40θήμερο Μνημόσυνο π. Θεοφίλου Ζησοπούλου

ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΚΑΙ ΕΒΡΑΪΚΟ PURIM

ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΕΥΘΥΝΩΝ!

 

ΘΑ ΑΝΑΛΑΒΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΜΑΣ;

 

ΘΑ ΠΕΡΙΕΛΘΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΣΕ ΜΕΤΑΝΟΙΑ

ΣΤΗΝ ΥΣΤΑΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΒΟΥΛΙΑΖΟΥΜΕ;

 

Ή ΘΑ ΚΟΙΤΑΖΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ ΠΟΥ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΑΛΛΟΙ

 ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ;

 

Πρόσφατα, γέμισαν διάφορα ἱστολόγια μέ «φαντασμαγορικές ἀποκαλύψεις», σχετικά μέ τήν προέλευση τοῦ δαιμονικοῦ καρναβαλιοῦ ἀπό τό ἑβραϊκό purim ( καί ὄχι ἀπό τήν ἀρχαία Ἑλλάδα ), ἔθιμο πανομοιότυπο μέ τό δικό μας, τῶν Βραζιλιάνων, τῶν Ἰταλῶν καί πολλῶν ἄλλων λαῶν τοῦ κόσμου, πού «γιορτάζουν» τά ἴδια αἴσχη! Δηλαδή οἱ Σάτυροι καί ὁ Διόνυσος ἦταν Ἑβραῖοι-Σιωνιστές; ( ρητορική ἡ ἐρώτηση…)

 

Παραθέτω τό σχετικό θέμα σέ ἕνα ἀπό τά πολλά sites πού ἔχει διοχετευθεῖ τό θέμα purim:

http://www.pentapostagma.gr/2013/02/karnavali-patron-ethimo.html

 

Ὡς ἀναγνώστρια, πάνω ἀπ’ ὅλα ὡς Χριστιανή Ὀρθόδοξη, ἀλλά καί ὡς σκεπτόμενη ὅσο πιό ἀντικειμενικά γίνεται,  νιώθω τήν ἀνάγκη νά πῶ σέ ὅλα αὐτά τά sItes, δυό λόγια ἔντονου προβληματισμοῦ, γιά τό ἐπίσης δαιμονικό ἑβραϊκό ἔθιμο purim. Τό νιώθω δε ὡς ἐπιτακτική ἀνάγκη, γιατί προβλέπω: πώς θά μετατοπιστεῖ ἡ βαρύτητα ἀπό τήν προσωπική μας ΕΥΘΥΝΗ καί κυρίως: ἀπό τήν ἀπόλυτη ἀνάγκη γιά ΜΕΤΑΝΟΙΑ πού πρέπει νά ἔχουμε ἐν ταῖς ἐσχάταις μέρες πού ζοῦμε παγκόσμια, ἐθνικά ὡς Ἑλλάδα καί εἰδικότερα ἔτσι ὅπως καταντήσαμε οἱ Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι ( εἰδικά στήν Πατρίδα μου ), χωρίς Χριστό καί χωρίς Ὁρθή Πίστη!!!

 

Ἔχω νά πῶ σέ ὅλα αὐτά τά sites, τά ἑξῆς:

 

Ὁ Διάβολος εἶναι παντοῦ καί πάντα ὁ ἴδιος! Πρᾶγμα πού σημαίνει: ὅτι τό ἐπίσης δαιμονικό ἑβραϊκό ἔθιμο purim, δέν μᾶς ἀπαλλάσσει ἀπό τίς δαιμονικές-ἀκόλαστες καί ὀργιαστικές τελετές πού λάμβαναν χώρα καί στήν ἀρχαία Ἑλλάδα ( ἀκόμη καί μέ ἀνθρωποθυσίες )!

 

Τέτοιου εἴδους τελετές, ἄν ψάξουμε, θά βροῦμε σέ πάρα πολλούς λαούς, κατ' ἐξοχήν στούς ἀρχαίους χρόνους! Σαφῶς ἀναπτύξαμε σπουδαῖο πολιτισμό πού μεταλαμπαδεύσαμε παγκοσμίως. Ἀλλά εἴχαμε ( καί πολύ περισσότερο ἔχουμε καί τώρα μέ τήν ἀμετανοησία μας ) καί τήν σκοτεινή μας πλευρά, καθώς καί τίς περιόδους παρακμῆς μας.

 

Τό ἐν λόγῳ ἑβραϊκό ἔθιμο, δέν ἀναιρεῖ τό τί γινόταν καί στήν ἀρχαία Ἑλλάδα, πού μέσα ἀπό διάφορες σωζόμενες πηγές ( γραπτές, πάμπολες ἀναπαραστάσεις κλπ ), ἀποδεικνύονται περίτρανα οἱ ρίζες τοῦ καρναβαλιοῦ ΚΑΙ ἀπό τήν χώρα μας.

Ἄς μιλᾶμε ἐπιστημονικῶς καί ὄχι ἐν ἀπερισκεψίᾳ καί συναισθηματικῶς ἐπιπόλαια. Καλό εἶναι νά μήν φταῖμε, ἀλλά φταῖμε καί ἐμεῖς.

 

Ἁπλῶς, τό purim ἀποδεικνύει ὅτι ὁ Διάβολος εῖναι παντοῦ καί πάντα ὁ ἴδιος καί φυσικό εἶναι νά παραπλανᾶ πολύ περισσότερο τούς ἀντίχριστους Ἑβραίους ἤ ὅποιους ἄλλους ἀβάπτιστους, αἱρετικούς, πλανεμένους κλπ . Ἀναρωτιέμαι ὅμως:

Ἐμᾶς πού εἴμαστε βαπτισμένοι κι ἔχουμε τό Ἅγιο Πνεῦμα μέσα μας, γιατί μᾶς παραπλανᾶ; Τό ἀναρωτιέται αὐτό ὁ καθένας ἀπό ἐμᾶς πού εἴμαστε Χριστιανοί ἤ θά συνεχίζουμε νά μετατοπίζουμε τή βαριά βαλίτσα τῆς εὐθύνης μας στά χέρια ἄλλων; Ἄν θέλουμε νά εἴμαστε ὑπερήφανοι γιά τό παρελθόν μας, θά πρέπει νά εἴμαστε συνετοί στό παρόν μας! Γιατί ἄν ρημάξουμε ἀσύνετα τό παρόν μας, θά βουλιάξει μαζί μέ αὐτό καί τό ἔνδοξο ( στόν ἀντικειμενικό βαθμό πού ὑπῆρξε ) παρελθόν μας!

 

ΑΣ ΑΝΑΛΑΒΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΜΑΣ ΚΑΠΟΤΕ ΚΙ ΑΣ ΜΗΝ ΡΙΧΝΟΥΜΕ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΑΤΟΠΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ ΜΑΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ! ΦΕΡΟΥΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΕΡΙΔΙΟ ΕΥΘΥΝΗΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΤΟΥ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΟΥ ( ἱστορικά ἀποδεδειγμένο ) ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΟΥ ΝΥΝ!

 

Ἀδελφικά  καί κάνοντας ἔκκληση γιά ἀληθινή μετάνοια.

 

 

Πηγή: ἐστάλη μέσῳ ἠλεκτρονικοῦ ταχυδρομείου

Ὅτι δέν ἐπιτρέπεται οἱ Χριστιανοί νά παρακολουθοῦν καρναβάλια ἤ νά συμμετέχουν σ' αὐτά μέ ὁποιονδήποτε τρόπο

 

ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ

ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ;

Ή

ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΓΑΝΙΣΜΟ ΤΗΝ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΙΑ

ΚΑΙ ΤΑ ΕΘΙΜΑ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΩΝ; 

Ἐτυμολογία τῆς λέξης (πιθανές καί ἐπικρατοῦσες ἑρμηνεῖες):

1. carne= κρέας καί vale=γειά σου
2. carne= κρέας και levare=αἴρω-σηκώνω ( δηλαδή ἀναιρῶ, ἀπέχω, ἐγκαταλείπω )
3. Κάρνεια: ἀρχαία εἰδωλολατρική ἑορτή γιά νά τιμήσουν τόν «θεό» Κάρνειο Ἀπόλλωνα (λόγῳ ὅμως διαφορετικῆς ἐποχῆς ἑορτασμοῦ καί ἀπουσίας μασκαρέματος, θεωρεῖται λιγότερο πιθανή αὐτή ἡ ἐκδοχή).
4. Κάρνος=τράγος, βόσκημα, πρόβατον (σύμφωνα μέ τόν λεξικογράφο Ἡσύχιο). Συνδυάζεται μέ τόν ἀρχαῖο χοροπηδηχτό χορό τῶν ἀρχαίων «θεῶν» Σατύρων (οἱ ὁποῖοι ὀργίαζαν, ἐξ οὗ καί ὁ λαός ὀνομάζει Σάτυρο ἕναν ἄνθρωπο πού ἐπιδίδεται σέ κραιπάλες). Κι ὅπως χοροπηδοῦν οἱ τράγοι, ἔτσι καί οἱ Σάτυροι, ἔτσι καί οἱ συμμετέχοντες στούς καρναβαλικούς χορούς καί στίς καρναβαλικές παρελάσεις.
   
5. corn=κέρατο καί Vaal ἤ Βῆλος=ἀρχαῖος αἱμοσταγής βοϊδόμορφος «θεός».

Ἄρα τό καρναβάλι σημαίνει «βοϊδοκέρατο» εἰρωνικά, γιά νά θυμίζει τή νίκη τῶν αἰγοπροβατοτρόφων κατά τῶν βοϊδοτρόφων καί τοῦ «θεοῦ» Βάαλ στήν ἀρχαιότητα. Ἐπίσης ποιός ἄλλος, κατά σύμπτωσιν… παρουσιάζεται μέ κέρατα;…Μήπως ὁ διάβολος;…

6. corn=κέρατο καί leyalem=ἀποχή ἀπό τό κρέας.
7. carrus=κάρο καί navalis=ναυτικό (δηλαδή ναυτικό ἀμαξίδιο). Παραπέμπει στήν ἐμφάνιση τοῦ «θεοῦ» Διόνυσου στά Διονυσιακά Συμπόσια-ὄργια, ὁ ὁποῖος ἐρχόταν πάντοτε μέ τροχοφόρο καράβι.ⁱ

Ἡ εἰρωνεία τοῦ ὅλου θέματος εἶναι ὅτι τήν περίοδο τῶν Ἀποκρεῶν ἐνῶ σύμφωνα μέ τήν ἐτυμολογία τῆς λέξης «Ἀπό-κρέας», ἀλλά καί σύμφωνα μέ τίς πιό πάνω ἑρμηνεῖες τῆς λέξης «καρναβάλι» (βλ. ἑρμην. 1, 2, 6) πού σημαίνει ἀποχή ἀπό τό κρέας), ἀρχίζει ἡ περίοδος τῆς νηστείας, μιά περίοδος κατά τήν ὁποία ὁ πιστός ἐντείνει τίς προσπάθειές του στόν ἀγώνα τῆς ἐγκράτειας καί στόν ἀγώνα κατά τῶν παθῶν, ἀντίθετα κατά τήν περίοδο αὐτή («Καρναβάλι») ἔχουμε φαγοπότια ἀλλά καί ἄλλες ἀκόλαστες δραστηριότητες πού θά παραθέσουμε πιό κάτω.

Μέ ποιούς τρόπους «ἑορτάζεται» τό Καρναβάλι;

Μέ:

1. Μεταμφιέσεις καί ψέματα
2. Γύμνια καί ἔλλειψη αἰδοῦς
3. Προκλητικές συμπεριφορές
4. Χορούς καί μάλιστα συχνά ἔξαλλους
5. Ἀσύδωτο φαγοπότι
6. Μέθες
7. Ξενύχτια-ξεφαντώματα
8. Πειράγματα
9. Βωμολοχίες
10. Ἄσεμνες μουσικές καί θεατρικές παραστάσεις - ἐκδηλώσεις
11. Ἀναβίωση ἀρχαίων παγανιστικῶν ἐθίμων
12. Καθίβρυση-γελοιοποίση τῶν ἱερῶν καί ὅσιων σέ πάμπολες περιπτώσεις
13. Καί ὅλες τίς ὀδυνηρές συνέπειες τῶν σαρκικῶν ἀκολασιῶν.

Καρναβάλι καί Ἀρχαία Ἑλλάδα:

«Στήν Ἀρχαία Ἑλλάδα ἀπό τό μεσοχείμωνο μέχρι τήν ἄνοιξη, τελοῦντο πρός τιμήν τοῦ Διόνυσου ἤ Βάκχου οἱ Διονυσιακές ἤ Βακχικές γιορτές. Ὁ Διόνυσος ἦταν κατ’ ἐξοχήν «θεός» τῶν λαϊκῶν στρωμάτων, προστάτης τοῦ ἀμπελιοῦ καί τοῦ κρασιοῦ, σύμβολο τῆς χαρᾶς, τῆς ζωῆς καί τοῦ ἀχαλίνωτου κεφιοῦ.

Στη διάρκεια τῶν διονυσιακῶν γιορτῶν, οἱ ὀπαδοί τοῦ Διονύσου φοροῦσαν δέρματα ζώων, ἄλειφαν τό πρόσωπό τους μέ τήν τρυγία (κατακάθι τοῦ κρασιοῦ) καί στεφανώνονταν μέ κισσό, (τό ἀειθαλές ἱερό φυτό τοῦ Διόνυσου) καί προσπαθοῦσαν νά ἔχουν τήν μορφή Σατύρων πού ἔμοιαζαν μέ τράγους.

Στίς διονυσιακές γιορτές, οἱ μαλλιαροί σάτυροι χορευτές, τραγουδοῦσαν τό «Διθύραμβο», μεταμφιεσμένοι σέ «γάστρωνες» (κοιλαράδες), δαιμονικές φιγοῦρες θά λέγαμε, ἔτσι ὅπως τούς βλέπουμε στίς παραστάσεις τῶν διαφόρων ἀγγείων τῆς ἀρχαιότητας.

Ὁ Ἀριστοτέλης στήν «ποιητική» του ἀναφέρει ὅτι ἡ κωμωδία προέρχεται ἀπό τόν «κῶμο» ἤ «κώμη» πού ἦταν ἡ συντροφιά μεθυσμένων πού τραγουδοῦσαν τά «φαλλικά», δηλαδή πειραχτικά καί βωμολοχικά τραγούδια.

Οἱ παρέες αὐτές τῶν μεθυσμένων περιφέρονταν στούς δρόμους τῆς πόλης ἤ τοῦ χωριοῦ καί πετοῦσαν αἰσχρολογίες στούς συντοπίτες τους. Ἐπίσης, ἀνάλογες παρέες τριγυρνοῦσαν μέ ἄμαξες καί ξεστόμιζαν ἕνα σωρό βωμολοχίες καί αἰσχρά ἀστεῖα (ἀπό ἐκεῖ ἔχει μείνει καί ἡ γνωστή φράση: «θά ἀκούσεις τά ἐξ’ ἀμάξης»)!

Πρός τιμήν τοῦ Διονύσου τελοῦνταν 4 γιορτές: α) Τά μικρά ἤ κατ’ ἀγρούς Διονύσια, β) Τά Λήναια, γ) Τά Ἀνθεστήρια καί δ) Τά μεγάλα ἤ ἔν ἄστει Διονύσια.

Τά Ἀνθεστήρια πού τελοῦνταν τό μῆνα Ἀνθεστηριῶνα (ἀπό 18 Φεβρουαρίου – 17 Μαρτίου περίπου), ἦταν ἡ ἀρχαιότερη ἀπό τίς βακχικές γιορτές καί κρατοῦσαν 3 μέρες. Τήν 2^η μέρα γινόταν μιά πομπή πού συνόδευε τόν Διόνυσο, ἀνεβασμένο σέ ἕνα ἅρμα πού εἶχε σχῆμα πλοίου· τά μέλη τῆς ἀκολουθίας φοροῦσαν μάσκα. Τόν ρόλο τοῦ Διόνυσου ἔπαιζε ὁ ἄρχων βασιλεύς. Στά σημερινά χρόνια ὑποκατάστατο τοῦ Διόνυσου θεωρεῖται ὁ βασιλιάς καρνάβαλος ( καί ἡ ἀρχαία πομπή βέβαια εἶναι ἡ σημερινή παρέλαση )».ⁱⁱ

Καρναβάλι καί Χριστιανισμός:

«Ἀπό τήν ἀρχή ἡ Χριστιανική Ἐκκλησία στάθηκε ἀντίθετη καί ἐπικριτική σέ ὅλες αὐτές τίς γιορτές τῆς ἀχαλίνωτης ἀκολασίας καί κραιπάλης.

Μάλιστα, ὁ Ἅγιος Τιμόθεος, μαθητής τοῦ Ἀπ. Παύλου καί Ἐπίσκοπος Ἐφέσσου, κατά τήν παράδοση, ὑπέστη στήν Ἔφεσσο ἐπί αὐτοκράτορος Δομιτιανοῦ, μαρτυρικό θάνατο ἀπό τούς ἐξαγριωμένους ὄχλους τῶν εἰδωλολατρῶν, ἐπειδή σέ κάποια γιορτή τῆς Ἀρτέμιδος τῆς Ἐφεσσίας, «καταγώγιον ὀνομαζομένην», κατέκρινε τά ὄργια τῶν ἐορταστῶν.

 Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος στήν Α’ ἐπιστολή του (62μ.Χ) γράφει χαρακτηριστικά «καί διά τοῦτο παραξενεύονται, ὅτι σεῖς δέν συντρέχετε μέ αὐτούς εἰς τήν αὐτήν ἐκχείλισιν τῆς ἀσωτίας καί σᾶς βλασφημοῦσιν»· (Πέτρου Α' 4:4 ),

ἐνῶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στήν ἐπιστολή του πρός Γαλάτας (58 μ.Χ.) ἀναφέρει ὡς ἔργα τῆς σαρκός τάς «μέθας» καί «κώμας», ὅπου «κώμη» εἶναι ἡ θορυβώδης πορεία διασκεδαστῶν ἐπί τῆ ἑορτῇ θεοῦ τινος».

 Κατά τόν 2ο αἰῶνα, ὁ Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρεῦς, μιλάει γιά τούς σύγχρονούς του, τούς «γελοίως κατά τας πομπάς σχηματιζομένους»·

καί τόν 4ο αἰῶνα, ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἐπιτίθεται κατά τῶν χριστιανῶν γιά τήν "ἀκαταγέλαστον κωμωδίαν" νά καταστρέφουν τό πρόσωπό τους σύμφωνα μέ εἰδωλολατρική συνήθεια, ἐνδύοντας γυναῖκες μέ ἀνδρικά ροῦχα.

Ὅτι καί τόν ἐπόμενο αἰῶνα συνεχίζονταν οἱ μεταμφιέσεις, μαρτυρεῖ ὁ   62ος κανόνας τῆς ἐν Τρούλλῳ Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὁ ὁποῖος καταδικάζει τίς μεταμφιέσεις καί τίς μάσκες, ὅπως καί τούς χορούς καί τούς ἀστεϊσμούς, πού ἐλάμβαναν χώρα σέ παρόμοιες καρναβαλικές ἑορτές τοῦ παρελθόντος, καί ἐπι­βάλλει στούς κληρικούς πού μετέχουν, τήν ποινή τῆς καθαιρέσεως, στούς δέ λαϊκούς τήν ποινή τοῦ ἀφορισμοῦ:

«Τάς οὔτω λεγομένας Καλάνδας, καί τά λεγόμενα Βοτά, καί τά καλούμενα Βουμάλια...κατά τι ἔθος παλαιόν καί ἀλλότριον τοῦ τῶν Χριστιανῶν βίου, ἀποπεμπόμεθα, ὁρίζοντες μηδένα ἄνδρα γυναικεῖαν στολήν ἐνδιδύσκεσθαι ἤ γυναῖκα τήν ἀνδράσιν ἀρμόδιον, ἀλλά μήτε προσωπεῖα κωμικά ἤ σατυρικά ἤ τραγικά ὑποδύεσθαι· μήτε τό τοῦ βδελυκτοῦ Διονύσου ὄνομα τήν σταφυλήν ἐκθλίβοντος ἐν τοῖς ληνοῖς ἐπιβοᾶν.... Τούς οὖν ἀπό τοῦ νῦν τί τῶν προειρημένων ἐπιτελεῖν ἐγχειροῦντας, ἐν γνώσει τούτων καθισταμένους, τούτους, εἰ μέν κληρικοί εἴεν, καθαιρεῖσθαι προστάσσομεν, εἰ δε λαϊκοί, ἀφορίζεσθαι».

 Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (349-407μ.Χ.), ἀναφερόμενος στό ἐπιχείρημα ὅτι μέ τίς ἐκδηλώσεις διασκεδάζουν, εὐφραίνονται οἱ ἄνθρωποι καί ξεφεύγουν ἀπό τήν καθημερινότητα, ἀπαντᾶ ὅτι αὐτό εἶναι τελείως παράλογο, διότι ἡ χαρά καί εὐφροσύνη πρέπει νά συμβαδίζουν μέ τήν ἠθική καί τήν εὐπρέπεια.

«Τό νά χαιρόμαστε μέ ὄλα δέν εἶναι καλό… ἐπειδή καί ὁ μοιχός χαίρεται ὅταν καταστρέψει τόν γάμο τοῦ πλησίον του…· ἄς μήν κοιτᾶμε λοιπόν ἄν κάποιος χαίρεται, ἀλλά ἐάν γιά καλό πρᾶγμα χαίρεται».

Παρ' ὅλα αὐτά ἀκόμα καί κατά τόν 12^ο αἰῶνα, ὁ Βαλσαμώνας ὁμολογεῖ ὅτι στήν ἐποχή του, παρά τίς ἀπαγορεύσεις, τό ἔθιμο τῶν μεταμφιέσεων βρισκόταν σέ ἀκμή. Ἔτσι οἱ περισσότερες ἀπό τίς διονυσιακές γιορτές τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων πέρασαν στό Βυζάντιο καί ἔφτασαν μέχρι τά χρόνια μας».ⁱⁱⁱ

Οἱ τραγικώτερες ἐπιπτώσεις τοῦ Καρναβαλιοῦ:

1. Βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἀπώλεια τῆς σωτηρίας τῆς ψυχῆς.
2. Ἐκτρώσεις (ἀκόμη καί 100.000 μόνο στήν Πάτρα ἔχουν καταγραφεῖ στίς ἡμέρες διεξαγωγῆς τοῦ Πατρινοῦ Καρναβαλιοῦ. Γενοκτονία!!! ). ^iv
3. Κατασπατάληση τοῦ πλούτου τῶν Δήμων καί τοῦ Κράτους, α) τή στιγμή πού ὑπάρχουν ἄστεγοι, ἄσιτοι, χρεωμένοι, ἄποροι, β) τή στιγμή πού οἱ Δήμοι ἀφήνουν ἀνεκπλήρωτα ἤ ἐλλιπῆ κοινωφελῆ ἔργα καί γ) τή στιγμή πού βουλιάζουμε οἰκονομικά πανεθνικῶς!

Πῶς πρέπει νά ἀνοίγει τό Τριώδιο στή ζωή τοῦ Χριστιανοῦ πού τόν ἑτοιμάζει γιά τό Πάσχα; Μέ φαγοπότια, κραιπάλες καί ἀκολασίες ἤ μέ ἄλλα πράγματα;

«Τό Τριώδιο εἶναι ἕνα ἀπό τά λειτουργικά βιβλία τῆς Ἐκκλησίας. Στό βιβλίο αὐτό περιέχονται σχεδόν κάθε μέρα ὕμνοι πού λέγονται Τριώδια, ὕμνοι δηλαδή μέ τρεῖς ὠδές. Οἱ ὕμνοι αὐτοί γενικά λέγονται Κανόνες. Οἱ Κανόνες, στήν ἄρτια μορφή τους καί ἀντίθετα πρός τά Τριώδια, ἀποτελοῦνται ἀπό ἐννέα ὠδές.

Ὠδή εἶναι τό ἱερό τραγούδι.

Ἀπό τά Τριώδια λοιπόν αὐτά, λέγεται καί τό βιβλίο Τριώδιο.

Θά πρέπει ἐδῶ δέ νά τονίσουμε ὅτι ἡ

ἱερή ὑμνολογία, ἡ βυζαντική ψαλμωδία καί γενικά ἡ θεία λατρεία τῆς Ἐκκλησίας, μαζί μέ τήν ἀνάγνωση τῶν Γραφῶν καί τό θεῖο κήρυγμα, ἀποτελοῦν ἀναπόσπαστα στοιχεῖα τῆς θεόσδοτης Ἱερᾶς μας Παράδοσης. Εἶναι συνεπῶς τά ἱερά γράμματα καί ἡ παιδεία τῶν Ὀρθοδόξων. Γιά μᾶς τούς Ἕλληνες εἶναι καί ἡ ἐθνική μας γλώσσα, γιατί ὅλα αὐτά εἶναι γραμμένα στά Ἑλληνικά καί ἡ Θεία Γραφή καί οἱ Ἱερές Ἀκολουθίες. Αὐτό γιά τό Ἔθνος μας εἶναι ἕνα ἐξαιρετικό προνόμιο.

Τριώδιο ἐπίσης λέγεται καί ἡ ἐκκλησιαστική περίοδος ἀπό σήμερα ὡς τό Πάσχα, ἐπειδή ὅλο αὐτό τό χρονικό διάστημα, εἶναι σέ χρήση τό λειτουργικό βιβλίο τοῦ Τριωδίου».

Συνεπῶς, μέ τό Τριώδιο ξεκινᾶ ἡ πορεία τοῦ Χριστιανοῦ ἀπό τήν «Αἴγυπτο στήν Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας», ἀπό τόν Γολγοθᾶ στήν Ἀνάσταση τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀπό τόν προσωπικό Γολγοθᾶ τῶν θλίψεων, τῶν παθῶν καί τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ χριστιανοοῦ, στήν ἀνάσταση τῆς ψυχῆς καί στήν ἀνάτασή της πρός τά Θεῖα καί Ἐπουράνια! Πορεία κατά τήν ὁποία ἐντείνονται :

• ἡ μετάνοια
• ἡ κατάνυξη
• τά δάκρυα
• ἡ νηστεία
• ἡ προσευχή
• ἡ προσοχή τοῦ βίου
• ἡ ἐξομολόγηση
• ὁ ἐκκλησιασμός
• ἡ ἐγκράτεια
• ἡ εὐσέβεια
• ἡ εὐπρέπεια
• ἡ ἁγία πίστη

Ἐπομένως:

• Τί σχέση ἔχουν οἱ μάσκες τοῦ Καρναβαλιοῦ μέ Αὐτόν πού λέει: «Ἐγώ εἰμί ἡ Ἀλήθεια»;
• Τί σχέση ἔχουν: ἡ ψεύτικη ἀτμόσφαιρα τοῦ Καρναβαλιοῦ, ὁ δαιμονικός «Καρνάβαλος», οἱ φανταστικές ὡραιοποιήσεις καί οἱ γελοιοποιήσεις τῆς «εἰκόνας» τοῦ Θεοῦ (γιατί εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ εἴμαστε ὡς ἄνθρωποι) μέ τόν «ἐν κάλλει Ὡραῖον» μας Χριστό ,Αὐτόν πού καταδίκαζε κατ’ ἐξοχήν τήν ὑποκρισία καί τόν «πατέρα καί πατέρα τοῦ ψεύδους διάβολο»;

Τελικό συμπέρασμα γιά τό Καρναβάλι :

(Α΄ Κορινθ. 6, 9-10)

«⁹ ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι ἄδικοι βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσι; μὴ πλανᾶσθε· οὔτε πόρνοι οὔτε εἰδωλολάτραι οὔτε μοιχοὶ οὔτε μαλακοὶ οὔτε ἀρσενοκοῖται ¹⁰ οὔτε πλεονέκται οὔτε κλέπται οὔτε μέθυσοι, οὐ λοίδοροι, οὐχ ἅρπαγες βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσι».

καί τί πρέπει νά κάνει ὁ κάθε Χριστιανός :

(Α΄ Κορινθ. 6, 11)

«¹¹ καὶ ταῦτά τινες ἦτε· ἀλλὰ ἀπελούσασθε, ἀλλὰ ἡγιάσθητε, ἀλλὰ ἐδικαιώθητε ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ καὶ ἐν τῷ Πνεύματι τοῦ Θεοῦ ἡμῶν».

ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΘΕΟ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΙΚΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ

Ο.Χ.

i http://www.24grammata.com/?p=10289

ii http://www.imk-agparaskeve.gr/index.php/antieretika-arthra/51-diafora-antieretika/144-istoria-karnavaliou

iii http://www.imk-agparaskeve.gr/index.php/antieretika-arthra/51-diafora-antieretika/144-istoria-karnavaliou

iv http://www.inews.gr/116/100000-ektroseis-meta-to-karnavali-tis-patras.htm

Πηγή:ἠλεκτρονικό ταχυδρομεῖο

ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ;

 

Ἡ λέξη «καρναβάλι» καί «καρνάβαλος», προέρχεται ἀπό τήν ἰταλική λέξη carne=κρέας + vale=ἔχε γειά. Τελευταία ἡμέρα κρεοφαγίας. Δηλαδή ἔχει ταυτόσημη ἔννοια μέ τήν ἑλληνική λέξη «ἀπόκρεω», πού σημαίνει ἀπομακρύνομαι ἀπό τό κρέας καί πού ἀφορᾶ στήν περίοδο πρίν τήν ἔναρξη τῆς νηστείας τῆς Μ. Σαρακοστῆς, τῆς προετοιμασίας δηλαδή γιά τό Πάσχα, πού εἶναι καθαρά χριστιανική παράδοση.  Σε αὐτή λοιπόν τήν πνευματική περίοδο πού καθορίστηκε ἀπό τήν Ἐκκλησία καί πού ὀνομάζεται «Τριώδιο», ἀναμίχθηκαν δυστυχῶς ἐκδηλώσεις, ἔθιμα, θρησκευτικές εἰδωλολατρικές τελετές καί δημιούργησαν ἕνα ἐνιαῖο σύνολο, γνωστό σήμερα σάν καρναβάλι.

Ἡ παράδοση τοῦ καρναβαλιοῦ εἶναι πολύ παλαιά. Συνδέεται μέ τίς εἰδωλολατρικές ἐκδηλώσεις τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων πρός τιμή τοῦ «θεοῦ» τοῦ κρασιοῦ, τοῦ Διονύσου, τοῦ λεγομένου καί Βάκχου. Αύτές οἱ τελετές πού εἶχαν ἔντονο εἰδωλολατρικό θρησκευτικό χαρακτῆρα, ἐπέδρασαν καί στή Δύση ἀλλά καί στήν Ἀνατολή, στούς Βυζαντινούς.

 Αὐτή καθ’ ἑαυτή ἡ διονυσιακή λατρεία, εἶχε βασικό χαρακτῆρα καί κύριο στοιχεῖο τά ἀκατανόμαστα ὄργια, τό χυδαῖο ἐρωτισμό, τίς πάσης φύσεως ἠθικές παρεκτροπές, τήν παθολογική ἔκσταση μέχρι τοῦ σημείου τῆς ὠμοφαγίας ζωντανῶν ζώων καί ἀνθρώπων! Σύμφωνα μέ τούς εἰδικούς, τό διονυσιακό πνεῦμα ἦρθε, ἐπιβλήθηκε καί ἐκτόπισε τό ἀπολλώνιο πνεῦμα, δηλαδή τό μέτρο καί τή νηφαλιότητα.
Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἡ διονυσιακή λατρεία ἐπιβλήθηκε ἀπό ἀπολυταρχικά καθεστῶτα, ὅπως ἐκεῖνο τῶν Πεισιστρατιδῶν τόν 6Ο π.Χ. αἰῶνα στήν Ἀθήνα, ὡς στροφή τῶν λαϊκῶν μαζῶν στόν ἠδονισμό, τίς ἠθικές ἐλευθεριότητες καί τή μέθη, προκειμένου νά μή διαμαρτύρονται γιά τήν πολιτική καταπίεση!

Γιά μᾶς τούς Χριστιανούς καί τήν Ἐκκληλία, οἱ καρναβαλιστικές ἐκδηλώσεις εἶναι ἔθιμο εἰδωλολατρικό, εἶναι συνέχεια τῶν ἀρχαίων εἰδωλολατρικῶν ἐκδηλώσεων. Εἶναι πομπές καί ἔργα σατανικά. Λατρεία τοῦ Σατανᾶ. Μάλιστα ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας, σέ παλαιότερη ἐγκύκλιό της, τό 1957, καλοῦσε ὅλους τούς πιστούς: «νά ἐγκαταλείψουν αὐτά τά σκοτεινά καί ὀργιώδη βακχικά σκιρτήματα»…Οἱ Χριστιανοί μάλιστα πού συμμετέχουν σ’ αὐτά ( εἴτε ντύνονται καρναβάλια, εἴτε ὄχι ), ἀφορίζονται, δηλαδή δέν μποροῦν νά συμμετάσχουν στή Θεία Κοινωνία.

Σχετικά μάλιστα μέ τίς μεταμφιέσεις, ὁ ΞΒ’ Κανών τῆς ΣΤ’ Οἰκουμ. Συνόδου, ἀναφέρει: «…μηδένα ἄνδρα γυναικείαν στολήν ἐνδιδύσκεσθαι, ἡ γυναῖκα τήν ἀνδράσιν ