



Την παραμονή του πολέμου με τους Ιταλούς, έκλαιγε συνεχώς. Του είπαν: «Τι έχεις, Γέροντα, και κλαις;» Απάντησε: «Έμεινα ορφανός». Όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος είπε: «Έφυγε η Παναγία με τον άγιο Γεώργιο στο μέτωπο».
«Αν θέλουμε να είμαστε πραγματικά Χριστιανοί, πρέπει να ακολουθήσουμε τα χνάρια του Χριστού μας. Πρέπει πάντα να συγχωρούμε και όχι να βλαστημούμε αυτούς, που μας έφταιξαν». «Ούτε τα πλούτη να σας κάνουν εντύπωση, ούτε οι δόξες, αλλά πάντοτε να βαδίζετε δίκαια».
«Ο
δρόμος του Χριστού είναι να αγαπάμε όλους τους ανθρώπους και αυτούς,
που μας αγαπούν και αυτούς που μας μισούν. Να έχετε πραότητα και αν σας
προσβάλλη ο άλλος, να μη θέλετε να τον εκδικηθείτε, αλλά να τον
συγχωρείτε και να του δείχνετε καλοσύνη. Και με την αγάπη, που θα του
δείξετε, θα τον υποχρεώσετε να σας ζητήση συγγνώμη, εάν βέβαια είναι
άνθρωπος με συνείδηση.
Γιατί, παιδιά μου, από το καλό έρχεται καλό, από το κακό ποτέ δεν έρχεται καλοσύνη.
Γι’ αυτό και σεις μη μαλώνετε με έναν άνθρωπο, που θα σας πειράξη,
γιατί θα πληθύνη το κακό, αλλά δείξετε του καλοσύνη για να ηρεμήση και
να έχετε μισθό από τον Θεόν. “Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε” μας λέγει ο Χριστός».
« Ο Θεός θέλει να ελέγχουμε μόνον τον εαυτό μας. Εμείς όμως κάνουμε το αντίθετο. Ελέγχουμε όλους εκτός από τον εαυτό μας. Δεν έχει αξία, όσα καλά έργα και αν κάνουμε , όταν κρίνουμε τους άλλους κι εμείς νομίζουμε ότι είμαστε τέλειοι».
«Τα δικαστήρια είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Να προσέχετε πολύ σ’ αυτές τις πόρτες. Να τις αποφεύγετε. Αν τύχη όμως και πάτε, να λέτε πάντα την αλήθεια και αμέσως να εξομολογείσθε. Γιατί το άλλο δικαστήριο είναι το φοβερό. Εκείνο, που θα κριθούμε όλοι».
«Παιδιά μου, ο κόσμος έχει φύγει από την αθωότητα κι από την καλωσύνη. Κάθε μέρα και προς το κακό φροντίζει να βαδίζη. Όσο περνούν τα χρόνια βαδίζουμε στην καταστροφή και ο Θεός αυτά δεν τα θέλει. Πόση διαφορά υπάρχει (σήμερα) από πριν πενήντα χρόνια».



Σκοπός μίας παγκόσμιας διακυβέρνησης, τούτη την ώρα, δεν είναι άλλος από την διάλυση του ανθρώπου και τη διάλυση της επαφής μεταξύ των ανθρώπων…
Κάποιοι θέλουν να γίνουμε μόνο νούμερα, όπως οι κρατούμενοι. Προσπαθούν να διαλύσουν τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και τη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό.
Είναι μια προσπάθεια να γίνει η κοινωνία “ρομπότ”».
Σιγά – σιγά θα εξαφανιστεί απ’ αυτήν ο κανονικός άνθρωπος και θα μείνουν μόνο τα ρομπότ που ελέγχονται από τάχα ‘’ανώτερους’’ ανθρώπους, εκείνους που διευθύνουν τον κόσμο. Ο σημερινός πολίτης μας είναι τυφλωμένος, δεν καταλαβαίνει την κατάσταση στην οποία βρίσκεται και δέχεται σαν ζώο την προσωπική του διάλυση.
Πρέπει εμείς να διαλύσουμε εκ των προτέρων αυτό το ηλεκτρονικό σύστημα, να κάνουμε ο,τι είναι δυνατόν για να μην δεχτούμε αυτήν τη νέα ηλεκτρονική τάξη πραγμάτων, αυτόν τον ‘πολιτισμό’’ της εικόνας και των οπτικών μέσων στο διαδίκτυο.

