Ο μοναχός που δέχτηκε το χαστούκι και νίκησε τον διάβολο

 

Η ταπεινοφροσύνη στολίζει τον άνθρωπο. Ο ταπεινός άνθρωπος όπου και αν σταθεί, όπου και αν βρεθεί, σκορπάει μία κατά κάποιο τρόπο μυστηριώδη χάρη και γίνεται αγαπητός και προσφιλής.

Την ταπείνωσιν οι δαίμονες την τρέμουν, όπως ακριβώς συνέβη και με έναν υποτακτικόν: Ένας Χριστιανός είχε μία κόρη δαιμονισμένη και την επήγε σε πολλούς γιατρούς αλλά δεν βρήκε την θεραπεία της.

Αυτός ο Χριστιανός είχε ένα φίλο, πνευματικό άνθρωπο ο οποίος είχε σχέση με τους μοναχούς, και λέγοντάς του το παράπονο, τον πόνο του για το κορίτσι του, του λέγει εκείνος• «Το παιδί σου θα βρεί θεραπεία μόνον όταν καλέσεις ένα μοναχό, υποτακτικό, και έλθει στο σπίτι σου και κάνει μίαν ευχούλα, θα ιδείς αμέσως το παιδί σου θα γίνει καλά.

– Καί που θα τον βρω εγώ αυτόν τον μοναχό;

– Να! Κάτω στην αγορά κατεβαίνουν, λέγει, από την έρημο νεώτεροι υποτακτικοί μοναχοί και πωλούν διάφορα εργόχειρα. Σ’ ένα τέτοιο μοναχό πες του• «Έλα στο σπίτι να σού πληρώσω τα εργόχειρα, διότι τώρα επάνω μου δεν έχω χρήματα». Καί πες του να σού κάνει μία ευχή και θα δείς ότι το παιδί σου θα γίνει καλά.

Οι αληθινοί Χριστιανοί δεν φοβούνται. Φοβάται αυτός που βρίσκεται μακριά από Τον Ιησού Χριστό

 

«Περί Δειλίας» ΚΛΙΜΑΞ Αγίου Ιωάννου Σιναΐτου

Η δειλία είναι νηπιακή συμπεριφορά μιας ψυχής πού εγήρασε στην κενοδοξία. Η δειλία είναι απομάκρυνσις της πίστεως, με την ιδέα ότι αναμένονται απροσδόκητα κακά.

Ο φόβος είναι κίνδυνος που προμελετάται. Ή διαφορετικά, ο φόβος είναι μία έντρομη καρδιακή αίσθησις, πού συγκλονίζεται και αγωνιά από αναμονή απροβλέπτων συμφορών. Ο φόβος είναι μία στέρησις της εσωτερικής πληροφορίας. Η υπερήφανη ψυχή είναι δούλη της δειλίας∙ έχοντας πεποίθησι στον εαυτόν της και όχι στον Θεόν, φοβείται τους κρότους των κτισμάτων και τις σκιές.

Όσοι πενθούν και όσοι καταπονούνται χωρίς να υπολογίζουν κόπους και πόνους, δεν αποκτούν δειλία. Πολλές φορές όσοι υποκύπτουν στην δειλία χάνουν το μυαλό τους. Και είναι φυσικό αυτό, διότι είναι δίκαιος Εκείνος πού εγκαταλείπει τους υπερηφάνους, ώστε και οι υπόλοιποι να μάθωμε να μη υψηλοφρονούμε.

Όλοι όσοι φοβούνται είναι κενόδοξοι, αλλ΄ όμως όλοι όσοι δεν φοβούνται δεν σημαίνει ότι είναι ταπεινόφρονες, αφού και οι λησταί και οι τυμβωρύχοι δεν υποκύπτουν εύκολα στην δειλία.

