Τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα, οι δώδεκα βαθμοί της αμαρτίας και οι τρεις βαθμοί των αμαρτημάτων

 

Ποια είναι τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα, οι δώδεκα βαθμοί της αμαρτίας και οι τρεις βαθμοί των αμαρτημάτων

Ποια είναι τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα, οι δώδεκα βαθμοί της αμαρτίας και οι τρεις βαθμοί των αμαρτημάτων

Τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα είναι:

ΥΠΕΡΗΦΑΝΙΑ: Ανυποταξία, Καταγέλασις, Υποκρισία, Πείσμα, Φιλοτιμία, Οίησις, Καύχησις, Κενοδοξία.

ΦΘΟΝΟΣ: Καταλαλιά, Λύπη επί των καλών του φθονουμένου, Χαιρεκακία, Επιβουλή, Απάτη, Προδοσία, Έχθρα, Φιλονικεία, Αχαριστία, Φόνος.

ΘΥΜΟΣ: Φιλονικεία – Ύβρις – Βλασφημία – Επιορκία – Κατάρα – Μίσος – Μνησικακία – Εκδίκησις – Διαπληκτισμός – Μάχη – Φόνος.

ΦΙΛΑΡΓΥΡΙΑ: Πλεονεξία – Ανελεημοσύνη – Σκληρότης – Κλεψιά – Αρπαγή – Αδικία – Τοκογλυφία – Ψεύδος – Επιορκία – Δολιότις – Σιμωνία – Ιεροσυλία – Απιστία.

ΑΣΕΛΓΕΙΑ: Αναίδεια – Αυνανισμός – Συγκυλισμός – Παρθενοφθορία – Πορνεία – Μοιχεία – Παιδοφθορία – Αρσενοκοιτία – Αιμομιξία -Κτηνοβατία – Τύφλωσις του νόος – Αθεοφοβία.

Καντήλι, Κερί, Θυμίαμα: Ποια η σημασία και οι συμβολισμοί τους;

Το Καντήλι

Η λέξη καντήλι προέρχεται από τη λατινική candela=κερί.
Στη χριστιανική Εκκλησία το Καντήλι τοποθετείται μπροστά στις άγιες εικόνες. Αυτό που τοποθετείται μπροστά στον Εσταυρωμένο, μέσα στο Ιερό Βήμα, διατηρείται πάντοτε αναμμένο και γι’ αυτό λέγεται «ακοίμητο» Καντήλι.
Ένα Καντήλι τοποθετείται επίσης στο εικονοστάσι του σπιτιού και ανάβεται κάθε μέρα, σύμφωνα με την ορθόδοξο παράδοση.
Μια συνήθεια που διατηρεί τον βαθύ χριστιανικό συμβολισμό της με το Φώς του Χριστού που φωτίζει κάθε άνθρωπο, που θερμαίνει την ελπίδα και που παρηγορεί και συντροφεύει στις ατέλειωτες ώρες της μοναξιάς.
Το άναμμα του καντηλιού ενέχει τον συμβολισμό ότι προσφέρεται ως θυσία σεβασμού και τιμής προς τον Θεό και τους Αγίους του. Συμβολίζει επίσης, το φώς του Χριστού που φωτίζει κάθε άνθρωπο, καθώς επίσης συμβολίζει και το γνωστό παράγγελμα του Κυρίου μας ότι πρέπει να είμαστε, οι χριστιανοί, τα φώτα του κόσμου.
Το έλαιον, το λάδι δηλ. που καίει στα καντήλια μας, “τον του Θεού υπεμφαίνει έλαιον” γράφει ο Άγ. Συμεών Θεσσαλονίκης, το έλεος του Θεού που φανερώθηκε όταν η περιστερά του Νώε επέστρεψε στην Κιβωτό για να σημάνει την παύση του κατακλυσμού, έχοντας στο ράμφος της κλάδο ελαίας, ή όταν ο Ιησούς, καθώς επροσηύχετο εκτενώς, επότιζε με τους θρόμβους του ιδρώτος του την ελιά, κάτω από τα κλαδιά της οποίας γονάτισε την μαρτυρική εκείνη νύχτα, στο Όρος των Ελαιών.Βέβαια, όλοι ξέρουμε πως απείρως ανώτερος του υλικού φωτισμού είναι ο εσωτερικός, αγιοπνευματικός φωτισμός. Έγραφε λοιπόν ο Θεοφόρος Πατήρ Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός : “Φωτίσωμεν…γλώσσαν” και συμπληρώνει ο σχολιαστής του : Επετεύχθη τούτο ;
Το λάδι συμβολίζει το άπειρο έλεος του Θεού, αλλά και τα κανδήλια συμβολίζουν την Εκκλησία που είναι μεταδοτική Θείου ελέους και φωτιστική. Συμβολίζουν βέβαια τους ίδιους τους αγίους που το Φώς τους έλαμψε, κατά το λόγο του Κυρίου, «έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσι τα καλά έργα και δοξάσωσι τον Πατέρα τον εν τοίς ουρανοίς».
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους πρέπει οι Ορθόδοξοι να ανάβουμε το καντήλι όπως για παράδειγμα

