της ! Σφραγίζουν τα παιδιά μου, Του λέει ….” και Τον ακούω, κόρη μου, να Της απαντά:

“Με την δική τους βούληση προσέρχονται….”

Ἡ Γερόντισσα Γαλακτία ἔστειλε τὸν Ἅγιο Λουκᾶ τὸν ἰατρὸ καὶ μοῦ ἔκανε χειρουργεῖο

 

Ὅσο ζοῦμε θὰ διαλαλοῦμε τὴν θαυματουργικὴ δύναμη τῆς Ἁγίας Γερόντισσας!

 Μαρτυρία Στυλιανοῦ Στυλιανάκη καὶ Βαρβάρας Λιοδάκη

Θὰ θέλαμε κι ἐμεῖς μὲ τὴν σειρά μας, νὰ μιλήσουμε γιὰ τὴν Ἁγία Γερόντισσα Γαλακτία.  Ἡ γνωριμία μας ἦταν στὶς 2 Μαΐου 2018.  Θυμᾶμαι τὸ βλέμμα της πολὺ φωτεινό, γλυκό, διαπεραστικὸ καὶ τὸ χαμόγελό της μοναδικό.  Πήγαμε οἰκογενειακῶς 12 φορὲς ἐμεῖς τὸ ἀνδρόγυνο, Στυλιανάκης Στυλιανὸς καὶ Λιοδάκη Βαρβάρα κάτοικοι Ρεθύμνου καὶ ἡ ἑξάχρονη κόρη μας Ἀργυρῶ Παρασκευή.  Πολλὰ εἶναι τὰ θαυμαστὰ σημεῖα ποὺ ζήσαμε ἀλλὰ θὰ ἀναφέρομε ἐδῶ τὸ πρῶτο μεγάλο θαῦμα στὴν κόρη μας.  Τὸ κοριτσάκι μας, εἶχε ἐξόγκωμα στὴν δεξιὰ μεριὰ τοῦ κεφαλιοῦ σὲ μέγεθος μικροῦ καρυδιοῦ.  Τὴν πήγαμε στὸν παιδίατρο καὶ μᾶς εἶπε ὅτι δὲν εἶναι τίποτα, εἶναι, εἶπε, τὸ σχέδιο τοῦ κρανίου ἔτσι… Τὸ ἐξόγκωμα αὐτὸ ἔφευγε καὶ ἐπανερχόταν.  Ἀνησυχήσαμε καὶ πήγαμε σὲ ἄλλο παιδίατρο καὶ συνέστησε μαγνητικὴ τομογραφία.  Πήγαμε καὶ σὲ παιδονευρολόγο στὸ Ἡράκλειο καὶ μᾶς εἶπε τὰ ἴδια.  Τότε σκεφτήκαμε νὰ πᾶμε πρῶτα στὴν Γερόντισσα Γαλακτία, γιατί τὴν πρώτη φορὰ ποὺ ἀκούμπησε τὸ κεφάλι τῆς μικρῆς στὸ σημεῖο ἐκεῖνο ἡ μικρή τῆς φώναζε: «βγάλε τὸ χέρι σου Γερόντισσα ἀπὸ ἐκεῖ…μὲ καίει τὸ κεφάλι μου…».

Στό ὕψος τῶν Ἁγίων Νεκταρίου καὶ Πορφυρίου ἡ γερόντισσα Γαλακτία

 

Ὁ Μητροπολίτης Νασυπάκτου Ιερόθεος μαζί με την γερόντισσα

«ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ ΓΑΛΑΚΤΙΑΣ»

Α Ὀνομάζομαι Ἐλισάβετ Τσόγκα. Μὲ τὴν Γερόντισσα Γαλακτία συνδέθηκα στενὰ ὅταν παντρεύτηκα καὶ κάθισα στὴν Πόμπια.  Ἦταν ἕνα διάστημα καὶ οἱ γονεῖς μου ἐδῶ, ἀπὸ Νίκαια Πειραιὰ καὶ ὁ ἀδελφός μου μὲ τὴν οἰκογένειά του.  Ὅσα καὶ νὰ ἀναφέρω ἀπὸ τὶς ἐμπειρίες ποὺ ἔχω ἀπὸ τὴν Γερόντισσα εἶναι λίγα… μοναδικὴ προόραση καὶ διόραση ἀλλὰ καὶ μοναδικὴ γλυκύτητα, ταπείνωση καὶ ἀγάπη.  Ἀγαποῦσε ἰδιαίτερα τὸν ἀδελφό μου.  Ὅταν κάποτε προσευχόταν ξημερώματα ὁ ἀδελφός μου ἐδῶ στὴν Πόμπια, τὴν εἶδε μπροστά του!  Ἀργότερα, τοῦ εἶπε, χωρὶς ἐκεῖνος νὰ ἀναφέρει τὸ παραμικρό:  «σὲ εἶδα τὰ χαράματα ποὺ ἔκανες τὴν προσευχή σου καὶ ἦρθα νὰ κάνουμε ἀπὸ κοινοῦ..!».  Γνώριζε γιὰ λείψανα Ἁγίων Μαρτύρων ποὺ εἶχε καὶ γνώριζε καὶ ποῦ τὰ εἶχε τοποθετήσει.  Τοῦ ἔλεγε: «θέλω νὰ μοῦ φέρεις τὰ ἅγια κοπέλια ποὺ ἔχεις ἐκεῖ, σ’ ἐκεῖνο τὸ σημεῖο νὰ τὰ προσκυνήσω»!