Σε όποιους τόπους συνηθίζεις να φοβήσαι, μη διστάζης να πηγαίνης, όταν ακόμη δεν έχη ξημερώσει. Εάν δείξεις κάποια χαλαρότητα στο σημείο αυτό, τότε θα γηράση μαζί σου το νηπιακό και αξιογέλαστο τούτο πάθος. Ενώ βαδίζεις προς τα εκεί οπλίζου με την προσευχή. Μόλις φθάσης σ΄ εκείνους τους τόπους, ανύψωσε τα χέρια σου. Με το όνομα του Ιησού μάστιζε τους εχθρούς, διότι δεν υπάρχει ούτε στον ουρανό ούτε στην γη ισχυρότερο όπλο. Αφού απαλλαγής από την αρρώστεια αυτή, ας ανυμνήσης τον Λυτρωτή σου∙ διότι εάν τον ευγνωμονής, θα σε σκεπάζη παντοτινά.

Ποτέ δεν μπορείς διά μιας να γεμίσης την κοιλία. Παρόμοια βέβαια δεν μπορείς διά μιας να νικήσης την δειλία. Όταν έχωμε πολύ πένθος, θα υποχωρήση πιο γρήγορα∙ όταν όμως αυτό μας λείπη, θα παραμένουμε συνεχώς δειλοί. «Έφριξάν μου τρίχες και σάρκες» είπε ο Ελιφάζ (Ιώβ δ΄ 15), περιγράφοντας την πανουργία τούτου του δαίμονος.

Άλλωτε εδειλίασε πρώτα η ψυχή και άλλοτε το σώμα, και εν συνεχεία μεταβίβασε το ένα στο άλλο το πάθος. Αν συμβή να φοβηθή το σώμα, χωρίς όμως να εισδύση ο άκαιρος φόβος στην ψυχή, ευρισκόμεθα πλησίον στην θεραπεία. Όταν δε όλα τα δυσάρεστα και απροσδόκητα τα δεχώμεθα πρόθυμα, με συντριμμένη καρδιά, τότε ελευθερωθήκαμε πραγματικά από την δειλία.
Δεν ενισχύει τους δαίμονας εναντίον μας το σκότος και η ερημία των τόπων, αλλά η ακαρπία της ψυχής μας. Μερικές φορές όμως πρόκειται για οικονομική παίδευσι εκ μέρους του Θεού.

Εκείνος που έγινε δούλος του Κυρίου, θα φοβηθή μόνο τον ιδικό του Δεσπότη. Και εκείνος πού δεν φοβείται ακόμη Αυτόν, φοβείται πολλές φορές την σκιά του.

Όταν πλησιάση αοράτως ένα πονηρό πνεύμα, φοβείται το σώμα. Όταν όμως πλησιάση κάποιος Άγγελος, αγάλλεται η ψυχή των ταπεινών. Γι΄αυτό, μόλις από την ενέργεια αυτή αντιληφθούμε την παρουσία του, ας τρέξουμε γρήγορα στην προσευχή, διότι ήλθε να προσευχηθή μαζί μας ο αγαθός μας φύλαξ.

Όποιος ενίκησε την δειλία, είναι φανερό ότι ανέθεσε στον Θεόν και την ζωή και την ψυχή του.

πηγή: www.pentapostagma.gr

Αν βαριέσαι την προσευχή...

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΕΝΑΝ ΑΣΚΗΤΗ

- Γέροντα, πολλές φορές, όταν πάω να προσευχηθώ, χίλιες δύο δουλειές μού παρουσιάζονται. Τι να κάνω;

- Όχι, παιδί μου. Δεν πρέπει να σταματάς τότε την προσευχή σου. Να θυμάσαι ότι με όλα αυτά "δοκιμάζει" ο Θεός αν έχουμε πραγματικά διάθεση για προσευχή. Οπότε, αν προσπαθήσεις και επιμείνεις στην προσευχή, έρχεται ο Θεός σε βοήθεια και σκορπάει όλες τις δυσκολίες.

- Πολλές φορές, γέροντα, πάω να κάνω προσευχή και βαριέμαι!

- Όλα αυτά είναι του πονηρού, παιδί μου, που προσπαθεί να μας νεκρώσει πνευματικά. Αλλά εμείς δεν πρέπει να σταματάμε. Άκου αυτή την ιστορία απ'το γεροντικό:

Ούτε την αδικία των ανθρώπων ούτε τη δόξα τους να μη λογαριάζεις

Κάποιος αδελφός πήγε στον αββά Μακάριο τον Αιγύπτιο και του είπε:

- Αββά, πες μου λόγο, πώς θα σωθώ;

Και λέει ο Γέροντας:
- Πήγαινε στα μνήματα και βρίσε τους νεκρούς.

