Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος γιά ὅσα εἶπε ὁ Κύριος γιά τούς ἐσχάτους Χρόνους. Μέρος Δεύτερο

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΟΣΑ ΕΙΠΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ

[:Mατθ.24,1-14]

[Μέρος δεύτερο: υπομνηματισμός του εδαφίου Ματθ.24,14]

Στη συνέχεια για να δείξει ότι ο γενναίος και καρτερικός δεν θα υποστεί καμία ζημία από αυτά, τους λέει: «Μη φοβάστε και ταράσσεστε· διότι αν δείξετε την υπομονή που πρέπει, δεν θα σας καταβάλουν τα δεινά. Και σαφής απόδειξη αυτού είναι το ότι θα κηρυχτεί οπωσδήποτε το ευαγγέλιο σε όλα τα μέρη της γης· έτσι θα σταματήσετε πιο υψηλά από τα δεινά»· διότι, για να μη λένε: «πώς λοιπόν θα ζήσουμε;», ανέφερε και το επιπλέον, ότι δηλαδή «και θα επιζήσετε και θα διδάξετε παντού». Για τον λόγο αυτόν και πρόσθεσε: «καὶ κηρυχθήσεται τοῦτο τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας ἐν ὅλῃ τῇ οἰκουμένῃ εἰς μαρτύριον πᾶσι τοῖς ἔθνεσι, καὶ τότε ἥξει τὸ τέλος(:και θα κηρυχθεί το ευαγγέλιο αυτό της βασιλείας σε όλη την οικουμένη, για να είναι το κήρυγμα αυτό έλεγχος για όλα τα έθνη, όσα δεν θα πιστέψουν, ώστε να μην μπορούν να προφασιστούν ότι δεν προσφέρθηκε και σ’ αυτούς το ευαγγέλιο. Και τότε θα έλθει το τέλος του κόσμου, του οποίου εικόνα και προτύπωση θα είναι το επικείμενο τέλος των Ιεροσολύμων)»[Ματθ.24,14], δηλαδή της συντέλειας των Ιεροσολύμων.

Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος γιά ὅσα εἶπε ὁ Κύριος γιά τούς ἐσχάτους Χρόνους. Μέρος Πρῶτο

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΟΣΑ ΕΙΠΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ

[:Mατθ.24,1-14]

[Μέρος πρώτο: υπομνηματισμός των εδαφίων Ματθ.24,1-13]

«Καὶ ἐξελθὼν ὁ Ἰησοῦς ἐπορεύετο ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ· καὶ προσῆλθον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐπιδεῖξαι αὐτῷ τὰς οἰκοδομὰς τοῦ ἱεροῦ. ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· οὐ βλέπετε ταῦτα πάντα; ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐ μὴ ἀφεθῇ ᾧδε λίθος ἐπὶ λίθον, ὃς οὐ καταλυθήσεται(:και αφού βγήκε ο Ιησούς από τον ναό, έφευγε οριστικώς πλέον από το ιερό, για να μην επανέλθει σε αυτό. Τότε Τον πλησίασαν οι μαθητές Του για να Του δείξουν τις οικοδομές του ιερού.Ο Ιησούς όμως τους είπε: “Δεν βλέπετε με θαυμασμό όλα αυτά τα ωραία κτήρια; Αληθινά σας διαβεβαιώνω ότι δεν θα μείνει πέτρα πάνω στην πέτρα που να μην γκρεμισθεί κάτω”)»[Ματθ.24,1-2].

Επειδή δηλαδή είπε ότι «ἰδοὺ ἀφίεται ὑμῖν ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος(:ιδού, εγκαταλείπεται η πόλη σας και ο ναός σας έρημος και απροστάτευτος από τον Θεό. Αυτή θα είναι η τιμωρία σας και η καταστροφή σας)»[Ματθ.23,38] και προφήτευσε προηγουμένως σε αυτούς πάρα πολλές συμφορές, ακολούθως οι μαθητές όταν άκουσαν αυτά, από έκπληξη μάλλον, Τον πλησίασαν για να Του δείξουν το κάλλος του ναού, και επειδή απορούσαν, εάν πράγματι εξαφανιστούν τόσο ωραία πράγματα και πολυτελή υλικά και ποικίλα απερίγραπτα καλλιτεχνήματα, δεν τους ομιλεί πλέον απλά για ερήμωση, αλλά προφητεύει εξ ολοκλήρου τον αφανισμό του ναού αυτού· διότι λέγει: «Δεν τα βλέπετε όλα αυτά και τα θαυμάζετε και μένετε κατάπληκτοι; Δεν θα μείνει λίθος επάνω σε λίθο».