Τὰ πῆγε ἕνα προμεσήμερο καὶ τὰ εἶχε τοποθετήσει σὲ τσάντα τυλιγμένα σὲ μία καθαρὴ πετσέτα.  Ἦταν ἐπισκέπτες στὴ Γερόντισσα ἐκείνη τὴν ὥρα.  Δὲν φαινόταν τί εἶχε ἡ τσάντα.  Ἐκείνη φώναξε ἐνθουσιασμένη: «καλῶς τονε πού μοῦ ‘φέρε τὰ ἅγια κοπέλια»!  Ὁ ἀδελφός μου δὲν μίλησε καὶ οἱ ἐπισκέπτες ἀποροῦσαν μὲ τὰ λόγια αὐτὰ τῆς Γερόντισσας!  Ἤθελε νὰ τὸν δεῖ Ἱερέα!  Στὴ χειροτονία του ἦταν κατάκοιτη καὶ ἐγκεφαλικὰ δὲν θυμόταν κανένα.  Ὅμως, ἐπειδὴ ψυχικὰ λειτουργοῦσε ἄριστα, τὸ ἀντιλήφθηκε καὶ συμμετεῖχε ἄμεσα… Ἕνας ἀπὸ τοὺς λειτουργοὺς διακόνους τὴν εἶδε ζωντανὰ στὴ βορειοδυτικὴ γωνία τῆς Ἁγίας Τράπεζας τὴν ὥρα τοῦ μυστηρίου!  Κάποτε, πῆγε ὁ ἀδελφός μου καὶ ὁ ἀστυνομικὸς ὁ Γιῶργος ὁ Βερεράκης.  Ἦταν κατάκοιτη.  Τοὺς ἔδιωξε ἀμέσως καὶ τοὺς φώναζε:  «φύγετε…φύγετε… πηγαίνετε κάτω στὴν κοπέλα μὲ τὸ μικρό… χτύπησε τὸ μικρό, εἶναι μόνη καὶ εἶναι σὲ ἄκρη τὸ σπίτι της».  Κατάλαβαν ὅτι ἐννοοῦσε ἐμένα καὶ ἔτρεξαν.  Τί εἶχε συμβεῖ;  Ἡ ἀλουμινένια ἐξωτερικὴ πόρτα, εἶχε πιάσει τὸ δάχτυλο τοῦ μικροῦ καὶ τοῦ εἶχε κάνει σοβαρὴ ζημιά.  Τρέξαμε σὲ ὀρθοπεδικὸ γιατρὸ μὲ τὴν ἄμεση παρέμβαση τοῦ ἀδελφοῦ μου καὶ τοῦ συνοδοῦ του.

Τὸ ἴδιο ἔκανε ἡ Γερόντισσα καὶ σὲ ἕνα ἄλλο παιδάκι στὴν Πόμπια.  Τὸ πῆρε μία γυναίκα μὲ τὸ αὐτοκίνητο νὰ τὸ μεταφέρει στὶς Μοῖρες καὶ στὸ δρόμο κινδύνευσαν πολύ… ἀπὸ θαῦμα σώθηκαν.  Πρὶν γίνει αὐτό, φώναζε ἡ Γερόντισσα:

Θὰ εἶναι ἡ ἀσπίδα μου στὸ κακὸ ἡ γερόντισσα Γαλακτία

 

Μοῦ ἐμφανίστηκε κατά τὴ διάρκεια σοβαρῆς ἐγχείρησης καὶ μὲ ἐπανέφερε πρὸς ἔκπληξη τῶν γιατρῶν

 

Ὀνομάζομαι Μαρία Μωραϊτάκη κάτοικος Ἡρακλείου.  Δὲν εἶμαι καμία ἀξιωματοῦχος, οὔτε ἔχω πρόβλημα νὰ φανερώσω τὰ στοιχεῖα μου.  Ἄλλωστε στὸ πρόσωπο γιὰ τὸ ὁποῖο μιλάω χρωστῶ τὴν ζωή μου.