Πήγε λοιπόν ο αδελφός, έβρισε και λιθοβόλησε τους νεκρούς και ήρθε και το είπε στο Γέροντα. Του λέει ο Γέροντας:
- Τίποτα δε σου είπαν;
- Όχι
- Πήγαινε πάλι αύριο και επαίνεσε τους.

Το Ηγουμενείο και το ταγάρι που δεν άδειαζε

Του Στυλ. Γ. Παπαδόπουλου Ομότ. Καθ. Παν. Αθηνών

Κάποιοι, τρία χρόνια μετά, τον προτρέπανε να φτιάξει ένα καλό Ηγουμενείο, γιατί λείπει στη Μονή. Και τους ξένους, από διάκο μέχρι πατριάρχη κι από κλητήρα μέχρι υπουργό, συνήθως τους δεχότανε σε μια στενή, απέριττη και χωριάτικη τραπεζαρία, εκεί που τρώγανε και τρώνε οι μοναχοί.

Ένα δωμάτιο με λίγες καλές καρέκλες επάνω, είναι κι αυτό ανεπαρκές. Δεν του άρεσε η ιδέα του μεγάλου Ηγουμενείου και, όταν τον πίεσαν, τα είπε κάπως αυστηρά:

–Άκουσε. Εγώ ούτε ηγουμενεία ζήλεψα, ούτε δόξα ζήλεψα, ούτε κτίρια, ούτε τιμές. Ζήλεψα τον παράδεισο! Ο άγιος Δαβίδ, που ζούσε στα σπήλαια και στις ερήμους και δεν είχε αυτά, τι έκανε; Με την απλότητα και την ταπείνωση κέρδισε τον παράδεισο. Διάβασες σε κανένα Βίο αγίων ότι φτιάξανε το τάδε ηγουμενείο, το τάδε κτήριο και κερδίσανε τον παράδεισο; Αλλά έκαναν θυσίες, προσευχές, νηστείες, χαμαικοιτίες και τέτοια. Είχαν αρετές, μ’αυτές κερδίσανε τον παράδεισο. Εγώ θέλω τουλάχιστον μια γωνία στον παράδεισο, σε μια άκρη…

Και όμως χρήματα θά’βρισκε για το Ηγουμενείο… Το ταγαράκι στεκότανε πάντα στη θέση του, πάντα γεμάτο:
–Έρχονται, έλεγε, οι φτωχοί μου και λέω και τους δίνω. Και κείνο δεν αδειάζει. Γυρίζω και το βρίσκω ξεχειλισμένο.

Ποιος έφτιαξε τον Θεό;

Ένας νέος πήγε σ’ έναν σοφό γέροντα και τον παρακάλεσε θερμά: Πώς είναι ο Θεός; Υπάρχει Θεός; Ειπέ μου, σε παρακαλώ! Εσύ το πιστεύεις ότι υπάρχει Θεός;

-Και βέβαια το πιστεύω, του απάντησε ο γέροντας.
-Και ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, το πιστεύεις κι αυτό;
-Και βέβαια, το πιστεύω.
-Και τον Θεό ποιος τον έφτιαξε;
-Εσύ, του απάντησε σοβαρά και ξερά ο γέροντας.

Ο νεαρός σοκαρίστηκε με την απάντηση του γέροντα. Τον ρώτησε και πάλι λοιπόν: Γέροντα, εγώ σε ρωτάω σοβαρά, του είπε. Κι εσύ μου λες πως εγώ έφτιαξα το Θεό.

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ ΑΣΚΗΤΗ

(Μία ΑΝΕΚΔΟΤΗ συγκλονιστική Αγιορείτικη ιστορία )

Ἡ παροῦσα διήγηση εἶναι μία συγκλονιστικὴ ἐμπειρία τοῦ μακαριστοῦ π.Θεόκλητου Διονυσιάτη, ὅπως τὴν  ἐμπιστεύθηκε πρὶν 38 χρόνια σχεδὸν στὸν  Ἁγιορείτη Μοναχὸ π.Κύριλλο Παντοκρατορινό, ὁ ὁποῖος μὲ δέος  καὶ νοσταλγία  πρὶν λίγες ἡμέρες μας τὴν μετέφερε.

