Άγιος Γεώργιος ο Μεγαλομάρτυρας και Τροπαιοφόρος

                                                                                           

Ἐχθροὺς ὁ τέμνων Γεώργιος ἐν μάχαις, Ἑκὼν παρ' ἐχθρῶν τέμνεται διὰ ξίφους. Ἦρε Γεωργίου τρίτῃ εἰκάδι αὐχένα χαλκός.

Βιογραφία Ο λαοφιλής Άγιος Γεώργιος ο μεγαλομάρτυρας και Τροπαιοφόρος γεννήθηκε περίπου το 275 μ.Χ. στην Καππαδοκία, από γονείς χριστιανούς. Ο πατέρας του, μάλιστα, πέθανε μαρτυρικά για το Χριστό όταν ο Γεώργιος ήταν δέκα χρονών. Η μητέρα του τότε τον πήρε μαζί της στην πατρίδα της την Παλαιστίνη, όπου είχε και τα κτήματα της. Όταν έγινε 18 χρονών, στρατεύθηκε στο ρωμαϊκό στρατό. Αν και νέος στην ηλικία, διεκπεραίωνε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις τέλεια. Όλοι τον θαύμαζαν για το παράστημα του. Γι' αυτό, γρήγορα τον προήγαγαν σε ανώτερα αξιώματα και του έδωσαν τον τίτλο του κόμη και ο Διοκλητιανός τον εκτιμούσε πολύ. Ομολογητής Από την εποχή του αυτοκράτορα Δεκίου μέχρι την εποχή που ανέβηκε στον θρόνο ο Διοκλητιανός, το 283 μ.χ., η Χριστιανική Εκκλησία μεγάλωσε πάρα πολύ, γιατί επικρατούσε ειρήνη. Οι Χριστιανοί πήραν πολλές δημόσιες θέσεις, έκτισαν πολλούς και μεγάλους ναούς, διάφορα σχολεία και οργάνωσαν την διοίκηση και τη διαχείριση των εκκλησιών και της φιλανθρωπίας. Ο Διοκλητιανός αρχικά εργάστηκε για την οργάνωση του κράτους του. Προσέλαβε στρατηγούς για βοηθούς του που τους ονόμασε αυτοκράτορες και Καίσσαρες κι αφού πέτυχε να υποτάξει τους εχθρούς του κράτους και να σταθεροποιήσει τα σύνορα του, στράφηκε στα εσωτερικά ζητήματα. Δυστυχώς, στράφηκε εναντίον της Χριστιανικής Θρησκείας για να ανορθώσει την ειδωλολατρία. Γι' αυτό το λόγο λοιπόν, κάλεσε τους βοηθούς του Καίσσαρες το 303 μ.χ. και τους στρατηγούς στην πρωτεύουσα του ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους σε τρεις γενικές συγκεντρώσεις. Ανάμεσα τους βρισκότανε και ο 28χρονος Γεώργιος, που διακρίθηκε πολλές φορές στους πολέμους.

Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΤΥΣ ΝΤΑΝΙΕΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ, +6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2004

Η Άγία Μάρτυς Ντανιέλα, +2004

Αυτό το εκλεκτό λουλούδι άνθισε στη Ρουμανική γη το 1967. Από μικρή ήταν πολύ κοντά στο Θεό. Οταν έβγαινε από το σχολείο περνούσε πάντοτε από την εκκλησία. Γι’αυτό ο πατέρας της την μάλωνε πολύ σκληρά. “Που ήσουν; Ολη μέρα στην εκκλησία πας με τους παπάδες σου; Τι σου προσφερε ο Θεός;”. Ενω αυτή δεν έλεγε τίποτα, μόνο δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια της.

Ηταν εύλαβης και προσευχόνταν πολλές ώρες. Στο σχολικό χορό, όταν τελείωσε το λύκειο δεν ήθελε να πάει. Η καθηγήτριά της την παρακαλούσε να πάει κι αυτή μαζί τους, ενώ εκείνη έλεγε “Δε μπορώ. Ξέρετε ότι σας αγαπώ όλους πολύ, αλλά συγχωρήστε με δε μπορώ να έρθω στο τραπέζι”. Ειχε χαρακτήρα πράο και ήταν καλή με όλους. Βοηθουσε τους συμμαθητές της στα μαθήματα και καθόνταν τη νύχτα και έγραφε γι’αυτούς. Ήταν πολύ καλή μαθήτρια τοσο στο σχολείο όσο και στο Πανεπιστήμιο. Ήταν πολύ εργατική. Όλα τα ρούχα της τα έφτιαχνε μόνη της.

ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΗΣ ΒΙΡΙΤΣΑ

Ο όσιος Σεραφείμ της Βίριτσα (κατά κόσμον Βασίλειος Μουραβιόβ του Νικολάου) γεννήθηκε στις 31 Μαρτίου του 1866 (με το παλαιό ημερολόγιο) στο χω­ριό Παχρομέγεβο της περιοχής Ρίμπινσκ, νομού Γιαροσλάβλ. Οι γονείς του Νικόλαος και Χιονία ήταν αγρότες. Το παιδί βαπτίστηκε την 1 Απριλίου του 1866 στο ναό του Χριστού Σωτήρος του χωριού Σπάσσκογε , που βρισκόταν κοντά στο Βαχρομέγεβο. Στο βάπτισμα έλαβε το όνομα Βασίλειος...

Μετά τον Βασίλειο στην οικογένεια Μουραβιόβ γεννήθηκαν δύο κορίτσια - η Ελισάβετ το έτος 1871 και η Ευδοκία το έτος 1875. Και τα δύο τους όμως πέ­θαναν πολύ σύντομα, δεν έζησαν ούτε από ένα χρόνο. Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1876 πέθανε από φυματίωση ο πατέρας του Βασιλείου και το παιδί έμεινε με την μητέρα του, που και αυτή ήταν άρρωστη. Ο Κύριος όμως δεν άφησε τους δούλους του· μεταξύ των γειτό­νων βρέθηκε ένας καλός άνθρωπος που δούλευε ως βοηθός εμπόρου στην Αγία Πετρούπολη. Μαζί του ο Βασίλειος πήγε στην πρωτεύουσα όπου άρχισε να ερ­γάζεται και αυτός σ' ένα εμπορικό κατάστημα...

Από παιδί ο Βασίλειος ποθούσε πολύ να γίνει μο­ναχός. Μια μέρα αφού πήρε την άδεια από το αφεντικό του πήγε πρωί πρωί στην Λαύρα του αγίου Αλεξάνδρου Νιέβσκι με σκοπό να μιλήσει με τον ηγούμενο. Επειδή ήταν νωρίς ο ηγούμενος δεν τον δέχθηκε και οι μοναχοί του πρότειναν να πάει να μιλήσει με έ­ναν γέροντα, μεγαλόσχημο μοναχό. Ο Βασίλειος γο­νάτισε μπροστά του και άρχισε να τον παρακαλά να τον πάρουν στο μοναστήρι για οποιαδήποτε δουλειά. Η απάντηση όμως του διορατικού αυτού γέροντα ή­ταν η εξής: να μείνει στον κόσμο, να κάνει οικογέ­νεια, να θρέψει τα παιδιά του και μετά μαζί με τη σύ­ζυγο να αφιερώσει τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής στην μοναχική άσκηση. Ο ίδιος ο πατήρ Σεραφείμ μετά από πολλά χρόνια διηγήθηκε αυτή την ιστορία, χωρίς όμως να κάνει γνωστό το όνομα του γέροντα.

Πράος και ταπεινός που ήταν, ο Βασίλειος, δέχθη­κε τα λόγια αυτά στην καρδιά του σαν να ήταν το θέ­λημα του Θεού και προσπαθούσε να εναρμονίσει την ζωή του στην κατεύθυνση που του έδωσε ο Κύριος μέ­σω του πιστού του δούλου.

Εργαζόμενος στο εμπορικό κατάστημα ο Βασί­λειος έμαθε μόνος του τα γράμματα, φανερώνοντας μεγάλη ικανότητα για την μάθηση. Στα δεκαέξι του χρόνια ο ιδιοκτήτης του καταστήματος τον έκανε βοηθό του και στα δεκαεφτά πρώτο διαχειριστή του καταστήματος, που ήταν πρώτος αμέσως μετά τον κα­ταστηματάρχη. Τότε ο μισθός του ανέβηκε μέχρι δώδεκα ρούβλια και όλα τα χρήματα ο Βασίλειος τα έ­στελνε στη μητέρα του.

Η μέλλουσα σύζυγος του Βασιλείου, η Όλγα Ναϊντένοβα του Ιωάννου, καταγόταν και αυτή από μία αγροτική οικογένεια. Γεννήθηκε το 1872 στο χω­ριό Κομπίλινο της ίδιας περιοχής Ρίμπινσκ...

Ὁ Μέγας Βασίλειος καί ὁ Αι-Βασίλης

hristospanagia5

 

Επισκόπου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου π.Ιεροθέου Το θέμα το οποίο επέλεξα σήμερα να αναπτύξω στην αγάπη σας είναι « ο Μ. Βασίλειος και ο αι-Βασίλης» . Μπορεί να φαίνεται ότι στερείται πρωτοτυπίας, αλλά όπως θα διαπιστώσετε στην συνέχεια έχει μεγάλη σημασία για την εποχή μας.
1. Η προσωπικότητα του Μ. Βασιλείου
Ο Μ. Βασίλειος υπήρξε ένας μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας, αλλά και ένας οικουμενικός διδάσκαλος. Το σημαντικό είναι ότι ο τίτλος Μέγας του αποδόθηκε από τα αδέλφια του, πράγμα το οποίο δείχνει την μεγάλη επιρροή που είχε στα μέλη της οικογενείας του. Από τα εννέα αδέλφια της οικογενείας του οι πέντε είναι γνωστοί άγιοι της Εκκλησίας μας.
Δεν πρόκειται να παρουσιάσω τα στοιχεία της προσωπικότητος του, αλλά να αναπτύξω με συντομία τα τρία σημεία τα οποία περιγράφονται στο απολυτίκιό του. Το απολυτίκιο είναι το εξής:
« Εις πάσαν την γήν εξήλθεν ο φθόγγος σου,
ως δεξαμένην τον λόγον σου,
δι’ ου θεοπρεπώς εδογμάτισας,
τήν φύσιν των όντων ετράνωσας,
τά των ανθρώπων ήθη κατεκόσμησας,
Βασίλειον ιεράτευμα, πάτερ όσιε,
πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ σωθήναι τα ψυχάς ημών» .
Τα τρία σημεία, τα οποία θα υπογραμμίσω, είναι τα εξής: Το ένα « δι’ ου θεοπρεπώς εδογμάτισας» , το δεύτερο « τήν φύσιν των όντων ετράνωσας» και το τρίτο « τά των ανθρώπων ήθη κατεκόσμησας» .
« Δι’ ου θεοπρεπώς εδογμάτισας»

Ὁ Ἅγιος Φιλάρετος ὁ Ἐλεήμων ὁ προστάτης τῆς Μελισσοκομίας

hristospanagia5

Ὁ Ἅγιος Φιλάρετος ἦταν ὑπόδειγμα κάθε ἀρετῆς καὶ ἰδιαίτερά της ἀγαθοεργίας. Ἔζησε στοὺς χρόνους τοῦ Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου καὶ τῆς μητέρας αὐτοῦ Εἰρήνης τῆς Ἀττικῆς (780 – 797 μ.Χ.). Γεννήθηκε στὸ χωριὸ Ἀμνία (ἢ Ἀμνεία) τῆς Γάγγρας (Παφλαγονία) ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς, τὸν Γεώργιο καὶ τὴν Ἄννα. Παντρεύτηκε τὴν Θεοσεβῶ καὶ ἀπόκτησε τρία παιδιά. Ἕνα γιό, τὸν Ἰωάννη, καὶ δύο κόρες, ποὺ τὴν πρώτη ἔλεγαν Ὑπατία καὶ τὴ δεύτερη Εὐανθία. Ὁ Φιλάρετος ἦταν γεωργὸς καὶ ἀπὸ τὰ εἰσοδήματά του, πλουσιοπάροχα μοίραζε ἐλεημοσύνη στοὺς φτωχούς. Πεινασμένο ἔβρισκε; τὸν χόρταινε. Γυμνό; τὸν ἕντυνε. Χήρα καὶ ὀρφανό; βοηθοῦσε καὶ παρηγοροῦσε.

Ἀλλὰ ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε καὶ ὁ Φιλάρετος κάποτε κατάντησε πολὺ φτωχός. Τὰ κτήματα τοῦ τὰ ἅρπαξαν οἱ γείτονές του καὶ τὸ βίος τοῦ διασκορπίστηκε .Ὅλα αὐτὰ τὰ ὑπέμεινε χωρὶς ποτὲ νὰ λυπηθεῖ ἢ νὰ βλαστημήσει ἢ νὰ ἀγανακτήσει. Στὸ τέλος τοῦ ἔμειναν μόνο τα μελίσσια του, 250 κυψέλες, δυνατὲς καὶ παραγωγικές. Καὶ ὅταν ἐρχόταν πρὸς αὐτὸν κάποιος φτωχός, μὴ ἔχοντας τί ἄλλο νὰ τοῦ δώσει, τὸν ἔπαιρνε, πήγαινε στὰ μελίσσια, τρυγοῦσε μιὰ κυψέλη καὶ ἔδινε τὸ μέλι στὸ φτωχὸ γιὰ νὰ χορτάσει. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ εἴτε ἦταν καιρὸς γιὰ νὰ τρυγήσει εἴτε δὲν ἦταν, ἐξάλειψε ὅλα τα μελίσσια του.

Ὁ Θεὸς ποὺ εἶδε τὴν ἀσυναγώνιστη πίστη τοῦ οἰκονόμησε μὲ τὴν πρόνοιά Του, ὥστε ὁ Κωνσταντῖνος ὁ γιὸς τῆς βασίλισσας Εἰρήνης, νὰ πάρει γιὰ γυναίκα τοῦ τὴν ἐγγονὴ τοῦ Ἁγίου, Μαρία, ἐπειδὴ ἦταν πολὺ ὡραία στὴν ψυχὴ καὶ στὸ σῶμα. Τοὺς γάμους τέλεσε ὁ Ἅγιος Ταράσιος (βλέπε 25 Φεβρουαρίου) τὸν Νοέμβριο τοῦ 788 μ.Χ., ὁ ὁποῖος ἦταν τότε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Τὸν δὲ Φιλάρετο, ὁ Αὐτοκράτορας τὸν τίμησε μὲ τὸ ἀξίωμα τοῦ ὑπάτου (ἔπαρχος). Ἔτσι ἔγινε κάτοχος πολλοῦ πλούτου, ποὺ τὸν διαμοίραζε ἀκόμα πιὸ ἄφθονα στοὺς φτωχούς.

