Ο “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΣ” ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΚΑΙ Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Χρόνια πολλά!

Το 2013 να είναι έτος χριστιανικής βιωτής και να αποκτήσουμε προσωπική σχέση με τον σαρκωθέντα Χριστό. 

Καλή  χρονιά !

Ο “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΣ” ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΧΡΟΝΙΑΣ  ΚΑΙ Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 «Kαί νέον Ἔτος ἀριθμεῖ...», τραγουδάει ἡ λαϊκή εὐσέβεια, πού ἀγκάλιαζε –μέχρι πρίν λίγα χρόνια– ὅλες τίς πτυχές τῆς ζωῆς τοῦ λαοῦ μας. Ἄρχισε τό νέο ἔτος μέ πανηγυρικό Ἐκκλησιασμό του καί μᾶς συνεκκλησίασε, γιά νά μᾶς κρατήση ὁλόκληρο τόν χρόνο ἐκκλησιασμένους, λειτουργημένους, δηλαδή ἀνθρώπους πού πατοῦν καί ἐρ­γά­ζονται στή γῆ ἀλλά, ταὐτόχρονα, ἑτοιμάζονται γιά τά αἰώνια οὐράνια χρόνια, πού θά ἐπακολουθήσουν γιά τόν καθένα μας, ὅταν συμπληρωθῆ ὁ ἀριθμός τῶν ἐτῶν πού μᾶς ἀναλογεῖ.

Ὁ ἐκκλησιασμός, ἡ εἴσοδος τοῦ Νέου Ἔτους, ἔγινε μέσα στήν κατανυκτική Ἀγρυπνία τῆς Ἐνορίας μας, στίς 12 τά μεσάνυχτα τῆς 31^ης Δεκεμβρίου καί μᾶς ἀφύπνισε πνευματικά, ἐπισημαίνοντάς μας πόσο συνυφασμένη πρέπει νά εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία, μέ τήν καθημερινή μας ζωή, ἰδιαιτέρως δέ κάθε Κυριακή!

Ὅσοι εἴμαστε τό βράδυ στήν Ἀγρυπνία καί ὅσοι ἦλθαν στήν πρωϊνή Λειτουργία τῆς Πρωτοχρονιᾶς νοιώσαμε καί πάλι τό γιατί ἡ Ἐκ­κλησία μας δίνει τόσο μεγάλη σημασία στόν Ἐκκλησιασμό, καί ἰδιαίτερη στόν Ἐκκλησιασμό τῆς Κυριακῆς. Μᾶς τονίζουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῶν Ἀποστολικῶν καί τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων ὅτι ὅποιος λείπει ἀπό τή Θεία Λειτουργία ἐπί τρεῖς συνεχόμενες Κυριακές, χωρίς νά ἔχει πνευμα­τικά εὔλογη δικαιολογία, αὐτός ὁ ἄνθρωπος εἶναι σάν νά χάνη τό Ἅγιο Βάπτισμα, ἀφοῦ ἀφωρίζεται ἀπό τήν Ἐκκλησία!

Ἔτσι ἐξηγεῖται τό σημερινό πνευματικό κατάντημα τῆς Πατρίδος μας, μιᾶς Πατρίδος, πού ἡ συντριπτική της πλειοψηφία κοιμᾶται βαρειά κάθε Κυριακή πρωΐ, ἤ κάνει τζόκινγκ στούς δρόμους ἀπό τά ἄγρι­α χαράματα, καί ἄλλες τέτοιες ἀνόητες ἀσχολίες, μέ ἀποτέλεσμα νά γίνουμε λαός θηριώδης, μανιασμένος, διχασμένος, λαός προδοτῶν καί προδομένων!

Μέσα στή ζάλη καί στήν ταραχή, πού κυριαρχοῦν, ἔχουμε ἀνακατέψει καί τά μαθήματα τῆς Πνευματικῆς Ζωῆς. Χάσαμε τίς προτεραι­­ότητες, τό τί μᾶς εἶναι ἀπαραίτητο, τό τί εἶναι ζωτικό καί ἀναγ­καῖο.

Δώσαμε προτεραιότητα στά λόγια καί ὄχι στήν Πράξη, γι’ αὐτό ἀτόνισε τό ἐνδιαφέρον μας γιά τή Θεία Λειτουργία καί ἰδιαίτερα τῆς Κυριακῆς. Παραγεμίσαμε τό μυαλό μας μέ θρησκευτική φλυαρία, ἀποστηθίζουμε καί ἀναμασοῦμε τίς προδιαγραφές τῆς “ἁγιότητος” πού διαμορφώνει ἡ φαντασία μας, καί κάναμε καθημερινό μας ἐν­τρύ­­φημα ἀρρωστημένα κείμενα πού δέν διαφέρουν ἀπό τόν... «Κα­ζα­μία»!

Ἀπουσιάζει ἡ πράξη ἀπό τή ζωή μας γιατί ἀπουσιάζει ἡ Θεία Λειτουργία, πού εἶναι Πράξη, ἔργο τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ, πού μεταβάλλεται μέ τή Θεία Χάρη σέ Θεῖο Ἔργο!

Ἡ Θεία Λειτουργία τῆς Κυριακῆς εἶναι προορισμένη γιά ἐκεί­νους τούς ἀνθρώπους πού ἀνταποκρίνονται στήν κλήση τους ἀπό τόν Θεό ὅτι εἶναι «θεοί κεκελευσμένοι». Εἶναι γι’ αὐτούς πού, μι­μού­­με­­νοι τόν Δημιουργό Θεόν Λόγον, ἕξι ἡμέρες ἐργάζονται καί τήν ἑβδόμη ἀναπαύονται μέ τήν Θεία Λειτουργία καί ἀναπαύουν ὅσους τούς πλησιάζουν. Ὅσοι συ­στη­ματικά δέν συμμετέχουν στήν Ἱερή αὐτή ἐργασία, πού εἶναι ταὐτόχρονα ἀπόλαυση καί τιμή, ἀπό προορισμένοι γίνονται ἀφωρισμένοι, ἀφοῦ ἐπιλέγουν ἑκούσια νά μή συμμετέχουν στήν Κυριακάτικη κάθοδο τοῦ Παραδείσου στή γῆ μας.

 Ὅσοι χωρίς πνευματική δικαιολογία δέν ἐκκλησιάζονται τήν Κυριακή πρέπει νά διδαχθοῦν ἀπό αὐτά πού συνέβησαν καί σημάδεψαν τήν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.

Ὁ Ἀπόστολος Θωμᾶς ἔλλειψε τήν Κυριακή πού ἐμφανίστηκε ὁ Χριστός στούς ἄλλους ἐκκλησιαζομένους Μαθητάς Του, ἔχασε τήν Παρουσία τοῦ Χριστοῦ καί κινδύνεψε νά χάση τήν πίστη του, πού τήν ξαναβρῆκε, διορθώνοντας τό λάθος του αὐτό «μεθ’ ἡμέρας ὀκτώ», τήν ἑπόμενη Κυριακή.

Ἡ Πεντηκοστή, ἡ Κάθοδος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού μᾶς χάρισε τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ἔγινε ἡ­μέ­ρα Κυριακή. Ἡ «Ἀποκάλυψις» τῶν Μελλόντων στόν Ἅγιο Ἀπό­στο­­λον καί Εὐαγγελιστήν Ἰωάννην τόν Θεολόγον ἔγινε ἡμέρα Κυρια­κή. Ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ μας δέν γνωρίζωμε σέ ποιά ἡμερομηνία καί σέ ποιά ὥρα θά γίνη, ἔχω, ὅμως, μιά βεβαιότητα ὅτι θά γίνη ἡμέρα Κυριακή, γιατί ἡ Κυριακή εἶναι ἡ κατ’ ἐξοχήν ἡμέρα τοῦ Κυρίου μας.

Αὐτό μᾶς τό ἔδειξε ἐξ ἀρχῆς ὁ Ἴδιος μέ τό νά θαυματουργῆ σχεδόν πάν­το­τε ἡμέρα Σάββατο, πού στήν Παλαιά Διαθήκη ἦταν προτύ­πω­ση τῆς Κυριακῆς.

Ξεχάσαμε τήν Κυριακή, ἀδιαφορήσαμε γιά τήν Κυριακή ὅλοι μας. Κληρικοί καί λαϊκοί. Ξεχάσαμε ὅτι Θεία Λειτουργία γίνεται κάθε μέρα ὥστε νά ἔχουν τή δυνατότητα ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νά βροῦν τή μέρα πού ἡ ἐργασία τους τό ἐπιτρέπει καί νά ἐκκλησιάζονται.

Ἡ Κυριακή ὅμως, εἶναι Πανορθόδοξο προσκλητήριο γιά τήν συνάθροιση ὅλων τῶν –ὅπου γῆς– Πιστῶν, ὥστε ἑνωμένοι ὅλοι μας μέ τή Θεία Λει­τουργία –ἀσχέτως τοῦ Ναοῦ πού ἐκκλησιάζεται ὁ κα­θέ­νας μας– νά ὑ­πο­δεχθοῦμε τόν Χριστό μας, πού κατέρχεται μέ ἰδι­αίτερο τρόπο τήν ἡμέρα πού ἔχει τό Ὄνομά Του, σάν μιά ἀέναη, ἀόρατη ἀλλά πραγ­μα­τι­κή προ­αναγ­γελία τῆς Δευτέρας καί Ἐνδόξου Παρουσίας Του! Ἔτσι ἐξηγεῖται καί τό γιατί ἡ Ἐκκλησία μας δέν ἀποκόπτει ἀπό τό Σῶμα Της ὅσους ἀπουσιάζουν ἀπό τήν καθημερινή Θεία λειτουργία, ἀκόμη καί τῶν μεγάλων ἑορτῶν, ἀλλά ἀφορίζει μόνο ἐκείνους πού ἀπουσιάζουν ἀναίτια τήν Κυριακή.

Ἀναίτιες ἀπουσίες εἶναι πολλές, ὅπως ἡ ἀπουσία τῶν μαθη­τῶν λόγω συμμετοχῆς τους σέ φροντιστηριακά μαθήματα ἤ φροντιστηριακές ἐξετάσεις, πού, ὅσο περνοῦν οἱ μέρες, γενικεύονται σέ ὅλη τήν Πατρίδα μας χωρίς νά διαμαρτύρονται Ἱεράρχες, Πνευματικοί, γονεῖς, καθηγητές καί μαθητές!

Ἔχουμε ὑποταχθεῖ στή μοῖρα μας! Τριακόσιοι Βουλευτές ἀποφάσισαν νά συμμαχήσουν μέ τήν ἀθεϊστική Δύση καί νά “βγάλουν τόν Χριστό” ἀπό τίς ψυχές τῶν Ἑλλήνων καί τούς ἀφήνουμε ἀνενόχλητους μέ τό “ὠχαδελφικό” δικαιολογητικό “πώς ἄλλαξαν οἱ καιροί καί δέν μποροῦμε νά τούς φέρουμε πίσω”! Οἱ καιροί δέν ἄλλαξαν, ἐμεῖς –οἱ λεγόμενοι χριστιανοί– ἀλλάξαμε καί “βολευτή­κα­με” μέ τίς ἀλλαγές τῶν καιρῶν πού ἐπέβαλαν οἱ “προ­σκυ­νη­μένοι” πολιτικοί πράκτορες τῆς Ἑλληνικῆς Βουλῆς!