 Από τὰ Happy Christmas  λοιπὸν τῶν «εὐτυχισμένων»  ἀνθρώπων  ἂς ταξιδεύσει φέτος ὁ λογισμός μας στ’ Ἅγιονορος ,ἐκεῖ στὰ φρικτὰ Καρούλια ,μὲ τοὺς ξυπόλυτους ἀσκητᾶς  καὶ σὲ ὅσα μας ἐξομολογιέται μὲ συγκλονισμὸ ὁ ἁγιασμένος καὶ σοφός μας π.Θεόκλητος ὁ Διονυσιάτης .

*  *  *

«ΝΕΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ τότε, κατὰ τὸ ἔτος 1941, ἐν μέσῳ τῆς κατοχῆς καὶ τοῦ  ἐνσκήψαντος δεινοῦ  χειμῶνος ,μου ἦρθε ὁ καλὸς λογισμὸς νὰ ἐπισκεφθῶ προσκυνητὴς τὰ φρικτὰ Καρούλια, νὰ κάμω καὶ ἐγὼ ἀσκητικὰ Χριστούγεννα μαζὶ μὲ τοὺς ἀετόψυχους Καλόγηρους τούτου τοῦ ἀπαράκλητου τόπου.

Τὴν εὐλογία μου τὴν ἔδωκε ἀμέσως δίχως δισταγμὸ ὁ Γέροντάς μου ,ὁ Ὀσιότατος π.Γαβριήλ, ὁ καὶ Ἡγούμενος χρηματίσας τῆς τοῦ Διονυσίου Μονῆς. Μοῦ ἔδωκε εἰσέτι καὶ λίγους ὀβολοὺς διὰ τὸ ταξίδιό μου μὲ  τὸ μοτόρι  καὶ λίγες φανέλες γιὰ νὰ ἔχω νὰ ἀλλάξω, μὲ εὐλόγησε καὶ εὐχόμενος μὲ ἔστειλε σὲ τοῦτο τὸ κατανυκτικὸ ταξίδι.

Ἔβαλα μετάνοια στὸν Γέροντά μου λοιπὸν ,φορτώθηκα τὸν ντορβά μου, κι’ἔλαβα  τὸ ραβδὶ μὲ προορισμὸ τὰ κατανυκτικὰ Καρούλια προκειμένου νὰ λάβω μέρος στὴν ἀγρυπνία τῶν Χριστουγέννων.

 Από τὴν παραμονὴ ήδη τὸ πρωΐ ὁ οὐρανὸς ἤτανε μαῦρος σὰν μολύβι, κ᾿ ἔπιασε να ρίχνει νερόχιονο βελονιαστὸ.   

Τίποτε δεν πρέπει να κάνουμε για επίδειξη…

Είπε ο αββάς Ησαΐας: «Νομίζω πώς είναι πολύ σπουδαίο και πολύτιμο αγαθό να νικήσει κανείς την κενοδοξία και να προκόψει στη γνώση του Θεού. Γιατί αυτός που πέφτει στην εξουσία αυτού του πονηρού πάθους της κενοδοξίας, γίνεται ξένος προς την ειρήνη, σκληραίνει η καρδιά του προς τους εν Χριστώ αδελφούς και τελική συμφορά του είναι ότι πέφτει στην υψηλοφροσύνη, δηλαδή στην υπερηφάνεια, που είναι η μάνα όλων των κακών.

Εσύ όμως, πιστέ δούλε του Χριστού, κράτα κρυφή την εργασία σου, και με πόνο καρδιάς φρόντισε να μη χάσεις τον μισθό της εργασίας σου εξαιτίας της ανθρωπαρέσκειας. Γιατί αυτός που κάνει κάτι για να επιδειχθεί στους ανθρώπους απομακρύνεται από τον μισθό του, όπως είπε ο Κύριος».