Λίγο πρὶν πεθάνει, κάλεσε τοὺς συγγενεῖς του καὶ εἶπε τὰ ἑξῆς: «Παιδιά μου, μὴ ξεχνᾶτε ποτὲ τὴ φιλοξενία, μὴ ἐπιθυμεῖτε τὰ ξένα πράγματα, μὴ λείπετε ποτὲ ἀπὸ τὶς ἀκολουθίες καὶ λειτουργίες τῆς Ἐκκλησίας, καὶ γενικὰ ὅπως ἔζησα ἐγὼ ἔτσι νὰ ζεῖτε καὶ ἐσεῖς». Καὶ αὐτὰ ἀφοῦ εἶπε, ξεψύχησε μὲ τὴ φράση: «γενηθήτω τὸ θέλημά σου».

Ὁ Ἅγιος Φιλάρετος εἶναι ὁ προστάτης τῆς Μελισσοκομίας.

 

 http://agiosdimitrioskouvaras.blogspot.gr

Ποιός εἶναι ὁ νεοκαταταγείς ἅγιος Μελέτιος, ὁ ἐν Ὑψενῆ Ρόδου;

Στις 27 Νοεμβρίου 2013 το Οικουμενικό Πατριαρχείο συγκατέλεξε στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας τους Πορφύριο Καυσοκαλυβίτη και Ιερομόναχο Μελέτιο, τον εν Υψενή Ρόδου. Στο ορθόδοξο πλήρωμα της χώρας μας ο πρώτος είναι ευρύτερα γνωστός, μιας και έζησε σχετικά πρόσφατα (1906-1991).

Ποιος είναι όμως ο δεύτερος πρόσφατα καταταγείς άγιος

Ο όσιος Μελέτιος, λοιπόν, γεννήθηκε στο χωριό Λάρδος της Ρόδου περί τα τέλη του 18ου αιώνα. Το κοσμικό του όνομα ήταν Εμμανουήλ (όπως και του αγ. Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη!) και από μικρός έλαβε “παιδεία και νουθεσία Κυρίου” από τους γονείς του (επίσης όπως και ο άγ. Πορφύριος). 

Τα θεία γράμματα τα διδάχθηκε από τον εφημέριο της γενέτειράς του. Από την παιδική ηλικία, επίσης, επέδειξε έντονα φιλανθρωπικό και ελεήμον πνεύμα, παρά τις επιπλήξεις των γονέων του.

Άλλο ένα χαρακτηριστικό της παιδικής του ηλικίας ήταν ότι του άρεζε να απομονώνεται και να προσεύχεται σε απολύτως ήσυχη ατμόσφαιρα. Συνήθιζε μάλιστα να βρίσκει καταφύγιο για την προσευχή του σε μια σπηλιά, κοντά στο αρχαίο αλλά εγκατελειμμένο μοναστήρι του Ύψους, το οποίο τιμώταν στο όνομα της Παναγίας. Σύμφωνα με την παράδοση, ένα βράδυ, κατά την ώρα της προσευχής είδε ένα φως να του υποδεικνύει την τοποθεσία που βρισκόταν μία άγνωστη έως τότε εικόνα της Παναγίας.

Στις επόμενες ημέρες σε νέο όραμα, η Θεοτόκος του ζήτησε να ανεγείρει ναό στο όνομά της και να ξαναχτίσει το Μοναστήρι. Ο νεαρός Εμμανουήλ υπάκουσε στην προσταγή της και αμέσως ξεκίνησε τις απαραίτητες ενέργειες για την επανίδρυση της μονής. Την ίδια περίοδο εκάρη μοναχός, παίρνοντας το όνομα Μελέτιος

Σύντομα απέκτησε μεγάλη φήμη για τα υψηλά μέτρα της άσκησής του. Έτσι ο Επίσκοπός του τον προεχείρισε σε Διάκονο και στη συνέχεια σε Πρεσβύτερο, Πνευματικό και Ηγούμενο της επανιδρυθείσας Μονής. Ο Μελέτιος κατέστη σημαντική πνευματική προσωπικότητα της νήσου, καθώς ενίσχυε πολλαπλά το φρόνημα των κατοίκων της. Εξομολογούσε στο μοναστήρι του αλλά και στα χωριά, τα οποία επισκεπτόταν  για να νουθετήσει τους πιστούς. Πραγματοποιούσε επίσης θεραπείες, προστάτευε τους κατατρεγμένους (ιδίως από τους Οθωμανούς δυνάστες), ενώ ακόμα διακρίθηκε  στην ελεημοσύνη και τη φιλοξενία.

Η δράση του αυτή άρχισε να ενοχλεί τους κατακτητές και η δυσφορία τους έγινε έντονη όταν πληροφορήθηκαν ότι συνιστούσε στις Ελληνίδες να μη συνάπτουν σχέσεις μαζί τους. Μάλιστα, κάποιοι από αυτούς αποπειράθηκαν να τον δολοφονήσουν, αλλά αυτός το πληροφορήθηκε και κρύφτηκε σε ένα άγνωστο για τους διώκτες του σπήλαιο. Οι τοπικές παραδόσεις κάνουν λόγο για πολλά θαυμαστά γεγονότα, με τα οποία η θεία Χάρη τον προστάτευε από τους κινδύνους που τον απειλούσαν.

Προς το τέλος του επίγειου βίου του, έζησε την οδυνηρή εμπειρία μιας αισχρής συκοφαντίας. Μια διανοητικά ανάπηρη κοπέλα απέκτησε παιδί από κάποιον Τούρκο, αλλά κατηγορήθηκε σαν δράστης ο πρεσβύτης και εξαϋλωμένος από την άσκηση Μελέτιος. Ο αγνός λευΐτης μάλιστα άφησε την τελευταία του πνοή μπροστά στον Μητροπολίτη Ρόδου, καθώς μαχόταν για την αθωότητά του. Σύντομα όμως αποδείχθηκε η αλήθεια και ετάφη με τιμές. Όταν δε ανοίχθηκε ο τάφος του, μια έντονη ευωδία πλημμύρισε το χώρο αποδεικνύοντας τη θεία ευαρέσκεια για τη βιοτή του.

Τα τίμια λείψανά του αποτελούν πηγές ιάσεων και θαυμάτων  μέχρι τις μέρες μας. Η οσία μνήμη του τιμάται στις 12 Φεβρουαρίου.

http://www.pemptousia.gr

 http://blogs.sch.gr/kantonopou/

Ἅγιος Νικόλαος Ἐγκρατείας διδάσκαλος

.
Ὁ ἅγιος Νικόλαος εἶναι ἀπό τούς μεγαλύτερους καί πιό γνωστούς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας. Μετά τήν Παναγία καί τόν ἅγιο Γεώργιο εἶναι ὁ περισσότερο γνωστός σέ ὅλο τόν ὀρθόδοξο κόσμο. Πολλοί χριστιανοί φέρουν τό ὄνομά του καί πολλοί τόν ἔχουν συνέχεια στό στόμα τους, ἐπικαλούμενοι τίς πρεσβεῖες του καί τήν βοήθειά του.
Ὅλη του ἡ ζωή ἦταν γεμάτη ἀπό ἀγάπη καί φιλανθρωπίες.  Γι᾿ αὐτό καί Νικόλαος σημαίνει, ὅτι νίκησε τόν λαό, κατέκτησε τίς καρδιές τοῦ κόσμου, ἀλλά καί ὁ λαός νικᾶ ἔχοντας τήν βοήθειά του.
Τό φωτεινό παράδειγμά του καί τήν ἁγία ζωή του καλούμεθα ὅλοι νά ἀκολουθήσουμε. Λίγα λόγια θά ποῦμε ἀπό τή θαυμαστή ζωή του, γιά νά γνωρίσουμε πῶς πρέπει νά εἶναι καί ἡ δική μας ζωή.
Γεννήθηκε μέσα στούς διωγμούς ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ γονεῖς του ἦταν ἄνθρωποι εὐσεβεῖς καί ἐνάρετοι. Πιστοί καί ἀφοσιωμένοι στό Θεό. Ἦσαν ἀρκετά εὔποροι, γι᾿ αὐτό καί φρόντισαν γιά τήν ἱκανοποιητική μόρφωσή του. Ὅμως πρίν ἀπό τήν κοσμική μόρφωση νιάστηκαν νά τοῦ διδάξουν τήν πίστη τοῦ Χριστοῦ.
Ἀπό ἐνωρίς ὁ Νικόλαος ἔδειχνε τί θά γίνει, ὅταν μεγαλώσει. Ἀπό μικρός ἔδειξε τήν ἀγάπη του στό Θεό. Περνοῦσε τίς ἡμέρες του μέ προσευχή καί νηστεία. Νήστευε κάθε Τετάρτη καί Παρασκευή, χωρίς νά πάθει κάτι κακό ἀπό τήν νηστεία. Τό λέω αὐτό, διότι πολλοί γονεῖς δέν ἐπιτρέπουν στά παιδιά τους νά νηστεύσουν, ἀπό φόβο μήπως ἀρρωστήσουν, μήπως πάθουν κάτι.
Τό θέμα εἶναι ὅτι σήμερα δημιουργοῦνται προβλήματα ὑγείας σέ μικρούς καί μεγάλους ἀπό τήν πολυφαγία καί ὄχι ἀπό τήν νηστεία. Πρέπει ἀπό μικρά στήν ἡλικία νά τά διδάξουμε νά βάζουν τό κεφάλι κάτω ἀπό τόν ἐλαφρύ ζυγό τοῦ Κυρίου. Ἄν δέν μάθουν ἀπό τώρα, οὔτε καί ὅταν μεγαλώσουν θά θέλουν νά ἀκολουθοῦν τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας.
Δυστυχῶς ἐκεῖνοι πού κακομαθαίνουν τούς νέους, γιά νά μή πῶ καί τούς διαφθείρουν, τούς ὁδηγοῦν στό κακό εἶναι οἱ μεγαλύτεροι καί κυρίως οἱ γονεῖς. Αὐτούς τούς γονεῖς, λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, σάν ἐγκληματίες θά τούς καταδικάσει ὁ Θεός.
Ὁ ἅγιος Νικόλαος Τετάρτη καί Παρασκευή ὄχι μόνο νήστευε, ἀλλά καί βρέφος πού ἦταν τίς ἡμέρες τῆς νηστείας δέν θήλαζε ἀπό τήν μητέρα του. Γι᾿ αὐτό καί τό ἀπολυτίκιό του τόν ἀποκαλεῖ ἐγκρατείας διδάσκαλον.
Ὅταν ἔφτασε σέ νεανική ἡλικία πέθαναν καί οἱ δύο γονεῖς του.  Γιά νά σκεφθοῦμε τώρα, ἕνας νέος μέ χρήματα, χωρίς τήν ἐπίβλεψη καί τόν ἔλεγχο τῶν γονέων του τί θά ἔκαμνε; Θά ζοῦσε ἀχαλίνωτα μέσα στίς διασκεδάσεις, στά ξενύχτια, στήν ἀσωτεία. Οὔτε Θεό θά ὑπολόγιζε, οὔτε ἀνθρώπους θά ντρεπόταν. Ὁ ἅγιος Νικόλαος ὅμως εἶχε στερεές βάσεις, γερά θεμέλια, καλές χριστιανικές ἀρχές ἀπό μικρό παιδί. Οὔτε καί τότε ἔκανε κάτι κακό. Μοίρασε τήν περιουσία του στούς φτωχούς ἐνῷ ὁ ἴδιος συνέχιζε νά ζεῖ περιορισμένα, μέ πολλή ἐγκράτεια καί λιτότητα.
 Ὅταν ζοῦμε μέ λιτότητα καί ἐγκράτεια μποροῦμε νά δίνουμε ἐλεημοσύνη, ὅπως ἔκανε καί ὁ ἅγιος. Ἄν εἴμαστε σπάταλοι καί ξοδεύουμε ἀσυλλόγιστα, τότε ἀσφαλῶς δέν μποροῦμε νά κάνουμε κανένα καλό. Καί ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλά θά ἔρθει καιρός πού καί ἐμεῖς μέ τά πολλά κάποτε θά πεινάσουμε.
 Θυμηθεῖτε τόν ἄσωτο υἱό τῆς παραβολῆς, πού εἶπε ὁ Κύριος. Ἔφτασε στό οἰκτρό κατάντημα τό ἀρχοντόπουλο ἐκεῖνο, νά μή ἔχει νά φάει καί νά προσπαθεῖ νά γεμίσει τό στομάχι του μέ τά ξυλοκέρατα πού ἔτρωγαν οἱ χοῖροι.
Ἀλλά, ἀγαπητοί μου, ὅταν λέμε ἐγκράτεια, δέν ἐννοοῦμε μόνο τήν νηστεία, τήν ἀποφυγή τοῦ φαγητοῦ. Ἡ ἐγκράτεια μέσα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία περιλαμβάνει μεγάλο χῶρο καί πολλή ἔκταση. Ἐπεκτείνεται καί σέ ἄλλες πλευρές, σέ ἄλλους τομεῖς τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς.
Σέ μία του ὁμιλία ὁ Μέγας Βασίλειος ἀναφέρει ἐγκράτεια γλώσσης, θυμοῦ ἀποχή, ψεύδους, καταλαλιᾶς καί ἐπιορκίας. Μέ ἄλλα λόγια νά ἔχουμε ἐγκράτεια στήν γλώσσα μας, νά βάζουμε χαλινάρι στή γλώσσα μας. Ὅταν εἶναι ἀχαλίνωτη κάνει μεγάλη ζημιά. Ὅπως λέει ἡ παροιμία, κόκκαλα δέν ἔχει καί κόκκαλα τσακίζει. Πολύ εὔκολα γλυστράει ἡ γλώσσα καί μᾶς παρασύρει σέ πολλά κακά. Πολλοί πού δέν προσέχουν τώρα τήν γλώσσα τους καί δέν δίνουν σημασία στά λόγια τους, θά ἔρθει καιρός, πού θά παρακαλοῦσαν νά ἦταν ἄλαλοι καί μουγγοί, νά μή εἶχαν στόμα καί νά μή μιλοῦσαν καθόλου.
Λέγει καί ὁ Χριστός μέσα στό Εὐαγγέλιο, ἀπό τό στόμα σου θά σέ καταδικάσω, δοῦλε πονηρέ.
Ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε τό στόμα, γιά νά ἐπικοινωνοῦμε μέ τούς ἀνθρώπους, ἀλλά καί μαζί του. Δηλαδή νά ψάλλουμε καί νά προσευχώμαστε. Κι᾿ ἐμεῖς μέ αὐτό δαγκώνουμε τούς συνανθρώπους μας καί βλασφημοῦμε τόν Θεό, ρίχνουμε ἄφθονο δηλητήριο.
Ὅμως, γιά νά τελειώσουμε, ἀφήνουμε ἄλλους τομεῖς τῆς ἐγκρατείας, γιά νά ποῦμε δύο λόγια γιά τήν ἐγκράτεια τῶν ὀφθαλμῶν. Προσοχή στά μάτια μας. Νά τά ἐλέγχουμε, νά μή τά ρίχνουμε σέ ἄπρεπα θεάματα. Οἱ ὀφθαλμοί σου ὀρθά βλεπέτωσαν, διαβάζουμε στήν Ἁγία Γραφή. Ἄν δέν τό κάνουμε αὐτό, δέν θά ἀποφύγουμε πολλές καί βαριές ἁμαρτίες. Ἔτσι ὁ βασιλιάς Δαβίδ ὁδηγήθηκε στό διπλό ἁμάρτημα τῆς μοιχείας καί τοῦ φόνου καί ἔπειτα ἔκλαιγε μετανοημένος μιά ὁλόκληρη ζωή. Μετά τό πάθημά του παρακαλοῦσε τόν Θεό, ἀπόστρεψον τούς ὀφθαλμούς μου τοῦ μή ἰδεῖν ματαιότητα. 
Θά μᾶς πεῖ πάλι ὁ Μέγας Βασίλειος κάθε κάλλος ξένο, πού δέν μᾶς ἀνήκει, εἶναι μάταιον καί ἐμεῖς δέν πρέπει νά ρίχνουμε πάνω του τά μάτια μας.
Ἐγκράτεια πρέπει νά ἔχουμε ἀπό ἀκάθαρτους λογισμούς. Νά σταματήσουμε τήν ἁμαρτία, νά ἀποξενωθοῦμε ἀπό τά πάθη, τίς πονηρές ἐπιθυμίες. Ἡ πολύπλευρη ἐγκράτεια εἶναι ἡ ἀρχή τῆς πνευματικῆς ζωῆς, αὐτῆς πού γίνεται πρόξενος αἰωνίων ἀγαθῶν.
Ἀγαπητοί μου,
Ὁ Ἅγιος Νικόλαος εἶναι ἐγκρατείας διδάσκαλος. Ἐμεῖς νά κοιτάξουμε νά γίνουμε μαθηταί του. Νά διδαχθοῦμε ἀπό αὐτόν τήν ἐγκράτεια. Νά προσπαθήσουμε νά προοδεύσουμε σ᾿ αὐτήν, γιά νά πάρουμε καλό βαθμό. Ὁ βαθμός μας θά εἶναι ἡ σωτηρία μας, ἡ κατάκτηση τοῦ οὐρανοῦ. Ἀμήν.-

 ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΑ

Αγιοκατάταξη του Γέροντα Μελετίου του εν Υψενή της Ρόδου

Στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας συμπεριλήφθηκε από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο Ιερομόναχος Μελέτιος ο εν Υψενή της Ρόδου.

 Ακολουθεί ο βίος του Οσίου Μελετίου:

Ο Όσιος και θεοφόρος Πατήρ ημών Μελέτιος, γεννήθηκε περί τα τέλη του 18ου αιώνα στο χωριό Λάρδος της Ρόδου και ονομάστηκε κατά το άγιο Βάπτισμα Εμμανουήλ.

Οι ευσεβείς γονείς του Νικόλαος και Σταματία1 τον ανέθρεψαν κατά την αποστολική ρήση «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου» και εμφύτευσαν στην ψυχή του την αγάπη προς τον Θεό και τις παραδόσεις του ευσεβούς ημών Γένους.

Από τη βρεφική ηλικία φαινόταν ότι ήταν «σκεύος εκλογής» αφού αρνούνταν να θηλάσει το μητρικό γάλα κατά τις νηστίσιμες ημέρες της Τετάρτης και Παρασκευής.

Αργότερα, όταν μεγάλωσε, μοίραζε αγαθά από την πατρική αποθήκη στους φτωχούς χωρίς αυτά να ελαττώνονται, γεγονός που προκάλεσε την έκπληξη των γονέων του, που τον είχαν προηγουμένως επιτιμήσει.

Από τον εφημέριο της γενέτειράς του διδάχθηκε ανάγνωση και γραφή και επιδόθηκε με ζήλο στη μελέτη των βίων των Αγίων της Εκκλησίας, τους αγώνες των οποίων προσπαθούσε να μιμηθεί σχολάζοντας στην αγρυπνία, την προσευχή και τη νηστεία.

Μέσα στην ψυχή του άναψε ο θείος πόθος και προτιμούσε να αποσύρεται στο δάσος για να προσεύχεται απερίσπαστος στον Θεό, με θερμά δάκρυα, ολονύκτιες δεήσεις και γονυκλισίες. Ο συνήθης τόπος που αποσυρόταν ήταν ένα σπήλαιο στην περιοχή της ερειπωμένης τότε αρχαίας Μονής της Υπεραγίας Θεοτόκου του Ύψους.

Κάποια νύκτα ενώ βρισκόταν κοντά στη Μονή προσευχόμενος παρατήρησε στήλη υπέρλαμπρου φωτός να κατέρχεται από τον ουρανό και να στέκεται πάνω από ένα αιωνόβιο δένδρο ελιάς. Απόρησε βλέποντας το παράδοξο θέαμα, πλησίασε στο μέρος εκείνο που υποδείκνυε το ουράνιο φως και βρήκε μία παλαιά Εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Γονάτισε με δέος, την σήκωσε στα χέρια του και την ασπάστηκε με πνευματική χαρά και αγαλλίαση ψάλλοντας ύμνους δοξολογίας στον Θεό και άσματα ευγνωμοσύνης στη Θεομήτορα για τη θαυμαστή ευδοκία της χάριτός της.

Μία από τις επόμενες νύκτες του εμφανίστηκε σε όραμα η Μητέρα του Κυρίου λέγοντάς του να ανεγείρει στον τόπο της ευρέσεως ιερό Ναό επ  ὀνόματί της και να ανοικοδομήσει την κατεστραμμένη Μονή.

Παράλληλα του υπέδειξε το μέρος όπου θα έπρεπε να σκάψει για να εξασφαλίσει το ποσό που απαιτούσε η οικοδομή.

Ο Όσιος υπάκουσε και σκάβοντας εκεί που του υπέδειξε η Θεοτόκος ανακάλυψε κάποιο κρυμμένο θησαυρό.

Έχοντας τη βεβαιότητα της παρουσίας της χάριτος της Θεομήτορος εξασφάλισε την απαιτούμενη άδεια από τις τουρκικές αρχές, οικοδόμησε τον ιερό Ναό και γύρω απ  αὐτὸν κελλιά.

Έλαβε το αγγελικό Σχήμα, μετονομάστηκε Μελέτιος και εγκαταστάθηκε εκεί αγωνιζόμενος με υπερβάλλοντα ζήλο τον καλό αγώνα της μοναχικής πολιτείας.

Για την υπερβάλλουσα αρετή του και την καθαρότητα της πολιτείας του ο Αρχιερεύς του τόπου τον χειροτόνησε Διάκονο και Πρεσβύτερο, του ανέθεσε το διακόνημα της πνευματικής πατρότητας και τον εγκατέστησε Ηγούμενο της επανιδρυθείσας Μονής. Η φήμη του ξαπλώθηκε σε όλο το νησί και πολλοί τον επισκέπτονταν για να εξομολογηθούν τις αμαρτίες τους και να ακούσουν τις πνευματικές νουθεσίες του.

Συχνά επισκεπτόταν ο ίδιος τα χωριά του νησιού για να λειτουργήσει, να εξομολογήσει τους κατοίκους, να τους στερεώσει στην αληθινή πίστη και στα έργα της ευσεβείας και να ενισχύσει το φρόνημά τους στις δοκιμασίες που υφίσταντο λόγω της δουλείας.

Έχοντας χάρη από τον Θεό με την προσευχή του θεράπευσε ασθενείς και ελευθέρωσε πολλούς δαιμονιζομένους από την επήρεια των ακαθάρτων πνευμάτων.

Είχε στο έπακρον την αρετή της ελεημοσύνης και κανείς απ  ὅσους ερχόταν και ζητούσε την αρωγή του δεν έφευγε χωρίς να λάβει τα αναγκαία.

Φιλοξενούσε με αβραμιαία διάθεση τους επισκέπτες και δεχόταν στη Μονή τους καταδιωκομένους από τους οθωμανούς προσφέροντάς τους αντίληψη και προστασία. Προέτρεπε με σθένος τους Χριστιανούς να μένουν σταθεροί στην πίστη των πατέρων τους και να ζουν σύμφωνα με τον λόγο του Θεού.

Ιδιαίτερα επέμενε ο μακάριος να διδάσκει τις Χριστιανές γυναίκες να αποφεύγουν τις σαρκικές σχέσεις με τους αλλοθρήσκους και να μη συνάπτουν γάμους με αυτούς. Οι διδαχές του ενοχλούσαν τους οθωμανούς, οι οποίοι έψαχναν ευκαιρία να τον δολοφονήσουν.

Αφορμή για να εκτελέσουν τα ασεβή σχέδιά τους στάθηκε η περίπτωση της αδελφής ενός Επιτρόπου της εκκλησίας της Λάρδου, η οποία είχε άνομες σχέσεις με τους οθωμανούς ζαπτιέδες της Λίνδου.

Ο Όσιος, όταν το πληροφορήθηκε, συνέστησε στον αδελφό της να την παροτρύνει να σταματήσει τα αμαρτωλά έργα της. Το ίδιο έκαναν και οι δημογέροντες του χωριού.

Οι συστάσεις τους έγιναν γνωστές στους οθωμανούς και προκάλεσαν την οργή τους. Πήγαν νύκτα στη Λάρδο, δολοφόνησαν δύο δημογέροντες και έπειτα πήραν τον δρόμο προς τη Μονή για να σκοτώσουν και τον Όσιο. Απέτυχαν όμως του σκοπού τους, γιατί αυτός είχε πληροφορηθεί τα σχέδιά τους και είχε αποχωρήσει έγκαιρα από το Μοναστήρι.

Έχοντας πόθο για ησυχαστική ζωή ο Όσιος αποσυρόταν συχνά σε ένα κοντινό σπήλαιο, την ύπαρξη του οποίου δεν γνώριζαν οι αλλόθρησκοι. Επιστρέφοντας κάποια ημέρα στη Μονή ένας τούρκος, ονόματι Αλής, είδε να τον συνοδεύει κάποια ωραία γυναίκα και έκανε πονηρές σκέψεις γι  αὐτόν. Τον ακολούθησε και τον είδε να εισέρχεται στον Ναό μαζί με την γυναίκα.

Μετά από λίγο εισήλθε και αυτός αλλά μέσα υπήρχε μόνο ο Όσιος προσευχόμενος. Άρχισε να τρέμει και τα μέλη του παράλυσαν. Κατάλαβε ότι η γυναίκα ήταν η Θεοτόκος και έπεσε στα πόδια του ζητώντας συγχώρηση για τον πονηρό λογισμό του.

Ο Όσιος τον θεράπευσε και εκείνος από ευγνωμοσύνη αφιέρωσε στην εικόνα της Παναγίας το μέχρι σήμερα σωζόμενο χρυσό περιλαίμιο.

Άλλοτε πάλι ο Όσιος βρισκόταν στη Λάρδο και θέλησε να επιστρέψει στη Μονή μέσα στη νύκτα. Το ποτάμι είχε πλημμυρίσει και η διάβαση ήταν αδύνατη.

Αυτός όμως δεν επέστρεψε, έκανε το σημείο του Σταυρού πάνω στα νερά, πέρασε με θαυμαστό τρόπο χωρίς να βραχεί και συνέχισε το δρόμο του, ο οποίος φωτιζόταν από ένα ουράνιο φως που κινούνταν μπροστά του καθώς πεζοπορούσε, όπως μαρτύρησαν κάποιοι βοσκοί που έγιναν αυτόπτες του παραδόξου πράγματος.

Ο Θεός επέτρεψε ο Όσιος στα τέλη της επιγείου ζωής του να δοκιμαστεί και να επαληθευτεί στο πρόσωπό του το ψαλμικό «Κύριε εδοκίμασάς με, και έγνως με». Ένας Τούρκος διέφθειρε και κατέστησε έγκυο μία Χριστιανή από τη Λάρδο, ονόματι Πελαγία, η οποία έπασχε από νοητική στέρηση.

Όταν έγινε γνωστή η εγκυμοσύνη της, οι τούρκοι την ανάγκασαν να υποδείξει τον Όσιο ως πατέρα του κυοφορουμένου βρέφους.

Τον κατήγγειλαν στον Μητροπολίτη Ρόδου, ο οποίος τον κάλεσε σε απολογία. Ο μακάριος Μελέτιος, που βρισκόταν ήδη σε προχωρημένη ηλικία, δεν μπόρεσε να αντέξει τις αιτιάσεις και εξέπνευσε μπροστά στα πόδια του Αρχιερέως.

Η συκοφαντία όμως αποκαλύφθηκε όταν θέλησαν να ετοιμάσουν για την ταφή το σώμά του και ο Αρχιερεύς έδωσε εντολή να κηδευθεί το εξαϋλωμένο από τους αγώνες της εγκρατείας σκήνωμά του στον περίβολο του Μητροπολιτικού Ναού των Εισοδίων της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Όταν αργότερα ανοίχθηκε ο τάφος του βρέθηκαν ευωδιάζοντα τα λείψανά του εις μαρτύριον της αγιότητάς του. Σήμερα στην ιερά Μονή της Υψενής φυλάσσεται η τιμία κάρα και μικρό μέρος των τιμίων λειψάνων του.

Ο Όσιος έλαβε από τον Θεό τη χάρη να ενεργεί θαύματα σε όσους με πίστη τον επικαλούνται και ζητούν την αντίληψη και προστασία του.