Τὴν Γερόντισσα Γαλακτία γνώρισα σὲ μία δύσκολη στιγμὴ τῆς ζωῆς μου.  Ἐπρόκειτο νὰ κάνω ἕνα δύσκολο χειρουργεῖο.  Οἱ γονεῖς μου εἶχαν ἀκούσει γι’ αὐτὴν καὶ πῆγαν ἀπὸ τὸ Ἡράκλειο στὴν Πόμπια γιὰ νὰ ζητήσουν τὴν πνευματικὴ συνδρομὴ τῆς Γερόντισσας.  Ἐκείνη ἦταν ἤδη κατάκοιτη.  Δὲν εἶχε δυνατότητα πολλῆς ἐπικοινωνίας ἀλλὰ κατάλαβε μὲ τὸν δικό της τρόπο… ἔδωσε ἕνα σταυρουδάκι μὲ κορδόνι στοὺς γονεῖς μου καὶ τοὺς εἶπε νὰ μοῦ ποῦν νὰ τὸ φορῶ πάντα.  Ὄχι μόνο μέχρι τὴν ἐγχείρηση ἀλλὰ πάντα γιατί θὰ εἶναι ἡ ἀσπίδα μου στὸ κακὸ καὶ ἡ πηγὴ εὐλογίας ποὺ θὰ ἔρχεται στὴ ζωή μου.  Ὅταν ἔκανα τὸ χειρουργεῖο, στὶς 6 Ἰουνίου 2018, τὴν ὥρα ποὺ βρισκόμουνα στὸ χειρουργικὸ προθάλαμο, εἶδα μία φωτεινὴ χαμογελαστὴ γριούλα νὰ μὲ πλησιάζει.  Μοῦ ἔκανε ἐντύπωση ὅτι φοροῦσε νυχτικό.  Εἶχε πάνω κάποια ἀνθάκια.  Τὸ θυμᾶμαι καλά.  Μὲ χάιδεψε στὸ κεφάλι καὶ μὲ ρώτησε:

Γερόντισσα Γαλακτία: «Σὲ ἑπτὰ μῆνες θὰ ἔχει γιατρευθεῖ τελείως καὶ θὰ εἶναι καὶ ἔγκυος»

 

Ἡ ἐπαγγελματική μου ἰδιότητα  εἶναι ψυχολόγος.  Ἐργάστηκα ἀρκετὰ καὶ ἀποκόμισα κάποια μικρὴ πείρα γύρω ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα φαινόμενα.  Βέβαια, ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἄγνωστη στὰ κάθε λογῆς ἐπιστημονικὰ δεδομένα γιατί ἔχει ὑπόσταση καθαρὰ πνευματική.  Προσεγγίζεται καὶ ἀναλύεται μόνο μὲ πνευματικὰ μέσα.  Ἐπειδή, ὅμως, ἐπηρεάζει ἄμεσα ἡ λειτουργία τῆς ψυχῆς καὶ τὶς ἐγκεφαλικὲς ἐνέργειες, τὸ ὑλικὸ μέρος τοῦ μυαλοῦ, νὰ τὸ πῶ στὴν καθομιλουμένη, μποροῦμε βάσει ἐπιστημονικῶν δεδομένων νὰ ποῦμε κάποια πράγματα.  Ἐν προκειμένω, διακρίνουμε τὸ φαντασιογενὲς ἀπὸ τὸ πραγματικό.  Τὴν φασμαγωγία, τὴν εἰκονικότητα ἀπὸ τὴν χειροπιαστὴ πραγματικότητα.  Ἡ Γερόντισσα Γαλακτία εἶναι τὸ πιὸ πραγματικὸ καὶ γνήσιο φαινόμενο ποὺ συνάντησα στὴ ζωή μου.  Λίγο τὴν συναναστράφηκα, πολὺ μὲ συνεπῆρε καὶ μὲ εὐεργέτησε.  Τὴν συνάντησα σὲ ὁριακὴ στιγμὴ τῆς ζωῆς μου.

Ἕνα δύσκολο οἰκογενειακὸ γεγονὸς μὲ ἔκανε νὰ κόψω χιλιόμετρα μέσα στὴν Κρήτη γιὰ νὰ τὴν συναντήσω.  Ἡ κόρη μου νιόπαντρη, ἐνεργοποιημένη ἐπαγγελματικὰ σὲ πρεσβεία στὸ ἐξωτερικό, παρουσίασε καρκίνο στὶς ὠοθῆκες τῆς μήτρας.  Πανικὸς σὲ ὅλους μας.  Ἡ λύση μονόδρομος.  Ἀφαίρεση ἄμεσα ἀλλὰ καὶ στέρηση τῆς γονιμότητας.  Ὁ πόνος καὶ ἡ πίστη μὲ ἔκανε νὰ ἀναζητήσω τὴν Γερόντισσα μέσω ἑνὸς ἀγαπημένου μας προσώπου, ἱεροσπουδαστή.  Ἡ φήμη της εἶχε φθάσει παντοῦ.  Ἔφθασα στὸ σπιτάκι της τὶς ἑπόμενες μέρες τῶν Χριστουγέννων τοῦ 2019.  Πρωτόγνωρη ἐμπειρία.  Ἕνα σῶμα ἀποστεωμένο, μία ἔκφραση ἀγγελική, ἕνα χαμόγελο παραδεισένιο, δύο μάτια διεισδυτικά, καθόλου ἀνοϊκά, ὁλόλαμπρα, τρυφερά.  Ἔδειξα τὴν φωτογραφία τῆς κόρης μου.  Δὲν ἄκουε, δὲν μποροῦσες νὰ κάνεις διάλογο λόγω δικῆς της ἀδυναμίας στὴν ἀκοὴ καὶ στὴν ἀντίληψη, ἀλλὰ ἡ νοερὰ ἐνέργεια τῆς ψυχῆς της ἀμέσως ἐντόπισε τὸ πρόβλημα.  Ἔτσι ἔκανε σὲ ὅλους.  Πῆρε τὸν Σταυρό, τὸν ἀκούμπησε πάνω στὴν φωτογραφία, τινάχθηκε καὶ εἶπε: «ὢ καημένο κι ἐσύ…».