Πήγε άλλος αδελφός σ΄ αυτόν (στον αββά Θεόδωρο της Φέρμης) και άρχισε να μιλάει και να ερευνά για πράγματα, τα οποία ακόμη δεν είχε αρχίσει να τα εφαρμόζει. Και του λέει ο Γέροντας:

“Ακόμη δεν βρήκες πλοίο, ούτε τις αποσκευές σου φόρτωσες, και πριν ταξιδέψεις, έφτασες κιόλας σ΄ εκείνη την πόλη;

Πρώτα άρχισε την εργασία και καθώς την κάνεις, θα φθάσεις σ΄ αυτά που τώρα λες”.

Είπε ο αββάς Ποιμήν:

Έστω και ένας καλός λογισμός αρκεί, ώστε ο Θεός να τον δεχθεί σαν μετάνοια!

ΕΝΑΣ ΚΑΛΟΣ ΛΟΓΙΣΜΟΣ...

Κάποια μοναχή πολεμήθηκε με λογισμούς πορνείας. Κι επειδή δεν μπορούσε να υπομείνει τον πόλεμο, έφυγε από το μοναστήρι της και γύρισε στον κόσμο.

Δεν άργησε να καταλήξει σε πορνείο. Έμεινε εκεί αρκετά χρόνια και πλούτισε πολύ , γιατί ήταν πολύ όμορφη.

Ο φιλάνθρωπος Θεός όμως, που εργάζεται για την σωτηρία του κάθε ανθρώπου, έβαλε στο νού της τη μνήμη των οδυνηρών κολάσεων και την αρχική δόξα και τιμή, από την οποία είχε ξεπέσει.

Και εκείνη αφού τα’αναλογίστηκε όλα αυτά, εγκατέλειψε πλούτη και περιουσία, κι έτρεξε στο μοναστήρι της , σαν προβατίνα που γλύτωσε από το στόμα των λύκων.

Μόλις όμως έφτασε στην πύλη της μονής, έπεσε κάτω και ξεψύχησε .

Εκεί κοντά ζούσε κάποιος έγκλειστος μοναχός, που είδε σε όραμα την νύχτα εκείνη αγγέλους και δαίμονες έξω από το μοναστήρι.

Ἔτσι ὁ σατανάς φέρνει σύγχυση στήν Προσευχή

Στη Σκήτη των Καυσοκαλυβίων, στην Καλύβα «Ευαγγελισμός της Θεοτόκου» ασκήτευε ό Γέροντας Αγάπιος Μοναχός με τη συνοδεία του, το Μοναχό Πηγάσιο, πού περνούσαν πολύ φτωχικά και στερημένα.

Κατά το έτος 1935 - 6, ό υποτακτικός Πηγάσιος, θύμισε στον Γέροντα του Αγάπιο, πώς καλά θα ήταν, άμα τελειώσει την άλλη μέρα το πρωί ή προσευχή της Ακολουθίας, να γυρίσει με ένα γράμμα, της Κυριάρχου Μονής Μεγίστης Λαύρας, πού το λένε «Απανταχούσα» στα άλλα Καλύβια της Σκήτης για να μαζέψει ελεημοσύνες και οικονομική ενίσχυση να μπορέσουν να διορθώσουν το Καλύβι τους πού ήταν ερειπωμένο.

Ό Γέρο - Αγάπιος βρήκε καλή τη γνώμη του υποτακτικού του, κι ετοιμάστηκε να φύγει, αφού τελείωσε ή Ακολουθία του Όρθρου. Ό αδελφός Πηγάσιος θα συνέχιζε την προσευχή, με την ανάγνωση των Ωρών, των Τυπικών, της Παρακλήσεως και λοιπής Ακολουθίας αφού τελείωσε την πρώτη, τρίτη και έκτη Ώρα, ό αδελφός Πηγάσιος του φάνηκε πώς κινιόταν μια σκιά μέσα στο ιερό, ή οποία πολλές φορές κοιτούσε προς το αναλόγιο. Πρόσεξε λίγο και του φάνηκε πώς ήταν ό Γέροντας του, προς τον όποιο είπε ό Πηγάσιος:

Γιατί ὁ Θεός ἐπιτρέπει τούς πειρασμούς;

Ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος

Μερικές ψυχές, ἄν καί ἔλαβαν τή Θεία Χάρη καί ἔνιωσαν τή γλυκύτητα καί τήν ἀνάπαυση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐπειδή ὅμως ἀκόμη δέν δοκιμάστηκαν ἀπό τά πονηρά πνεύματα μέ διάφορες θλίψεις, ἐξακολουθοῦν νά εἶναι νήπιες, καί δέν εἶναι ἀκόμη κατάλληλες γιά τήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.  