Κυριακή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως. Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος γιά τήν αὐταπάρνηση στήν ὁποία μᾶς καλεῖ ὁ Κύριος μας Ἰησοῦς Χριστός

«Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι(:εάν κάποιος θέλει να με ακολουθήσει ως μαθητής μου, ας διακόψει κάθε σχέση με τον διεφθαρμένο από την αμαρτία εαυτό του και ας πάρει τη σταθερή απόφαση να υποστεί ακόμη και θάνατο σταυρικό και βίαιο. Και ας με ακολουθήσει μιμούμενος σε όλα το παράδειγμά μου. Και μη διστάσει να προβεί στις αποφάσεις και τις θυσίες αυτές)»[Ματθ.16,24].

«Τότε ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του», λέγει ο ιερός Ευαγγελιστής· πότε δηλαδή; Όταν ο Πέτρος προηγουμένως είχε πει: « Ἵλεώς σοι, οὐ μὴ ἔσται σοι τοῦτο(:ο Θεός να σε φυλάξει από όσα φοβερά μας είπες ότι θα σου συμβούν, Κύριε. Δεν πρέπει σε σένα τον Μεσσία να συμβεί αυτό που είπες)»[Ματθ.16,22]· και άκουσε ως απάντηση από τον Κύριο: « Ὕπαγε ὀπίσω μου, Σατανᾶ(:Πήγαινε πίσω μου και φύγε από μπροστά μου, σατανά˙ μου είσαι εμπόδιο στο δρόμο του καθήκοντός μου και πειρασμός· διότι δεν φρονείς εκείνα που αρέσουν στον Θεό, αλλά εκείνα που αρέσουν στους ανθρώπους)»[ Ματθ. 16,23]· διότι δεν αρκέστηκε στην επιτίμηση μόνο, αλλά θέλοντας να δείξει και με το παραπάνω και το ότι τα λόγια του Πέτρου ήταν άτοπα και ανάρμοστα καθώς επίσης και το κέρδος που θα πήγαζε από το Πάθος, λέγει: «Εσύ μου λέγεις: ‘’ο Θεός να σε φυλάξει και να σε ευσπλαχνισθεί, ώστε να μη σου συμβεί αυτό’’· εγώ όμως σου λέγω ότι δεν είναι μόνο επιβλαβές για σένα και ολέθριο το να με εμποδίσεις και να δυσφορείς για το επικείμενο Πάθος μου, αλλά ότι ούτε θα μπορέσεις να σωθείς εάν και εσύ ο ίδιος δεν είσαι προετοιμασμένος με κάθε τρόπο να πεθάνεις». 

Ψυχωφελεῖς παραινέσεις τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου γιά τή μίμηση τοῦ Χριστοῦ στήν ἀνεξίκακη στάση μας ἀπέναντι στούς συνανθρώπους μας

              

ΨΥΧΩΦΕΛΕΙΣ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

                       ΓΙΑ ΤΗ ΜΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

 ΣΤΗΝ ΑΝΕΞΙΚΑΚΗ ΣΤΑΣΗ ΜΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΑΣ

       Αυτού ας γίνουμε και εμείς μιμητές. Δέχθηκε όσους Ιουδαίους πίστεψαν μετά το κήρυγμα των Αποστόλων και δεν τους έδιωξε. Έτσι ας αμείβουμε κι εμείς τους εχθρούς, οι οποίοι διέπραξαν σε εμάς άπειρα κακά. Ό,τι αγαθό και αν έχουμε, ας το δίνουμε σε αυτούς· ας μην παραλείψουμε να τους ευεργετούμε. Διότι αν μεν είναι ανάγκη να ικανοποιήσει κανείς την οργή τους με το να πάθει κάποιο κακό, πολύ περισσότερο θα την ικανοποιήσει, με το να τους ευεργετήσει (διότι αυτό είναι ηπιότερο από το να κακοπάθει)· διότι δεν είναι το ίδιο να ευεργετεί κάποιος τον εχθρό του και να θέλει να πάθει χειρότερα από αυτά που ο εχθρός του επιθυμεί. Από αυτό θα έρθουμε και σε εκείνα επίσης.