Ἡ γερόντισσα Γαλακτία μοῦ θεράπευσε τά μάτια

 

Νά ποιά ἦταν ἡ «Πορφύραινα» τῆς Κρήτης

Στίς 20 Μαΐου ἔφυγε γιὰ τὴν Ἄνω Ἱερουσαλὴμ μία ἀπό τὶς πλέον ἅγιες μορφὲς ποὺ ἔχει νὰ ἐπιδείξει ἡ Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα τὰ τελευταῖα χρόνια.

Εἶμαι μοναχὴ σὲ ἕνα μοναστήρι τῆς Κρήτης.  Νομίζω πὼς ἔχω σώας τὰς φρένας.  Αὐτὰ ποὺ θὰ ἐξιστορήσω ἴσως παραξενέψουν πολλοὺς καὶ μὲ χαρακτηρίσουν ἀλαφροΐσκιωτη, πλανεμένη, σαλεμένη καὶ δὲν ξέρω καὶ ἐγὼ τί ἄλλο. Ὅμως ξέρω τί λέω κοιτάζοντας κατάματα τὸν Χριστὸ στὴν εἰκόνα Του.  Προτιμῶ νὰ ἀδικήσω τὴν ἀλήθεια ἀφαιρώντας κάτι, παρὰ νὰ προσθέσω τὸ παραμικρό.

Τὴν Γερόντισσα Γαλακτία γνώρισα στὸ σπιτάκι της μετὰ ποὺ ἦταν κατάκοιτη καὶ ἔγινε μοναχή.  Πήγαιναν ἄλλες ἀδελφὲς ἀπὸ τὸ μοναστήρι κι ἐγὼ προτιμοῦσα νὰ μὴν πηγαίνω γιὰ νὰ πηγαίνουν οἱ μεγαλύτερες ἀπὸ ἐμένα. Τῆς ἔκανα ὅμως κάθε βράδυ ἕνα κομβοσχοίνι.  Ἀπαντοῦσε ἐκείνη μὲ μία παραδεισένια ἠρεμία καὶ χαρὰ ποὺ ἔνοιωθα ἐκείνη τὴν ὥρα.  Κάποτε πῆγα.  Τὸ πῶς ἔνοιωσα, δὲν περιγράφεται.  Ἐκείνη ἔκανε σὰν παιδάκι ἀπὸ τὴ χαρά της.  Μοῦ ἔλεγε: «ἔλα, ἔλα παιδί μου. Ἔλα κόρη μου. Μόνο στὸ τηλέφωνο θὰ μιλᾶμε κάθε βράδυ; (ἐννοοῦσε τὴν προσευχητικὴ ἐπικοινωνία). Ἔλα νὰ σὲ χορτάσω ἐδῶ κοντά μου…».  Ἄρχισε…καὶ τί δὲν μοῦ εἶπε!

«πάψε νὰ κλαῖς γιὰ τὸν ἀδελφό σου τὸν Μανώλη.  Ἔφυγε νέος ἀλλὰ ἕτοιμος.  Ζεῖ στὴ χαρὰ τοῦ Θεοῦ».

Γιατί σείεται ο Μέγας Αρχιερέας | Ιερομόναχος Γεώργιος Αλευράς

 

Μόλις ἀρχίζω νά διαβάζω τήν εὐχή, ἡ Ἁγία Τράπεζα κυκλώνεται ἀπό θεῖο Πῦρ

«ΜΟΛΙΣ ΑΡΧΙΖΩ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΩ ΤΗΝ ΕΥΧΗ, Η ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΚΛΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΘΕΙΟ ΠΥΡ»

Σε μια από τις εκκλησίες του χωριού λειτουργούσε κάποιος παπάς, που τον έλεγαν Ιωάννη. Ήταν οικογενειάρχης. Τις καθημερινές πήγαινε στα χωράφια, τις Κυριακές και γιορτές λειτουργούσε στην εκκλησία. Ήταν πολύ απλός, ταπεινός, ατημέλητος. Αν τον έβλεπες στο δρόμο δεν του΄ δινες και πολλή σημασία………

Γι΄ αυτόν λοιπόν τον π. Ιωάννη ο γέροντας Ιερώνυμος (της Αίγινας) μας διηγόταν πράγματα θαυμαστά, που μόνο στους παλιούς ασκητές με τη φλογερή πίστη μπορούσε να συναντήσει κανείς. Το χαρακτηριστικότερο γεγονός, που σημάδεψε την παρουσία του στο Γκέλβερι, ήταν το εξής.