Γι’ αὐτό οἱ “προσκυνημένοι” προχωροῦν ἀκάθεκτοι! Πρόσφατα νομοθέτησαν –οἱ παράνομοι– κατάργηση τῆς ἀργίας τῆς Κυριακῆς(!), πού ἐθέσπισε ὁ Μέγας Ἅγιος Κωνσταντῖνος καί τήν σεβάσθηκαν οἱ Ἀγαρηνοί καί ὅλοι οἱ κατακτητές τῆς Πατρίδος μας μέσα στούς δεκαεπτά αἰῶνες!

Πότε θά ξεσηκωθοῦμε; Ποιός θά μᾶς ξεσηκώση; Ἕως πότε θά ἀνεχόμαστε νά καταντᾶ μέρα μέ τήν ἡμέρα «γενεά ἄπιστος καί διεστραμ­μένη» τό κάποτε εὐσεβές Γένος μας; Θά ἀρκεσθοῦμε στήν μοιρολατρεία ἤ θά ἀδράξουμε τό κοντάρι τοῦ Φινεές νά πατάξουμε ὅλους αὐτούς πού ἀσελγοῦν στό Σῶμα τῶν Πιστῶν, πού εἶναι Ἐκκλησία;

Φαίνεται πώς σήμερα πιά πρέπει νά διδαχθοῦμε εὐσέβεια καί ἀπό τήν ἄλογη Κτίση, ἀφοῦ γίναμε ἀλογότεροι τῶν ἀλόγων καί, ὄχι μόνο δέν ἐκκλησιαζόμεθα τίς Κυριακές ἀλλά οὔτε τόν Σταυρό μας δέν κάνουμε ὅταν καθήσουμε στό τραπέζι γιά νά φᾶμε! Πρέπει νά διδαχθοῦμε εὐσέβεια ἀπό τήν ἄλογη Κτίση πού ὑπακούει στόν Κτίστη μέ φυσικό καί ἀδιαπραγμάτευτο τρόπο, χωρίς νά ἐπηρεάζεται ἀπό τήν δική μας ἀπείθεια καί ἀσέβεια.

Χαρακτηριστικό ἀλλά καί ἐκπληκτικό εἶναι τό παράδειγμα τῆς συμπεριφορᾶς τῶν πουλιῶν Horneros, πού ἐργάζονται κάθε ἡμέ­ρα ὀκτώ ὧρες γιά τό κτίσιμο τῆς φωλιᾶς τους καί τήν Κυριακή δέν ἐργά­ζονται ἀλλά ἔχουν ἀργία!

  

 Ἄς προσέξουμε τήν περιγραφή τοῦ ἐρευνητοῦ Daniel Carajal, πού παρατήρησε τή ζωή αὐτῶν τῶν πουλιῶν:

«Στήν Οὐρουγουάη εἶδα φωλιές Horneros παντοῦ. Τό ἐκπληκτικό γιά µένα ἦταν ὅτι χτίστηκε µιά τέτοια φωλιά στό παράθυρο τοῦ κτιρίου ὅπου ζῶ. Ἔχοντας τή φωλιά “ἐκεῖ” τράβηξα πάνω ἀπό 600 φωτογραφίες.

Ὅλα ξεκίνησαν ἀπό περιέργεια καί εἶχα τήν τύχη νά τό παρακολουθῶ κάθε µέρα. Ὅταν εἶδαν τίς φωτογραφίες ἡ οἰκογένεια καί οἱ φίλοι µου ἐξε­πλά­γησαν.

Σκέφτηκα ὅτι θά ἦταν καλό νά ἀνεβοῦν οἱ φωτογραφίες στό διαδίκτυο, γιά νά τίς µοιραστῶ µαζί σας, κυρίως ὅσοι ἀπό ἐσᾶς ἐνδιαφέρονται γιά τό περιβάλλον, ὁπότε, ἐλπίζω νά σᾶς ἀρέσει.

Δέν εἶµαι φωτογράφος. Ἡ φωλιά χτίστηκε µεταξύ τέλους Σεπτεµβρίου καί 30 Νοεµβρίου 2010. Ἐργάζονταν 8 µέ 10 ὧρες τήν ἡµέρα, ἀλλά ποτέ τίς Κυριακές!».

Τελικά, ἐάν ἐμεῖς σιωπήσουμε ἀπό δειλία, ἀσέβεια καί καλοπέραση, «οἱ λίθοι κεκράξονται»! Θά μᾶς “κράξουν” ἀκόμη καί τά πουλιά, πού ἔχουν κρατήσει μέσα τους τή Θεϊκή δύναμη καί δέν ἔχουν ἀφεθεῖ στούς ἐλεεινούς σημερινούς “καιρούς” νά τούς ρυθμίζουν τή ζωή!

Ἄς εὐχηθοῦμε, τή νέα χρονιά νά μοιάσουμε σ’ αὐτά τά πουλιά περισσότερο!...

 

                                                   π. Βασίλειος Ε. Βολουδάκης

                                                «ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» ἀρ. Τεύχους 125

                                                                   Ἰανουάριος 2013
http://www.agnikolaos.gr

Περί ὑπηρεσίας πρός τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο

hristospanagia4

 

. Αν σε κάθε οικογένεια υπήρχε έστω και ένα πρόσωπο που υπηρετούσε τον Θεό με ζήλο, τί αρμονία θα υπήρχε στον κόσμο! Θυμάμαι συχνά την ιστορία κάποιας κοπέλας. Συνήθιζε να έρχεται και να συζητάμε τότε που ήμουν ακόμα στο Μοναστήρι του Τουμάν . Ήρθε κάποια μέρα στο Μοναστήρι μαζί με ένα οργανωμένο γκρουπ προσκυνητών, και μου διαμαρτυρήθηκε το εξής: «Δεν το αντέχω πια! Οι άνθρωποι είναι τόσο αγενείς μεταξύ τους!». Και κατόπιν μου είπε ότι θα κοίταζε να βρει άλλη δουλειά. Την απέτρεψα , λέγοντας ότι ήταν λίγες οι δουλειές εκείνο τον καιρό και τα επίπεδα της ανεργίας υψηλά. Της είπα να πάψει να πολεμά τους συναδέλφους της στη δουλειά. «Μα δεν μάχομαι κανένα!», απάντησε.Της εξήγησα ότι μολονότι δεν μάχεται κανένα σωματικά  εντούτοις με το να είναι δυσαρεστημένη στη θέση της, διεξάγει πόλεμο εναντίον των  συναδέλφων της με τους λογισμούς της. Εκείνη αντέτεινε ότι κάθε άλλη αντίδραση θα υπερέβαινε τα όρια αντοχής του καθενός. «Μα ασφαλώς και τα υπερβαίνει», της είπα, «αλλά δεν μπορείς να το κάνεις μόνη σου. Χρειάζεσαι τη βοήθεια του Θεού. Κανείς δεν γνωρίζει αν προσεύχεσαι ή όχι την ώρα της δουλειάς σου. Κατά συνέπεια, όταν αρχίζουν να σε προσβάλλουν, μην τους αντιγυρίζεις τις προσβολές ούτε με λόγια ούτε με αρνητικές σκέψεις. Προσπάθησε να μην τους προσβάλλεις ούτε καν με τους λογισμούς σου∙ προσευχήσου στον θεό να τους στείλει έναν άγγελο ειρήνης. Ζήτησέ Του επίσης να μην ξεχάσει και σένα. Αυτό δεν θα μπορέσεις να το κάνεις αμέσως , αλλά αν προσεύχεσαι πάντοτε έτσι, θα δεις πώς θα αλλάξουν τα πράγματα με τον καιρό και πώς θα αλλάξουν επίσης και οι άνθρωποι.  Κατ’ ουσίαν θα αλλάξεις  κι εσύ». Εκείνο τον καιρό δεν ήξερα αν επρόκειτο να δώσει βάση στη συμβουλή μου.
Αυτό συνέβη στο Μοναστήρι του Τουμάν το 1980. Το 1981 με έστειλαν στο μοναστήρι της Βιτόβνιτσα. Κάποια μέρα στεκόμουν πλάι στην κυδωνιά , όταν είδα ένα γκρουπ προσκυνητών να πλησιάζει. Ήταν κι εκείνη ανάμεσα στο γκρουπ και με πλησίασε για να πάρει ευλογία. Και να τι μου είπε: «Αχ πάτερ! Δεν είχα ιδέα ότι οι άνθρωποι είναι τόσο καλοί!». Τη ρώτησα αν αναφερόταν στους συναδέλφους της στη δουλειά κι εκείνη  μου απάντησε θετικά. «Άλλαξαν τόσο πολύ  πάτερ, είναι απίστευτο! Κανείς δεν με προσβάλλει πλέον, και βλέπω και σε μένα επίσης τη διαφορά!». Τη ρώτησα αν είχε ειρηνεύσει με όλους και μου απάντησε ότι υπήρχε μόνο ένα πρόσωπο μονάχα με το οποίο δεν μπορούσε να ειρηνεύσει για πολύ καιρό. Κατόπιν ,καθώς διάβαζε τα Ευαγγέλια, έφτασε κάποια στιγμή στο σημείο όπου ο Κύριος μας ζητά να αγαπάμε τους εχθρούς μας. Και τότε είπε στον εαυτό της: «Θα αγαπήσεις αυτό το πρόσωπο είτε το θέλεις είτε όχι, διότι αυτό είναι που μας ζητά ο Κύριος». Και τώρα, ξέρετε, είναι οι δυό τους οι καλύτεροι φίλοι!
Μακάρι να υπήρχε έστω και ένας τέτοιος άνθρωπος σε κάθε επιχείρηση, εργοστάσιο ή γραφείο! Έτσι θα ανοιγόταν ο δρόμος προς την ειρήνη. Μόνο ένας άνθρωπος χρειάζεται, ένας άνθρωπος συνδεδεμένος προσευχητικά με τον Θεό, και θα έχουμε παντού ειρήνη- στην οικογένεια, στην δουλειά, στην κυβέρνηση και παντού. Η παρουσία ενός τέτοιου ανθρώπου είναι που μπορεί να μας ελευθερώσει από ζοφερούς και δυσβάσταχτους λογισμούς.  

Από το βιβλίο : «ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ
Βίος και διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα»
Εκδόσεις : «Εν πλω»

Η Εκκλησία ταϊζει τον φτωχό λαό!