Πολλές φορές έχει παρουσιαστεί σε ασθενείς δηλώνοντας το όνομά του και θεραπεύοντάς τους από ασθένειες. Συγκλονιστική είναι η μαρτυρία ευσεβούς Χριστιανού από την Αρχάγγελο ο οποίος τον συνάντησε καθ  ὁδὸν έξω από το χωριό Πυλώνα, και τον μετέφερε με το αυτοκίνητό του μέχρι έξω από την Λάρδο, στη διασταύρωση του δρόμου που οδηγεί στο Μοναστήρι.

Όταν ήλθε στη Μονή και προσκύνησε την Εικόνα του κατάλαβε ποιός ήταν ο ηλικιωμένος Κληρικός τον οποίο είχε συναντήσει και έφυγε διακηρύσσοντας παντού τη θαυμαστή εμφάνεια του Οσίου.

Απολυτίκιον. Ήχος α . Της ερήμου πολίτης.

Τον φωστήρα της Λάρδου, Ροδονήσου το καύχημα, και της Υψενής του σεμνείου, θεοφόρον δομήτορα, Μελέτιον τιμήσωμεν πιστοί, ως σκεύος ουρανίων αρετών· πρυτανεύει γαρ θαυμάτων τας δωρεάς, τοις πόθω αναβοώσι· Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε θαυμαστώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου, πάσιν ιάματα.

romfea.gr

Tήν σκότωσε ὁ πατέρας της μέ ἀργό θάνατο γιατί ἤθελε νά ζεῖ χριστιανικά

Η Οσιομάρτυς Ντανιέλα

Πολλές φορές τυχαίνει όλοι μας να αναρωτηθούμε, “υπάρχουν άραγε Αγιοι στην σύγχρονη εποχή;”. Η απάντηση είναι μία. Άγιοι του Θεού θα αναδεικνύονται πάντα και για πάντα. Η ύπαρξή τους είναι συνυφασμένη με την ζωοποιό ύπαρξη του 3ου προσώπου της Αγίας Τριάδος. Του Αγίου Πνεύματος. Εφόσον λοιπόν το Άγιο Πνεύμα του Θεού ενεργεί και κυριαρχεί στον κτιστό κόσμο μας, οι Άγιοί Του θα εμφανίζονται για να μας δίνουν δύναμη αλλά και να ταπεινώνουν τον αντίχριστο διάβολο και τους οπαδούς του, που κινούνται γύρω μας. Πολλές φορές ακόμα και μέσα στην ίδια μας την οικογένεια, όσο κι αν αυτό ακούγεται τρομερό.

Η απιστία ή η ελαφρότητα των γονέων πολλές φορές παιδεύουν τους νέους και τις νέες που θέλουν να βρίσκονται κοντά στον Θεό. Οι γονείς με εγωισμό και μην αναγνωρίζοντας ότι το σπλάχνο τους είναι ένα Θεϊκό δώρο προσπαθούν, πολλές φορές (με ολέθρια συνήθως αποτελέσματα) να ξεριζώσουν την κλήση προς τον Θεό που η Θεία Χάρις δίνει επιλεκτικά σε νέους και νέες με αρετές και αδαμάντινους χαρακτήρες.
Στην σύγχρονη εποχή που όλα ισοπεδώνονται, που η αγνότητα ισοδυναμεί με ανοησία και γραφικότητα, που έχουμε μάθει να αναγνωρίζουμε το διαφορετικό μόνο όταν έχει σχέση με την ανωμαλία και την διαστροφή, υπάρχει γύρω μας και σε μερικούς από εμάς μέσα μας, μια άλλη διαφορετικότητα. Μια διαφορετικότητα που σκοπό έχει την ανύψωση του ανθρώπου. Μια διαφορετικότητα που οδηγεί τον άνθρωπο σε πνευματικές καταστάσεις άγνωστες στους πολλούς. Τον κάνει να μοιάζει με τον Χριστό. “Μιμητής Χριστού” όπως λένε και οι Πατέρες μας.

Μια τέτοια ιστορία που συνέβη δίπλα μας στην γειτονική Ρουμανία. Μια ιστορία που διαδραματίστηκε στα χρόνια μας, θα δούμε παρακάτω.Μια απάντηση για όσους νομίζουν ότι οι μάρτυρες της Πίστης μας έπαψαν να υπάρχουν.

Κι όμως υπάρχουν και τα μαρτύριά τους όπως θα δείτε δεν είναι πλέον ένας ολιγόλεπτος αποκεφαλισμός ή ένας πολύωρος βασανισμός, χωρίς αυτό να μειώνει την αξία και τον στέφανο της δόξης των αρχαίων και παλαιοτέρων μαρτύρων. Η σύγχρονη επιστήμη μετατρέπει τον βασανισμό του σώματος αλλά και του πνεύματος σε πολύχρονη διαδικασία. Ίσως γι αυτό λέγεται από τους Πατέρες της Εκκλησίας μας ότι οι μάρτυρες των εσχάτων καιρών και της εποχής του Αντιχρίστου θα είναι ίσως, οι μεγαλύτεροι των Αιώνων της Πίστης μας.

Η μάρτυς Ντανιέλα (1967-2004)

Αυτό το εκλεκτό λουλούδι άνθισε στη ρουμανική γη το 1967. Από μικρή ήταν πολύ κοντά στο Θεό. Όταν έβγαινε από το σχολείο περνούσε πάντοτε από την εκκλησία. Γι’ αυτό ο πατέρας της την μάλωνε πολύ σκληρά. «Πού ήσουν; Όλη μέρα στην εκκλησία πας με τους παπάδες σου; Τι σου πρόσφερε ο Θεός;» Ενώ αυτή δεν έλεγε τίποτα, μόνο δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια της. Ήταν ευλαβής και προσευχόταν πολλές ώρες. Στο σχολικό χορό, όταν τελείωσε το λύκειο, δεν ήθελε να πάει. Η καθηγήτριά της την παρακαλούσε να πάει κι αυτή μαζί τους, ενώ εκείνη έλεγε «Δεν μπορώ. Ξέρετε ότι σας αγαπώ όλους πολύ, αλλά συγχωρήστε με, δεν μπορώ να έρθω στο τραπέζι».
Είχε χαρακτήρα πράο και ήταν καλή με όλους. Βοηθούσε τους συμμαθητές της στα μαθήματα και καθόταν τη νύχτα και έγραφε γι’ αυτούς. Ήταν πολύ καλή μαθήτρια τόσο στο σχολείο όσο και στο πανεπιστήμιο. Ήταν πολύ εργατική. Όλα τα ρούχα της τα έφτιαχνε μόνη της. Ήταν πνευματικό τέκνο του μεγάλου πνευματικού π. Σοφιανού από τη μονή Αντίμ.
Όταν ήταν φοιτήτρια περιποιούνταν μια παράλυτη γριά την οποία είχαν ξεχάσει όλοι, την κυρα-Ιωάννα. Η Ντανιέλα πήγαινε καθημερινά, το πρωί πριν το πανεπιστήμιο και το βράδυ. Ήταν αρκετά μακριά και ο κόπος μεγάλος. Την έπλενε, την περιποιούνταν, της έκανε τις αγορές, της τραγουδούσε και της διάβαζε και έφερνε χαρά στην ψυχή της γριάς. Μια φορά κάποιος την χτύπησε πολύ την οσία Ντανιέλα αν και ήταν αθώα. Αφού υπέμεινε εν σιωπή το ξύλο, γονάτισε και φίλησε το πόδι που με αγριότητα την είχε χτυπήσει. Ήταν πολύ πράος χαρακτήρας και ελεούσε τους άλλους. Ποτέ δεν κατηγορούσε κανέναν και πάντα έριχνε το φταίξιμο στον εαυτό της.

Κάποια πρόσωπα από την οικογένειά της προσπαθούσαν να την πείσουν να παντρευτεί. «Όχι, όχι, εγώ θέλω να μείνω με το Θεό» έλεγε. «Μπορείς να είσαι με το Θεό και παντρεμένη» της έλεγαν. Κι αυτή απαντούσε «Ναι, αλλά αν θα παντρευτώ σημαίνει ότι θα βάλω λίγο το Θεό στην άκρη και εγώ δεν το θέλω αυτό. Θέλω να δώσω το παν στο Θεό». Τη νύχτα προσευχόταν πολλές ώρες. Ποτέ δεν έπεφτε για ύπνο χωρίς να κάνει τον κανόνα της. Τ΄ αδέλφια της της φώναζαν «Τι σου δίνει ο Θεός, τι μας ζαλίζεις με τους παπάδες σου, τι σου δίνει η πίστη σου; Αφού ο πατέρας σού δίνει φαγητό. Γιατί πήγες στο πανεπιστήμιο, για να μπεις σε μοναστήρι;»

Όταν τελείωσε το πανεπιστήμιο πήγε στο μοναστήρι. Ο πατέρας της την έψαχνε για πολύ καιρό και αφού την έφερε σπίτι την χτύπησε φριχτά. Μια φορά, την τελευταία βραδιά πριν την τελευταία αναχώρησή της για το μοναστήρι, έκλαψε και προσευχήθηκε ασταμάτητα. Έκανε χίλιες μετάνοιες ζητώντας φωτισμό από την Παναγία. Ξημερώματα αποκοιμήθηκε. Όταν ξύπνησε πήρε την εικονίτσα της Παναγίας που της είχε χαρίσει ο π. Σοφιανός. Έκανε το σταυρό της, φίλησε την εικονίτσα και αποφασισμένη μάζεψε τα πράγματά της κι έφυγε. Έπειτα έδωσε ένα γράμμα σε μία φίλη της για να το δώσει στον π. Σοφιανό. Να το περιεχόμενό του: «Πάτερ, είδα στο όνειρό μου την εικόνα της Παναγίας. Και είδα την εικόνα να ζωντανεύει και η Παναγία με κοίταζε προσεχτικά και εγώ τη ρωτούσα, τι να κάνω. Και είδα ότι με κοίταζε με πολύ πόνο. Και είδα δάκρυα στο μάγουλό της. Ξαφνικά άπλωσε τα χέρια της να προσευχηθεί και ένα δάκρυ έσταξε στο χέρι μου. Όταν μ΄ ακούμπησε το δάκρυ Της ξύπνησα και αποφάσισα να φύγω. Κι έφυγε. Στο δρόμο του Σταυρού, στο δρόμο του Σωτήρος Χριστού.

Όμως ο πατέρας της τη βρήκε και αυτήν την φορά. Όταν την έφερε από το μοναστήρι τη χτύπησε πάλι φριχτά. Της έσχισε την μοναχική ενδυμασία μ΄ ένα ψαλίδι και την πέταξε στα σκουπίδια. Της έβγαλε από το λαιμό το σταυρό και της φώναξε «Οι παπάδες σου και η εκκλησία.». Τότε εκείνη λιποθύμησε. Όταν ξύπνησε είπε στον πατέρα της «Σε παρακαλώ άφησέ μου τις εικόνες, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτές». Τότε ο πατέρας της έβαλε τις εικόνες κάτω, τις πάτησε και τις πήρε όλες. Τότε αυτή του είπε «Καλά, μου τα πήρες, όλα αλλά την ψυχή δεν μπορείς να μου την πάρεις». Και από τότε προσευχόνταν μόνο έτσι «Παναγία, βοήθησέ με, Κύριε Ιησού Χριστέ μη με αφήνεις».
Βλέποντας ο πατέρας της ότι δεν μπορεί να την κάνει να παρεκκλίνει από την ορθόδοξη ζωή, σκέφτηκε κάτι διαβολικό. Βρήκε κάποιους συναδέλφους του γιατρούς και της έβγαλαν διάγνωση «παρανοϊκή σχιζοφρένεια συνοδευόμενη από μυστικιστικό ντελίριο». Μέχρι το τέλος της ζωής της ήταν υποχρεωμένη να παίρνει φάρμακα «για να ησυχάσει». Τα δυο τελευταία χρόνια της τα πέρασε στο νοσοκομείο με σωληνάκια στη μύτη. Εξαιτίας των φαρμάκων ήταν σχεδόν πάντα αναίσθητη.

Ο πατέρας της τη φύλαγε από το πρωί μέχρι το βράδυ, μην τυχόν και έρθει σε επαφή με ευσεβή και πιστά πρόσωπα. Η ακινησία της στο κρεβάτι και τα φάρμακα που της έδινε ο ψυχίατρος της προκάλεσαν παράλυση και απόφραξη του αυλού του εντέρου. Έτσι βασανισμένη πέθανε την Τρίτη 6 Απριλίου 2004, τη Μεγάλη Εβδομάδα.
Αυτό έγινε περίπου στις 22.00. Επειδή ο πατέρας της δε θα δεχόταν να έρθει ιερέας, κατά θαυμαστό τρόπο έμαθε για το θάνατό της ο π. Κωνσταντίνος και κατά τις 23.00 ετέλεσε την ακολουθία εις κεκοιμημένους. Ο πατέρας της για πρώτη φορά έλειπε, αν και προηγουμένως τον είχαν δει στο νοσοκομείο.

Στον τάφο της άρχισαν να γίνονται θαύματα. Το πρώτο θαύμα έγινε την Τετάρτη 12 Μαΐου 2004, κάνοντας καλά ένα νέο που επί 8 χρόνια έπασχε από την ίδια μ΄αυτήν ασθένεια. Το 2004 έκανε καλά έναν φοιτητή που έπασχε από μια ασθένεια των αγγείων και το 2005 έναν νεαρό που είχε κρίση σκωληκοειδιτιδος. Ο τάφος της οσίας Ντανιέλας βρίσκεται στο κοιμητήριο Αντρονάκε στη συνοικία Κολεντίνα στο Βουκουρέστι.