Μόλις ἀρχίζω νά διαβάζω τήν εὐχή, ἡ Ἁγία Τράπεζα κυκλώνεται ἀπό θεῖο Πῦρ

«ΜΟΛΙΣ ΑΡΧΙΖΩ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΩ ΤΗΝ ΕΥΧΗ, Η ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΚΛΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΘΕΙΟ ΠΥΡ»

Σε μια από τις εκκλησίες του χωριού λειτουργούσε κάποιος παπάς, που τον έλεγαν Ιωάννη. Ήταν οικογενειάρχης. Τις καθημερινές πήγαινε στα χωράφια, τις Κυριακές και γιορτές λειτουργούσε στην εκκλησία. Ήταν πολύ απλός, ταπεινός, ατημέλητος. Αν τον έβλεπες στο δρόμο δεν του΄ δινες και πολλή σημασία………

Γι΄ αυτόν λοιπόν τον π. Ιωάννη ο γέροντας Ιερώνυμος (της Αίγινας) μας διηγόταν πράγματα θαυμαστά, που μόνο στους παλιούς ασκητές με τη φλογερή πίστη μπορούσε να συναντήσει κανείς. Το χαρακτηριστικότερο γεγονός, που σημάδεψε την παρουσία του στο Γκέλβερι, ήταν το εξής.

Όταν λειτουργούσε, πάντα σχεδόν δάκρυζε, αναστέναζε και πολλές φορές δεν μπορούσε να συγκρατήσει τους λυγμούς. Τόση πίστη είχε και τόσο έντονα ζούσε το μυστήριο της Θείας ευχαριστίας ! Όταν όμως έφτανε στην ώρα του καθαγιασμού των τίμιων δώρων, η συγκίνησή του κορυφωνόταν. Οι ψαλτάδες τέλειωναν το «Σε υμνούμεν…», που το έψελναν όσο πιο μακρόσυρτα μπορούσαν, και μέσα απ΄ το ιερό ακούγονταν ακόμα οι προσευχές και οι αναστεναγμοί του ιερέα. Ξανάρχιζαν το «Σε υμνούμεν…», το έλεγαν ξανά. Συχνά έπρεπε να το επαναλάβουν πέντε – έξι φορές μέχρι να τελειώσει ο π. Ιωάννης και να εκφωνήσει το «Εξαιρέτως….». Όταν η καθυστέρηση αυτή για την εκφώνηση του «Εξαιρέτως….» επαναλήφθηκε μερικές Κυριακές, οι ψαλτάδες άρχισαν να΄ ρχονται σε αμηχανία. Δεν ήξεραν τι να κάνουν. Δεν μπορούσαν να πουν και τίποτ΄ άλλο, π.χ. πολυέλαιο, γιατί το αιδέσιμο της στιγμής δεν το επέτρεπε. Δεν τολμούσαν όμως και να κάνουν παρατήρηση στον ιερέα, γιατί τον σέβονταν πολύ. Μια μέρα λοιπόν λένε στους επιτρόπους το πρόβλημά τους.

Ο άθεος και η γριούλα

Στις δώδεκα τα μεσάνυχτα χτύπησαν την πόρτα. Ήταν μια γριούλα και ζητούσε να πάει να κοινωνήσει έναν άρρωστο. Ό Ιερέας ετοιμάστηκε και βγήκε αμέσως μαζί της. Πλησιάζουν σε ένα φτωχό σπιτάκι, τύπου παράγκας. Ή γριούλα ανοίγει την πόρτα και μπάζει τον Ιερέα σε ένα δωμάτιο. Και να, ξαφνικά ό παπάς ευρίσκεται εκεί μόνος με τον άρρωστο.Ό άρρωστος του δείχνει με χειρονομίες την πόρτα και σκούζει. Φύγε από εδώ! Ποιός σε κάλεσε; Εγώ είμαι άθεος. Και άθεος θα πεθάνω.
Ό παπάς τα έχασε. Μά δεν ήλθα από μόνος μου! με κάλεσε ή γριά! Ποιά γριά; “Εγώ δεν ξέρω καμιά γριά!

Ό παπάς, καθώς στέκει απέναντί του, βλέπει επάνω από το κεφάλι του άρρωστου, μια φωτογραφία με την γυναίκα που τον κάλεσε.