Χριστούγεννα στό Ἅγιον Ὄρος

hristospanagia4

Χριστούγεννα στο Άγιο Όρος

του μοναχού (†)Θεόκλητου Διονυσιάτη

Όπως σ’ ολόκληρη την Ορθοδοξία έτσι και στο Άγιον Όρος, η προετοιμασία των Μοναχών αρχίζει με αγνιστικές νηστείες από τις 15 Νοεμβρίου. Κατά τό χρονικόν αυτό διάστημα, οι ψυχές τών μονοτρόπων μυσταγωγούνται στό Μυστήριο τής Γεννήσεως μέ τούς εισαγωγικούς ‘Υμνους, μέ τά Καθίσματα, τά Τριώδια τών Αποδείπνων, τίς μελίρρυτες Καταβασίες καί μέ τούς εξαίσιους Ασματικούς Κανόνες, που κορυφώνονται στίς Μεγάλες ‘Ωρες τής προπαραμονής. ‘Ετσι, μέ όλα τά υμνολογικά αριστουργήματα τής ποιητικής γραμματείας τής Ορθοδοξίας, που καλύπτουν τίς θείες διαστάσεις τής Ενανθρωπήσεως τού Θεού, οι μονάζοντες ζούν σέ ένα κλίμα λειτουργικής συμμετοχής ως ιερουργούμενοι στό ανήκουστο Μυστήριον, ουρανοφάντορες, μυούμενοι στήν υπέρ φύση Αποκάλυψη. Αυτά όλα, βέβαια, βιούνται σέ ένα διάφορο μέτρο γνώσεως καί εφέσεως, κατά τήν δεκτικότητα καί τό σκεύος εκάστου, αλλά καί τό μέτρο που χορηγεί η άκτιστη χάρις.Σέ όλες τίς βυζαντινές Μονές, τίς ιερές Σκήτες, τά Ερημητήρια καί τίς θεόκτιστες Καλύβες η τυπική τάξη φυσικά διαφέρει, αφού οι δύο τελευταίες μορφές ασκητικής ακολουθούν μεθόδους που υπερβαίνουν τόν τύπο καί τήν τάξη. Αλλά στίς δύο πρώτες, κατά τήν παραμονή τών Χριστουγέννων τελείται τό καθιερωμένον άγιον ευχέλαιον «εις ίασιν ψυχής καί σώματος» καί ακολουθεί ο Μέγας Εσπερινός μέ τή θεία Λειτουργία τού Μ. Βασιλείου, όου διαβάζονται οι δεκαπέντε Προφητείες, που αναφέρονται μέ σύμβολα καί άλλες μέ σαφείς προφητικές υποτυπώσεις στήν ενανθρώπηση τού Θεού.
Στή συνέχεια, αφού όλοι, μέ λειτουργική τάξη, μεταλάβουν τού Σώματος καί τού Αίματος τού Χριστού, που σαρκώθηκε ακριβώς γιά νά ενωθή ασυγχύτως καί αδιαιρέτως μέ «τών χειρών του τό πλαστούρ-γημα» καί νά τό Θεώση, απέρχονται στήν απέριττη κοινή Τράπεζα. Καί μετά τρίωρη ανάπαυση, οι εκτός κόσμου Μοναχοί, επανέρχονται στόν ιερό Ναό γιά τήν ολονύχτια αγρυπνία, που αρχίζει από τήν Λιτήν, όπου ψάλλονται «μετά μέλους» οι θεολογικώτατοι ‘Υμνοι τής Δεσποτικής εορτής.
Η ατμόσφαιρα που δημιουργείται από τήν «εν πνεύματι καί αληθεία» λατρείαν, αποβαίνει αληθινή μυσταγωγία τών πιό υψηλών θεολογικών καί πνευματικών εμπειριών. Νομίζει κανείς, ότι ‘Αγγελοι Κυρίου επεδήμησαν εξ ουρανού καί συμψάλλουν εναρμόνια μελωδήματα μέ τούς αποδήμους τού κόσμου ορεσιτρόφους Μοναχούς καί ότι η θριαμβεύουσα στόν ουράνιο κόσμον Εκκλησία, σέ μιά λειτουργική Σύναξη μέ τούς ερημικούς καί αρνησικόσμους χριστιανούς, υμνολογούν κατά τήν ιερή νύχτα τής Γεννήσεως τού Χριστού: «Ο ουρανός καί η γή, σήμερον ηνώθησαν, τεχθέντος τού Χριστού. Σήμερον Θεός επί γής παραγέγονε καί άνθρωπος εις ουρανούς αναβέβηκε …».
Καί πραγματικά, μέσα στόν λαμπρότατον, υποβλητικώτατο καί κατανυκτικό βυζαντινό διάκοσμο καί υπό τίς ποικιλόχρωμες ανταύγειες, που διαχέουν τά κατινοβολούντα πολύφωτα τών στιλβωμένων πολυελαίων, τά τοιχογραφημένα πρόσωπα τών Αγίων – που «ιστόρησεν» ο εμπνευσμένος χρωστήρας τής Κρητικής ή Μακεδονικής Σχολής – παίρνουν μιά τέτοια έκφραση, που οι θεώμενοι Μοναχοί νά αισθάνωνται ότι είναι ζωντανά μαζί τους. Καί, όπως διατελούν στήν μεταρσίωση αυτή, νά βλέπουν εκστατικοί μπροστά τους, όπως στέκονται στό στασίδι τους μέ μεταστοιχειωμένη τήν ψυχή. Αποστόλους, Προφήτες, Μάρτυρες, Ιεράρχες. Οσίους Ασκητές καί Ησυχαστές, αυτήν τήν Θεοτόκον μέσα στό πάνσεπτο Σπήλαιο πλησίον τού Θείου Βρέφους Της, που έχει η ίδια ανακλίνει ως Λόγο σαρκωμένο στή Φάτνη τών αλόγων ζώων καί που πλαισιώνονται από τούς Αγγέλους καί τούς ποιμένες – όπως αποδίδει η βυζαντινή Αγιογραφία τή Γέννηση τού Χριστού – μέ έκφραση απείρου αγαλλιάσεως, όλους συμμετέχοντας μέ τήν παρουσία τους στούς θείους ύμνους…
Οι υμνολογίες συνεχίζονται, οι προσευχές διάπυρες ανεβαίνουν πρός τόν Κύριον, τά πρόσωπα τών μοναστών αστράφτουν από μυστική χαρά γιά τήν ελπιζομένη καί επιδιωκομένη θέωσή τους. Τίς μεστές δογματικού καί θεολογικού περιεχομένου Ωδές, ακολουθούν τά πνευματικότατα Μεγαλυνάρια καί η γλυκυτάτη Εννάτη Ωδή τής Θεοτόκου – μιά Ωδή Χαράς αρρήτου, μπροστά στήν οποία – άς μού επιτραπή η βέβηλη σύγκριση – η περίφημη «Εννάτη» τού Μπετόβεν, που τόσο συγκινεί τούς αγεύστους από ορθόδοξες εμπειρίες μέ τόν έντεχνο νατουραλισμό της – κυριολεκτικά εξαφανίζεται.
Τούς θείους Αίνους διαδέχεται η αγγελική δοξολογία, γιά νά επακολουθήση τό ουσιαστικόν άνοιγμα τών ουρανίων Πυλών μέ τό υπερφυέστατ Μυστήριο τής θείας Ευχαριστίας. Καί οι Μοναχοί αλλοιωμένοι «τήν καλήν αλλοίωσιν» – πάλιν αναλογικά – κοινωνούν μέ κατάνυξη καί γίνονται «θείας φύσεως κοινωνοί» από τό «τεθεωμένον» Σώμα καί Αίμα τού Χριστού.
Τά Χριστούγεννα, λοιπόν, εορτάζονται στόν ‘Αθω μέ Ορθόδοξη μέθεξη στό Μυστήριο. Καί κατανοείται η δογματική καί πνευματική σημασία τής Σαρκώσεως κατά τό μέτρο τής θεώσεως εκάστου, που επέτυχε μέ τήν θεία αγάπη. «Τοσούτον τώ ανθρώπω τόν Θεόν διά φιλανθρωπίαν ανθρωπίζεσθαι, όσον ο άνθρωπος εαυτόν τώ Θεώ δι’ αγάπης δυνηθείς απεθέωσε».
Μέ πλαίσιο μιά απαράμιλλη, σέ ομορφιά καί ποικιλία χειμερινών φυσικών εικόνων, φύση, μέ τήν βαθύτατη αγιορετική ησυχία, μέσα στή γεμάτη μυστήριο καί διαφάνεια Βηθλεεμική νύχτα, οι ολονύχτιες θεοτερπείς ψαλμωδίες τών Μοναχών σ’ ολόκληρη τήν Αθωνική χερσόνησο, μέ δεσπόζοντα τόν λαμπρόν Αστέρα, που μαρμαίρει κατά Ανατολάς, ζωντανεύουν τήν Γέννηση τού Θεού Λόγου στό αιδέσιμο Σπήλαιο καί μεταφέρουν τούς Μοναχούς στην αγία εκείνη νύχτα, που φωτεινός ‘Αγγελος Κυρίου ανήγγειλλε στούς απλοϊκούς «αγραυλούντας» ποιμένες: «ιδού γάρ ευαγγελίζομαι υμίν χαράν μεγάλην ήτις έσται παντί τώ λαώ. ‘Οτι ετέχθη υμίν σήμερον σωτήρ, ός εστι Χριστός Κύριος, εν πόλει Δαβίδ». Γι’ αυτό καί, κατά τήν αναλογία τής καθαρότητός τους, οι Μοναχοί συντηρούν στό διηνεκές μέσα στίς καρδιές τους αυτή τήν ίδια λευκή νύχτα, που «πλήθος στρατιάς ουρανίου» έψαλλε «διά τήν τών πάντων θέωσιν», τό «Δόξα εν υψίστοις Θεώ καί επί γής ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία».

Η παραποίηση του Μεγάλου Θεολόγου και Πατρός της Εκκλησίας Βασιλείου Αρχιεπισκόπου Καισαρείας της Καππαδοκίας. Πρωτοπρ. Άγγελος Αγγελακόπουλος

Η παραποίηση του Μεγάλου Θεολόγου και Πατρός της Εκκλησίας Βασιλείου Αρχιεπισκόπου Καισαρείας της Καππαδοκίας

Πρωτοπρ. Άγγελος Αγγελακόπουλος30-12-2012 εφημέριος Ιερού Παρεκκλησίου Αγίου Ιωάννου Προδρόμου Χατζηκυριακείου Ιδρύματος Πειραιώς

Εν Πειραιεί 30-12-2012

Τήν 1^η Ιανουαρίου μαζί με την Περιτομή του Χριστού εορτάζουμε καί τήν μνήμη του εν αγίοις πατρός ημών Βασιλείου, αρχιεπισκόπου Καισαρείας της Καππαδοκίας του Μεγάλου και Ουρανοφάντορος.
Ο Μέγας Βασίλειος ήκμασε κατά τούς χρόνους του βασιλέως Ουάλεντος τό 364 μ.Χ., πρός τόν οποίο μέ παρρησία ομολόγησε τήν ορθόδοξη πίστη καί τόν ήλεγξε, επειδή έπεσε στήν κακοδοξία των Αρειανών καί μέ άγριο καί θηριώδη τρόπο κακοποιούσε καί πολεμούσε τίς Εκκλησίες των Ορθοδόξων.
Αυτός, λοιπόν, από μέν τόν πατέρα του ήταν Μαυροθαλασσίτης, από δέ τήν μητέρα του ήταν Καππαδόκης, δηλαδή από τήν λεγομένη Καραμανία. Όσον αφορά τούς λόγους καί τήν παιδεία υπερέβαλε όχι μόνο τούς ελλογίμους του καιρού του, αλλά ακόμη καί τούς παλαιούς φιλοσόφους, διότι, αφού διήλθε κάθε είδος παιδείας, σέ κάθε μία από αυτή απέκτησε καί τήν εξουσία καί τή νίκη. Επίσης, ήσκησε καί τήν πρακτική φιλοσοφία καί μέ τήν πράξη ανέβηκε καί στήν θεωρία των όντων˙ καί από αυτή ανέβηκε καί στόν θρόνο της αρχιερωσύνης.

Όταν έγινε αρχιερεύς έδωσε πολλούς αγώνες ο μακάριος γιά τήν ορθόδοξη πίστη, διότι μέ τήν σταθερότητα καί γενναιότητα του φρονήματός του κατέπληξε τόν έπαρχο Μόδεστο. Μέ τούς ορθοδόξους λόγους, πού συνέγραψε, κατεβρόντησε τά φρονήματα των κακοδόξων, ρύθμισε τήν κατάσταση των ηθών, θεμελίωσε τίς γενικές αρχές καί ρύθμισε τήν πρακτική ζωή του ορθοδόξου μοναχισμού. Ανίδρυσε την γνωστή Βασιλειάδα.
Έγραψε τήν γνωστή σέ όλους μας Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου, η οποία τελείται δέκα φορές τό χρόνο, δίδαξε τήν ασκητική φιλοσοφία, σαφήνισε τήν γνώση των όντων καί, γιά νά συντέμνουμε τόν λόγο, αφού οδήγησε ο άγιος τήν λογική ποίμνη του Χριστού στήν σωτηρία μέ τήν αρετή, εξεδήμησε πρός Κύριον σέ ηλικία μόλις 49 ετών (330-379 μ.Χ.).