 

Ὥστε καί οἱ πειρασμοί καί οἱ θλίψεις γιά τό συμφέρον στέλνονται στούς ἀνθρώπους, νά κάνουν τήν ψυχή πιό γνήσια καί πιό στέρεη. Καί ἄν αὐτή ὑπομείνει μέχρι τέλους μέ τήν ἐλπίδα της στόν Κύριο, εἶναι ἀδύνατο νά μή λυτρωθεῖ ἀπό τά πάθη τῆς κακίας καί ν' ἀξιωθεῖ τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν.

Διδαχές Ὁσίων Πατέρων τοῦ Κιέβου

 

Ὅσιος Ἀντώνιος τοῦ Κιέβου:

"Τά πλούτη, οἱ ἡδονές καί ἡ δόξα τοῦ κόσμου, εἶναι τά μεγαλύτερα ὅπλα τοῦ δολεροῦ διαβόλου...".

Ὅσιος Θεοδόσιος τοῦ Κιέβου:

• "Σᾶς ἱκετεύω, ἀδελφοί, ἄς προοδεύσουμε στή νηστεία καί στήν προσευχή· ἄς φροντίσουμε γιά τήν σωτηρία τῶν ψυχῶν μας· ἄς ἐπιστρέψουμε ἀπό τίς κακίες μας καί τούς δρόμους τοῦ πονηροῦ. Ἄς πλησιάζουμε τόν Θεό μέ στεναγμούς, μέ δάκρυα, μέ μετάνοια, μέ τίς ἀγρυπνίες καί τήν ὑπακοή, γιά νά ἀποσπάσουμε τό ἔλεός Του...Ἄς μισήσουμε τό ψέμα, πού μᾶς ἑλκύει σέ πράγματα ἐλεεινά...Πῶς θά ἀποφύγουμε τήν αἰώνια κόλαση, ἄν τελειώσουμε τήν ζωή μας μέ ὀκνηρία καί χωρίς μετάνοια;".

Μικρό ἀνθολόγιο περί ταπεινοφροσύνης

 

«Ἡ ταπεινοφροσύνη ἔβαλε τόν τελώνη πάνω ἀπό τόν Φαρισαῖο. Ἡ ὑπερηφάνεια νίκησε καί τίς ἀσώματες δυνάμεις καί τίς ἔκανε διαβολικές. Ἡ ταπεινοφροσύνη καί ἡ ἀναγνώριση τῶν ἁμαρτημάτων, ἔβαλε στόν Παράδεισο τόν ληστή πιό μπροστά ἀπό τούς Ἀποστόλους. Ἄν λοιπόν, αὐτοί πού ὁμολογοῦν τά  ἁμαρτήματά τους ἀποκτοῦν τόση παρρησία, οἱ ἄλλοι πού βλέπουν στόν ἑαυτό τους τόσα ἀγαθά καί παρ’ ὅλ’ αὐτά διατηροῦν ταπεινή τήν ψυχή τους, πόσα στεφάνια θά πετύχουν;».

 Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος

«Ὅταν εἴμαστε ἀνίκανοι νά ἀναρριχηθοῦμε στίς βουνοκορφές τῆς ἀρετῆς, ἐκεῖνο πού πρέπει νά κάνουμε, εἶναι νά κατεβοῦμε στό φαράγγι τῆς ταπείνωσης. Ἡ ταπείνωση εἶναι ὁ πιό σίγουρος μεσολαβητής μας μπροστά στό θρόνο τοῦ Κυρίου. Τό ταπεινό φρόνημα καί ἡ αὐτομεμψία εἶναι πού θά κάνουν τούς ἔσχατους νά γίνουν πρῶτοι».