Άρθρο του Ιοάν Βλαντούκα,

περιοδικό ATITUDINI

πηγη Με παρρησια

Διδαχές - Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, ο θαυματουργός, αποτελεί, στις πενιχρές μέρες του εικοστού αιώνα, ένα δώρο του Θεού στον κόσμο. Στο πρόσωπό του ανακαλύπτει κανείς έναν μεγάλο Πατέρα της Εκκλησίας, όπου η αγιότητα του βίου συνδυάζεται με τη χάρη της θαυματουργίας και την ορθόδοξη διδασκαλία.
Γεννήθηκε στη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης το 1846. Παρακολουθώντας την ιστορική διαδρομή του βίου του, τον συναντούμε στην Κωνσταντινούπολη, δεκατετράχρονο παιδί, να εργάζεται και να σπουδάζει· στη Νέα Μονή της Χίου, να κείρεται μοναχός (1876) και να χειροτονείται διάκονος (1877)· στην Αθήνα, να ολοκληρώνει τις θεολογικές του σπουδές (1885)· στην Αίγυπτο, να διακονεί για μια πενταετία στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Εκεί χειροτονείται πρεσβύτερος (1886) και επίσκοπος - μητροπολίτης Πενταπόλεως (1889).
Εξαιτίας του φθόνου που προκαλεί το πολυδιάστατο έργο του, συκοφαντείται και απομακρύνεται από το Πατριαρχείο. Επιστρέφει στην Ελλάδα το 1890, και περιφέρεται ως απλός ιεροκήρυκας μέχρι το 1894, οπότε αναλαμβάνει τη διεύθυνση της Ριζαρείου Σχολής. Το 1908, για λόγους υγείας, παραιτείται και αποσύρεται στην Αίγινα, στη γυναικεία Μονή της Αγίας Τριάδος, που ο ίδιος έχει ιδρύσει από το 1904. Εκεί παραμένει, ως πνευματικός της Μονής, μέχρι το τέλος της ζωής του (1920).
Μια ιερή πορεία εβδομήντα τεσσάρων χρόνων, κατάφορτη από καρπούς του Αγίου Πνεύματος, είναι όλη η ζωή του. Νηστεύει, αγρυπνεί, προσεύχεται. Ταυτίζει το θέλημά του με το θείο θέλημα και γίνεται ο άνθρωπος του Θεού, ο "παθών καί μαθών τα θεία". Λειτουργεί σαν άγγελος, προσεύχεται χωρίς να πατάει στη γη. Αναδεικνύεται ένθερμος εραστής της Αγίας Τριάδος και εγκάρδιος υμνητής της Υπεραγίας Θεοτόκου. Θεολόγος θεόπνευστος και συγγραφέας ακούραστος. Κηρύσσει, εξομολογεί, νουθετεί, θυσιάζεται για τον πλησίον. Οι ελεημοσύνες του είναι άπειρες και οι θαυματουργίες του ανεξάντλητες. Η παρουσία του γαληνεύει, ειρηνεύει, εμπνέει τους πάντες. Είναι αληθινά μεγάλος, γι' αυτό και βαθιά ταπεινός. Είναι αρχιερέας του Υψίστου, αλλά γίνεται και καθαριστής, κηπουρός, τσαγκάρης και χτίστης, μέχρι τα γεράματά του. Συκοφαντείται βαριά και υπομένει ειρηνικά, προσεύχεται, συγχωρεί, ευχαριστεί για όλα. Ένας πιστός μιμητής του πράου και ταπεινού Ιησού, που η Εκκλησία μας ανακηρύσσει επίσημα άγιο το 1961.
Απαύγασμα της οσιακής του βιοτής αποτελούν τα γραπτά του κείμενα. Παρουσιάζουμε ένα μικρό απάνθισμα των επιστολών του, διασκευασμένο στη σημερινή μας γλωσσική μορφή. Είναι μια συλλογή από σύντομες και περιεκτικές διδαχές του αγίου, που αναφέρονται στην πνευματική ζωή και τον αγώνα του χριστιανού.

• Ο δρόμος της ευτυχίας
• Το άγιο βάπτισμα
• Πνευματικός Αγώνας
• Πειρασμοί
• Προσευχή
• Ειρήνη
• Αγάπη
• Διάκριση
• Υπερηφάνεια
• Χριστιανική ευγένεια
• Δοξολογία 

http://www.orthodoxfathers.com/Didaches-Agios-Nektarios-Pentapoleos/Didaches-Agios-Nektarios-Pentapoleos

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΈΡ

 

Έζησε στα χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς, πριν από 220 περίπου χρόνια (1714-1779).

Ταπεινός καλόγερος στην εξωτερική του εμφάνιση ο Πατρο-Κοσμάς, φλογερός όμως στην ψυχή και αδούλωτος στο φρόνημα, ξεπετάχθηκε μέσα από τα σπλάγχνα του λαού μας στην κατάλληλη στιγμή, με γονιμοποιημένη τη σκέψη από το ασκητικό ιδεώδες της Ορθοδοξίας μας.

Τα πρώτα γράμματα εδιδάχθει από τον ιεροδιάκονον Ανανίαν, τον καλούμενον Δερβισάνον. Κατόπιν φοίτησε στην φημισμένη παλαιά Σχολή του Αγίου Όρους,Αθωνιάδα· εμαθήτευσε κοντά σε μεγάλους και ονομαστούς διδασκάλους (Ευγεν. Βούλγαρη, Ν. Τζαρτζούλη) και ολοκλήρωσε τη μόρφωσή του στο ασκητικό του κελλί,στην Ιερά Μονή Φιλοθέου, όπου μπορεί κανείς να λάβει τη βαθύτερη και πιο ολοκληρωμένη, όχι μόνο θεία αλλά και κατά κόσμον παιδεία.

Με αλύγιστη δύναμη ψυχής, με αγάπη στον Χριστό και στην Ελλάδα και με τέσσερις κατά σειράν περιοδείες, έσπειρε αυτός ο φτωχός και καταφρονεμένος Άγιος της Πίστεώς μας, το σπόρο της Λευτεριάς τόσο της πνευματικής, από τα νύχια της αμαρτίας, όσο και της εθνικής, από το πέλμα του τυράννου, μέσα στις καρδιές των ραγιάδων.

                                                                               

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2013/08/agioskosmasoaitolos.html#ixzz2dTV1HVLv

Ἱστορία Μονῆς Κουδουμᾶ – Οἱ κτήτορες Ἅγιοι Εὐμένιος καί Παρθένιος και Σύγχρονα θαύματα τῶν Ὁσίων

 

Η Μονή Κουδουμά και η ιστορία της

Ο Αγιος Ευμένιος (αριστερά) και ο Αγιος Παρθένιος (δεξια)
σε ιστορική φωτογραφία

Η Μονή Κουδουμά είναι αντρικό μοναστήρι που κτίστηκε από τους μοναχούς Παρθένιο και Ευμένιο, πάνω στα λιγοστά ερείπια παλιότερου μοναστηριού του 14ου αιώνα (Ενετική Περίοδος). Οι Ενετοί αναφέρουν στα έγγραφα τους το παλιό μοναστήρι σαν «Μονή του Χριστού», που όμως αργότερα εγκαταλείφτηκε, ίσως λόγω των πειρατών, και ερήμωσε.
Όταν ο Παρθένιος και ο Ευμένιος έφτασαν στον Κουδουμά, από το παλιό μοναστήρι σώζονταν μόνο ο μικρός ναός του, που στη συνέχεια έγινε το ιερό του νέου ναού (Καθολικού) της Μονής Κουδουμά.
Το κτίσιμο της Μονής Κουδουμά διάρκεσε από το 1878 μέχρι το 1895, και έγινε δυνατό με την υποστήριξη των κατοίκων της περιοχής που πρόσφεραν χρήματα και δωρεάν εργασία.
Οι τεχνίτες και όλοι όσοι βοήθησαν στο χτίσιμο του Μοναστηριού έμεναν στις σπηλιές στα δυτικά τοιχώματα του φαραγγιού απέναντι και ψηλότερα από τη Μονή.
Στα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι σήμερα, στη Μονή Κουδουμά έχουν γίνει πολλές προσθήκες και βελτιώσεις. Μέσα στο χώρο της υπάρχουν 2 ναοί, το Καθολικό που είναι αφιερωμένο στην Παναγία και ο ναός προς τιμή των Αγίων Παρθενίου και Ευμενίου, που τιμούνται από την Εκκλησία σαν άγιοι και γιορτάζουν στις 10 Ιουλίου.
Τόσο τη μέρα αυτή, όσο και στις 15 Αυγούστου, τη μέρα της Κοίμισης της Θεοτόκου, πλήθος κόσμου έρχεται στο μοναστήρι για να προσκυνήσει και να συμμετέχει στη μεγάλη γιορτή.

Οι Αγιοι Ευμένιος και Παρθένιος
  Ο Ευμένιος και ο Παρθένιος που έκτισαν τη Μονή Κουδουμά, ήταν αδέρφια από το χωριό Πιτσίδια, κοντά στα Μάταλα και τη Φαιστό.
Ο Παρθένιος γεννήθηκε το 1829, ενώ ο αδερφός του Ευμένιος το 1846. Γονείς τους ήταν ο Χαρίτος Χαριτάκης από τα Πιτσίδια και η Μαρία Ανδρουλάκη από τη Λοχριά Ρεθύμνου.
Τα παιδιά που είχαν βαφτιστεί Νικόλαος και Εμμανουήλ, από μικρά έδειξαν την αγάπη τους προς την Εκκλησία και τη μοναχική ζωή.
Εγιναν μοναχοί στη Μονή Οδηγητρίας και στη συνέχεια ασκήτευσαν στις σπηλιές στο Μάρτσαλο πριν φτάσουν στην περιοχή του Κουδουμά, όπου έζησαν αρκετά χρόνια στο σπήλαιο του Αγίου Ιωάννη, στο σπήλαιο του Αγίου Αντωνίου, στο Αββακόσπηλιο και σε ένα άλλο μικρότερο δίπλα του.
Μέσα στο σπήλαιο παρουσιάστηκε η Παναγία στον Αγιο Παρθένιο και του ζήτησε να κτίσει το μοναστήρι της στον Κουδουμά.
Τα δύο αδέρφια δεν είχαν καθόλου χρήματα και το κτίσιμο ενός μοναστηριού φάνταζε αδύνατο, αλλά τελικά ο κόσμος στην περιοχή υποστήριξε με κάθε τρόπο τους μοναχούς, που είχαν γίνει γνωστοί για την αγιότητα τους και τα θαύματα που πραγματοποιούσε ο Παρθένιος.
Στον Αγιο Παρθένιο αποδίδονται πολλά θαύματα, όπως όταν έδιωξε τις ακρίδες που κατέτρωγαν τις σοδειές στον Κεραμέ Ρεθύμνου, όταν γέμισε η παραλία του Κουδουμά με πελεκημένες πέτρες για το κτίσιμο της μονής, όταν μετέτρεψε το θαλασσινό νερό σε γλυκό και άλλα πολλά που μπορείτε να διαβάσετε με λεπτομέρειες στο βιβλίο «Οι Οσιοι Παρθένιος και Ευμένιος και η Μονή Κουδουμά», που πωλείται στην έκθεση μέσα στο μοναστήρι.
Τα λείψανα των 2 αγίων φυλάσσονται στη Μονή Κουδουμά και εκτίθενται σε λαϊκό προσκύνημα στις μεγάλες γιορτές.


Σημείωση: Οι φωτογραφίες που φαίνονται στη σελίδα αυτή προέρχονται από το βιβλίο «Οι Οσιοι Παρθένιος και Ευμένιος και η Μονή Κουδουμά» του Αρχιμανδρίτη Χρυσόστομου Παπαδάκη.

 

Σύγχρονα θαύματα τῶν Ὁσίων

  

     Μέσα στὸ πλῆθος τῶν συγχρόνων θαυμάτων τῶν Ὁσίων Παρθενίου καὶ Εὐμενίου παραθέτουμε καὶ τὰ παρακάτω ὅπως οἱ ἴδιοι ποὺ τὰ ἔζησαν τὰ κατέγραψαν καὶ παρέδωσαν πρὸς τιμὴ τῶν Ὁσίων:Ὁ π. Ἀνδρέας Βλαχιώτης ἐφημέριος ἐνορίας Ἁγίου Παντελεήμονος Μυκηνῶν Ἄργους διηγεῖται τὰ ἑξῆς θαυμαστὰ ποὺ τελέσθηκαν στὴν ἐνορία τοῦ:

«Στὴν ἐνορία μας στὸν Ἅγιο Παντελεήμονα Μυκηνῶν Ἄργους ὅπου φυλάσσονται τὰ ἱερὰ Λείψανα τῶν Ἁγίων Πατέρων Παρθενίου καὶ Εὐμενίου ἐκ Κουδουμὰ μὲ τὴ βοήθεια τῶν Ἁγίων γίνονται πολλὰ θαύματα. Τὸ ἔτος 1999 ἔλαβα μεγάλη εὐλογία ἀπὸ κάποιον εὐλαβέστατο ἱερομόναχο, τὸ ἱερὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου Παρθενίου. Τὸ τοποθέτησα μὲ εὐλάβεια σὲ λειψανοθήκη στὸ γραφεῖο μου. Μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ κάποιοι ἐργάτες ποῦ δούλευαν στὸ σπίτι μὲ ρώτησαν τί εὐωδία εἶναι αὐτή;Κανεὶς δὲν περίμενε ὅτι ἡ εὐωδία προέρχονταν ἀπὸ τὸ λείψανο τοῦ Ὁσίου Παρθενίου. Ἕνα βράδυ ποὺ καθόμουν στὸ γραφεῖο, εὐωδία μεγάλη πλημμύρισε τὸ σπίτι. Ἀνοίγοντας τὴν λειψανοθήκη εἶδα ὅτι τὸ βαμβάκι ποὺ ἦταν τοποθετημένο τὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου ἦταν γεμάτο μύρο καὶ μάλιστα σηκώνοντας τὸ Ἱερὸ λείψανο εἶδα νὰ στάζει σταγόνες πάνω στὸ βαμβάκι. Ἔτσι ἀρχίσαμε νὰ τιμοῦμε τὸν Ἅγιο στὴν ἐνορία μας . Ἁγιογραφήσαμε τὴν εἰκόνα τους στὸ Ναὸ καὶ κάνουμε τακτικὰ τὴν ἱερὰ παράκλησή τους. Κατὰ τὴν ἱερὰ μνήμη τῶν Ἁγίων τελοῦμε μεγαλοπρεπῆ ἱερὰ ἀγρυπνία με πλῆθος κόσμου καὶ ἡ παρουσία τῶν Ἁγίων γίνεται πολὺ ἔντονη γιατί τὸ ἱερὸ λείψανο τοῦ Ὁσίου Παρθενίου μυροβλύζη. Ἡ κά. Βασιλικὴ Ντάση, ἀπὸ τῆς Μυκῆνες εἶδε ἐν ὤρᾳ Θείας Λειτουργίας τὸν Ὅσιο Παρθένιο νὰ διακονεῖ μέσα στὸ ἱερό. Ὅταν μὲ ρώτησε ποιὸς μοναχὸς ἦταν αὐτὸς τῆς εἶπα ὅτι δὲν ὑπῆρχε κανεὶς μοναχός. Αὐτὸ συνεχίστηκε ἄλλες δυὸ φορὲς τὴν τρίτη φορᾶ προσκυνώντας τὴν εἰκόνα τοὺς ἀναγνώρισε τὸν Ὅσιο τότε συγκινημένη μὲ φώναξέ μου ἔδειξε καὶ μοῦ βεβαίωσε ὅτι ἦταν ὁ Ὅσιος Παρθένιος. Ἡ δεκατριάχρονη Ἑλένη Κιντὴ, μὲ καρκίνο στὰ δυό της στήθη ἀφοῦ παρακάλεσε τῶν Ἅγιο καὶ σταυρώθηκε μὲ τὸ ἱερὸ λείψανο, θεραπευτικέ. Οἱ Ὅσιοι Παρθένιος καὶ Εὐμένιος τὴν θεράπευσαν καὶ οἱ γιατροὶ βλέποντας τὶς ἐξετάσεις της, δὲν πίστευαν στὰ μάτια τους. Ἡ κά. Ἀναστασία Καραμάνου, ἀπὸ τὴν Ἁγία Τριάδα Ναυπλίου μὲ πρόβλημα στὴν μέση της ἀπέφυγε τὴν ἐγχείρηση ζητώντας τὴν θεραπεία της ἀπὸ τοὺς Ἁγίους καὶ ἐκείνη τὴν θεράπευσαν. Ὁ κ. Παναγιώτης Πίτρης, ἀπὸ τὸ Παναρίτι Ναυπλίου ἀπέφυγε σοβαρὴ ἐγχείρηση στὴν καρδιὰ τρώγοντα μικρὸ τεμάχιο ἀπὸ τὸ βαμβάκι μὲ μύρο τοῦ Ἁγίου καὶ ἐβρισκόμενος στὸ Ὀνάσιο Νοσοκομεῖο οἱ γιατροὶ θαύμασαν. Ἡ κά. Βασιλικὴ καὶ ὁ κ. Παναγιώτης, ἀπὸ τὸ Ἄργος μετὰ ἀπὸ δέκα χρόνια στείρωσης, τεκνοποίησαν δίδυμα ἀγόρια κάνοντας ἁγιασμὸ μὲ τὸ ἱερὸ λείψανο τοῦ Ὁσίου Παρθενίου καὶ πίνοντας ἀπὸ αὐτόν. Ἡ κά. Ἀναστασία Κ….. ἀπὸ τὸ Ἄργος, μετὰ ἀπὸ δεκαπέντε χρόνια στείρωσης καὶ ἔχοντας τὴν, ἀποκλείσει οἱ γιατροί, τεκνοποίησε προσευχόμενη στοὺς Ἁγίους. Ἡ κά. Ἀλεξάνδρα Μπούνου, ἀπὸ τὸ Παναρίτι Ναυπλίου μὲ σοβαρὸ πρόβλημα ἀλλεργικοῦ μὲ τὴν πολὺ προσευχή της στὸν Ἅγιο θεραπεύτηκε νιώθοντας ἔντονη τὴν εὐωδία τοῦ ἁγίου μύρου του. Ἡ μικρὴ ἑπτάχρονη Μαρία Βλαχιώτη, ἀπὸ τὸ Κυβέρι Ἀργολίδος σὲ ἀτύχημα ποὺ ὑπέστη ἔσκισε τὴν γλώσσα τῆς τόσο βαθειὰ ποὺ κρατιόταν ἀπὸ μία μικρὴ μεμβράνη καὶ σταυρώνοντας τὴν μὲ τὰ λείψανο τοῦ Ἁγίου ἡ γλώσσα τῆς θεραπεύτηκε σὲ τρεῖς ὧρες. Ἡ κά. Ἀναστασία καὶ ὁ κ. Χρίστος, ἀπὸ τὸ Ναύπλιο δὲν μποροῦσαν νὰ τεκνοποιήσουν καὶ σταυρώνοντας μὲ τὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου τεκνοποίησαν ἕνα ὑγιέστατο κοριτσάκι μετὰ ἀπὸ εἴκοσι χρόνια γάμου. Ἡ κά. Βασιλεία Γιαννίκου, μὲ σοβαρὴ ἀσθένεια θεραπεύτηκε προσκυνώντας τὰ λείψανα τῶν Ἁγίων. Ἡ κά. Δέσποινα Π…. ἀπὸ τὴν Κόρινθο θεραπεύτηκε ἀπὸ βαρὺ ψυχολογικὸ πρόβλημα. Ἡ κά. Γεωργία Ραπτοπούλου, ἀπὸ τὸ Ναύπλιο μὲ σοβαρὸ πρόβλημα καρκίνου θεραπεύτηκε ἀπὸ τοὺς Ἁγίους. Ὁ μικρὸς Γεώργιος – Ἀνδρέας, ἀπὸ τὸ Κουτσοπόδι – Ἄργους μὲ πρόβλημα ἀναπηρίας στὸ πόδι, (δὲν μποροῦσε καθόλου νὰ τὸ πατήσει) καὶ σταυρώνοντας τὸ μὲ τὸ ἱερὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου σὰν νὰ τὸ διαπέρασε ἠλεκτρικὸ ρεῦμα καὶ σὲ πέντε λεπτὰ τὸ παιδάκι κατέβηκε ἀπὸ τὴν ἀγκαλιὰ τῆς μάνας του καὶ περπάτησε μέσα στὸν Ναό. Ὁ Ἱεροψάλτης τοῦ Ναοῦ μας, Ἁγίου Παντελεήμονος κ. Ἰωάννης Δ…. ἔπασχε ἀπὸ σοβαρὴ ἀσθένεια καρκίνου σὲ εὐαίσθητο σημεῖο τοῦ σώματός του, παρότι ἔκανε ἀφαίρεση τοῦ ὄγκου οἱ γιατροὶ δὲν ἔδωσαν ἐλπίδες ζωῆς διότι ἡ κατάσταση τοῦ ἦταν δύσκολη. Παραμονὴ τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος ἦρθε στὴν ἐνορία ὁ Μητροπολίτης μας Ἀργολίδος κ.κ. Ἰάκωβος, τότε ζήτησα ἀπὸ τὸν Δεσπότη νὰ κάνει προσευχὴ γιὰ τῶν Ἰωάννη ποὺ ἦταν σὲ δύσκολη κατάσταση, ὁ Δεσπότης δέχθηκε, ἀλλὰ, προέτρεψε τοὺς παρευρισκόμενους νὰ προσευχηθοῦν και εκείνοι στὸν Ἅγιο Παντελεήμονα καὶ στὸν Κρητικὸ Ἅγιο Παρθένιο ποὺ τόσο εἶχαν σὲ εὐλάβεια. Κατόπιν κάνοντας προσευχὴ σταυρώσαμε τον ἀσθενοῦντα μὲ τὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου Παρθενίου καὶ Ὤ! τοῦ θαύματος οἱ δεῖκτες τοῦ καρκίνου στὴν ἑπομένη ἐξέταση ἦταν μηδενική, ἔκτοτε θεραπεύτικε, παντρεύτηκε καὶ σήμερα ἔχει δυὸ παιδιὰ, δοξάζοντας τὸ Θεὸ καὶ τους Αγίους γιὰ τὴν εὐεργεσία τους πρὸς ἐκεῖνον. Κλείνοντας καταθέτω τὸ προσωπικό μου βίωμα ἀπὸ τὸν Ἅγιο, ἕνα χειμωνιάτικο βράδυ περὶ τὸ 2003 – 2004 εἶδα τὸν Ἅγιο Παρθένιο ὅπως εἶναι στὴν εἰκόνα του καὶ μοῦ εἶπε: «αὔριο να λειτουργήσεις γιατί μεγάλη χαρὰ γίνετε στὸ σπίτι μου», δηλαδή στὸ μοναστήρι του, στὸ ἐρώτημά μου τὴ εἶναι αὐτὴ ἡ χαρά, μοῦ ἀπαντᾶ ὅτι: «βρέθηκε ὁ ἀδελφός μου καὶ δὲν θὰ εἶμαι χαρούμενος;». Δὲν ἤξερα τι ἦταν. Μετὰ ἀπὸ καιρὸ ἔμαθα ὅτι εκείνες τις μέρες βρέθηκαν τὰ Ἱερὰ Λείψανα τοῦ Ἁγίου Εὐμενίου. Μετὰ ἀπὸ ἕνα χρονικὸ διάστημα δὲν θυμᾶμαι περίπου ποτὲ ὁ Ἅγιος Θεὸς, οἰκονόμησε καὶ ἦρθε στὰ χέρια μου τεμάχιο Ἁγίου λειψάνου του. Ἔτσι ἔφτιαξα ἀργυρὴ λειψανοθήκη γιὰ τοὺς δυὸ μεγάλους Ἁγίους. Οἱ Ἅγιοι εἶναι ζωντανοὶ στὴν ἐνορία μας ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλη τὴν περιοχή. Ἔρχεται κόσμος καὶ παρακαλεῖ τοὺς Ἁγίους γιὰ τὰ προβλήματά τους. Οἱ Ἅγιοι ὡς καλοὶ θεραπευτὲς ἱκανοποιοῦν πρὸς τὸ ψυχικὸ τοὺς συμφέρον τὰ αἰτήματά τους. Οἱ Ἅγιοι νὰ μᾶς διαφυλάττουν. Πρεσβ. Ἀνδρέας Βλαχιώτης.» Ὁ κ. Δημήτριος Χ. Σύντ/χὸς Ἐπιθ/τῆς Ο.Σ.Ε. κάτοικος Ἁγίου Νικολάου Κρήτης διηγεῖται: «Τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2007 κάνοντας μερικὲς ἐξετάσεις γιὰ δυὸ ἐπιδερμικὰ ἀποστήματα, διέγνωσαν οἱ γιατροὶ ὅτι πρέπει νὰ γίνει βιοψία ὁπότε ἔγιναν καὶ αὐτὲς καὶ τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ καρκινώματα σὲ προχωρημένη κατάσταση. Ἡ ἀπόφαση καρκινολόγου καθηγητοὺ ἦταν ἡ ἄμεση μετάβασή μου στὴν Ἀθήνα καὶ ἀμέσως νὰ χειρουργηθῶ ἀπὸ καθηγητὴ δερματολόγο. Ὁρίστηκε ἡ ἡμερομηνία τῆς ἐπέμβασης καὶ θὰ ἦτα ἡμέρα Πέμπτη. Τὴν Τετάρτη τὸ βράδυ χαιρέτισα τὰ παιδιὰ καὶ τὰ ἐγγόνια μου γιατί θὰ ἔφευγα πολὺ πρωὶ καὶ ἔπεσα γιὰ ὕπνο. Τὰ ξημερώματα εἶδα στὸν ὕπνο μου ὅτι ἔκανα διακονία σὲ κάποιο Ναὸ καὶ ὅτι πήγαινα στὸ ντουλάπι νὰ φυλάξω μία ἐγκύκλιο μετὰ τὴν ἀνάγνωσή της, ἀπὸ τὸν Ἱερέα τοῦ Ναοῦ. Ὅπως βάδιζα στὴ μέση του Ναοῦ, μὲ σταμάτησε ἕνας Ἱερέας, μὲ ἀγκάλιασε ἔσκυψε καὶ μὲ φίλησε στὸ πρόσωπο καὶ μοῦ ψιθύρισε στὸ αὐτί: Εὐχαριστῶ πολὺ ὁ Εὐμένιος εἶμαι νὰ ἔρθεις στὸ σπίτι μου νὰ ζητήσεις νὰ προσκυνήσεις τὰ λείψανά μου καὶ ὅλα θὰ πᾶνε καλά. Ξύπνησα ἔκανα τὸ σταυρό μου καὶ προσπαθοῦσα νὰ ἐξηγήσω τὸ ὄνειρο. Τὸ πρωὶ πῆρα τηλέφωνο τὸν π. Γ. Μ. ἱερέα τοῦ Ι.Ν. Ἁγίων Ἀναργύρων στὸν Ἄγ. Νικόλαο Κρήτης καὶ τοῦ ἀνέφερα τὸ ὄνειρό μου ὁ ὁποῖος μου εἶπε ὅτι εἶναι εὐχάριστο γιατί πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες στὸν Ι. Ν. Ἁγίων Ἀναργύρων ὅπου καὶ εἶμαι ἐπίτροπος εἴχαμε παραθέσει σὲ προσκύνημα τὰ ἱερὰ λείψανα τῶν Ὁσίων Πατέρων Παρθενίου καὶ Εὐμενίου. Τὰ εἶχα στολίσει μὲ λουλούδια καὶ πολλὲς φορὲς τὰ εἶχα θυμιάσει. Εἶναι τὸ εὐχαριστῶ τῶν Ἁγίων γιατί τὰ περιποιήθηκές μου εἶπε ὁ πατὴρ Γ. καὶ ὅλα θὰ πᾶνε καλά. Ὄντως ὅλα ἐπῆγαν καλὰ εὐχαριστῶ τοὺς Ἁγίους καὶ εὐτυχῶς πού μου δόθηκε ἡ εὐκαιρία καὶ μετέβηκα στὴν Ι. Μονὴ τοὺς ὅπως μου ζήτησε ὁ Ἅγιος καὶ προσκύνησα τὴν εἰκόνα καὶ τὰ ἅγια λείψανά τους.» Προσκυνητὴς τῆς Ι.Μ. Κουδουμά, κάτοικος Ἡρακλείου Κρήτης διηγεῖται: «Τὸ καλοκαίρι τοῦ 2010 ἕνα βράδυ ἔπεσα γιὰ ὕπνο, τὰ ξημερώματα εἶδα στὸν ὕπνο μου ἕναν γέροντα ἀσκητὴ , τὸν ρώτησα ποιὸς εἶναι καὶ μοῦ ἀπαντᾶ ὅτι: Είμαι ὁ Ὅσιος Παρθένιος ἀπὸ τὸν Κουδουμὰ καὶ τότε μὲ αὐστηρὸ βλέμμα μου λέει νὰ πᾶς στὸν Κουδουμὰ νὰ ἐξομολογηθεῖς τὰ ἁμαρτήματά σου γιατί σὲ περιμένει μεγάλη ταλαιπωρία, νὰ ἐξομολογηθεῖς καὶ γιὰ τὴν κλεψιὰ ποὺ ἔχεις κάνει, τότε ἄρχισα νὰ τρέμω ὁλόκληρος καὶ ὁ Ἅγιος μου λέει τρέμεις γιὰ δυὸ λόγους : ἅ) γιὰ νὰ καταλάβεις τὸ μέγεθος τῆς ἁμαρτίας σου να νιώσεις την αλήθεια του γεγονότος αλλά καὶ το πόσο τρέμουν καὶ βασανίζονται οἱ ἀμετανόητοι στὴν κόλαση καὶ β) νὰ μὴν λησμονήσεις νὰ πᾶς στὸν Κουδουμὰ νὰ ἐξομολογηθεῖς. &nbs Ἔντρομος ξύπνησα καὶ πράγματι θυμήθηκα ὅτι πρὶν πολλὰ χρόνια εἶχα κλέψει κάτι σημαντικὸ . Τὴν ἑπόμενη Κυριακὴ πῆγα στὴν Μονὴ Κουδουμὰ μὲ τὴν οἰκογένειά μου καὶ ὅλοι ἐξομολογηθήκαμε καὶ ὅπως μου εἶπε ὁ Ἅγιος αἰσθανθήκαμε πολὺ εἰρηνικὴ καὶ πλημυρισμένη ἀπὸ χαρὰ τὴν ψυχή μας. Εὐχαριστῶ τὸν Ἅγιο ποὺ μὲ ὁδήγησε νὰ βρῶ τὴν σωτηρία μου.» Ἡ κά. Σοφία Δ. Κάτοικος Ρεθύμνου διηγεῖται: «Τὸ Φεβρουάριο τοῦ 2010 ἦρθα μὲ τὸν σύζυγό μου στὴν Μονὴ τοῦ Κουδουμᾶ πρώτη φορᾶ, ἤμασταν ἀπελπισμένοι ἐξαιτίας μιᾶς μεγάλης δοκιμασίας περίπου δέκα χρόνων τοῦ γιοῦ μας Ε. Δ. στὴν προσωπική του ζωή, ἡ ὁποία εἶχε ὁδηγήσει ὅλοι μας τὴν οἰκογένεια σὲ διαπληκτισμοὺς, φασαρίες, θλίψης καὶ πολλὰ ἄλλα προβλήματα. Τὸ πρόβλημα αὐτὸ ὁδήγησε τὸν γιό μας, νὰ μᾶς ἀποφεύγει νὰ κλίνετε στὸν ἑαυτὸ τοῦ ὥσπου ἔφτασε πολὺ ἀπογοητευμένος νὰ φύγει γιὰ τῆς Ἀθήνα χωρὶς νὰ ἐπικοινωνεῖ μαζί μας. Τότε ἦταν ποὺ ἀποφασίσαμε νὰ πᾶμε στὸν Κουδουμὰ νὰ προσευχηθοῦμε στὴν Παναγία καὶ στοὺς Ἁγίους νὰ ἀποφευχθεῖ τὸ πρόβλημά μας καὶ νὰ μᾶς χαρίσουν τὴν πρώτη ἀγάπη καὶ ἑνότητα στὸ σπίτι μας. Πήγαμε προσευχηθήκαμε και φεύγοντας ἀπὸ τὴν Μονὴ Κουδουμὰ καὶ πρὶν καλὰ – καλὰ φράσουμε στὸν σπίτι μας κτυπάει τὸ τηλέφωνό μου καὶ Ὤ! τοῦ θαύματος ἦταν ὁ γιός μας ἐντελῶς ἀλλαγμένος, μιλώντας μας μὲ πολὺ ἐγκαρδιότητα καὶ ἀγάπη καὶ λέγοντάς μας ὅτι ἔρχεται πίσω στὸ σπίτι μας. Ἀπὸ τότε πράγματι ὁ γιὸς ἄλλαξε ριζικὰ τὴ ζωή του αλλά καὶ κατεύθυνε τὰ διαβήματα τοῦ κοντὰ στὴν Ἐκκλησία. Δοξάζουμε τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ τοὺς Ὁσίους Πατέρες Παρθένιο καὶ Εὐμένιο γιὰ τὴν Χάρι καὶ Βοήθειά τους ποὺ εἴμαστε πάλη ὅλοι μαζὶ ποιὸ ἑνωμένη καὶ ἀγαπημένοι ἀπὸ ὅτι πρίν. Εὐχαριστῶ τοὺς Ἁγίους γι’ αὐτό.» Ἡ κά. Σ. Λ. συγγενής της Ε. Π. Κάτοικος Μεσσαρᾶς Ἡρακλείου Κρήτης διηγεῖται: «Τὸ 2002 ἔγινε ἕνα σοβαρὸ τροχαῖο δυστύχημα στὸ Ἡράκλειο Κρήτης μία πενταμελὴς οἰκογένεια (τὸ ζευγάρι μὲ τὸ ἀγοράκι καὶ τὰ δυὸ κοριτσάκια τους) τράκαρε μὲ φορτηγό. Τὸ ζευγάρι καὶ τὸ ἕνα κορίτσι τραυματίστηκαν ἐλαφριά, τὸ ἀγόρι τῆς οἰκογένειας πέθανε ἀκαριαῖος, τὸ ἄλλο κορίτσι ὑπέστη σοβαρὰ ἐγκεφαλικὰ κατάγματα μὲ πολλαπλὰ ματώματα καθὼς καὶ σὲ ὅλο τοῦ τὸ σῶμα φοβερὲς κακώσεις κατὰ τοὺς ἰατροὺς δὲν εἶχε ἐλπίδες ζωῆς (κλινικὰ νεκρό) τότε οἱ γονεῖς τοῦ παιδιοῦ παρακάλεσαν τοὺς πατέρες τῆς Μονῆς νὰ μεταβούν στὸ ΠΕ.ΠΑ.ΓΝΗ (Πάν. Νοσοκομεῖο Ἡρακλείου) ὅπου νοσηλεύονταν καὶ νὰ σταυρώσουν τὴν μικρὴ Ἐ. Πράγματι μὲ τὸν σταυρὸ ποὺ σταύρωνε ὁ ἴδιος ὁ Ὅσιος Παρθένιος καὶ φυλάσσετε στὴν Μονὴ καθὼς καὶ μὲ ἅγιο Λείψανό του, πῆγαν οἱ πατέρες καὶ τὸ σταύρωσαν εὐχόμενοι ὑπὲρ ὑγίας αὐτῆς, καὶ ὤ! τοῦ θαύματος ἐντὸς ὀλίγων ἡμερῶν τὸ παιδὶ βγῆκε ἀπὸ τὴν ἐντατικὴ καὶ σὲ λίγο διάστημα θεραπεύτηκε καὶ σήμερα έχει ξεπεράσει τον κίνδυνο.» Ἡ κά. Ἀθηνᾶ Μ. κάτοικος Θεσσαλονίκης διηγεῖται: «Εἶχα μεγάλο πρόβλημα μὲ τὰ πόδια μου τὰ ὁποία εἶχαν πρηστεῖ ὑπερβολικά. Βρέθηκα στὴν ἱερὰ μονὴ Κουδουμὰ μαζὶ μὲ τὸν μακαριστὸ σύζυγό μου Σ. γιὰ ὀλιγοήμερο προσκύνημα. Κάποια βραδιὰ ἔγινε ἀγρυπνία στὴν ὁποία καὶ παραβρεθήκαμε. Ἐγὼ κάθισα σὲ κάποιο ἀπὸ τὰ στασίδια τοῦ ἱεροῦ ναοῦ ἀπέναντι στὸ ὁποῖο ὑπῆρχε ἡ εἰκόνα τῶν ὁσίων πατέρων. Τότε μὲ παράπονο καὶ δάκρια ἀπευθύνθηκα μὲ θερμὴ προσευχὴ στοὺς ἁγίους ζητώντας νὰ μὲ βοηθήσουν στὸ πρόβλημά μου αὐτό. Βλέπω τότε τὸν ὅσιο Εὐμένιο ὁ ὁποῖος ἐξέρχεται ἀπὸ τὴν εἰκόνα, κατευθύνεται πρὸς τὸ παγκάρι, παίρνει ἕνα κεράκι καὶ ἔρχεται πρὸς τὸ μέρος μου. Ἐγὼ τότε μὲ πολλὰ δάκρυα ἀντικρίζω τὴν εἰκόνα τῶν ἁγίων καὶ πάλι πάνω στὴν ὁποία ὑπῆρχε μόνο μιὰ μορφή, αὐτὴ τοῦ ἁγίου Παρθενίου. Ὁ ὅσιος Εὐμένιος τότε μου φέρνει τὸ κεράκι καὶ μοῦ λέει – ἄναψε τὸ καὶ ὅλα θὰ πᾶνε καλά, ταυτόχρονα τὸν βλέπω νὰ κατευθύνεται πάλι πρὸς τὴν εἰκόνα του. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ πού μου συνέβη καὶ τὸ ὁποῖο πραγματικὰ μὲ συγκλόνισε, δοξολογῶ τὸν Θεὸ ποὺ πάντα τρέχει σὲ κάθε ψυχὴ ἡ ὁποία ζητᾶ μὲ πόνο τὴν βοήθειά του. Ἐλπίζω πάντοτε στὶς πρεσβεῖες τῶν ὁσίων πατέρων Παρθενίου καὶ Εὐμενίου.» Ἡ κά. Μαρία Κ. κάτοικος Λευκωσίας Κύπρου διηγεῖται: «Ένα βράδυ γυρνώντας στὸ σπίτι μου κουρασμένη ἑτοιμάστηκα καὶ ξάπλωσα νὰ κοιμηθῶ. Εἶδα λοιπὸν ὅτι βρέθηκε κοντά μου μιὰ λαμπροφοροῦσα γυναίκα ἡ ὁποία μὲ ὁδήγησε σὲ ἕνα βουνό. Στὸ ἐρώτημά μου ποὺ μὲ πάει, ἐκείνη μου ἀπάντησε – στὸ σπίτι μου στὸν Κουδουμά, στοὺς ἁγίους πατέρες Παρθένιο και Ευμένιο. Ἀνεβήκαμε καὶ κατεβήκαμε τὸ βουνὸ τὸ ὁποῖο εἶχε ἀρκετὲς ἐπικίνδυνες στροφὲς καὶ ἀντικρίσαμε τὴ μονὴ ἀπὸ ἀπόσταση. Ἐκεῖ λοιπὸν ξύπνησα μὲ τὴν ἀγωνία τί νὰ εἶναι τὸ ὄνειρο ἐκεῖνο, ποὺ νὰ βρίσκεται ὁ Κουδουμᾶς καὶ οἱ Ἅγιοι πατέρες, γιὰ τοὺς ὁποίους οὐδέποτε εἶχα ἀκούσει ἢ γνώριζα κάτι; Τὶς ἑπόμενες μέρες κατὰ θειὰ οἰκονομία συνομίλησα στὸ τηλέφωνο μὲ ἕναν γνωστό μου πνευματικὸ ἀδελφὸ ἀπὸ τὴν Κρήτη στὸν ὁποῖο ἀνέφερα καὶ τὸ σχετικὸ ὄνειρο μὲ τὸ ἐρώτημα μήπως ξέρει γιὰ ἐκεῖνο τὸ μοναστήρι μὲ τὴν ὀνομασία Κουδουμᾶς. Ἐκεῖνος γελώντας λίγο μου ἀπάντησε – ἔλα τὸ συντομότερο στὴν Κρήτη καὶ ἐγὼ θὰ σὲ ὁδηγήσω ἐκεῖ. Πράγματι ὅταν ἦρθα στὴν Κρήτη στης 06-05-2010 καὶ ἀρχίσαμε νὰ ἀνεβαίνουμε τὸ βουνὸ τὸ ὁποῖο λέγεται Κόφινας ἀμέσως ἀναγνώρισα τὸν τόπο στὸν ὁποῖο ἡ ἴδια ἡ Παναγία μὲ εἶχε ὁδηγήσει ἐκεῖνο τὸ βράδυ στὸ ὄνειρό μου. Εὐχαριστῶ μέσα ἀπὸ τὴν καρδιά μου τὴν Θεοτόκο μας τὴν ἐλεοῦσα τοῦ Κύκκου καὶ τοὺς ὁσίους πατέρες ποὺ ἦρθα στὸ σπίτι τοὺς σήμερα νὰ προσκυνήσω.» Ὁ κ. Ἡρακλῆς Κ. κάτοικος Ν. Ἁλικαρνασσοῦ Ἡρακλείου διηγεῖ-ται: «Εἶχα κάποια ἐνοχλητικὰ σπυριὰ σὲ ευαίσθητο μέρος τοῦ σώματος μοῦ τὰ ὁποία γιὰ πολὺ καιρὸ με ταλαιπωροῦσαν. Βυθισμένος στὸν καθημερινὸ ἀγώνα γιὰ τὴν ἐπιβίωση ἀμέλησα νὰ πάω στὸ γιατρό. Ἐπειδὴ τὰ σπυριὰ αὐτὰ ἦταν ἐνοχλητικὰ τὰ πείραζα μὲ ἀποτέλεσμα ἐκεῖνα νὰ μολυνθοῦν καὶ νὰ ἐξελιχτοῦν σὲ μία μορφὴ καρκινώματος πολὺ ἐπικίνδυνου βαθμοῦ ὅπως μοῦ ἀνέφερε ὁ γιατρὸς ὅταν ἀναγκάστικα νὰ νοσηλευτώ. Τότε στον ύπνο μου εμφανίσθηκε η Παναγία τοῦ Κουδουμᾶ καὶ οι ἁγίοι πατέρες γιὰ τοὺς ὁποίους εἶχα ἀκούσει πολλὰ δὲν εἶχα ὅμως ποτὲ ἐπισκεφτεῖ. Ἔδωσα τότε ἐντολὴ σὲ ὅλους τους συγγενεῖς μου νὰ ἐπισκέπτουν τὸ μοναστήρι καὶ νὰ προσκυνήσουν. Οἱ πατέρες ἔδωσαν στοὺς συγγενεῖς μου λαδάκι ἀπὸ τὸ καντήλι τῶν ἁγίων καὶ κάποια εἰκόνα. Ὅταν οἱ δικοί μου ἐπέστρεψαν, ἄλειψα τὸ μολυσμένο σημεῖο μὲ τὸ λαδάκι καὶ μου ἀφηγήθηκαν τὰ σχετικὰ μὲ τὸ προσκύνημα. Τὴν ἄλλη μέρα ὅλα εἶχαν ἀλλάξει. Τὸ καρκινογόνο σημεῖο τοῦ σώματος μου εἶχε ἐξαφανιστεῖ. Ὅλοι τώρα ἀφηγοῦμαστε ὅπου βρεθοῦμε τὸ μεγάλο θαῦμα της Παναγίας και των οσίων Πατέρων.» Ἡ κ. Κάσ. Κ. κάτοικος Βοιωτίας διηγεῖται: «Πρὶν μερικὰ χρόνια ὁ καθηγούμενος τῆς Ι. Μ. Κουδουμὰ μετέβει μετὰ ἀπὸ πρόσκληση, μὲ τὰ λείψανα τῶν ἁγίων, σὲ χωριὸ τῆς Ι. Μητροπόλεως Θ&Λ πρὸς προσκύνηση. Ἐκεῖ ἐδόθη ὡς εὐλογία στοὺς προσκυνητὲς ἕνα μικρὸ εἰκονάκι τῶν ὁσίων πατέρων Παρθενίου καὶ Εὐμενίου. Πῆρα και εγω τὸ εἰκονάκι τὸ ὁποῖο τοποθέτησα σὲ κάποια γωνιὰ μαζὶ μὲ πολλὲς ἄλλες εἰκόνες. Ὁ καιρὸς πέρασε καὶ ὁ γιὸς μου παρου-σίασε κάποιο καρδιολογικὸ πρόβλημα τὸ ὁποῖο ἔχρηζε ἄμεσης χειρουργικῆς ἐπέμβασης. Ἡ οἰκογένεια τοῦ γιοῦ μου δὲν με ἐνημέρωσε γιὰ νὰ μὴν ἀνησυχώ. Τὸ προηγούμενο βράδυ τῆς ἐπέμβασης εἶδα στὸ ὕπνο μου ὅτι ἦρθαν στὸ σπίτι δυὸ καλόγεροι. Τὴν ὥρα ἐκείνη τὸ καντηλάκι τὸ ὁποῖο εἶχα ἀνάψει ἀπὸ νωρὶς ἄρχισε νὰ σβήνει. Ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς δυὸ μοναχοὺς πῆγε ἀμέσως ἔριξε λάδι καὶ μὲ ἕνα κουταλάκι σήκωσε τὴν μολυβήθρα ψηλὰ στὸ ποτήρι καὶ τότε τὸ καντήλι ἄναψε καὶ πάλι. Ὁ δεύτερος μοναχὸς πῆρε στὰ χέρια τοῦ μιὰ ἄσπρη λαμπάδα τῆς ἀναστάσεως ποὺ ὑπῆρχε δίπλα ἀκριβῶς στὸ καντήλι καὶ μου τὴν ἔδωσε. Ἐγω μὲ κάποιο δισταγμὸ στὴν ἀρχὴ ἀρνήθηκα, ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ παραίνεση τοῦ μοναχοῦ τὴν πῆρα στὰ χέρια μου καὶ τότε ἀμέσως ἄναψε θαυματουργικά. Τὸ ἄλλο πρωὶ πληροφορήθηκα ἀπὸ τὴν σύζυγο τοῦ γιοῦ μου τὰ σχετικὰ μὲ τὴν ἐπέμβαση, ἡ ὁποία τελικὰ εἶχε ἐπιτυχία παρὰ τὴν μεγάλη δυσκολία ποὺ παρουσίαζε. Ἀλλὰ καὶ ὁ ἐγγονὸς μου (γιὸς τοῦ κυρίου ποὺ ἔκανε τὴν ἐπέμβαση) ὁ ὁποῖος εἶχε πάθει δηλητηρίαση τὴν ἴδια μέρα μεταφέρθηκε στὸ νοσοκομεῖο ἐπειγόντως σὲ δύσκολη κατάσταση. Μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν μεσιτεία τῶν ὁσίων Πατέρων καὶ οἱ δυὸ περιπτώσεις πῆγαν πολὺ καλά. Τὴν ἴδια μέρα πῆγα νὰ ἀνάψω ὅπως πάντα τὸ καντήλι τοῦ σπιτιοῦ μου. Τότε παρατήρησα ὅτι δίπλα ἀκριβῶς ἀπὸ αὐτὸ ὑπῆρχε ἕνα εἰκονάκι. Τὸ πῆρα στὰ χέρια μου καὶ ἀμέσως ἀναγνώρισα τοὺς δυὸ μοναχοὺς ποὺ εἶχα δεῖ στὸν ὕπνο μου . Ἦταν οἱ ὅσιοι Παρθένιος καὶ Εὐμένιος οἱ κτήτορες τοῦ Κουδουμᾶ. Χαρὰ μεγάλη καὶ εὐγνωμοσύνη γέμισε ἡ καρδιὰ μου γιὰ τὸ διπλὸ θαῦμα γιοῦ καὶ ἐγγονοῦ ποὺ ἔκανε καὶ ἀποκάλυψε ὁ Θεὸς στὴν ἀναξιότητά μου.» Ἡ κ. ΕΙΡ. Κ. κάτοικος Ἄσ, Ἡρακλείου Κρήτης ἀφηγεῖται: «Τὸ πρωινὸ κάποιας Δευτέρας ὁ γιὸς μας Μ. παρουσίασε ὑψηλὸ πυρετὸ καὶ εἰσήχθη στὸ ΠΕ.ΠΑ.ΓΝΗ (Πανεπιστημιακὸ Νοσοκομεῖο Ἡρακλείου). Οἱ γιατροὶ ἀνέφεραν ὅτι ἔχει ἐγκεφαλίτιδα καὶ μεταφέρθηκε ἐπιγόντος στὴν μονάδα ἐντατικῆς θεραπείας γιατί ἡ κατάσταση τοῦ ἦταν πολὺ ἐπικίνδυνη. Ὁ γιὸς μας παρέμεινε γιὰ ἕναν μήνα στὴν ἐντατικὴ τὸ διάστημα τῆς ὁποίας τρέξαμε σὲ κάθε ναὸ καὶ προσευχηθήκαμε σὲ κάθε ἅγιο ποὺ γνωρίζαμε. Στὸ τέλος καταφύγαμε στὴν μεγάλη μας βοήθεια καὶ παρηγοριά μας στὸ μοναστήρι τοῦ Κουδουμᾶ. Ἐκεῖ φτάναμε σχεδὸν κάθε μέρα καὶ καταθέταμε στὴν Παναγία μας καὶ τοὺς ἁγίους Πατέρες τὸ μεγάλο μας πόνο. Ὁ ἡγούμενος ἔφτασε στὸ νοσοκομεῖο καὶ σταύρωσε μὲ τὰ λείψανα τῶν ὁσίων πατέρων τὸ γιό μας ὁ ὁποῖος ἀπὸ τὴν ἴδια κιόλας ἡμέρα ἔδειξε νὰ ἀλλάζει ἡ κατάστασή του. Μετὰ ἀπὸ λίγες μέρες τὸν ἔβγαλαν ἀπὸ τὴν ἐντατικὴ καὶ παρέμεινε γιὰ ἕναν ἀκόμα μήνα στὸ νοσοκομεῖο, ἡ μετακίνηση τοῦ γινόταν μὲ ἀναπηρικὸ καροτσάκι. Ὅταν μετὰ βγήκαμε ἀπὸ τὸ νοσοκομεῖο πρώτη μας μέριμνα ἦταν νὰ πᾶμε στὴν μονὴ τοῦ Κουδουμᾶ γιὰ νὰ προσκυνήσει καὶ ὁ γιὸς μας. Φτάσαμε στὴν μονὴ καὶ πήγαμε τὸν γιό μας στὸ ναὸ γιὰ νὰ προσκυνήσει τὴν παναγία μας καὶ τῶν ὁσίους πατέρες ἡ κατάσταση τοῦ ἦταν ἀκόμα πάρα πολὺ δύσκολη, οἱ γιατροὶ εἶχαν πεῖ ὅτι χρειαζόταν ἀρκετὸς καιρὸς γιὰ νὰ γίνει ἴσως καλὰ τὸ παιδί. Τὸ θαῦμα ὅμως ἔγινε ἀνέλπιστα πιὸ γρήγορα. Τὴν τρίτη κιόλας μέρα ὁ Μ. περπάτησε. Οἱ γιατροὶ ἔμειναν μὲ τὸ στόμα ἀνοιχτὸ ὅταν ἀντίκρισαν τὸν Μ. Σήμερα μὲ τὴν χάρη τὴν Παναγίας μας τῆς Κουδουμιανῆς καὶ τὴν βοήθεια τῶν Ὁσίων Πατέρων μας ὁ Μ. εἶναι καλὰ καὶ ἔχει μία εὐτυχισμένη οἰκογένεια . &nbs&nbs  ΔΟΞΑ ΤΟΝ ΘΕΟ!» Ἡ κυρία Ε. Κ. διηγεῖται: «Ἡ κυρία Ε. Κ. ἀπὸ τὰ Κουφάλια Κιλκὶς εἶχε 12 χρόνια παντρεμένη καὶ δὲν εἶχε ἀποκτήσει κάποιο παιδί. Κάποια φορᾶ ἦρθε στὴν Κρήτη μαζὶ μὲ τὸν σύζυγό της γιὰ νὰ ἐπισκεπτοῦν μιὰ φιλική τους οἰκογένεια. Ἡ φιλική τους αὐτὴ οἰκογένεια, τοὺς παρότρυναν νὰ πᾶνε στὴν μονὴ τοῦ Κουδουμᾶ νὰ προσκυνήσουν καὶ νὰ προσευχηθοῦν στὴν Παναγία καὶ τοὺς Ὁσίους Πατέρες καὶ νὰ ἔχουν τὴν πεποίθηση ὅτι ὅλα θὰ πᾶνε καλὰ μὲ τὸ σοβαρὸ αὐτὸ πρόβλημα τὸ ὁποῖο ἐδῶ καὶ χρόνια τοὺς ἀπασχολοῦσε. Οἱ γιατροὶ τοὺς ὁποίους εἶχαν ἐπισκεφτεῖ τὰ τελευταῖα χρόνια ὅλοι τους εἶχαν ἀποκλείσει τὸ ἐνδεχόμενο νὰ κάνουν παιδί. Κι ὅμως οἱ προσευχὲς τῶν εὐλαβῶν αὐτῶν ἀνθρώπων ποὺ κατέφθασαν ἀπὸ τὸ Κιλκὶς ἕως τὸν Κουδουμὰ εἶχαν θαυμαστὰ ἀποτελέσματα. Σήμερα ὁ κύριος Σ. καὶ ἡ κυρία Ε. ἔχουν ἕνα χαρούμενο κοριτσάκι τὴν Μαρία ποὺ τὴν βάφτισαν καὶ στὴν Μονὴ Κουδουμά.» Ἐπίλογος θαυμάτων Τὰ θαύματα τῶν Ὁσίων Παρθενίου καὶ Εὐμενίου δὲν σταματοῦν ἐδῶ. Πλῆθος οἱ ἐπιστολὲς καὶ τηλεφωνήματα ποὺ καταφθάνουν κάθε ἡμέρα στὸ μοναστήρι καὶ ἀναφέρουν θαυματουργικὲς ἐπεμβάσεις τῶν Ἁγίων. Πόσες, ὅμως, εἶναι καὶ οἱ ἄλλες, οἱ ἄγραφες, ποὺ καθημερινὰ σημειώνονται στὶς δέλτους τῶν ψυχῶν τῶν ἀνωνύμων εὐλαβῶν προσκυνητῶν καὶ ὅλων ὅσοι μὲ θέρμη πίστεως ἐπικαλοῦνται τὴν ταχινὴ τοὺς μεσιτεία! Οἱ ὅσιοι Πατέρες ἀξιώθηκαν νὰ θαυματουργοῦν καὶ ὅσο ζοῦσαν, ἀλλά καὶ μετὰ τὴν ὀσιακὴ τοὺς κοίμηση. Ἔχουμε τὴ βεβαιότητα, ἀγαπητοί μου, ὅτι βρισκόμαστε ὑπό τήν προστασία τῶν θαυματουργῶν Ἁγίων, ποὺ κλίνουν «εὐήκα ὤτα» στὶς προσευχές μας καὶ δέν μας ἐγκαταλείπουν στὶς δυσκολίες τῆς ζωῆς μας. Ἃς ζητοῦμε πάντοτε τὴν ἀρραγῆ προστασία τοὺς λέγοντας: «Ἅγιοι Παρθένιε καὶ Εὐμένιε, πρεσβεύετε ὑπὲρ ἠμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν – Ἀμήν»! Διάδοση τῆς μνήμης τῶν Ὁσίων Πατέρων στὸν Ὀρθόδοξο κόσμο. Τὰ τελευταῖα ἔτη μετὰ τὴ διάδοση τῆς θαυματουργοῦ δράσεως τῶν Ὁσίων Πατέρων Παρθενίου καὶ Εὐμενίου ἡ μνήμη τοὺς διεδόθη ταχύτατα ἀνὰ τὸ ὀρθόδοξο χριστεπώνυμο πλήρωμα. Σὲ ὅλους σχεδὸν τοὺς συγχρόνους ἁγιογραφημένους ναοὺς εἰκονίζεται ὁ ἀσκητὲς Ὅσιοί του Κουδουμᾶ. Ἰδιαιτέρως, ὅμως, μὲ ναοὺς ἢ παρεκκλήσια τιμῶνται οἱ Ὅσιοι στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ὁδηγήτριας, στήν Ἱερὰ Μονὴ Ἀπεζανῶν, στὴν ἐνορία Ἐσταυρωμένου Πόλεως Ἡρακλείου, στὴν ἐνορία Κεραμὲ Ρεθύμνης… Ἐντὸς Ἑλλάδος τιμῶνται ἰδιαίτερα οἱ Ὅσιοι, ὅπου ἔχουν δοθεῖ ἱερὰ λείψανα τῶν Ὁσίων, ὅπως στὸ Ἅγιον Ὅρος, Θεσσαλονίκη, Μυκῆνες Ἄργους, σὲ ἐνορίες τὸν Ἀθηνῶν, στὴν Θήβα, καθὼς σὲ Μονες, πόλεις και χωρία τῆς Κρήτης. Ἐκτὸς Ἑλλάδος μεγάλως τιμῶνται οἱ Ὅσιοι στὸ Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας, στὴν Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀμερικῆς, στὴν Ἀρχιεπισκοοπή Αὐστραλίας, καὶ ἀλλοῦ ὅπου ἔχουν ἐκτὸς Ἑλλάδος δοθεῖ Ι. λείψανά τους.

http://www.imkoudouma.gr/main/gr/biogagiwn4.php