    Η στάση αυτή είναι αξίωμα των μαθητών του Χριστού. Σταύρωσαν Αυτόν ενώ ήλθε για να τους ευεργετήσει, μαστίγωσαν τους μαθητές Του, και μετά από αυτά τοποθετεί τους Ιουδαίους αυτούς που πίστεψαν έστω και λίγο αργότερα, στην ίδια τιμή με τους μαθητές, μεταδίδοντας σε αυτούς τα ίδια από τα δικά Του. Ας γινόμαστε, παρακαλώ, μιμητές του Χριστού· κατά τούτο είναι δυνατό να μιμηθούμε Αυτόν· αυτό κάνει τον πιστό άνθρωπο ίσο με τον Θεό, αυτό είναι μεγαλύτερο από τα ανθρώπινα. Ας επιδιώκουμε την  ελεημοσύνη· αυτή είναι παιδαγωγός και διδάσκαλος της φιλοσοφίας εκείνης(:δηλαδή της ανεξικακίας). Εκείνος που έμαθε να ελεεί αυτόν που βρίσκεται σε συμφορά, θα μάθει και να μη μνησικακεί· εκείνος που έμαθε αυτό, θα μπορέσει και τους εχθρούς του να ευεργετεί.

Το αναγκαίο στοιχείο της συζυγικής αγάπης

Του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Η αμοιβαία εκδήλωση στοργής είναι αναγκαίο στοιχείο της συζυγικής αγάπης. Η αγάπη φανερώνεται με την τρυφερότητα, την ευγένεια, το ενδιαφέρον. Η αγάπη εκφράζεται με λόγια.

Οι λέξεις είναι η τροφή των συναισθημάτων, ζωντανεύουν την αγάπη. Στα απλά καθημερινά πράγματα βρίσκεται συχνά το μυστικό της ευτυχισμένης οικογενειακής ζωής. Δυστυχώς τα ξέχασαν αυτά σήμερα οι σύζυγοι.

Ξεχνούν να εκφράσουν την εκτίμηση και τον θαυμασμό τους για τα χαρίσματα, τις ικανότητες, τις προσπάθειες, τις επιτυχίες που κάνει ο καθένας στον τομέα του, ακόμη και ένα κομπλιμέντο για την εμφάνιση και το καθημερινό ντύσιμο, το καλομαγειρεμένο φαγητό.

Η γυναίκα ακτινοβολεί, αυξάνει το φιλότιμό της όταν νιώθει ότι την αγαπούν. Το ίδιο συμβαίνει και στους άνδρες. Σ” αυτούς αυξάνεται η καλή αυτοπεποίθηση. Η αγάπη συντηρείται με την επινόηση τρόπων εκδήλωσεώς της. Η ικανοποίηση των ιδιαιτέρων επιθυμιών και η ανοχή των αδυναμιών του άλλου βοηθούν την συνοχή των συζύγων.

Αγιος Ιωάννης Χρυσόστομος: «Δώστε στα παιδιά σας χριστιανική μόρφωση»

Όπως δεν θα μπορέσουμε να δικαιολογηθούμε για τα προσωπικά μας αμαρτήματα, το ίδιο και γι’ αυτά των παιδιών μας.

Και είναι λογικό. Γιατί αν η κακία ήταν έμφυτη, θα υπήρχε δικαιολογία. Είναι γνωστό, όμως, ότι με τη θέληση μας ακολουθούμε είτε το δρό­μο της αμαρτίας είτε το δρόμο της αρετής.

Πώς θα δι­καιολογηθεί επομένως ο γονιός, που άφησε το πιο αγαπημένο του πλάσμα, το παιδί του, να παραστρατίσει;

Αν τα παιδιά ανατραφούν με καλές συνήθειες, δύ­σκολα αλλάζουν συμπεριφορά όταν μεγαλώσουν. Για­τί η παιδική ψυχή είναι σαν το κάτασπρο, το ολοκά­θαρο πανί, που, αν το βάψουμε με κάποιο χρώμα, βά­φεται τόσο καλά, ώστε, όσες φορές κι αν θελήσουμε να το ξαναβάψουμε, πάντα φαίνεται η αρχική βαφή. Έτσι, λοιπόν, είναι και τα μικρά παιδιά. Όταν συ­νηθίσουν στο καλό, δύσκολα αλλάζουν.