Στάρετς Μακάριος

 

1. Εἶπε ὁ ἀββάς Ἀντώνιος στόν ἀββά Ποιμένα, ὅτι ἡ σπουδαιότερη ἐργασία πού ἔχει νά κάνει ὁ ἄνθρωπος εἶναι νά ἀναλαμβάνει τήν εὐθύνη τῶν σφαλμάτων του ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί νά ἀναμένει πειρασμό μέχρι τελευταίας του πνοῆς. 

 

2. Εἶπε ἐπίσης:

«Εἶδα ὅλες τίς παγίδες τοῦ διαβόλου ἁπλωμένες πάνω στή γῆ καί στενάζοντας εἶπα:

-«ποιός ἄραγε μπορεῖ νά τίς προσπεράσει αὐτές;

Καί ἄκουσα μιά φωνή νά μοῦ λέει:

-«ἡ ταπεινοφροσύνη»!

 

3.Ἕνας γέροντας εἶπε

-                     Ὅποιος ἔχει ταπείνωση, ταπεινώνει τούς δαίμονες καί ὅποιος δέν ἔχει ταπείνωση, χλευάζεται ἀπό τούς δαίμονες.

           

4. Ρώτησαν ἕνα γέροντα:

- Γιατί χτυπιόμαστε τόσο πολύ ἀπό τούς δαίμονες;
- Ἐπειδή πετᾶμε τά ὅπλα μας, ἀπάντησε ἐκεῖνος, ἐννοῶ τήν ἀτιμία ( ἀκενοδοξία ), τήν ταπείνωση, τήν ἀκτημοσύνη καί τήν ὑπομονή.

5. Μιά φορά ἦρθαν κάποιοι στή Θηβαΐδα, σ' ἔνα γέροντα, καί τοῦ ἔφεραν ἔνα δαιμονισμένο γιά νά τόν θεραπεύσει. Καί ὁ γέροντας, (μολονότι ἀρχικά δέν δεχόταν, θεωρώντας τόν ἑαυτό του ἀνάξιο, τελικά), ἐπειδή πολύ τόν παρακάλεσαν, λέει στό δαίμονα:

- Βγές ἀπό τό πλάσμα τοῦ Θεοῦ!
- Βγαίνω, ἀποκρίθηκε ὁ δαίμονας. Ἀλλά σέ ρωτάω ἕνα πράγμα καί ἀπάντησέ μου: Ποιοί εἶναι τά «ἐρίφια» καί ποιοί τά «πρόβατα» (Ματθ. 25:31-33);
- Τά «ἐρίφια» εἶμαι ἐγώ, ἀπάντησε ὁ γέροντας. Ὅσο γιά τά «πρόβατα», ὁ Θεός τά γνωρίζει.
Μόλις ἄκουσε (αὐτά τά ταπεινά λόγια) ὀ δαίμονας, κραύγασε:
- Νά, γιά τήν ταπείνωσή σου βγαίνω!
Καί βγῆκε (ἀπό τόν ἄνθρωπο) τήν ἴδια ὥρα.

Γεροντικό

                         

Στάρετς Ζωσιμᾶς: Περί πολυλογίας

Κάποια ἀδελφή ἔλεγε κάποτε θλιμμένη στόν Στάρετς Ζωσιμᾶ:

-Τί νά κάνω, γέροντα, πού νικιέμαι ἀπό τή γλώσσα μου καί φλυαρῶ καί ματαιολογῶ; Στεναχωριέμαι πολύ γι’ αὐτό καί παίρνω κάθε τόσο ἀπόφαση νά διορθωθῶ, ἀλλά πάλι πέφτω.

-Νά θυμᾶσαι ὅτι ὅπως εἶπε ὁ Κύριος, για κάθε περιττό μας λόγο θά μᾶς ζητηθεῖ  εὐθύνη τήν Ἡμέρα τῆς Κρίσεως. Κατάφυγε στή βοήθειά Του. Καί ὅποτε ἁμαρτάνεις νά μετανοεῖς. Χίλιες φορές ἔπεσες; Χίλιες νά μετανοήσεις.