Η νηστεία του Πιστού που πρόκειται να μεταλάβει σε Προηγιασμένη θεία Λειτουργία

Η  ευχαριστιακή νηστεία και η  Θ. Λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων

(ιστορικοκανονική προσέγγιση)

Αναμφισβήτητα η Θ. Λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων διασώζει αρχαία λειτουργική πρακτική[1], αλλά κυρίως το ασκητικό ήθος και την πνευματικότητα της Ορθοδόξου παραδόσεως μέχρι τις ημέρες μας.  Η περίοδος της Μ. Τεσσαρακοστής είναι η κατ’ εξοχήν πένθιμη περίοδος της Εκκλησίας μας. Το πένθος δηλούται με την απαγόρευση τελέσεως εορταστικών εκδηλώσεων και ακολουθιών[2], αλλά και με δύο πρακτικές που σχετίζονται άμεσα με το υπό εξέταση θέμα: με την καθιέρωση αυστηρότατης νηστείας και με την απαγόρευση τελέσεως Θ. Λειτουργίας τις καθημερινές ημέρες της Μ. Τεσσαρακοστής.
1. Η νηστεία των καθημερινών καθ’ όλη τη διάρκεια της Μ. Τεσσαρακοστής, προβλέπει πλήρη ασιτία μέχρι την ενάτη ώρα (3:00 μμ) κατά την οποία ο Κύριος παρέδωσε επί του Σταυρού το Πνεύμα Του[3]. Οι κανονικές διατάξεις που προβλέπουν την νηστεία της Μ. Τεσσαρακοστής είναι οι κανόνες Αποστ-69 και Λαοδ-50[4], οι οποίοι έχουν επικυρωθεί από τον Στ-2.
2. Δεν επιτρέπεται η προσφορά της Αναιμάκτου Θυσίας με την τέλεση πλήρους Θ. Λειτουργίας κατά τις καθημερινές της Μ. Τεσσαρακοστής[5], διότι ο πανηγυρικός-αναστάσιμος χαρακτήρας της Θ. Λειτουργίας δεν συνάδει με το πένθος της περιόδου αυτής[6]. Ωστόσο, η απαγόρευση τελέσεως Θ. Λειτουργίας κατά τις καθημερινές της Μ. Τεσσαρακοστής προσέκρουε στην αρχαία συνήθεια σύμφωνα με την οποία οι πιστοί κοινωνούσαν πολύ τακτικά, τουλάχιστον τέσσερις φορές την εβδομάδα[7].