Ο απόστολος Παύλος αναφέρει μια παροιμία, που την έχει δανειστεί από τον ποιητή Μένανδρο: «Φθείρουσιν ήθη χρηστά ομιλίαι κακαί». Δηλαδή: Οι κακές συναναστροφές χαλάνε τον καλό χαρακτήρα (Α’ Κορ. 15:33). Ας μην απορούμε, πώς μερικοί γίνονται κλέ­φτες ή ακόλαστοι ή βλάσφημοι. Τα παιδιά από μικρά στερούνται τη χριστιανική αγωγή, συνηθίζουν στο κακό και με την πρώτη αφορμή ξεστρατίζουν. Γι’ αυτό ο απόστολος συμβουλεύει: «Παιδιά, να υπακούτε στους γονείς σας, σύμφωνα με το θέλημα του Κυρίου· αυτό άλλωστε είναι το σωστό. Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου (αυτή είναι η μόνη εντολή που πε­ριέχει υπόσχεση), για να ευτυχήσεις και να ζήσεις πολλά χρόνια πάνω στη γη. Κι εσείς, πατέρες, μη φέρ­νεστε στα παιδιά σας έτσι που να τα εξοργίζετε, αλλά να τα ανατρέφετε δίνοντάς τους αγωγή και συμβουλές που εμπνέονται από την πίστη στον Κύριο» (Εφ. 6:1-4). Και ο σοφός Σολομών λέει: «Το παιδί, που έχει παιδαγωγηθεί, θα είναι σοφό» (Παροιμ. 10:4α). Και «ο γονιός που δεν χρησιμοποιεί το ξύλο για να παιδαγωγήσει το γιο του, είναι σαν να τον μισεί· οποίος όμως τον αγαπάει, τον ανατρέφει με επιμέλεια (:μέ στοργή αλλά και αυστηρότητα)» (Παροιμ. 13:24).

Ἡ πιό ἀγαπημένη μου βόλτα εἶναι στό κοιμητήριο!

Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

 

Ο περίπατος στο κοιμητήριο.

Η ζωή μας μοιάζει με πορεία. Τίποτε το μόνιμο δεν έχει. Όλα περνούν, όλα φεύγουν!

Το ίδιο προσπερνούμε και τα δυσάρεστα και τα ευχάριστα. Πουθενά δεν σταματούμε.

Να γιατί μου αρέσει αυτό εδώ το μέρος, το κοιμητήριο!

Από όλα τα μέρη μας αυτό εδώ το αγαπώ πιο πολύ.

Γι’ αυτό και το επισκέπτομαι συχνά. Όχι μόνο σαν έχουμε Θεία Λειτουργία. Όχι! Και άλλες ημέρες, μόνος, συχνάζω εδώ.

Πολλές φορές έρχομαι από την πόλη και σταματώ εδώ στο κοιμητήριο. Χωρίς κανέναν συντροφιά. Μέσα στην ερημιά, καταμεσής στους τάφους!

Κάθομαι μέσα στην ερημιά, έχω μπροστά μου τους τάφους και σκέπτομαι...

Πόσες φορές εδώ μέσα δέν θυμάμαι αυτά τα λόγια, που σας είπα στην αρχή! Η ζωή είναι πορεία... Όλα περνούν, και οι χαρές και οι λύπες...

Αφήνω τα μάτια μου ήσυχα να περιεργάζωνται τους τάφους. Από τον ένα τάφο να τρέχουν στον άλλο.

Να θωρούν με προσοχή όλους τους τάφους, των πλουσίων, των φτωχών, μικρών, μεγάλων...

Τα μάτια μου βλέπουν και ο νους μου θυμάται, σκέπτεται, συλλογίζεται.

Οἱ βουλές τοῦ Κυρίου (Ὅταν ὑποφέρουμε ἄδικα). Ἐκ τοῦ βιβλίου: "ΘΕΜΑΤΑ ΖΩΗΣ", Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Χρυσοστόμου

 

 

Διαβάστε τά ἄλλα Μέρη ἐδῶ:

(Τά δυσάρεστα γεγονότα στούς εὐσεβεῖς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ) ,

Ἡ εὐεργετική καθυστέρηση τῆς ἐπέμβασης τοῦ Κυρίου στούς πειρασμούς καί στίς θλίψες μας ,

Ὅταν ὑποφέρουμε ἄδικα, πρέπει νά ξέρουμε ὅτι αὐτό συμβαίνει μέ παραχώρηση τοῦ Θεοῦ, εἴτε γιά νά ξεχρεώσουμε ἁμαρτίες εἴτε γιά νά πάρουμε στεφάνια. Ὁ βασιλιάς Δαβίδ, ὅταν ὁ Σεμεΐ τόν ἔλουζε μέ βρισιές καί κατάρες, δέν ἄφησε κανένα νά τόν πειράξει «Ἀφῆστε τον», εἶπε, «νά μέ βρίζει, γιά νά δεῖ ὁ Κύριος τήν ταπείνωσή μου καί νά μοῦ ἀνταποδώσει καλό γιά τίς κατάρες πού δέχομαι σήμερα» (Β' Βασ. 16:11-12).