Ο Αγιος Γεώργιος τον σκουντούσε λέγοντας: «Σήκω, η ώρα πέρασε»

Μια νύχτα ο Ηλίας είδε στον ύπνο του τον Άγιο Γεώργιο, ο οποίος του παρήγγειλε να κτίση κοντά στο σπίτι του Εκκλησία στο όνομά του. Του υπέδειξε μάλιστα και το σημείο, που θα κρεμούσε την εικόνα του καθώς και τις άλλες εικόνες, ενώ του υποσχέθηκε ότι θα τον βοηθούσε και θα ενεργούσε θαύματα.

Κάποια ημέρα, που ο Ηλίας έσκαβε στο κτήμα του σφηνώθηκε ο κασμάς και δεν έβγαινε. Έσκαψε γύρω του με κοπίδι και σφυρί και τότε βρήκε τοίχο Εκκλησίας. Έσκαψε με προσοχή. Αμέσως φάνηκαν οι τρεις πλευρές του Ναού και στον τοίχο μια τοιχογραφία του Αγίου Γεωργίου, που διετηρείτο καλά.

Έφτιαξε την Εκκλησία με σανίδια και την σκέπασε με χορτάρια. Από έξω έμοιαζε με αχυρώνα, ώστε να μην δίνη υποψία στους Κομμουνιστές.

Ζωγράφισε μόνος του τις εικόνες και τις τοποθέτησε όπως ήθελε ο Άγιος Γεώργιος. Η κόρη του Αγάπη, που ήταν κρυφή Μοναχή, περιποιείτο την Εκκλησία. Ο Ηλίας, της παρήγγειλε να κρατά ακοίμητο το καντήλι του Αγίου Γεωργίου.

Θαυμαστές παρουσίες τοῦ Ἁγίου Νικολάου

Ο άγιος Νικόλαος, το ευλογημένο όνομα τού οποίου φέρω, αποδεικνύεται και προστάτης τής δικής μου οικογενείας. Γι' αυτό δύο μαρτυρίες θα αναφέρω εδώ, μία τής γιαγιάς μου και μία τής μητέρας μου:

Η γιαγιά μου Θεοδότη Σεκερτζόγλου γεννήθηκε στην Ισπάρτα τής Μικράς Ασίας και έμεινε εκεί ως την ανταλλαγή πληθυσμών το 1922, όταν ήλθε εδώ στην Ελλάδα ως πρόσφυγας. Συχνά λοιπόν, μεταξύ άλλων θαυμάτων αγίων που είχε βιώσει στην πατρίδα της, διηγόταν πώς όταν ήταν μικρή, μια μέρα που έπαιζε κοντά στον τοπικό Ορθόδοξο Ναό, είδε να ανοίγει ο ουρανός πάνω από τον Ναό, και να εμφανίζεται ο άγιος Νικόλαος, όπως τον έβλεπε στις άγιες εικόνες. Έτρεξε και φώναξε τη μητέρα της, η οποία μέχρι να πάει εκεί, το όραμα είχε τελειώσει.

Δεκαετίες αργότερα, η Στυλιανή Μαυρομάγουλου, μητέρα τού γράφοντος και κόρη τής προαναφερθείσας Θεοδότης, κάπου στη δεκαετία τού 1950, βρισκόταν στο κρεβάτι με nευρική aνορεξία, αποστεωμένη και ετοιμοθάνατη, αδυνατώντας να φάει οτιδήποτε για τρεις μήνες. Και ζούσε μόνο από το χαμομήλι που τής έβαζε η μητέρα της στο έντερο ως υποκλυσμό, επειδή αγράμματη όπως ήταν η γιαγιά μου, δεν μπορούσε να καταλάβει ότι αφού δεν έτρωγε η κόρη της, δεν ήταν δυνατόν και να ενεργηθεί! Αυτό όμως αποδείχθηκε σωτήριο για τη μητέρα μου και τη συντήρησε χωρίς καθόλου τροφή για τρεις μήνες.

Κάποια μέρα, και καθώς η μητέρα μου για πρώτη φορά ένιωσε πως πλησιάζει το τέλος της, και αισθάνθηκε μέσα της "να σβήνει", και μη αντέχοντας αυτό το αίσθημα, παραδόθηκε στον θάνατο με τη σκέψη:

Θαῦμα τῆς Παναγίας στό κυπριακό χωριό Τόχνη

 