ΑΠΑΝΤΑ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ Για ποιο λόγο ανάβουμε κερί στην εκκλησία;

Για ποιο λόγο ανάβουμε κερί στην εκκλησία; Υπάρχει ιδιαίτερος συμβολισμός στο άναμμά του; Ερωτήματα, στα οποία δίνει απάντηση στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης Χρυσόστομος, ο οποίος επισημαίνει, μεταξύ άλλων, ότι η συνήθεια του ανάμματος περιέχει βαθύτατο συμβολισμό και ότι αποτελεί μια σημαντική κίνηση του ανθρώπου στην αναζήτηση του θείου να επικοινωνήσει με τον Θεό.

Μια από τις ευλογημένες συνήθειες των πιστών όταν εισέρχονται στον ναό είναι να παίρνουν ένα ή περισσότερα κεριά, να τα ανάβουν στην ορισμένη θέση (μανουάλι) και κατόπιν να προσκυνούν τις εικόνες του Χριστού, της Παναγίας και του αγίου του ναού. Αυτή η συνήθεια, που ίσως τις περισσότερες φορές γίνεται μηχανικά, περιέχει βαθύτατο συμβολισμό. Καθετί που υπάρχει ή συμβαίνει στον Ιερό Ναό και στη Λατρεία της Εκκλησίας μας εγκρύπτει συμβολισμούς για να μας υπενθυμίζει τόσο γεγονότα της επίγειας ζωής του Κυρίου μας όσο και την υποχρέωση του πιστού να μη ραθυμεί, να μην εγκαταλείπεται στη βιοτική ραστώνη, αλλά να αφυπνίζεται πνευματικά αναλαμβάνοντας τα πνευματικά όπλα που η Εκκλησία μας του χορηγεί στον πνευματικό αγώνα», τονίζει ο ποιμενάρχης Νικοπόλεως και Πρεβέζης.

Στο ερώτημα τι συμβολίζει το κερί, επικαλείται απαντήσεις που δίνουν οι Πατέρες της Εκκλησίας. Χαρακτηριστικά, σημειώνει:

Η ευχαριστιακή νηστεία και η Θ. Λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων

Πρωτοπρεσβύτερος
Αναστάσιος  Κ.  Γκοτσόπουλος
Εφημέριος  Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πατρών
agotsopo@gmail.com, τηλ. 6945-377621

Η  ευχαριστιακή νηστεία και
η  Θ. Λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων
(ιστορικοκανονική προσέγγιση)

Αναμφισβήτητα η Θ. Λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων διασώζει αρχαία λειτουργική πρακτική[1], αλλά κυρίως το ασκητικό ήθος και την πνευματικότητα της Ορθοδόξου παραδόσεως μέχρι τις ημέρες μας.  Η περίοδος της Μ. Τεσσαρακοστής είναι η κατ’ εξοχήν πένθιμη περίοδος της Εκκλησίας μας. Το πένθος δηλούται με την απαγόρευση τελέσεως εορταστικών εκδηλώσεων και ακολουθιών[2], αλλά και με δύο πρακτικές που σχετίζονται άμεσα με το υπό εξέταση θέμα: με την καθιέρωση αυστηρότατης νηστείας και με την απαγόρευση τελέσεως Θ. Λειτουργίας τις καθημερινές ημέρες της Μ. Τεσσαρακοστής.

1. Η νηστεία των καθημερινών καθ’ όλη τη διάρκεια της Μ. Τεσσαρακοστής, προβλέπει πλήρη ασιτία μέχρι την ενάτη ώρα (3:00 μμ) κατά την οποία ο Κύριος παρέδωσε επί του Σταυρού το Πνεύμα Του[3]. Οι κανονικές διατάξεις που προβλέπουν την νηστεία της Μ. Τεσσαρακοστής είναι οι κανόνες Αποστ-69 και Λαοδ-50[4], οι οποίοι έχουν επικυρωθεί από τον Στ-2.