Καί γιά τόν ἀκόλαστο ἐκεῖνο Κορίνθιο τί εἶπε ὁ ἀπόστολος Παῦλος; «Νά παραδοθεῖ στόν σατανᾶ, γιά νά τοῦ ἀφανίσει τό σῶμα καί νά σωθεῖ ἔτσι ἡ ψυχή του» (πρβλ. Α' Κορ. 5:5). Ἀλλά καί ὁ φτωχός Λάζαρος τῆς εὐαγγελικῆς παραβολῆς γι' αὐτόν τόν λόγο πῆγε στόν τόπο τῆς εὐφροσύνης, ἐπειδή ὑπέφερε τόσα καί τόσα στήν ζωή του.

Πολλοί νομίζουν πώς εἶναι ὁπωσδήποτε ἁμαρτωλός ἐκεῖνος πού ὑποφέρει. Ὑποθέτουν, ἀνόητα ὅμως καί ἀβάσιμα, πώς οἱ συμφορές ἔρχονται πάντα σάν τιμωρία γιά τήν παράβαση τοῦ θείου νόμου. Αὐτό ἔγινε στήν περίπτωση τοῦ δίκαιου καί πολυβασανισμένου Ἰώβ. Οἱ τρεῖς φίλοι του, πού τόν ἐπισκέφθηκαν στήν διάρκεια τῆς δοκιμασίας του, μολονότι δέν ἤξεραν καμιάν ἁμαρτία του, τοῦ ἔλεγαν: «Δέν εἶναι μεγάλη ἡ κακία σου καί ἀνυπολόγιστες οἱ ἁμαρτίες σου;» (Ἰώβ 22:5).

Εκείνος, ο Ιησούς Χριστός!

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος 

Ο Ιησούς Χριστός «ονομάστηκε άνθρωπος, ονομάστηκε υιός του ανθρώπου, ονομάστηκε οδός, ονομάστηκε θύρα, ονομάστηκε πέτρα…

Γιατί ονομάστηκε οδός; Για να μάθεις ότι με Αυτόν ανεβαίνουμε στον Πατέρα.
Γιατί ονομάστηκε πέτρα; Για να μάθεις τη χρησιμότητα και τη σταθερότητα της πίστης!
Γιατί ονομάστηκε θεμέλιο; Για να μάθεις ότι όλα τα βαστάζει!

Γιατί ονομάστηκε ρίζα; Για να μάθεις ότι ανθίζουμε μέσα σε Αυτόν.
Γιατί ονομάστηκε βοσκός; Επειδή μας ποιμαίνει.
Γιατί ονομάστηκε πρόβατο; Επειδή για χάρη μας θυσιάστηκε και έγινε εξιλαστήριο θύμα.

Γιατί ονομάστηκε ζωή; Επειδή μας ανέστησε, ενώ ήμασταν νεκροί.
Γιατί ονομάστηκε φως; Επειδή μας απάλλαξε από το σκοτάδι.
Γιατί ονομάστηκε βραχίονας; Επειδή είναι ομοούσιος με τον Πατέρα.

Ο άρτος που έγινε πέτρα! - Θαυμαστό γεγονός

Στην εποχή του ιερού Χρυσοστόμου (4ος αι.) ζούσε κάποιος πλούσιος, πού ανήκε μαζί με τη γυναίκα του, στην αίρεση του Μακεδονίου.

Κάποτε, ακούγοντας τη διδαχή του Αγίου, μετανόησε και επέστρεψε στην αλήθεια της μιας, αγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας.

Η γυναίκα του όμως, ενώ με το στόμα ομολογούσε την πίστη της στο ορθόδοξο δόγμα, με την καρδιά της ακολουθούσε την αίρεση.

Σε μία μεγάλη γιορτή λοιπόν της Εκκλησίας, πού συνήθιζαν να κοινωνούν πολλοί χριστιανοί, συνέβη το εξής περιστατικό: Η γυναίκα του πλουσίου πήγε κρυφά στους ιερείς των αιρετικών για να κοινωνήσει.

Δεν κοινώνησε όμως, αλλ' αφού πήρε στα χέρι της τον άρτο τον έδωσε κρυφά στη δούλη της να τον φυλάξει χωρίς κανείς άλλος ν’ αντιληφθεί κανείς αυτό που έκανε.

Όταν αργότερα γινόταν η Θεία Λειτουργία των Ορθοδόξων, η γυναίκα πήγε φανερά με τον άνδρα της στην εκκλησία για να κοινωνήσει.

Γι’ αυτό απ’ όλες σου τις αμαρτίες, αυτή η αμαρτία θα σου είναι ασυγχώρητη.