Κατά τον 20ο αιώνα στην Τόχνη ζούσε ένας φιλήσυχος και θεοφοβούμενος άνθρωπος, ο οποίος παρουσίαζε κάποια διανοητική καθυστέρηση, γεγονός που του στερούσε την ικανότητα απασχόλησης σε κάποια βιοποριστική εργασία.  Γι’ αυτό το λόγο, ο Δημήτρης του Βασιλάτζιη, όπως συνήθιζαν να τον αποκαλούν στο χωριό, αναγκαζόταν να καταφεύγει στην επαιτεία, για να εξασφαλίζει ένα κομμάτι ψωμί. Οι συγχωριανοί του τον βοηθούσαν, ο καθένας στο μέτρο των δυνάμεων του, αλλά φαίνεται πως ο καλοκάγαθος Δημήτρης, με την  επαιτεία την οποία ασκούσε, κυρίως σε γειτονικά της Τόχνης χωριά, ένιωθε ικανοποιημένος, γιατί με αυτό τον τρόπο είχε και μια καθημερινή απασχόληση.  Ένα πρωινό του έτους 1954, ο Δημήτρης ξεκίνησε από την Τόχνη με προορισμό τη γειτονική κοινότητα της Καλαβασού.  Όταν βγήκε έξω από το χωριό, είδε σε οπτασία την Παναγία, που τον συμβούλεψε να επιστρέψει στο χωριό του, γιατί εκείνη τη μέρα, όπως του ανέφερε η Παντοδέσποινα, θα εγκατέλειπε το μάταιο κόσμο.

Ὁ Ἱερέας πού μέ εἶχε ἐπισκεφθεῖ στό νοσοκομεῖο ἦταν ὁ Ἅγιος τῆς εἰκόνας΄..."

  Την άνοιξη του 2006 επισκέφθηκε τη Μονή Αγίου Νικολάου Ορούντας η κ. Μαρία Λ. Εισήλθε στον ναό και άρχισε με ευλάβεια να προσκυνά τις εικόνες του τέμπλου.

Όταν όμως έφτασε μπροστά στην εικόνα του Αγίου Φιλουμένου, σταμάτησε, την κοίταξε με συγκίνηση και άρχισε να κλαίει με λυγμούς. Μετά από λίγη ώρα διηγήθηκε σε μία από τις αδελφές που ήταν εκείνη την ώρα στον ναό τα εξής:

 

«Πριν από λίγο καιρό είχα περάσει μια μεγάλη περιπέτεια με την υγεία μου. Μπήκα στο νοσοκομείο για κάποιες θεραπείες, αλλά οι γιατροί δεν μας έδιναν καμία ελπίδα για να ζήσω. Ενώ βρισκόμουν σε αυτή την πολύ δύσκολη κατάσταση, είδα σε όραμα έναν ιερέα, ο οποίος φορούσε επανωκαλύμμαυχο, όπως εδώ στην εικόνα.

Η Παναγία κατηγορούμενη σε δικαστήριο ως ηθικός αυτουργός!

Πριν από κάποιες δεκαετίες συνέβη στην Παναγία της Τήνου το εξής απίστευτο θαυμαστό περιστατικό.

Μια μητέρα είχε το παιδί της κωφάλαλο και παρακαλούσε την Παναγία της Τήνου να το κάνει καλό.

Η Παναγία εμφανίστηκε στην μητέρα και της είπε να πετάξει το παιδί της από το καμπαναριό του ναού και θα γίνει καλά.

Η μητέρα έκανε όπως της είπε η Παναγία και πράγματι το παιδί θεραπεύτηκε, μίλησε και άρχισε να ακούει κανονικά.

Όμως το απίστευτο περιστατικό μαθεύτηκε και η υπόθεση κατέληξε στην Ελληνική Δικαιοσύνη.

Διατάχθηκε εισαγγελική έρευνα και η γυναίκα βρέθηκε κατηγορούμενη στο Δικαστήριο της Σύρου για ανθρωποκτονία, με το σκεπτικό ότι εξέθεσε το παιδί της σε έσχατο κίνδυνο.
Όμως, ο Δικαστής, που δίκασε την υπόθεση, έτυχε να είναι πιστός άνθρωπος.

Κατά την κρίση του είπε:
Στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν πρέπει να εξετάσουμε μόνο ποιος διέπραξε την συγκεκριμένη πράξη για την οποία κατηγορείται η μητέρα, αλλά θα πρέπει να αναζητήσουμε τον ηθικό αυτουργό.

Είναι άλλωστε γνωστό ότι η ποινή που περιμένει τον ηθικό αυτουργό για ένα έγκλημα είναι μεγαλύτερη από αυτήν που αντιμετωπίζει ο δράστης του εγκλήματος.
Όπως προκύπτει από την απολογία της μητέρας και από το τελικό θετικό αποτέλεσμα της ενέργειάς της, ο ηθικός αυτουργός στην συγκεκριμένη πράξη είναι η Παναγία.
Εγώ αρνούμαι να δικάσω την Παναγία.

Τό συγκλονιστικό θαῦμα τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ τοῦ Ἰατροῦ στόν μικρό Ἠλία

 Ο μικρός Ηλίας διεγνώσθη ότι έπασχε από λευχαιμία. Ο π. Σωσίπατρος ο οποίος είναι ο θείος του μικρού αγοριού ήταν επί πολλούς μήνες δίπλα στον ανεψιό του σε νοσοκομείο της Αθήνας μαζί με τον συνεφημέριό του π. Γρηγόριο.