2. Δεν επιτρέπεται η προσφορά της Αναιμάκτου Θυσίας με την τέλεση πλήρους Θ. Λειτουργίας κατά τις καθημερινές της Μ. Τεσσαρακοστής[5], διότι ο πανηγυρικός-αναστάσιμος χαρακτήρας της Θ. Λειτουργίας δεν συνάδει με το πένθος της περιόδου αυτής[6]. Ωστόσο, η απαγόρευση τελέσεως Θ. Λειτουργίας κατά τις καθημερινές της Μ. Τεσσαρακοστής προσέκρουε στην αρχαία συνήθεια σύμφωνα με την οποία οι πιστοί κοινωνούσαν πολύ τακτικά, τουλάχιστον τέσσερις φορές την εβδομάδα[7].

Η ανάγκη αυτή θεραπεύθηκε με την καθιέρωση της ακολουθίας  των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων, η οποία, επειδή «επιτελείται … συνεσκιασμένως και πενθηρώς»[8], μπορεί να τελείται όλες τις καθημερινές της Μ. Τεσσαρακοστής[9], αλλά τις δύο πλέον σεβάσμιες ημέρες (Τετάρτη και Παρασκευή) επιβάλλεται η τέλεσή της και από τις σχετικές τυπικές διατάξεις.

Ο ιστορικός Σωκράτης (4ος αι.) μας διασώζει αρχαία παράδοση: «Εν Αλεξανδρεία, τη Τετράδι και τη λεγομένη Παρασκευή Γραφαί τε αναγινώσκονται, και οι διδάσκαλοι ταύτας ερμηνεύουσι, πάντα τε τα της συνάξεως γίνεται, δίχα της των μυστηρίων τελετής. Και τούτον εστιν εν Αλεξανδρεία έθος αρχαίον»[10].

π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος - Η Νηστεία

Η Νηστεία

π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος

Ο Μέγας Βασίλειος δίνει τον ακόλουθο ορισμό της νηστείας: «Νη­στεία αληθινή είναι η αποξένωσις από το κακόν, η εγκράτεια της γλώσ­σης, η αποχή από τον θυμόν, ο χωρισμός από τας επιθυμίας, την καταλαλιάν, το ψεύδος και την ψευδορκίαν. Η στέρησις από αυτά είναι αλη­θινή νηστεία. Μέσα εις αυτά λοιπόν η νηστεία είναι αγαθόν».

Ο περιορισμός της νηστείας στην αποχή από φαγητά δεν είναι «αγαθόν»· μόνο νηστεία τού σώματος που συνοδεύεται από τον χωρι­σμό από τα πάθη λογίζεται αρετή. «Η αληθινή νηστεία είναι η αποξένωσις από τα κακά» επαναλαμβάνει ο Μ. Βασίλειος και παραπέμπει στο Ης. ξγ' 4-6' να λύσης τα δεσμά της αδικίας, μη νηστεύεις χάριν δια­μάχης και έριδος. «Δεν τρώγεις κρέατα, αλλά τρώγεις τον άδελφόν σου· δεν πίνεις οίνον, αλλά δεν είσαι εγκρατής εις τας ύβρεις».

«Διότι ποίον είναι το όφελος εάν απέχης από τροφάς, αλλά τρώγεις δια των οφθαλμών την ακολασίαν της μοιχείας ή με την θέλησίν σου ακούεις δια των ώτων ματαίας και διαβολικάς φωνάς; Δεν ωφελεί καθό­λου να απέχης από τροφάς, όμως να μην απέχης από την έπαρσιν της υψηλοφροσύνης, της κενοδοξίας και κάθε πάθους. Ή τι ωφελεί βεβαί­ως να είσαι εγκρατής εις τας τροφάς, αλλά να μην απέχης από πονηρούς λογισμούς... Ας γίνωμε λοιπόν εγκρατείς εις όλα αυτά, δια να μη έλθη ποτέ εις ημάς η κατηγορία τού Κυρίου, ότι διυλίζομεν τον κώνωπα και καταπίνομε την κάμηλον (Ματθ. κγ' 24)» (Μ. Βασίλειος).

Γιατί λέγεται «Κουφή» ή «Βουβή» η Εβδομάδα πριν το Σάββατο του Λαζάρου;

H έκτη και τελευταία εβδομάδα της Μεγ. Σαρακοστής ονομάζεται “Εβδομάδα των Βαϊων”.

Για έξι μέρες πριν το Σάββατο του Λαζάρου και την Κυριακή των Βαϊων η λατρεία της Εκκλησίας μας ωθεί ν’ ακολουθήσουμε το Χριστό καθώς πρώτος αναγγέλει τοθάνατο του φίλου Του και κατόπιν αρχίζει το ταξίδι Του στη Βηθανία και στην Ιερουσαλήμ.

Στο κέντρο της προσοχής είναι ο Λάζαρος – η αρρώστεια του, ο θάνατός του, ο θρήνος των συγγενών του και η αντίδραση του Χριστού σ’ όλα αυτά. Η τελευταία εβδομάδα δηλαδή περνάει με πνευματική περισυλλογή πάνω στην ερχόμενη συνάντηση του Χριστού με το θάνατο – πρώτα στο πρόσωπο του φίλου Του Λαζάρου, έπειτα στο θάνατο του ίδιου του Χριστού.

Πῶς παίρνουμε τό ἀντίδωρο;

 

Τό παίρνουμε ἀπό τό χέρι τοῦ Ἱερέα μέ ἡσυχία καί τάξη.

(Χωρίς νά σπρώχνουμε καί νά μιλᾶμε!).

Βάζουμε τά χέρια (τίς παλάμες) σταυρωτά 

τό δεξί πάνω ἀπό τό ἀριστερό 

καί τά ἐκτείνουμε στόν ἱερέα μέ εὐλάβεια.

Ὅταν μπαίνει τό ἀντίδωρο στήν χούφτα, 

φιλοῦμε τό χέρι τοῦ ἱερέα.

"Διαβολοσκορπίσματα-ἀνεμομαζώματα" τῶν νέων!

 

 Στήν ἀρχή ἡ ἀσωτεία σκορπᾶ χαρά στούς νέους.

Στόν τελικό ἀπολογισμό της, ὅμως,

 οἱ νέοι θά μαζεύουν τά συντρίμμια τῆς διαλυμένης ψυχῆς καί ζωῆς τους!

Γράφει: Μ.Σ. ἐκπ/κός-ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ

Ὅπου καί νά περιστρέψει κανείς τό κεφάλι του στήν Ἑλλάδα, παντοῦ βλέπει καφετερίες καί καφενεῖα. Καί μέ κλειστά μάτια νά βαδίσει κάποιος στήν χώρα μας, ἀπό τίς μουσικές, τίς φωνές (βρισιές ὡς ἐπί τό πλεῖστον...) καί τίς ὀσμές τῶν τσιγάρων, τοῦ καφέ καί τῶν ποτῶν, θά καταλάβει ὅτι πατᾶ καί βρίσκεται στήν "Ἐδέμ τῶν νυχτερινῶν-ἀκριβέστερα τῶν νυχθημερησίων-κέντρων"! Μία 24ωρη χαρά παραλογίας ἐπικρατεῖ, τῆς ὁποίας τό "ψυχοφάγο νέφος" πού ὑπερίπταται ἐπάνω ἀπό τήν κεφαλή μας, δέν συνάδει σέ τίποτε μέ τά σοβαρώτατα ἐθνικά, παγκόσμια (καί προσωπικά γιά τούς περισσοτέρους, ἄν ὄχι γιά ὅλους) προβλήματα πού ὑφιστάμεθα καί τά ὁποῖα ἀπαιτοῦν συστολή, σύνεση, μετάνοια καί ἀλλαγή νοοτροπίας, διαύγεια καί προπαντός λύση- καί λύση ὀρθή!

Μαῦρα χάλια...

Μπορεῖ κανείς νά σωθῇ χωρίς πνευματικό καί χωρίς ἐξομολόγηση;

Γέρων Κλεόπα Ἡλιέ

 

Ἀκολουθεῖ ἡ ἀπάντηση τοῦ μακαριστοῦ γέροντος:

 

 ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ 

Πώς λύνονται τα μάγια;

Του μακαριστού Αρχιμανδρίτου Χαραλάμπους Βασιλόπουλου

Πως όμως λύνονται; Μόνον με την Εκκλησία. Αυτή έχει τη δύναμη του Θεού. Μα θα πεις και οι μάγοι με την Εκκλησία πάνε. Το σπίτι τους είναι γεμάτο εικόνες. Όχι! Αυτοί πάνε με το Σατανά και τις εικόνες τις έχουν για να τραβούν κόσμο, διότι ποιος θα τους είχε εμπιστοσύνη;

Τις έχουν ακόμη τις εικόνες για να τις βεβηλώνουν, να τις βρωμίζουν. Πρέπει για να γίνουν τα μάγια να αποδείξουν στο Σατανά, ότι δεν έχουν καμιά σχέση πια με τον Θεό, αλλά είναι τελείως δοσμένοι σ’ αυτόν. Και απόδειξις είναι το γεγονός ότι τις πατούν και κάθονται τσίτσιδοι επάνω στην εικόνα για να τους δώσει τη δύναμή του ο Σατανάς.

Είναι μεγάλο αμάρτημα αυτό και για εκείνους που τα κάνουν. Εφ’ όσον αυτοί δόθηκαν στον Σατανά, είναι αντίθετοι με τον Θεό και είναι καταδικασμένοι εις Κόλασιν αιώνιον. Είναι δύσκολο να μετανοήσουν, όπως μετενόησεν ο Άγιος Κυπριανός και έκαψε τα μαγικά του βιβλία δημόσια.

Βαρύ το αμάρτημα και για εκείνους, που καταφεύγουν εκεί, για να κάνουν μάγια σε άλλους. Έχουν μαύρη ψυχή και δεν μπορεί αυτοί να έχουν σχέση με το Θεό. Ο σατανάς κάθεται στην καρδιά τους.

Μεγάλο αμάρτημα έχουν και εκείνοι που πηγαίνουν για να τους λύσουν τα μάγια. Αυτοί ξεβαφτίζονται. Όταν βαφτίζεται ο άνθρωπος και μπαίνει στην οικογένεια του Θεού, αποτάσσεται τον Σατανά και συντάσσεται με τον Χριστόν. Γι’ αυτό τρεις φορές ερωτάται: «Αποτάσσεσαι τον Σατανάν;» και απαντά: «Αποτάσσομαι». Τρεις πάλι φορές: «Συντάσσεσαι με τον Χριστόν»; Και απαντά «συντάσσομαι».

Ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς

  "ΧΕΙΡΑΓΩΓΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ" 

Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος

Ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς βρίσκεται ὄχι στόν ἐξωτερικό τύπο της, ἀλλά στό περιεχόμενο, στό πνεῦμα της. Προσπαθεῖτε νά βιώσετε τήν προσευχή. Αὐτό ἀκριβῶς εἶναι πού χρειάζεται. Κάποιος ἀπό τούς πατέρες λέει, πώς, ὅταν προσευχόμαστε, πρέπει νά αἰσθνόμαστε ὅπως οἱ ὑπόδικοι μπροστά στόν δικαστή.

 

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ ΤΟΝ ΑΜΑΡΤΩΛΟ!

Ρώτησε κάποιος ἕναν ἀσκητή:

Ποιό πρέπει νά εἶναι τό βασικό τυπικό-πρόγραμμα τοῦ Χριστιανοῦ;

ΦΩΤΙΣΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ
Ὀρθόδοξος Ἱεραποστολικός Σύνδεσμος Ἁγίων Κυρίλλου καί Μεθοδίου τῶν Θεσσαλονικέων
Φωτιστῶν τῶν Σλάβων

ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