---

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος  Αν σου πω, νήστεψε πολλές φορές μου προβάλλεις ως δικαιολογία την ασθένεια του σώματος.  Αν σου πω, δώσε στους φτωχούς μου λες ότι είσαι φτωχός και έχεις να αναθρέψεις παιδιά. Αν σου πω να έρχεσαι τακτικά στις Συνάξεις της Εκκλησίας, μου λες, έχω διάφορες μέριμνες.  Αν σου πω, πρόσεχε αυτά που λέγονται στην Εκκλησία και κατανόησε το βάθος των λόγων του Θεού, μου προβάλλεις ως δικαιολογία την έλλειψη μορφώσεως.  Αν σου πω, φρόντισε να βοηθήσεις ψυχικά τον αδελφό σου, μου λες ότι δεν υπακούει όταν τον συμβουλεύω, αφού πολλές φορές του μίλησα και περιφρόνησε τα λόγια μου…  Βέβαια, δεν ευσταθούν οι προφάσεις αυτές και όλα αυτά είναι χλιαρά λόγια, αλλά, παρά ταύτα, μπορείς να προφασίζεσαι.  Αν όμως σου πω, άφησε την οργή και συγχώρεσε τον αδελφό σου, ποια από τις προφάσεις αυτές μπορείς να χρησιμοποιήσεις;

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Νά ἐλεοῦμε τώρα

γιά νά ἐλεηθοῦμε αἰωνίως

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος

 

Στήν ἐπίγεια ζωή, 

πρέπει νά ἀποθηκεύουμε ἔλαιον,

δηλαδή νά κάνουμε ἐλεημοσύνες,

γιά νά μᾶς φανεῖ χρήσιμο 

ἐκεῖ

στήν ἄλλη ζωή.

 

ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ 

Γιατί ὁ Χριστός δέν ἄλλαξε τόν Ἰούδα;

«Τότε, ἀφοῦ πῆγε στοὺς ἀρχιερεῖς ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα, ὁ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης, εἶπε, τί θέλετε νὰ μοῦ δώσετε γιὰ νὰ σᾶς τὸν παραδώσω;»[...] 

Καὶ ἀκριβῶς ὅταν ἡ πόρνη μετανοοῦσε, ὅταν καταφιλοῦσε τὰ πόδια τοῦ Κυρίου, τότε πρόδινε τὸ Δάσκαλο ὁ μαθητής. Γι' αὐτὸ εἶπε «τότε», γιὰ νὰ μὴν κατηγορήσεις γιὰ ἀδυναμία τὸ Δάσκαλο, ὅταν βλέπεις τὸν μαθητή του νὰ τὸν προδίνει. Γιατί τόσο μεγάλη ἦταν ἡ δύναμη τοῦ Δασκάλου, ὥστε νὰ πείθει νὰ Τὸν ἀκολουθοῦν ἀκόμη καὶ οἱ πόρνες. 

Θὰ ἀναρωτιόταν ὅμως κανείς, Ἐκεῖνος ποὺ εἶχε τὴ δύναμη νὰ μεταστρέφει τὶς πόρνες καὶ νὰ τὶς κάνει νὰ Τὸν ἀκολουθοῦν, δὲν κατάφερε νὰ κερδίσει τὴν ἀγάπη τοῦ μαθητῆ του; Εἶχε τὴ δύναμη νὰ κερδίσει τὸ μαθητή, ἀλλὰ δὲν ἐπιθυμοῦσε νὰ τὸν μεταβάλει ἀναγκαστικὰ στὸ καλό, οὔτε μὲ τὴ βία νὰ τὸν προσελκύσει κοντά Του. «Τότε, ἀφοῦ πῆγε». Καὶ τὸ «ἀφοῦ πῆγε» αὐτὸ δὲν στερεῖται κάποιας σημασίας. Γιατί δὲν κάλεσαν οἱ ἀρχιερεῖς τὸν Ἰούδα, οὔτε ἀναγκάστηκε, οὔτε ὑποχρεώθηκε, ἀλλὰ ὁ ἴδιος μόνος του κι ἐλεύθερα γέννησε τὴν πονηρὴ αὐτὴ σκέψη κι ἔβγαλε αὐτὴ τὴν ἀπόφαση, χωρὶς νὰ ἔχει κανέναν σύμβουλο σ' αὐτὸ τὸ πονηρό του ἔργο. «Τότε, ἀφοῦ πῆγε ...; ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα».

Τί σημαίνει τὸ «ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα»; Καὶ αὐτὸς ὁ λόγος «ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα» δείχνει πὼς ἡ κατηγορία τοῦ Ἰούδα εἶναι πολὺ μεγάλη. Γιατί ὁ Ἰησοῦς εἶχε καὶ ἄλλους μαθητές, ἑβδομήντα συνολικά. Ἀλλὰ ἐκεῖνοι βρίσκονταν σὲ δεύτερη θέση καὶ δὲν ἀπολάμβαναν τόση τιμή, οὔτε εἶχαν τόση οἰκειότητα μὲ τὸν Διδάσκαλο, οὔτε γνώριζαν τόσο τὰ μυστικὰ Του ὅσο οἱ δώδεκα. Αὐτοὶ προπάντων ἦταν οἱ ἐκλεκτοί, αὐτοὶ ἀποτελοῦσαν τὸν στενὸ κύκλο τοῦ Βασιλιᾶ, αὐτοὶ ἀποτελοῦσαν τὴν ὁμάδα ποὺ ἦταν κοντὰ στὸ Δάσκαλο, καὶ ἀπὸ αὐτὴν ξεπήδησε ὁ Ἰούδας.

Χρυσοστομικά μαργαριτάρια Διατί ὀνομάζομεν Μεγάλη Ἑβδομάδα;

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος

Ὅπως ἀκριβῶς οἱ κυβερνῆται, οἱ δρομεῖς καί οἱ ἀθληταί φροντίζουν καί ἐπαγρυπνοῦν περισσότερον, ὅταν πλησιάζουν πρός τό τέρμα, κατά τόν ἴδιον τρόπον καί ἡμεῖς, ἐπειδή μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ ἐφθάσαμεν εἰς τήν Μεγάλην αὐτήν ἑβδομάδα, πρέπει τώρα κατ' ἐξοχήν νά ἐντείνωμεν τήν νηστείαν καί νά αὐξήσωμεν τάς προσευχάς καί νά ἐξομολογηθῶμεν διά ὅσα ἡμαρτήσαμεν μέ ἀκρίβειαν καί νά ἐκτελῶμεν ὅλας τάς καλάς πράξεις, τήν πλουσίαν ἐλεημοσύνη, τήν ἐπιείκειαν, τήν πραότητα καί κάθε ἄλλην ἀρετήν, οὔτως ὥστε, ἀφοῦ φθάσωμεν μαζί μέ αὐτά τά κατορθώματα εἰς τήν ἠμέραν τοῦ Πάσχα, νά ἀπολαύσωμεν τήν φιλοτιμίαν τοῦ Κυρίου.

Γιά ὅσους φεύγουν πρίν τελειώσει ἡ Θεία Λειτουργία...

(Χρυσοστομικά διαμάντια)

Αν φύγεις πριν από την απόλυση, είσαι ένοχος όσο κι ένας δραπέτης. Πηγαίνεις στο θέατρο και, αν δεν τελειώσει η παράσταση, δεν φεύγεις. Μπαίνεις στην εκκλησία, στον οίκο του Κυρίου, και γυρίζεις την πλάτη στα άχραντα Μυστήρια;

Ἡ Ἁγία τοῦ Θεοῦ Σοφία στήν Κωνσταντινούπολη

Ἀπό τήν ἀπόγνωση στήν ἐλπίδα Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος

Ἡ μετάνοια εἶναι φάρμακο τῶν πλημμελημάτων, ἐξαφάνιση τῶν παρανομιῶν, ἐξάλειψη τῶν δακρύων, παρρησία πρός τόν Θεό, ὅπλο κατά του διαβόλου, μαχαίρι, πού τοῦ κόβει τό κεφάλι, ἐλπίδα σωτηρίας, ἐξαφάνιση τῆς ἀπογνώσεως. Αὐτή ἀνοίγει τόν οὐρανό, μᾶς εἰσάγει στόν παράδεισο, αὐτή καταβάλλει τόν διάβολο. Γι' αὐτό μιλάω συνέχεια γι' αὐτή. Τό νά ἔχομε ἐμπιστοσύνη στόν ἑαυτό μας, μᾶς κάνει νά πέφτουμε. Εἶσαι ἁμαρτωλός; Μήν πέσεις στήν ἀπόγνωση. Δέν θά σταματήσω νά σᾶς ἐπαλέίφω μέ τά φάρμακα αὐτά. Γιατί γνωρίζω καλά πόσο μεγάλο ὅπλο κατά τοῦ διαβόλου εἶναι τό νά μήν ἀπελπιζόμαστε. Ἄν ἔχεις ἁμαρτήματα, μήν ἀπελπίζεσαι. Δέ σταματῶ αὐτά νά λέγω συνέχεια. Κι ἄν κάθε μέρα ἁμαρτάνεις, κάθε μέρα μετανόησε. 

Μήν ντραπεῖς νά μπεῖς πάλι στήν Ἐκκλησία. Νά ντρέπεσαι, ὅταν ἁμαρτάνεις, νά μήν ντρέπεσαι, ὅταν μετανοεῖς. Πρόσεχε τί σοῦ ἔκαμε ὁ διάβολος.

Δυό πράγματα ὑπάρχουν:

•  ἡ ἁμαρτία 
• καί ἡ μετάνοια.

Η αληθής νηστεία

Μήπως μερικοί Χριστιανοί νηστεύουμε απρόσεκτα;

Ν η σ τ ε ύ ε ι ς ;
Απόδειξέ το μέσα από τα έργα σου….

Ε ά ν δεις φτωχό, να τον ελεήσεις
Ε ά ν δεις εχθρό, να συμφιλιωθείς μαζί του
Ε ά ν δεις μια όμορφη γυναίκα, να μην την κοιτάξεις

Ας μη νηστεύει μόνον το στόμα… αλλά και το μάτι και η ακοή και τα χέρια και τα πόδια και όλα τα μέλη του σώματος.

Τα χέρια, από την αρπαγή και την πλεονεξία
Τα πόδια, από τους δρόμους που οδηγούν σε αμαρτωλά θεάματα

Ματαιότης ματαιοτήτων τά πάντα ματαιότης

(ἀφιερωμένο σέ ὅσους δέν πιστεύουν 

στήν κόλαση καί στήν Μέλλουσα Κρίση)

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑ

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος

 

...Ἄς μεταβῶμεν εἰς τούς τάφους· δεῖξε μου τόν πατέρα· δεῖξε μου τήν γυναῖκα. Ποῦ εἶναι ἐκεῖνος πού ἐφοροῦσε χρυσά ἐνδύματα; Ποῦ εἶναι ἐκεῖνος πού εἶχε στρατούς, ἐκεῖνος πού εἶχε διάδημα, ἐκεῖνος πού εἶχε τούς ἀγγελιοφόρους; Ποῦ εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἄλλους ἔσφαζεν, ἄλλους δέ ἔρριπτεν εἰς τήν φυαλακή; Ποῦ εἶναι ἐκεῖνος πού ἐφόνευεν ὅσους ἤθελε  καί ἀντήλλασσε ὅσους ἤθελε; Δέν βλέπω τίποτε ἐκτός ἀπό ὀστά καί σκόρον καί ἀράχνην· ὅλα ἐκεῖνα ἔγιναν χῶμα, ὅλα ἐκεῖνα εἶναι μῦθος, ὅλα εἶναι ὄνειρα καί σκιά καί ἁπλή ἐξιστόρησις καί ζωγραφική παράστασις, ἤ μᾶλλον οὔτε ζωγραφική παράστασις. Διότι τή μέν παράστασιν τήν βλέπομεν ἔστω καί εἰς εἰκόνα·  ἐδῶ ὅμως οὔτε εἰκόνα βλέπομεν. 

Καί μακάρι νά ἐσταματοῦσαν μέχρι ἐδῶ τά δεινά. Τώρα ὅμως ἡ μέν τιμή καί ἡ ἀπόλαυσις καί ἡ λαμπρότης κατήντησαν σκιά καί λέξεις· τά ἐπακόλουθα ὅμως αὐτῶν, δέν εἶναι πλέον σκιά καί λέξεις, ἀλλά παραμένουν καί θά μεταβοῦν μαζί μας ἐκεῖ καί θά φανερωθοῦν εἰς ὅλους· αἱ ἁρπαγαί, αἱ πλεονεξίαι, αἱ πορνεῖαι, αἱ μοιχεῖαι, τά ἀπειράριθμα δεινά. Αὐτά δέν ἔχουν μεταβληθεῖ εἰς εἰκόνα καί τέρφραν, ἀλλά εἶναι γραμμένα εἰς τόν οὐρανόν καί οἱ λόγοι καί αἱ πράξεις. Μέ ποίους λοιπόν ὀφθαλμούς θά ἴδωμεν τόν Χριστόν; 

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Ὅ,τι καλό κάνουμε, γίνεται ἀπό τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος

Ὅταν κατροθώσεις κάτι τό θαυμαστό,

νά μήν τό ἀποδώσεις στόν ἑαυτό σου, 

ἀλλά στή δύναμη τοῦ Θεοῦ.

 

ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ 

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Οὔτε νά ἁμαρτάνουμε ἐμεῖς, 

οὔτε νά συνηγοροῦμε στίς ἁμαρτίες τρίτων!

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος

Ἐπίταση τῆς ἀμαρτίας εἶναι

ὄχι μόνο τό νά ἁμαρτάνει κάποιος ὁ ἴδιος,

ἀλλά

καί νά συνηγορεῖ γι' αὐτούς πού ἁμαρτάνουν.

 ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