Η κατάσταση της υγείας του -μερικών μηνών- βρέφους ήταν πολύ κρίσιμη και οι γιατροί δεν έδιναν πολλές ελπίδες στους οικείους. Ο π. Σωσίπατρος και οι οικείοι του εναπόθεσαν όλες τις ελπίδες τους στον Άγιο Λουκά τον Ιατρό και καθημερινά έψαλλαν την παράκληση του Αγίου ελπίζοντας στο θαύμα.

Η πίστη στον Άγιο Λουκά ότι θα επέμβει για άλλη μία φορά θαυματουργικά τελικά ενήργησε και ο Άγιος δια θαυμαστού τρόπου έδειξε ότι είναι παρών και ότι θα θεραπεύσει τον μικρό Ηλία.

 

Το θαυμαστό γεγονός μας το διηγήθηκε ο π. Σωσίπατρος: « Ο μικρός Ηλίας ήταν κάποιων μηνών και οι γιατροί διέγνωσαν ότι έχει λευχαιμία. Εγώ μαζί με τον π. Γρηγόριο κάναμε βάρδιες στο νοσοκομείο που νοσηλευόταν. Παραμονή της κοιμήσεως του Αγίου Λουκά δηλαδή 10 Ιουνίου ο π. Γρηγόριος αργά το βράδυ έφυγε από το νοσοκομείο για να ξεκουραστεί και άφησε εμένα στο πόστο του…. Αφού κάθησα δίπλα στον μικρό Ηλία κοιτώντας το παιδί άρχισα για άλλο ένα βράδυ να προσεύχομαι στον Άγιο Λουκά.

 

Ἅγιος Γεράσιμος: «Νά ἤξερες πόσα δάκρυα ἔχυσε ἡ Παναγία μας γιά σένα μπροστά στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ;»

 Η κ. Μαρ. Στρ.*, μετά τον τρίτο της τοκετό και λόγω κάποιας επιπλοκής υπέφερε πολύ και κινδύνευε να αχρηστευθούν οι νεφροί της με άμεσο κίνδυνο την ίδιά της τη ζωή. Όλα τα θεραπευτικά μέσα που χρησιμοποιήθηκαν απέβησαν μάταια και η προτεινόμενη εγχείρηση ήταν πάρα πολύ δύσκολη με ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας.
Τόσο όμως η ίδια όσο και ο σύζυγός της ήταν άνθρωποι μεγάλης πίστης και παρακαλούσαν με θερμή προσευχή τον Κύριο, την Παναγία και όλους τους Αγίους να την βοηθήσουν.
 Μία νύκτα όμως, και παρόλο που δεν παρακάλεσε ιδιαιτέρως τον Άγιο Γεράσιμο, είδε στον ύπνο της πως βρισκόταν στην Κεφαλλονιά και προσευχόταν μπροστά στο σκήνωμα του Αγίου μαζί με κάποιον ιερέα, επαναλαμβάνοντας πολλές φορές φορές μαζί με αυτόν το “Κύριε ελέησον” και χύνουσα άφθονα δάκρυα.΄
 Κάποια στιγμή ο Άγιος Γεράσιμος άνοιξε τα μάτια του, την κοίταξε με θεία γλυκύτητα και της είπε:

Στην ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΟΝΟ υπάρχει σωτηρία !!ΦΟΒΕΡΉ ΑΠΟΚΆΛΥΨΗ. !

Στην ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ  ΜΟΝΟ υπάρχει σωτηρία !!!

Αν θέλεις κάτι περισσότερο πήγαινε στους Ορθοδόξους
Του Σεβ. Μητροπολίτου Χονγκ Κονγκ κ. Νεκταρίου

Ότι ουκ έστιν ημίν η πάλη προς αίμα και σάρκα… Ο Ναός του Αγίου Λουκά είχε φορέσει τα γιορτινά του εκείνη την ημέρα. Τρείς νέοι άνδρες, μετά από πολύμηνη κατήχηση, ήταν έτοιμοι για το ιερό Μυστήριο της Βαπτίσεως και την είσοδό τους στην Εκκλησία του Χριστού.

 Ξεκίνησα την ακολουθία της κατηχήσεως. Στην πρώτη ευχή του εξορκισμού o ένας από τους νεαρούς άρχισε να βήχει με ένα τρόπο περίεργο. Αρχίζω να διαβάζω την δεύτερη ευχή του εξορκισμού και ο βήχας του νεαρού γίνεται μούγκρισμα. Γονατίζει. Σκύβει το κεφάλι στο έδαφος.

Ένας από τους πιστούς με πλησιάζει. Mου δείχνει τον νεαρό και προτείνει να σταματήσω την Ακολουθία.

«Κάτι σοβαρό του συμβαίνει», μου λέγει.