Ο Μέγας Βασίλειος ήταν κατά τόν χαρακτήρα του σώματος πολύ ψηλός, ξηρός καί ολιγόσαρκος˙ ήταν μελανός στό πρόσωπο, τό οποίο είχε σύμμικτο καί μέ ωχρότητα. Ήταν μακρομύτης, είχε στρογγυλά φρύδια καί τό δέρμα πάνω από τά φρύδια τό είχε συμμαζεμένο˙ έμοιαζε μέ συλλογιζόμενο άνθρωπο, πού πρόσεχε πολύ τόν εαυτό του. Τό πρόσωπό του τό είχε λίγο ζαρωμένο μέ λίγες χαρακές.
Είχε μακρυές τίς παρειές καί τούς μήνιγγες γεμάτους από τρίχες γυρισμένες σέ σχήμα κύκλου. Φαινόταν στήν επιφάνεια ότι είχε κουρεμένες τίς τρίχες˙ τό γένι του είχε αρκετά μακρύ καί τίς τρίχες αναμεμιγμένες, δηλαδή μαύρες μαζί μέ άσπρες[1].

Τά όσα αναφέρθηκαν παραπάνω γιά τόν ουρανοφάντορα του Χριστού, τόν ένσαρκο άγγελο, τόν Μέγα Βασίλειο καταδεικνύουν τήν μεγάλη αλλοτρίωση καί ακόμη μεγαλύτερη διαστρέβλωση, πού έχει επιφέρει τό κοσμικό καί ουμανιστικό πνεύμα της Δύσεως σέ όλο τόν κόσμο, σχετικά μέ τήν αγιασμένη μορφή του Μεγάλου Βασιλείου.
Χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της συγχύσεως, πού επικρατεί στόν δυτικό κόσμο γιά τόν Μέγα Βασίλειο, είναι καί μιά σφιγμομέτρηση, πού έγινε μέσα στίς εορτές, από δημοσιογράφους στήν άθεη Γαλλία, κατά τήν οποία ρωτούσαν τά παιδιά˙ «ποιό είναι τό πραγματικό όνομα του Μεγάλου Βασιλείου; Santa Claus, Pere-Noël ή Saint Nicolas»; Τά παιδιά, βέβαια, χωρίς νά γνωρίζουν τήν αλήθεια, έδιναν τίς δικές τους απαντήσεις.

Είναι θλιβερή καί εξοργιστική η εικόνα, πού προβάλλουν τά ποικίλα οικονομικά συμφέροντα, παρουσιάζοντας τόν Άγιο σέ οικτρές γελοιογραφίες ως διαφημιστή των πλέον ευτελών προϊόντων της ανθρώπινης βιομηχανίας.
Ο Άγιος παρουσιάζεται χοντρός, γελαστός, κρατώντας καί διαφημίζοντας ξυριστικές διάφορα προϊόντα (λεπίδες, αρωματικά σαπούνια, καπνοσύριγγες, κινητά κ.ά). Ω άθλιε κόσμε, πού θέλεις νά καταβιβάσεις τούς Αγίους από τό ύψος της αγιότητάς τους καί νά τούς μεταβάλεις σέ πλασιέ των προϊόντων σου!
Σύμφωνα με τον ομότιμο καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, αιδεσιμολογιώτατο πρωτοπρεσβύτερο π. Θεόδωρο Ζήση[2], «ο παραποιημένος αυτός Αγιοβασίλης μαζί μέ τό χριστουγεννιάτικο δένδρο αποτελούν τό ξενόφερτο εορταστικό δίδυμο, τήν ξενόφερτη δυάδα, πού κατέκλυσε τήν ελληνική αγορά καί τά ελληνικά σπίτια.
Ο εισαγόμενος αυτός Αγιοβασίλης, τήν εμφάνιση του οποίου τελειοποίησαν στά εργαστήριά τους οι διαφημιστές της Coca-Cola καί είναι πανταχού παρών κατά τό εορταστικό δωδεκαήμερο, δέν έχει σχέση από πλευράς εμφανίσεως καί συμπεριφοράς μέ τόν αληθινό Άγιο Βασίλειο, τόν αρχιεπίσκοπο Καισαρείας της Καππαδοκίας, τόν Μεγάλο Άγιο, Πατέρα καί Θεολόγο της Εκκλησίας.
Αυτός ήταν ασκητής, λιτοδίαιτος, μέ καλογερική ασκητική εμφάνιση καί κουβαλούσε ως δώρα, κατά τήν λαϊκή παράδοση, στό ασκητικό τρίχινο σακκίδιό του αγαθά παιδείας, ‘χαρτί καί καλαμάρι’, καί όχι καταναλωτικά υλικά αγαθά, τρόφιμα καί παιχνίδια.

Τό πιό εξωφρενικό, όμως, γιά τόν ανόητο καί παράλογο μιμητισμό πολλών Νεοελλήνων είναι ότι ο χονδρουλός, εισαγόμενος από τήν Ευρώπη, Άγιος δέν είναι ο Άγιος Βασίλειος, αλλά ο Άγιος Νικόλαος των Δυτικών (Saint Nicolas = Santa Claus), ο οποίος, επειδή οι Ευρωπαίοι εορτάζουν από πολύ νωρίς τά Χριστούγεννα, από τίς αρχές Δεκεμβρίου, πού είναι καί η εορτή του (6 Δεκεμβρίου), λόγω της γνωστής απλοχεριάς καί φιλανθρωπίας του, επεκτείνει τήν αγαθοποιό δράση του μέχρι τά Χριστούγεννα, διανέμοντας δώρα σέ όλους, είναι ο Pere-Noël, ο πατέρας των Χριστουγέννων.
Τά Χριστούγεννα σταματά η δράση του Αγίου Νικολάου στή Δύση. Εμείς τόν πήραμε, του αλλάξαμε όνομα καί τόν βάλαμε νά φυγαδεύσει καί νά διώξει τόν δικό μας Αγιο Βασίλειο, του οποίου έκλεψε τό όνομα καί παραμόρφωσε τήν εμφάνιση καί τήν συμπεριφορά του».

---

[1] ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού, τ. Γ΄, εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη 2002, σσ. 9-13.

[2] ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ, Τό χριστουγεννιάτικο δένδρο˙ ξενόφερτο καί αντιχριστιανικό, Σειρά ‘Καιρός’ θέματα εκκλησιαστικής επικαιρότητος 15,

  Θεσσαλονίκη 2000, σσ. 11-12.

Αναρτήθηκε από byzantio

Ἐγκύκλιος Πρωτοχρονιᾶς Σωτηρίου Ἔτους 2013

† Μ Α Κ Α Ρ Ι Ο Σ ΧΑΡΙΤΙ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΗΣ ΚΑΙ ΑΡΚΑΔΙΑΣ

Πρός

Τόν Ἱερό Κλῆρο, τίς Μοναστικές Ἀδελφότητες καί τόν θεοσεβῆ Λαό τῆς καθ᾽ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γορτύνης καί Ἀρκαδίας

Ἐγκύκλιος Πρωτοχρονιᾶς Σωτηρίου Ἔτους 2013

'Aγαπητοί μου,

Ὁ νέος χρόνος μᾶς βρίσκει στή συνεχιζόμενη παγκόσμια κρίση, τῶν κοινωνικῶν ἀναβρασμῶν, τοῦ στενέματος τῶν οἰκονομικῶν περιθωρίων, μέ τίς ἐξακριβώσεις τῆς σπατάλης, τῆς διαφθορᾶς καί τῆς ἀνισοκατανομῆς τοῦ πλούτου. Τά τελευταῖα, σέ σχέση μέ τή χώρα μας, καλλιέργησαν τό ὄνειρο τοῦ παραμυθιοῦ, γιά ἕνα καράβι πού ἔπλεε κατάφορτο στό μαγικό λιμάνι τῆς νεοελληνικῆς εἰκονικῆς πραγματικότητας, τοῦ περιούσιου ἐκείνου λαοῦ πού ἕνεκα καί τῆς μεγάλης του ἱστορίας, ἔπρεπε νά ζεῖ στό παραμύθι τοῦ οἰκονομικοῦ θαύματος.

Ἡ διαδρομή ὅμως τοῦ λαοῦ αὐτοῦ κατά τίς χρυσές περιόδους του, μέ ἤ χωρίς πλοῦτο, ἀναφέρεται σέ ἀνθρώπους θυσίας καί ἀξιομίμητης προσφορᾶς, μέ γεγονότα τά ὁποία ἦταν ἀποτέλεσμα πίστης στόν Θεό καί προσήλωσης σέ ἀρχές, πού ἀπέσπασαν τόν θαυμασμό τῆς παγκόσμιας ἱστορίας.

Δυστυχῶς ὅμως τό νεοελληνικό παραμύθι, μή ἔχον σχεδόν καμιά δομική σχέση μέ τό ρωμέϊκο ἦθος, ἔφθασε στό τέλος του καί τώρα τήν ὥρα τῆς κρίσης καί καθώς ξυπνοῦμε ἀπ᾽ αὐτό, μικροί καί μεγάλοι, βλέπουμε ἔκπληκτοι τά συντρίμμια πού ἀφήνει πίσω του γιά τό ἔτος πού ἔφυγε: ἀτομοκεντρισμό μέ χειριστικές συμπεριφορές, εὔθραυστες ὑπάρξεις πρό τῶν ἀντιξοοτήτων, χωρίς πίστη καί ἀρχές, μέ παιδοκεντρικές οἰκογένειες, μέ ραθυμία γιά τό καλό τῆς κοινωνίας, χωρίς φιλότιμο, μέ τελικό ἀποκορύφωμα τήν γιγάντωση τῆς ἀπαξίωσης τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου, τήν αὔξηση τῶν ἐγκλημάτων, τῶν αὐτοκτονιῶν καί τόσα ἄλλα.

Γιά δέ τό δυτικοευρωπαϊκό οἰκοδόμημα τῆς οἰκονομικῆς εὐστάθειας, στό ξεκίνημα αὐτοῦ τοῦ νέου ἔτους, παρατηροῦμε ὅτι βρίσκεται σέ μεγαλύτερο ἀδιέξοδο. Χωρίς νά μᾶς διαφεύγουν τά ἀξιέπαινα, πρωτοποριακά καί πολύ χρήσιμα πού προσφέρει τοπικῶς, ἀλλά καί παγκοσμίως ἡ Εὐρώπη, μέρος τῶν ἰθυνόντων της, ἄρχισε σιγά – σιγά νά ξυπνᾶ ἀπό τό δικό της παραμύθι πού ἔλεγε καί αὐτό ὅτι ἀρκεῖ τό πλοῖο νά εἶναι πλῆρες ἀγαθῶν, χωρίς πνευματικές ἀρχές καί παραμέτρους. Δέν εἶναι ἄγνωστο πώς ἡ χριστιανική Εὐρώπη, υἱοθέτησε τόν θάνατο τοῦ Θεοῦ πού κήρυξε ὁ Νίτσε. Κάτω, λοιπόν, ἀπό τή σκιά αὐτοῦ τοῦ θανάτου, ὁ δημιουργηθείς ὑπεράνθρωπός της, ἔγινε ὁ ἀγέρωχος καπετάνιος τοῦ παραμυθιοῦ πού τώρα γυρίζει μαζεύοντας τά ἐπιπλέοντα ἀπό ἀνθρώπινα κοινωνικά ναυάγια.