 

- Κάποιες φορές λέω κάτι χρήσιμο ἤ ψυχωφελές. Ἐνῶ ὄμως ἀρχίζω μέ πνευματικούς λόγους, σέ λίγο, χωρίς νά τό καταλάβω, ξεγλιστράω στήν ἀργολογία ἤ τήν κατάκριση ἤ τήν περιέργεια ἤ τόν κομπασμό… Μετά ἀπό ὅλα αὐτά μέ κυριεύει κατάθλιψη καί ἀθυμία. Τί νά κάνω; Δέν μπορῶ νά διορθωθῶ…

- Γιά νά μάθεις νά μιλᾶς καλά καί προσεχτικά, πρέπει πρῶτα νά μάθεις νά σωπαίνεις, τή συμβούλεψε ὁ γέροντας. Ὅσο θερμό κι ἄν εἶναι τό κελί μας, ἄν ἀνοίγουμε συχνά τά παράθυρα θά παγώσει.

 

Κι ἄν ἀνοίγουμε κάθε τόσο ἕνα μπουκάλι μέ ἄρωμα, σύντομα θά ἐξατμιστεῖ. 

Γι’ αὐτό ὁ Προφήτης λέγει

 «ἐκωφώθην καὶ ἐταπεινώθην καὶ ἐσίγησα ἐξ ἀγαθῶν» 

 (Ψαλμ. Λη’2). 

 

Ἀκοῦς;

 «ἐσίγησα ἐξ ἀγαθῶν».  

Ἀποφάσισα δηλαδή νά μήν ξεστομίζω οὔτε αγαθούς λόγους.

 Καί τότε, συνεχίζει,  

«ἐθερμάνθη ἡ καρδία μου ἐντός μου».

 

Ὅπως γράφει ὁ Κάλλιστος Καταφυγιώτης, ὁ καλός λόγος εἶναι κατώτερος ἀπό τή σιωπή μέ διάκριση. Βέβαια, κι ἀπό τή σιωπή τοῦ στόματος, ἀνώτερη εἶναι ἡ σιωπή τοῦ νοῦ-τόσο ἀνώτερη, ὅσο καί ἡ ψυχή ἀπό τό σῶμα. Γιατί εἶναι δυνατό, ἐνῶ τηρεῖται σιωπή τοῦ στόματος, ἐσωτερικά ὁ νοῦς νά σχηματίζει λογισμούς καί νοήματα.

 

Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο

 «Τό γεροντικό τοῦ Βορρᾶ» τοῦ Πέτρου Μπότση

Ποιός εἶναι ὁ ἀληθινά λογικός ἄνθρωπος;

Διδαχές ἀπό τήν Φιλοκαλία

Ποιός εἶναι ὁ ἀληθινά λογικός ἄνθρωπος;

( Μικρή Φιλοκαλία, Κεφάλαιον:

Συμβουλές γιά τή συμπεριφορά τῶν ἀνθρώπων

καί τή ζωή τῆς καλωσύνης )

Ὁ ἀληθινά λογικός ἄνθρωπος γιά ἕνα πρᾶγμα φροντίζει·

νά ὑπακούῃ καί νά ἀρέσῃ στόν Θεό τῶν ὄλων,

καί γιά ἕνα πρᾶγμα θέλει νά παιδεύῃ τήν ψυχή του·

νά φανῇ ἀρεστός στόν Θεό, εὐχαριστώντας Τον

γιά τήν τόσο μεγάλη καί πολλή του φροντίδα

καί τήν διευθέτηση ὅλων τῶν ζητημάτων του,

 ὅποια κι ἄν εἶναι αὐτά στή ζωή του.

Εἶναι ἄτοπο βέβαια νά εὐχαριστοῦμε τούς γιατρούς πού μᾶς δίνουν

πικρά καί δυσάρεστα φάρμακα γιά τήν ὑγεία τοῦ σώματός μας

καί νά εἴμαστε ἀχάριστοι στόν Θεό

γιά ὅσα μᾶς φαίνονται δύσκολα

καί ἐνοχλητικά καί νά μήν καταλαβαίνουμε, ὅτι

ὅλα γίνονται ὅπως πρέπει καί γιά τό συμφέρον μας

σύμφωνα μέ τήν πρόνοιά Του.

Ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ καί ἡ πίστη σ’ Αὐτόν

εἶναι σωτηρία καί τελειότητα τῆς ψυχῆς.

Μέγας Ἀντώνιος