Σήμερα λέει έχει γίνει τρελλοκομείο. Παλιά λέει κοιτούσε ο μανάβης το τελάρο, έβρισκε δύο τρία σάπια τα πετούσε, τα άλλα ήταν καλά. Σήμερα κοιτάς το τελάρο λέει όλα σάπια είναι, όλα για πέταμα είναι.

«Θα έρθουν πολύ δύσκολοι καιροί αλλά όλα επιτρέπονται από τον Θεό. Θα πέσουν και οι εκλεκτοί! Ο διάβολος εργάζεται για να διαφθείρει τους ανθρώπους και να καταστρέψει τον κόσμο από την αρχαιότητα και κύριος στόχος του είναι να ελέγξει και να κηδεμονεύσει ολόκληρο τον κόσμο. Θα έλθει η ώρα που θα δείτε και θα καταλάβετε όλη τη βρωμιά γύρω σας:
«στη δουλειά, στα καταστήματα, στους κρατικούς θεσμούς, στην ηγεσία, στην πολιτική...
η διαφθορά και η ανηθικότητα θα επικρατούν, ακόμη και εντός της εκκλησίας, στους ιερείς και στους επικεφαλής της εκκλησίας. Δυστυχώς, θα μπει κρυφά στην εκκλησία, και θα βρωμίσει μερικές ψυχές. Οι άνθρωποι θα έχουν χάσει την πίστη και οι ναοί θα είναι άδειοι. Θα υπάρξει χάος…
ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΜΑΡΙΝΟΥ Ν. ΚΑΡΥΠΙΔΗ
Ὀνομάζομαι
Μαρίνος Ν. Καρυπίδης. Τὸ χωριό μου εἶναι ἡ Λιγόρτυνος Μονοφατσίου.
Εἶμαι 26 ἐτῶν. Τὴν Γερόντισσα Γαλακτία τὴν θεωρῶ σταθμὸ στὴ ζωή μου.
Ἦταν ἡ φανέρωση τοῦ Θεοῦ σ’ ἐμένα, ὅπως καὶ σὲ πολλοὺς ἄλλους. Ἂν μὲ
ρωτήσει κάποιος, τί ἦταν ἡ Γερόντισσα Γαλακτία μὲ δύο κουβέντες, θὰ
ἀπαντοῦσα: ἕνα μέγα φῶς τοῦ οὐρανοῦ στὴ γῆ! Ἔλαμπε ὁλόκληρη. Εἰδικὰ
τὸ πρόσωπό της. Τὰ μάτια της ἦταν μοναδικά. Δὲν περιγράφεται αὐτὴ ἡ
κατάσταση. Πρέπει νὰ τὴν ζήσεις. Οἱ ἐπισκέψεις μου πολλές, ὅπως καὶ οἱ
ἐμπειρίες μου. Θὰ ἀναφέρω τὶς πιὸ σημαντικὲς γιὰ μένα.
Γνώριζε κάθε σκέψη καὶ κάθε πράξη μου. Μοῦ τὸ φανέρωνε ξεκάθαρα καὶ καταλάβαινα μόνο ἐγώ. Οἱ ἄλλοι ἄκουαν ἀσυναρτησίες. Τὸ ἴδιο ἔκανε σὲ ὅλους. Ὁ π. Ἀντώνιος ἔλεγε ὅτι αὐτὸ εἶναι γλώσσα τῆς Πεντηκοστῆς. Νὰ ἀκούει δηλαδὴ ξεκάθαρα αὐτὸς ποὺ ἔπρεπε νὰ ἀκούσει καὶ οἱ ἄλλοι νὰ μὴν παίρνουν εἴδηση…
Ἡ τεράστια εὐωδία! Εὐωδίαζε, τόσο πολύ, ὥστε δὲν μποροῦσες νὰ πάρεις ἀνάσα. Ὅταν αἰσθανόμουνα ἐγὼ τὴν μοναδικὴ ἐκείνη εὐωδία, δὲν τὴν καταλάβαιναν οἱ ἄλλοι παρόντες. Καὶ ὅταν τὴν μύριζαν αὐτοί, δὲν τὴν μύριζα ἐγώ! Ἔφευγε ἡ εὐωδία καὶ ἐρχόταν, ὅταν εἴμασταν ἐκεῖ. Τὸ χέρι μου, ὅμως, ποὺ κρατοῦσε, εὐωδίαζε συνεχῶς μέχρι τὴν ἐπιστροφή μου στὸ χωριό. Ἔκανα μπάνιο καὶ πάλι μύριζε!

Ἂν δὲν ἐπιτρέψει αὐτὸν τὸν πόλεμο ὁ Θεός, τὸ εἶδος μας δὲν θὰ ἔχει λόγο ὑπάρξεως στὴ γῆ, ἐκεῖ ποὺ κατήντησε…
ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ ΠΟΛΥΦΩΤΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΝΕΟΕΠΟΧΙΤΙΚΟ ΣΚΟΤΑΔΙ Η ΑΓΙΑ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ
Γράφει ἡ ΜΑΡΙΑ Ι. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΣ ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ ΚΑΤΟΙΚΟΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ
Ἐκ τῶν προτέρων ζητῶ συγγνώμη γιὰ τὶς ἀτέλειες τοῦ λόγου μου. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κοιτάζεις τὸν ἥλιο καὶ νὰ μπορέσεις νὰ χωρέσεις τὸ φῶς του ἢ νὰ περιγράψεις ἐπαρκῶς τὸ μεγαλεῖο του. Χαίρεσαι τὸ φῶς καὶ δὲν φιλοσοφεῖς γιὰ τὸ «πῶς». Ὁ ἥλιος σὰν σφαίρα εἶναι ἀπλησίαστος. Σὰν ἐνέργεια εἶναι ζωοπάροχος. Κάτι τέτοιο ἦταν καὶ ἡ θαυμαστή μας Γερόντισσα. Ἀνεξιχνίαστος ἥλιος σὰν ὕψος καὶ βάθος πνευματικό. Ζωοδότρα δύναμη σὰν κοινωνία ἀγάπης καὶ πρόξενος ἔμπνευσης καὶ χαρᾶς. Δὲν εἶχε ἐξωτερικὲς ταμπέλες ποὺ νὰ μοστράρουν τὴν εὐσέβειά της. Τῆς ἦταν ἀηδιαστικὲς οἱ μεγαλοστομίες οἱ θρησκευτικές. Δὲν ἤθελε ποτὲ νὰ ποζάρει στὴν ἀντίληψη τῶν ἄλλων σὰν κάτι σπουδαῖο καὶ ξεχωριστό. Ἔνοιωθε ἡ τελευταία καὶ ἐκλιπαροῦσε γιὰ τὴν προσευχὴ τῶν ἄλλων καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ἂν ἁγιότητα εἶναι ἡ μετατροπὴ τῆς φιλαυτίας σὲ φιλοθεΐα καὶ φιλανθρωπία, τότε, αὐτὴ ἡ γυναίκα τὸ πέτυχε ἀπόλυτα. Ζοῦσε γιὰ τοὺς ἄλλους καὶ ἦταν νεκρὴ γιὰ τὸν ἑαυτό της!
Τὰ μεγαλύτερα χαρίσματά της ἦταν ἡ ὀρθὴ πίστη, ὁ διάπυρος θεῖος ἔρωτας, ἡ ἀπόλυτη ἀκατακρισία, ἡ μέχρι ἀκτημοσύνης ἐλεημοσύνη (πάντα μυστικά), ἡ γνώση τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἡ ἀσύγκριτη ταπεινοφροσύνη, ἡ παννύχια στάση της στὴν προσευχή, ἡ θυσιαστικὴ πρὸς ὅλους ἀγάπη της. Ἀκολουθεῖ ἡ ἐκπληκτικὴ διόραση καὶ προόρασή της, σὲ βαθμίδα Ἁγίου Πορφυρίου, ἡ θαυματουργός της δύναμη, ἰδιαίτερα τὰ τελευταῖα χρόνια τῆς ζωῆς της. Τὰ τελευταῖα αὐτὰ χαρίσματα δὲν σημαίνουν τίποτα χωρὶς τὰ πρῶτα. Ἄλλωστε πολλοὶ «χαρισματοῦχοι» θὰ βρεθοῦν στὴν κόλαση. Μὴν ξενίζεσθε. Τὸ λέγει ὁ Κύριος σὲ κάποιους ποὺ τοῦ χτυποῦν τὴν πόρτα μὲ τὴν ἄνεση τῶν χαρισματικῶν ἐπιτευγμάτων: «οὐ τῷ σῶ ὀνόματι προεφητεύσαμεν; Οὐ τῷ σῷ ὀνόματι δυνάμεις πολλᾶς ἐποιήσαμεν;» (Ματθ. Ζ΄21-23) καὶ ἡ ἀπάντηση τοῦ Δικαιοκρίτου: «καὶ τότε ὁμολογήσω αὐτοῖς, ὅτι οὐδέποτε ἔγνω ὑμᾶς. Ἀποχωρεῖτε ἀπ’ ἐμοῦ οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν» (Λουκ. ΙΓ΄27).
Σεβαστοί πατέρες
καί ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
Πρίν περάσω στό θέμα τῆς Εἰσηγήσεώς μου, θά ἤθελα νά ἀναφερθῶ ἐπιγραμματικά στό τιμώμενο πρόσωπο τοῦ μακαριστοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ. Ὁ π. Γεώργιος πρωτοστάτησε -τά τελευταῖα κυρίως χρόνια- στούς πνευματικούς ἀγῶνες πού ἀφοροῦσαν στήν ἀκεραιότητα τῆς πίστεως καί τήν αὐθεντικότητα τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. Τόσο ὁ κατ’ ἰδίαν, ὅσο καί ὁ δημόσιος λόγος του ἑστίαζε στό Χριστό καί τήν Ἐκκλησία Του. Γι’ αὐτό καί ἡ Ἐκκλησιολογία ἦταν τό ἐπίκεντρο τῶν ἐνδιαφερόντων του, τό ὁποῖο διαπερνοῦσε ἀξονικά ὅλες τίς ἐπιστημονικές, ἐκκλησιαστικές καί κοινωνικές παρεμβάσεις του, ἀδιαφορώντας γιά τό ὁποιοδήποτε προσωπικό τίμημα καί μή κάνοντας ἐκπτώσεις στά δόγματα καί τό ὁμολογιακό φρόνημά του. Αἰωνία του ἡ μνήμη!
Ὁ Συνοδικός θεσμός στή συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τό θεσμικό ἐκεῖνο ὄργανο πού παίρνει ἀποφάσεις, οἱ ὁποῖες ἀφοροῦν στή Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας καί τήν ἐπακριβῆ διατύπωση τῶν δογμάτων της. Μέ ἄλλα λόγια, ἡ Συνοδικότητα ἀποτελεῖ τόν ἁγιοπνευματικό ἐκεῖνο τρόπο, μέ τόν ὁποῖο ὁριοθετοῦνται ἀδιαμφισβητήτως ἡ πίστη καί ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Μέ αὐτόν τόν τρόπο διασφαλίζεται ἡ θεσμική ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί ἡ οἰκουμενικότητά της. Ὁ Συνοδικός θεσμός, δηλαδή, ἀποτελεῖ τήν ἔκφραση τῆς ἑνότητας τῶν Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν μεταξύ τους, ἀλλά καί τήν ἔκφραση τῆς μίας Ἐκκλησίας ἀνά την Οἰκουμένη.
Ἡ Συνοδικότητα, ὡς θεσμικός τρόπος ἐκφράσεως τῆς Ἐκκλησίας, ἔχει δογματικές προϋποθέσεις. Οἱ προϋποθέσεις αὐτές ἀνάγονται στήν Ἁγιοτριαδική ζωή, στό ἐπίπεδο ὅμως τῆς θείας Οἰκονομίας, καί θεμελιώνονται κατεξοχήν στό Χριστολογικό δόγμα, ἀλλά καί κατ’ ἐπέκταση στήν ταυτότητα τῆς Ἐκκλησίας, νοουμένης ὡς μυστηριακοῦ σώματος τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ.
Θυμάμαι, και στο Κοινόβιο είχαμε έναν μοναχό που ως λαϊκός ήταν νωματάρχης. Τον είχαν βάλει διαβαστή, γιατί ήταν μορφωμένος. Τόσα χρόνια ήταν στο μοναστήρι και σιχαινόταν. Που να αγγίξη πόμολο! Με το πόδι άνοιγε την πόρτα ή σκουντούσε το μάνταλο με τον αγκώνα και μετά καθάριζε με οινόπνευμα το μανίκι που το ακούμπησε! Ακόμη και την πόρτα της εκκλησίας με το πόδι την άνοιγε. Και επέτρεψε ο Θεός, όταν γέρασε, να σκουληκιάσουν τα πόδια του, ιδίως το ένα με το οποίο άνοιγε τις πόρτες. Ήμουν παρανοσοκόμος, όταν ήρθε για πρώτη φορά στο νοσοκομείο της Μονής με δεμένο το πόδι. Μου είπε ο νοσοκόμος να το λύσω και εκείνος πήγε να φέρη κάτι γάζες. Όταν το άνοιξα, τι να δω! Πω, πω, ήταν γεμάτο σκουλήκια! Πήγαινε στην θάλασσα, του λέω, πλύν' το, να φύγουν τα σκουλήκια, και έλα να κάνουμε αλλαγή. Που είχε φθάσει! Τι τιμωρία! Εγώ τα έχασα. Μου λέει ο νοσοκόμος: Κατάλαβες από τι είναι αυτό; Κατάλαβα, του λέω, επειδή ανοίγει την πόρτα με το πόδι!