Ἡ γηραιά Ἤπειρος, ὁ νηογνώμονας τοῦ πλοίου, εἴτε μέ περιοδικές, εἴτε μέ ἔκτακτες ἐπιθεωρήσεις ἀπό οἰκονομικές συγκλίσεις, θά ἐγκλωβίζεται στή στενωπό τοῦ καταναλωτισμοῦ πού γέννησε νέες κοινωνίες θανάτου, ὅσο θά κολυμπᾶ στά ρηχά νούμερα τῆς μεταϊστορίας. Ὁ μεγάλος Ντοστογιέφσκι, προεῖπε: «Θέλω νά πάω εἰς τήν Εὐρώπην καί γνωρίζω ὅτι μεταβαίνω εἰς νεκροταφεῖον».

Ὅσο ἡ εὐρωζώνη θά ἀφήνεται στήν ἐν λόγῳ σκιά, τόσο καί περισσότερο θά ἀπογράφει διαδοχικές κοινωνικές ἀστοχίες. Οἱ εὐρωπαϊκές κοινωνίες τῶν πολυπολιτισμῶν δέν θά ἔχουν ποτέ συνοχή ἐφαρμόζοντας οὐδετεροθρησκευτικά συστήματα καί κάνοντας φιέστες ἑνός ἀόριστου πολιτισμοῦ. Πολιτισμός χωρίς Θεό δέν ὑπάρχει καί «…χωρίς Θεό καί ἠθική ὅλα ἐπιτρέπονται…». Τόλμη γιά τήν Εὐρώπη θά ἦταν νά συμπεριλάβει στό σύνταγμά της τό χριστιανικό πολιτισμό, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τήν ἐγγύηση γιά τήν ἀπόρριψη κάθε μορφῆς βίας καί ρατσισμοῦ, χωρίς τόν θλιβερό ἐμπαιγμό τῶν θρησκευτικῶν μας συμβόλων.

Ὅταν ὁ Χριστός πειράχτηκε ἀπό τό διάβολο στήν ἔρημο πού τοῦ εἶπε: «Ἄν εἶσαι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, πές ὥστε οἱ λίθοι αὐτοί νά γίνουν ἄρτοι», ἐκεῖνος ἀποκρίθηκε καί εἶπε· εἶναι γραμμένο, μέ ἄρτο μόνο δέ θά ζήσει ὁ ἄνθρωπος, ἀλλά μέ κάθε λόγο πού βγαίνει ἀπό τό στόμα τοῦ Θεοῦ». (Ματθ. 4, 3-4)

«Ἀγαθόν ἐλπίζειν ἐπί Κύριον ἤ ἐλπίζειν ἐπ᾽ ἄρχοντας» (Ψαλμ. 117, 9). Αὐτή τήν ἐλπίδα προβάλλουμε στήν ἀρχή αὐτοῦ τοῦ νέου ἔτους, νά ἐλπίζουμε στόν Θεό, νά μήν ἀπελπιζόμαστε, νά πιστεύουμε καί νά ὑπομένουμε τίς δυσκολίες πού ἐμεῖς ὅλοι δημιουργήσαμε. Ἐμεῖς ὡς ὀρθόδοξοι χριστιανοί καλούμαστε ἀπό τόν Κύριο νά μένουμε στίς παραδόσεις μας, νά προσευχόμαστε, νά ἔχουμε ταπείνωση καί ἀγάπη πρός πάντα ἄνθρωπον.

Παράλληλα, μετά τήν πίστη καί τήν ἐλπίδα μας πρός τόν Πανάγαθο Θεό, νά δείξουμε ἀγάπη καί νά στηρίξουμε ἀπό τό ὑστέρημά μας, κάθε προσπάθεια τῆς Τοπικῆς Ἐκκλησίας γιά τήν ἀνακούφιση τῶν ἐνδεῶν συνανθρώπων μας, ὅπως τά συσσίτια, τίς τράπεζες τροφίμων καί κάθε ἄλλη συνδρομή πρός αὐτή τήν κατεύθυνση. Τά περιττά πράγματα μποροῦμε νά τά περιορίσουμε καί νά τά κάνουμε προσφορά ἑνός πιάτου φαγητοῦ ἤ μιᾶς τσάντας τροφίμων γιά ἐκείνους πού τά ἔχουν ἀνάγκη. Παρακαλοῦμε πατρικῶς, πλησιάσετε καί κατά τό νέο ἔτος 2013, τίς Ἐκκλησίες τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας, γιά νά προσφέρετε τό δυνάμενο, ὑπέρ τῶν φτωχῶν.

Μέ αὐτές τίς σκέψεις καί εὐχές σᾶς εὐλογοῦμε ὅλους καί σᾶς εὐχόμαστε καλή καί εὐλογημένη χρονιά.-

Μέ θερμές, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, ἑόρτιες εὐχές

† Ὁ Γορτύνης καί Ἀρκαδίας Μακάριος

Τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με» γιά κληρικούς καί λαϊκούς

hristospanagia4

 …Γιατί δεν υπάρχει τίποτε γλυκύτερο και ωραιότερο και ωφελιμότερο από την πνευματική επικοινωνία με τον Χριστό! Προκειμένου λοιπόν να γκρινιάζουμε ή να μουρμουρίζουμε ή να λέμε ο,τιδήποτε άλλο, άσκοπο ή αμαρτωλό, ας επαναλαμβάνουμε το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» και μέσα στον ναό ακόμα. Σκύψιμο της κεφαλής και «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».

·       Γλυκάθηκε ο νους; Ε, δεν ξεκολλά από την Ευχή.

·       «Ηυφράνθη η καρδία»; Σκλαβώθηκε για πάντα από την θεία αγάπη, από τον θείο έρωτα. Άραγε, δεν το έχετε νοιώσει ποτέ αυτό;…

Εκείνο, λοιπόν, που ενδιαφέρει όλους εμάς , που ζούμε μέσα στον κόσμο, τον φοβερά αμαρτωλό και ξεδιάντροπο, είναι να λέμε την Ευχούλα «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», κατ’ αρχάς και για αρκετά καιρό προφορικά, φωναχτά ή ψιθυριστά  με το κομποσχοίνι, και ύστερα από μέσα μας, παντού και πάντοτε . Όσο περισσότερο θα λέγεται η ευχή , με υπομονή και με θέρμη ψυχής, τόσο γρηγορώτερα θα γίνη κτήμα μας ένας νέος τρόπος ζωής. Τότε, εφ’ όσον θα έχουν προηγηθή αρκετές προσπάθειες και πολλοί πειρασμοί, θα αισθανώμεθα και θα βιώνουμε την προσευχή μέσα μας . Θα πυρπολούμεθα από την Ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» θα γεμίζουμε , θα πληρούμεθα από την χάρι της Ευχής, της Νοεράς προσευχής, και θα καθιστάμεθα ολόκληροι μια προσευχή!…

 

Και τότε η θεία Χάρις θα λάμπη στο πρόσωπό μας. Μέσα στους πειρασμούς θα έχουμε ειρήνη στην καρδιά. Μέσα στους διωγμούς και στα μαρτύρια, θα έχουμε την χάρι της υπομονής και της ησυχίας από την καλή μαρτυρία της συνειδήσεώς μας. Θα μας θλίβη ο ένας , θα μας κατατρέχη ο άλλος, αλλά μέσα μας θα βασιλεύη μια παράδοξη και ανείπωτη γλυκύτητα.

Στο «Πνευματικό ημερολόγιο» μιας πιστής  και ταπεινής ψυχής, που κυκλοφόρησε στην Ρουμανία, διαβάζουμε τα εξής, για μια ευλαβή γυναίκα στο Βουκουρέστι, που καλλιέργησε την Ευχή μέσα από πολλές δυσκολίες και πειρασμούς, τόσο εξαιτίας  της εργασίας της και της οικογενείας της όσο και της φτώχειας και του κομμουνιστικού καθεστώτος:

«Μετά από οκτώ μήνες ακατάπαυστης προσευχής (ημέρα και νύκτα), ξύπνησα ένα πρωινό από τους κτύπους της καρδιάς και άρχισα να προφέρω την προσευχή στον ρυθμό των χτύπων της καρδιάς.

Αισθάνθηκα στην καρδιά μου την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος σαν ένα γλυκό βελούδινο χάδι, σαν τα φτερά μιας πεταλούδας που πετάριζε στην ψυχή μου λέγοντας:

-       «Είμαι εδώ. Εγώ είμαι ο ενεργών. Εσύ προσεύχου».

Κράτησα λίγο την αναπνοή μου, για να νιώσω την γλυκύτητα και την αγαθότητα του Αγίου Πνεύματος. Έλαβα τότε στην ψυχή μου μια ειρήνη αγία, θεϊκή, ουράνια…

… Βλέπουμε λοιπόν ότι οι θεοφιλείς ευεργεσίες της Ευχούλας «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» γρήγορα μας αποκαλύπτωνται και μας καταπλήσσουν. Ακόμη και η κούρασις, τότε, θα είναι γλυκειά και ο πόνος που θα αισθανώμεθα σωματικά, θα είναι πιο ελαφρύς. Τότε και τα σύννεφα της αμαρτίας θα διαλύωνται και ο ήλιος της ειρήνης και της αγάπης θα λάμπη ακτινοβόλος μέσα στον ουρανό της ψυχής μας και θα χωρούν μέσα μας όλοι, ακόμη και οι εχθροί μας.

Έτσι θα γνωρίσουμε βιωματικά ότι:

·       Οι πράξεις των εντολών, με πρώτη την διπλή αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον,

·       η συμμετοχή μας στη θεία Λατρεία και στα πανάγια σωστικά Μυστήρια,

·       το καθημερινό πνεύμα συντριβής και μετανοίας που καλλιεργούμε,

·       η καθημερινή μελέτη της Αγίας Γραφής και άλλων θεοφιλών πνευματικών βιβλίων

·       και η αδιάλειπτος προσευχή με το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», ανοίγουν τις θύρες του θείου ελέους. Ανοίγουν την αγκαλιά του Θεού και αυτή η αγκαλιά με την σειρά της μας κλείνει μέσα της!!! Και τότε, η ουράνια χαρά της ψυχής μας είναι ανέκφραστη και δεν περιγράφεται με λόγια!…

Γι αυτό και όλοι εμείς θα φωνάζουμε τον Όνομα του Χριστού μας, και το παντοδύναμο αυτό Όνομά Του:

·       θα διατηρήση και θα ενισχύση το πνεύμα της μετανοίας,

·       θα αποκαταστήση τις κλονισμένες μας σχέσεις  με το Θεό και τον πλησίον,

·       θα ηρεμήσει την ταραγμένη μας συνείδησι,

·       θα δυναμώση την πίστι και την θέλησί μας για την τήρηση των εντολών και την καλλιέργεια των αρετών,

·       θα αυξήση τα όρια της ευδοκίμου υπομονής

·       θα μαλακώση το εγωιστικό επικάλυμμα της καρδιάς

·       και θα πυρακτώση , τέλος, την ψυχούλα μας για θεία Λατρεία και για θεία Κοινωνία.

Και κάτι ακόμα: Όταν για τον άλφα ή βήτα λόγο δεν θα μπορούμε να κοινωνήσουμε των αχράντων Μυστηρίων, έχουμε μαρτυρίες, έχουμε μαρτυρίες πολλών χριστιανών, που ησθάνοντο ότι στο «Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης, προσέλθετε», κι αυτοί κοινώνησαν! Γιατί εκείνη την ώρα, που οι άλλοι κοινωνούσαν, αυτοί έλεγαν την Ευχή και λαχταρούσαν το  Σώμα και το Αίμα του Ιησού Χριστού. Και ο Θεός ανταποκρίθηκε με τον δικό του τρόπο και επικοινώνησε μαζί τους με αυτήν την πνευματική και ακατάληπτη «Θεία Κοινωνία», καθώς αισθάνθηκαν σαν να κατεβαίνη κάτι από τον λαιμό τους, ενώ ταυτόχρονα μια ανέκφραστη γλυκύτητα που υπήρχε στο στόμα τους κατέλαβε ολόκληρο το ψυχοσωματικό τους «είναι»! Αυτά, για τους αμφισβητούντας και αγεύστους αυτών των πνευματικών καταστάσεων.

 

 

 

Από το βιβλίο: «Η ΕΥΧΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΌΣΜΟ»

ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ

ΣΤΕΦΑΝΟΥ Κ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

ΠΕΙΡΑΙΑΣ 2007

 

Ἡ ὑποχωρητικότητα στήν συζυγία

hristospanagia4

 

Γέρων Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

 

 «Όταν κάποιος είναι ελεύθερος, έχει δικαιώματα και υποχρεώσεις. Όταν γίνει έγγαμος, έχει ελάχιστα δικαιώματα και πάρα πολλές υποχρεώσεις. Όταν όμως αποκτήσει και τέκνα, δεν έχει καθόλου δικαιώματα, αλλά μόνο υποχρεώσεις».

«Γιατί στα αυτοκίνητα έχουν βάλει ρόδες από ελαστικό και με αεροθαλάμους; Για να υποχωρούν, να βουλιάζουν λίγο σε κάθε μικρή πέτρα ή λακκούβα του δρόμου και έτσι να ξεπερνούν τα εμπόδια.

Αν οι ρόδες ήταν συμπαγείς και ανένδοτες, δεν θα μπορούσε να προχωρήσει το αυτοκίνητο. Θα διαλυόταν σε μικρή απόσταση λόγω των κραδασμών από τις μικροανωμαλίες του εδάφους. Το ίδιο συμβαίνει και με την υποχωρητικότητα μέσα στην οικογένεια. Με αυτά παρακάμπτονται πολλά προβλήματα και εξασφαλίζεται συνεχής πνευματική πρόοδος».

Ποιά εἶναι ἡ «ἐπί γῆς εἰρήνη» τοῦ Ἀγγελικοῦ ὕμνου τῆς Βηθλεέμ;

hristospanagia4

 

  του †Αρχ. Επιφανίου Θεοδωροπούλου

 Ελάχιστα χωρία της Αγίας Γραφής έχουσι τόσον οικτρώς παρερμηνευθεί όσον το χωρίον Λουκ. β΄ 14. Πρόκειται περί του Ύμνου όστις εψάλλετο υπό των Αγγέλων κατά την θεσπεσίαν εκείνην νύκτα της κατά σάρκα γεννήσεως του Ανάρχου Θεού Λόγου, του Κυρίου Ιησού. Η παρερμηνεία αυτή υπό πολλών ορθοδόξων δεν είναι βεβαίως ηθελημένη και σκόπιμος (μόνον οι αιρετικοί παρερμηνεύουσιν ηθελημένως), αλλ’ οφείλεται εις άγνοιαν του καθόλου νοήματος της Αγίας Γραφής. Ένεκεν αυτής της αγνοίας καθ’ έκαστον έτος εν τη ημέρα των Χριστουγέννων ακούομεν κηρύγματα ή αναγιγνώσκομεν δημοσιεύματα πολλών διδασκάλων του Ευαγγελίου της ημετέρας Εκκλησίας, κληρικών και λαϊκών, αποδυρόμενα διότι οι πόλεμοι δεν έλαβαν ακόμη τέλος και τα όπλα δεν κατηργήθησαν και η ειρήνη του Αγγελικού Ύμνου δεν επεκράτησεν εισέτι επί της γής.Ακόμη και εις επισήμους Εκκλησιαστικάς  Εγκυκλίους βλέπομεν διατυπουμένας τοιαύτας θέσεις, ως και παρακλήσεις προς τον Θεόν όπως επί τέλους επιτρέψει την επικράτησιν επί της γής της ειρήνης αυτής «ήτις επί δύο σχεδόν χιλιάδας ετών εξακολουθεί να παραμένει μακράν της πραγματικότητος, απλή ελπίς, απλούν όνειρον, απλή και εναγώνιος προσδοκία». Αγνοούσιν οι ευλογημένοι ότι η ειρήνη του Αγγελικού Ύμνου είναι ήδη πραγματικότης και έχει επικρατήσει επί της γής απ’ αυτής της σαρκώσεως του Κυρίου. Κακώς και εκ παρεξηγήσεως εκλαμβάνομεν την ειρήνην αυτήν ως εξωτερικήν, ως κατάστασιν φιλίας μεταξύ των ανθρώπων, ατόμων προς άτομα και λαών προς λαούς, ως κατάπαυσιν των πολέμων και των μαχών. Τοιαύτην ειρήνην ουδέποτε επηγγείλατο το Ευαγγέλιον.

Η ειρήνη του Ευαγγελίου είναι εσωτερική, είναι η κατάστασις γαλήνης, ήτις βασιλεύει εν τη ψυχή του πιστού ανθρώπου, του ανθρώπου όστις έχει φιλίαν και κοινωνίαν προς τον Θεόν. Είναι ειρήνη μεταξύ ανθρώπου και Θεού και ουχί ανθρώπων προς ανθρώπους. Είναι η κατάλυσις του «μεσοτοίχου του φραγμού», όπερ εχώριζε γην και Ουρανόν, άνθρωπον και Θεόν· είναι η λήξις της ανταρσίας, το τέλος της επαναστάσεως του πλάσματος προς τον Πλάστην. Αυτήν την ειρήνην ήλθε κομίζων εις τον κόσμον ο Υιός του Θεού. Και έκτοτε πας ο πιστεύων εις Ιησούν Χριστόν Σαρκωθέντα, Σταυρωθέντα, και Αναστάντα, έχει πλέον φίλον τον Θεόν, ευρίσκεται εις κοινωνίαν υιικήν προς Αυτόν. Δεν είναι πλέον αντάρτης, δεν είναι αποστάτης, δεν είναι εχθρός του Θεού. Συνεφιλιώθη και «αποκατηλλάγη» προς Αυτόν δια του Αιωνίου Μεσίτου Κυρίου Ιησού Χριστού. Η διά της παραβάσεως του Αδάμ κατάστασις ανταρσίας και εχθρότητος προς τον Θεόν ανήκει πλέον εις το παρελθόν και αποτελεί, διά τον πιστόν άνθρωπον, απλήν πικράν ανάμνησιν. Από της εποχής του Κυρίου και δυνάμει της Σταυρικής Αυτού Θυσίας, εισήλθεν ο άνθρωπος εις νέαν περίοδον, εις νέαν κατάστασιν· εις κατάστασιν Χάριτος, Φιλίας, Υιοθεσίας. Αι περί ειρήνης υποσχέσεις του Ευαγγελίου εις αυτήν την ειρήνην αναφέρονται και ουχί εις την εξωτερικήν ειρήνην. «Ειρήνην αφίημι υμίν», έλεγεν ο Κύριος προς τους Αποστόλους, «ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν». Και ίνα τονίσει ότι η ειρήνη αυτή είναι άλλου είδους ειρήνη, συμπληροί: «Ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν» (Ιωάν. ιδ’ 27). Και αλλαχού ομιλών περί της εξωτερικής ειρήνης, λέγει ότι δεν κομίζει τοιαύτην ειρήνην. Απεναντίας προβλέπει ότι η εις Αυτόν πίστις θα αποβεί αιτία διαστάσεων και πολέμων μεταξύ των ανθρώπων. Οι άπιστοι θα διώκωσι τους πιστούς του Ιησού και ούτως οι πόλεμοι όχι μόνον δεν θα ελαττωθώσιν, αλλά θα αυξηθώσιν, εφόσον εις τους υπάρχοντας θα προστεθεί και ο κατά της νέας πίστεως. «Μη νομίσητε», λέγει, «ότι ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν. Ήλθον γαρ διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά της μητρός αυτής και νύμφην κατά της πενθεράς αυτής» (Ματθ. ι’ 34-35). Πριν δε οδηγηθεί εκουσίως εις τον Γολγοθάν, ίνα πιεί φρικτού θανάτου ποτήριον, παρείχεν εις τους Αποστόλους την εσωτερικήν ειρήνην, ήτις δεν θα επηρεάζετο υπό των μυρίων εξωτερικών θλίψεων και διωγμών. Παρά πάντα ταύτα θα υπήρχεν, ακριβώς διότι ήτο εσωτερική: «Ταύτα λελάληκα υμίν ίνα εν εμοί ειρήνην έχητε. Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε· αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιωαν. ιστ’ 33). Εχαρίζετο εις τους Αποστόλους ειρήνην, καίτοι εγνώριζεν ότι επώδυνοι θάνατοι ανέμενον αυτούς, καίτοι ρητώς έλεγεν ότι απέστειλεν αυτούς ως «πρόβατα εν μέσω λύκων» (Ματθ. ι’ 16). Ήτο δυνατόν λοιπόν να παρέχει εξωτερικήν ειρήνην; Αναμφιβόλως όχι!

Και ο θείος Παύλος αυτής της εσωτερικής, της προς τον Θεόν ειρήνης είναι κήρυξ και απόστολος. «Δικαιωθέντες ούν εκ πίστεως, ειρήνην έχομεν προς τον Θεόν διά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού» γράφει προς Ρωμαίους (ε’ 1). Γράφων δε προς Εφεσίους, λέγει ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι «η ειρήνη ημών», είναι ο τους ανθρώπους «αποκαταλλάξας τω Θεώ» διά του σταυρού, ός έλθών, «ευηγγελίσατο ειρήνην…, ότι δι’ αυτού έχομεν την προσαγωγήν… προς τον πατέρα» (Εφεσ. β’ 14-18).

Συμπέρασμα: Η ειρήνη του Αγγελικού Ύμνου είναι ειρήνη του ανθρώπου προς τον Θεόν και ουχί εξωτερική. Η ειρήνη αυτή επεκράτησεν όντως «επί γης», εφόσον πλέον αυτή συνεφιλιώθη προς τον ουρανόν δια της μέχρι Σταυρού ταπεινώσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Περιττόν βεβαίως να λεχθεί ότι ο έχω «ειρήνην προς τον Θεόν» άνθρωπος, είναι ειρηνικός και προς τους έξω. Πάντας αγαπά, ουδένα μισεί. Μόνος αυτός δύναται να λέγει το «και μετά των μισούντων την ειρήνην ήμην ειρηνικός» (Ψαλμ. 119,6). Αγαπά και ευεργετεί και αυτούς ακόμα τους εχθρούς του. Η εσωτερική ειρήνη είναι προϋπόθεσις της εξωτερικής. Και η εξωτερική είναι όχι απλώς ανεπίτευκτος, αλλά αδιανόητος άνευ της εσωτερικής. Η δε τραγωδία της συγχρόνου εποχής εις τούτο ακριβώς έγκειται: Ενώ εκήρυξε τον πόλεμον κατά του Θεού, επιζητεί εναγωνίως την ειρήνην μεταξύ των ανθρώπων. Ενώ αδιαφορεί παντελώς δια την εσωτερικήν ειρήνην, επιδιώκει κραυγαλέως την εξωτερικήν. Εκριζοί το δένδρον και αναμένει καρπούς, κρημνίζει την οικίαν και αναζητεί θαλπωρήν, απομακρύνεται εκ του ηλίου και θέλει φώς!…

Ανέκαθεν η ειρήνη, «το γλυκύ πράγμα και όνομα», ήτο «ποθούμενη τοις πάσιν ανθρώποις» (Εσθ. γ΄, 12α). Ουδεμία όμως εποχή είχε τόσον πόθον, τόσην δίψαν ειρήνης, όσον και όσην η εποχή μας. Θα επιτύχει λοιπόν αυτή όπου όλαι οι άλλαι εποχαί απέτυχαν οικτρώς; Θα κατορθώσει δηλαδή να οικοδομήσει την ειρήνην άνευ Θεού; Θα καταργήσει τους φρικαλέους σημερινούς εξοπλισμούς; Θα καταστήσει τους πολέμους μακρινήν ιστορικήν ανάμνησιν; Με βοηθόν ποίον; Την Επιστήμην; Την Τεχνολογίαν; Τον Ανθρωπισμόν; Τη Φιλοσοφίαν; Τα πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά συστήματα; Αλλά εκ του βάθους των αιώνων ακούεται σαφής και κατηγορηματική η συγκλονιστική προειδοποίησις, ης την αξίαν και την αλήθειαν επιβεβαιοί φευ! η πικρότατη πείρα των διαρρευσασών έκτοτε τριών σχεδόν χιλιετιών «εάν θέλητε και εισηκούσητέ μου, τα αγαθά της γης φάγεσθαι· εάν δε μη θέλητε, μηδέ εισακούσητέ μου, μάχαιραν υμάς κατέδεται· το γαρ στόμα Κυρίου ελάλησε ταύτα» (Ησ. α΄19-20). Εάν η «μάχαιρα» θα είναι η γνωστή και συνήθης ή άλλη τις, νέας κατασκευής, προϊόν εργοστασίων πυρηνικής ενέργειας, τούτο μικράν σημασίαν έχει….

«Κύριε ο Θεός ημών, ειρήνην δος ημίν, πάντα γαρ απέδωκας ημίν, Κύριε ο Θεός ημών, κτήσαι ημάς…» (Ησ. κστ’ 12-13).

 

«ΚΟΙΝΩΝΙΑ» φύλλον Οκτωβρίου – Δεκεμβρίου 1984

About these ads

Συγκλονιστικές μαρτυρίες ἀπό τό “παιδί”τοῦ γέροντος Παϊσίου

hristospanagia4

 Ο ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ ΤΗΣ
N.A.S.A. ΚΑΙ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΣ ΣΤΙΣ Η.Π.Α. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΑΟΥΪΛ ΠΟΥ ΕΖΗΣΕ 20 ΧΡΟΝΙΑ
ΣΕ ΠΟΛΥ ΣΤΕΝΗ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓ. ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΪΣΙΟ ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΜΕ
 ΤΟΝ ΑΓ. ΓΕΡΟΝΤΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΜΕ ΤΟΝ ΣΑΟΥΔΑΡΑΒΑ ΣΕΪΧΗ ΣΤΗΝ
ΣΥΡΙΑ!

(ΒΙΝΤΕΟ)

ΜΕΡΟΣ 1ον

Η συγκλονιστική αφήγηση ενός από τους λίγους ανθρώπους που έζησαν πολλά χρόνια σε στενή επαφή με τον αγ. γέροντα Παΐσιο.
Ο Γεώργιος Τάουϊλ είναι Σύρος, βαπτισμένος στην Λαοδικεία, είναι ψυχίατρος των αστροναυτών στην N.A.S.A.,
ακαδημαϊκός στην Ν. Υόρκη. Σπούδασε ιατρική στην Ελλάδα αλλά όταν πήγε
στο Αγ. Όρος θέλησε να γίνει μοναχός. Λίγες ώρες πρίν την κουρά του πήγε
και τον βρήκε ο αγ. γέρων Παΐσιος και του είπε:

“Δεν πρέπει
να γίνεις μοναχός, σπούδασες γιατρός και η αποστολή σου είναι να
παίρνεις τον πόνο από τους ανθρώπους. Σήμερα κι όλας θα κατέβεις στην
Αθήνα, έχω τακτοποιήσει όλα που θα μείνεις κλπ.
Αν υπακούσεις θα είμαι πνευματικός σου, αλλά να ξέρεις είμαι αυστηρός”
Του ζήτησε
να φύγει για την Αθήνα την επόμενη αλλά ο γέροντας ήταν κάθετος:”Σήμερα
θα φύγεις αλλιώς κάνε ότι καταλαβαίνεις, αν μείνεις δεν θα είσαι τίποτε,
ούτε γιατρός ούτε μοναχός!” 
Εδώ είναι το πρώτο μέρος, ακολουθούν
άλλα τέσσερα μέρη, στα οποία για πολλά. Για την ζωή του με τον αγ.
γέροντα, για την πορεία του στην επιστήμη της ψυχιατρικής, για την
N.A.S.A., για τις αποστολές του στο Ιράκ, στο Λίβανο, παλιότερα αλλά και
προ ημερών στην Συρία, για τον Πούτιν και για τις…Ηνωμένες Ορθόδοξες
Πολιτείες…!!!

Σε αυτό το βίντεο κάνει αναφορά στις
πρώτες μέρες που κοιμόταν στην καλύβη του αγ. γέροντος στις επισκέψεις
τις Παναγίας του Κυρίου μας και της Αγ. Ευφημίας καθώς και στο περίφημοθαύμα της ανάστασης του Σαουδάραβα Σείχη αφού καί τον ίδιο γνώρισε αλλά και τους δολοφόνους του!!!
“Πληροφορημένος” από τον αγ. γέροντα (το
2007) πήγε και τους βρήκε στις ψυχιατρικές φυλακές όπου του είπαν ότι
είχαν μετανοήσει και τον…περίμεναν!!! Τους έδωσε τον μεγάλο αγιασμό
και αντίδωρο και μετά από λίγο έφυγαν από την ζωή…

Πλησιάζει η ώρα ανακήρυξης της ΑΟΖ

filologos10

Του Μιχάλη Ιγνατίου
Την προηγούμενη Κυριακή (16 Δεκεμβρίου 2012) γράφτηκαν εφτά άρθρα για την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ).
Φαίνεται ξεκάθαρα ότι, χωρίς καμία αιτία, έχει αρχίσει ένας «εμφύλιος πόλεμος» για το θέμα αυτό και είναι απορίας άξιο γιατί κανείς δεν διάβασε σωστά τον καθηγητή Θεόδωρο Καρυώτη, που ήταν ο πρώτος αλλά και ο μοναδικός που άρχισε να γράφει για το μείζον αυτό ζήτημα ήδη από το 1982. Επί πολλά χρόνια τον χαρακτήριζαν γραφικό, αν και τώρα όλοι τον αντιγράφουν – χωρίς, δυστυχώς, να τον αναφέρουν.
Είναι, ωστόσο, πιο σημαντικό το ότι δεν γράφουν τι ακριβώς είπε περί ΑΟΖ, με αποτέλεσμα να δημοσιεύονται βλακείες από καθηγητές (με ή χωρίς εισαγωγικά) που δεν έχουν ιδέα για το αντικείμενο. 
Ο κ. Καρυώτης, ο οποίος ήταν μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, κατάλαβε την αξία της ΑΟΖ από την ώρα που ψηφίστηκε το Σύνταγμα των Θαλασσών και των Ωκεανών του πλανήτη Γη και άρχισε να γράφει για το θέμα πριν από τριάντα χρόνια. Μερικοί τον ανακάλυψαν μόλις… χθες.
Πριν από μερικά χρόνια, ο υποφαινόμενος δημοσίευσε τις ιδέες του στο Έθνος και στον Φιλελεύθερο της Κύπρου και από τότε όλοι ασχολούνται με την ΑΟΖ. Εκείνο, βέβαια, που ελάχιστοι θυμούνται είναι ότι ο κ. Καρυώτης δεν αναφέρθηκε ποτέ στον ορυκτό πλούτο της Ελλάδας, παρά το γεγονός ότι γνώριζε από τότε τις μυστικές εκθέσεις των Αμερικανών για τον ορυκτό πλούτο της Ανατολικής Μεσογείου. Και οι εκθέσεις αυτές είναι πολύ σημαντικές και υποβοηθητικές για την Ελλάδα.
Από την αρχή περιέγραψε ότι ο θαλάσσιος χώρος της Ελλάδας είναι ιερός όσο κι αυτός της ηπειρωτικής χώρας και των νησιών. Δημοσίευσε και τον χάρτη που παραθέτω, που όλοι τώρα αντιγράφουν, αναφέροντας ότι αυτή η περιοχή είναι μεγαλύτερης έκτασης από την έκταση της χώρας.
Σήμερα 134 κράτη έχουν ανακηρύξει ΑΟΖ, αν και στην πλειονότητά τους δεν διαθέτουν πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Αποφάσισαν, όμως, να προασπίσουν το θαλάσσιο χώρο που τους ανήκει όχι μόνο για πιθανές ποσότητες ορυκτού πλούτου, αλλά και για την προστασία της αλιείας τους και του περιβάλλοντός τους, κάτι που δεν υπάρχει στην υφαλοκρηπίδα. «Μερικοί, μιλώντας μόνο για υφαλοκρηπίδα, προσπαθούν να παίξουν το παιχνίδι της Τουρκίας», πιστεύει ο κ. Καρυώτης και προσθέτει: «Ξεχνούν ότι ο κύριος λόγος που οι Τούρκοι δεν υπέγραψαν το Δίκαιο της Θάλασσας και αρνούνται μέχρι σήμερα να προσχωρήσουν στη Συνθήκη δεν είναι κανένας άλλος παρά η δημιουργία της ΑΟΖ». Επί τριάντα χρόνια, οι Τούρκοι αρνούνται να συζητήσουν το θέμα της ΑΟΖ και, δυστυχώς, η Ελλάδα συνεχίζει να ικανοποιεί το αίτημά τους.
Με λύπη παρατήρησα ότι κάποιοι που ανήκουν στο λεγόμενο «εκσυγχρονιστικό χώρο» προσπαθούν να πείσουν ότι, εάν η χώρα μας δεν έχει ορυκτό πλούτο, δεν χρειάζεται να κάνει ΑΟΖ. «Όλοι μας λένε ότι τα τελευταία χρόνια έχουμε χάσει ένα μεγάλο μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας. Δηλαδή πρέπει να απεμπολήσουμε την εθνική μας κυριαρχία και στις θάλασσές μας, εάν δεν είναι πλούσιες;» ρωτά ο Ελληνοαμερικανός καθηγητής.
Οι 134 χώρες –μεταξύ αυτών και η Κύπρος– έκαναν μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ και κανένα κράτος που είχε διαφορές μαζί τους δεν τους κήρυξε τον πόλεμο. Ο λόγος, φυσικά, ήταν πολύ απλός. Όπως έχει τονίσει επανειλημμένα ο κ. Καρυώτης, ανακήρυξη και οριοθέτηση δεν είναι το ίδιο πράγμα. Η ανακήρυξη δεν παρουσιάζει τα θαλάσσια σύνορα ενός κράτους εφόσον δεν απέχει περισσότερο από 400 ν.μ. από ένα άλλο παράκτιο κράτος.
Ο αείμνηστος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος, με την ανακήρυξη της ΑΟΖ το 2004 δεν προσδιόρισε τα θαλάσσια σύνορα της Κύπρου. Αυτό έγινε μόνο όταν η Κύπρος έκανε οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο, το Λίβανο και το Ισραήλ. Ακόμα και σήμερα στην Ελλάδα υπάρχουν «ειδικοί» που δεν γνωρίζουν αυτή την τεράστια διαφορά. Οι περισσότεροι που παρουσιάζονται σαν υπέρμαχοι ή σαν αντίπαλοι της ΑΟΖ σίγουρα δεν έχουν διαβάσει τα 320 Άρθρα της Σύμβασης του 1982 και τα 11 Παραρτήματά της, που είναι πάνω από 200 σελίδες. Έφτασε η στιγμή να το πράξουν…
Η κατάσταση έχει αλλάξει ριζικά τον τελευταίο καιρό. Ο πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, φαίνεται ότι έχει διαβάσει τα άρθρα του καθηγητή και έχει πειστεί για την αναγκαιότητα της ΑΟΖ. Επίσης, φαίνεται ότι σύντομα θα φέρει στη Βουλή νομοσχέδιο που θα ανακηρύσσει την ελληνική ΑΟΖ. Γνωρίζει, ασφαλώς, ότι αυτό είναι το πρώτο αλλά καθοριστικό βήμα, γιατί χωρίς αυτό δεν μπορεί να υπάρξει οριοθέτηση, οικοπεδοποίηση, εξόρυξη και εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων. Εύκολα ξεχνούν μερικοί πως απέτυχαν οι Τούρκοι όταν πρόσφεραν παράνομα οικόπεδα κοντά στο Καστελόριζο –που πρώτος ο καθηγητής ανέδειξε την αξία του– σε πετρελαϊκές εταιρείες κι αυτές αρνήθηκαν να τα παραλάβουν.
Ο χρόνος θα δείξει εάν η Ελλάδα διαθέτει τερά- στιες ποσότητες υδρογονανθράκων, αλλά μέχρι τότε πρέπει να είμαστε όλοι προσεκτικοί στα σχό- λια και στις αναλύσεις μας και να αφήσουμε τον πρωθυπουργό να προχωρήσει στην οριοθέτηση της ΑΟΖ. Κι όταν γίνει αυτό, να μην αρχίσουμε να πανηγυρίζουμε για κάτι το αυτονόητο
Περὶ αὐτῶν τῶν διαφημίσεων

Σκληρή απάντηση του Πάνου Καμμένου στον “Ανδρίκο” Παπανδρέου: “Οι Έλληνες θα σας βρούμε όπου κ’ αν είστε”!

Άμεση ήταν η απάντηση του Πάνου Καμμένου μόλις ο αδελφός του τέως πρωθυπουργού, “Ανδρίκος” Παπανδρέου κοινοποίησε την πρόθεση του να καταθέσει νέα αγωγή για να εκδικαστείς την προγενέστερη αγωγή που έχει αναβληθεί… 4 φορές! Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο πρόεδρος των “Ανεξαρτήτων Ελλήνων”.
Συγκεκριμένα, ο Πάνος Καμμένος θεωρεί ότι η κατάθεση της νέας αγωγής γίνεται για να κωλυσιεργήσει την επερχόμενη δίκη που έχει προσδιοριστεί για να τέλη Ιανουαρίου. Κατονομάζει τον κ. Χάρη Παμπούκη ως νομικό σύμβουλο του αδελφού του τ. πρωθυπουργού που του δίνει οδηγίες προς την κατεύθυνση της “παράτασης”. Καταλήγει
όμως σκληρά την ανακοίνωση του, ξεκαθαρίζοντας ότι τα νομικά τερτίπια δεν θα εμποδίσουν την παραδειγματική τιμωρία αυτού και του αδελφού του, ενώ κλείνει λέγοντας ότι “Οι Ελβετικές σας εταιρείες και οι λογαριασμοί δεν θα σας σώσουν. Οι Έλληνες θα σας βρούμε όπου και αν είστε”!
(Φωτό: Το newsletter του 2010 με τις συμβουλές για τα CDS και στον πίνακα η πορεία των ελληνικών ασφαλίστρων, όπου φαίνεται η εκτίναξή τους στις 1.000 μονάδες. Από την εταιρεία με την οποία συνεργαζόταν ο αδελφός του τ. πρωθυπουργού, Unigestion. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι η συνεργασία του με την εταιρεία παρά την συμμετοχή του στον στρατηγικό σχεδιασμό, δεν αφορούσε την συγκεκριμένη δραστηριότητα.)
olympia.gr
Περὶ αὐτῶν τῶν διαφημίσεων

ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ «ΑΝΟΙΧΤΗΣ» ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙ  «ΑΝΟΙΧΤΑ» Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ!

Εἶναι γνωστή ἠ καταγγελία μου γιά τήν ἀφαίρεση τουλάχιστον 150 μηνυμάτων, τά ὁποῖα σχολίαζαν ἀρνητικά τήν κατάργηση τῆς ἀργίας τῆς Κυριακῆς ( καί τό δικό μου ). Τήν φιλοξένησαν ἀρκετά ἱστολόγια γιά νά λάβουν γνώση οἱ πολίτες: τί ἐστί ἠλεκτρονική διαχείριση προσωπικῶν δεδομένων καί μάλιστα ὄταν «πειράζονται» εὐθαρσῶς δημοσίᾳ θέᾳ! Παραθέτω ἐνδεικτικά δύο ἱστολόγια καί σκόπιμα καί θά καταλάβετε τόν λόγο λίγο παρακάτω, ὄταν θά χρειαστεῖ νά μπεῖτε καί νά κάνετε ἀντιπαραβολή:

http://hristospanagia3.blogspot.gr/2012/12/150.html

http://anavaseis.blogspot.gr/2012/12/24_20.html

Ἄς ξεκινήσω μέ τά ἀποτελέσματα τῆς Διαβούλευσης, πού εἶναι σίγουρο πώς κανένας τελάλης τῆς Κυβέρνησης δέν θά τρέξει νά ἀνακοινώσει στήν Ἑλληνική Κοινωνία:

598 σχόλια ( πλήν 2-3 ), ΟΛΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ.

Δέν θά ἀσχοληθῶ μέ τήν πιθανότητα νά μήν ἀναρτήθηκαν κάποια ἤ πολλά ἄλλα, ὑποψία πού εὔλογα μοῦ ἔσπειραν οἱ συντονιστές τῆς Διαβούλευσης, μετά τίς ἀντιδημοκρατικές καί ἀναξιόπιστες αὐθαιρεσίες στίς ὁποῖες προέβησαν!

Τίς ἀπέδειξα ἤδη τόσο προσωπικά, ὅσο ἐπίσης τίς ἐπιβεβαίωσαν κι ἄλλοι πολλοί σχολιαστές πού μπῆκαν στόν κόπο νά τό κάνουν.

Γιά νά δοῦμε τώρα, ἄν θά λάβει ὑπόψιν ἡ Κυβέρνηση τά ἀποτελέσματα τῆς σφυγμομέτρησης τῶν πολιτῶν της.  Γιατί αὐτό εἶναι Δημοκρατία, τό τί λέει ὁ λαός κι ὄχι οἱ λίγοι! Ἀναμένομεν…

Παραθέτω τό τελικό ἀποτέλεσμα:

Ἀπολογισμός:

Μετά τό «play game» στό ὁποῖο μετέτρεψαν οἱ τεχνοκράτες τῆς Κυβέρνησης τήν Διαβούλευση εἰς βάρος τῆς Δημοκρατίας, τῆς ἐλευθερίας τοῦ λόγου καί τῆς διαχείρισης προσωπικῶν δεδομένων ( ὄπως ἕνα προσωπικό σχόλιο πού περιλαμβάνει Ὁμολογία Πίστεως καί τήν θέση ἑνός πολίτη πού μάλιστα ἐρωτᾶται ):

γιά νά σκεφθοῦμε καλύτερα τί ἐστί ἠλεκτρονικό φακέλωμα, ἠλεκτρονική συγκεντρωτική προσωπικῶν στοιχείων κάρτα, τσιπάρισμα!

Θά μᾶς κάνουν ὅ,τι θέλουν. Θά εἴμαστε ὑπήκοοι σέ σκοτεινούς διαχειριστές τῶν δεδομένων μας, πού τεχνολογικά ἔχουν τήν δυνατότητα νά μᾶς παρουσιάζουν στά κομπιοῦτερ καί στό διαβολικό ἠλεκτρονικό σύστημά τους, ΟΠΩΣ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ!!!

Καί τώρα σᾶς παρουσιάζω τόν λόγο πού ἴσως χρειαστεῖ νά ξανακλικάρετε τούς συνδέσμους πού σᾶς παρέθεσα ἀρχικά γιά εὐκολία, μέ τήν δημοσιοποίηση τῆς καταγγελίας μου. Παρατηρεῖστε στά δεξιά κάθε σχολιαστή ( στήν φωτογραφημένη εἰκόνα ) ὅτι ὑπάρχει ὁ ὅρος Μόνιμος Σύνδεσμος.

Κλείνοντας ὅμως ἡ περιβόητη Ἀνοιχτή Διαβούλευση ( πρᾶγμα πού σημαίνει ὅτι ὅποιος τήν πῆρε μυρουδιά τήν πῆρε… γιά τούς ὑπόλοιπους.. game over ), προσέξτε τί γράφει ( κάποιος τά «ἔσπειρε» κατόπιν ἑορτῆς ) στά δεξιά κάθε σχολιαστή ( παραθέτω ἐνδεικτικά τήν τελευταία σελίδα και τά τρία τελευταῖα σχόλια ):

 

Καί βέβαια νά σᾶς ἐνημερώσω, ὅτι δέν ὑπῆρχε αὐτή ἡ δυνατότητα ὅσο ἦταν ἀνοιχτή ἡ Διαβούλευση. Δηλαδή τοῦ νά μποροῦμε νά ψηφίζουμε θετικά ἤ ἀρνητικά!

Ξέρετε γιατί;  Γιά ψυχολογικούς λόγους-τρύκ, ὥστε νά μήν φανεῖ μέ ἀριθμό ἡ πανολεθρία πού ὑπέστησαν τά νεοεποχίτικα, ἀντορθόδοξα σχέδιά τους: δηλαδή νά ἀπεμπολίσουν τήν ἡμέρα τοῦ Κυρίου ἀπό τήν ζωή τῶν Χριστιανῶν! Ὠς γνωστόν, οἱ ἄνθρωποι κατά συντριπτική πλειοψηφία εἴμαστε τύποι ὀπτικοί κι ὡς ἐπίσης ἐπιστημονικῶς γνωστόν, ἡ ὅραση καλύπτει τουλάχιστον τό 90% τῆς ἀντίληψής μας μέσῳ τῶν αἰσθήσεων. Ἐξάλλου, οἱ περισσότεροι πολίτες πού θά μποῦν στήν συγκεκριμένη ἱστοσελίδα τῆς Κυβέρνησης, δέν θά διαβάζουν ἐπί ὧρες ὅλα τά σχόλια κι ἔτσι, δέν θά ξέρουν τά ἀποτελέσματα. Ἐνῶ ἄν φαίνονταν οἱ θετικές καί ἀρνητικές ψῆφοι, θά μάθαιναν μέσα σέ λίγα λεπτά:

1. καί τό ἀποτέλεσμα τῆς Διαβούλευσης

2. καί τήν πανολεθρία της νά περάσει τόν ἀντιχριστιανικό-ἀντικοινωνικό νόμο της.

Χειραγώγηση λοιπόν καί κατεύθυνση τῆς κοινῆς γνώμης.

Γι’ αὐτό καί θεώρησα ἀπαραίτητο νά γράψω καί αὐτό τό ἄρθρο.

Ἐν κατακλείδει, καταλήγω στό συμπέρασμα ὅτι:

οἱ Κυβερνῶντες μας καί οἰ τεχνοκράτες ὐπάλληλοί τους, ξέρουν καλά τήν «τέχνη τοῦ μαγειρέματος»…

Ἐσεῖς…τί λέτε;…

Σᾶς εὔχομαι Καλά κι Εὐλογημένα Χριστούγεννα ΜΕ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ!

Μ.Σ.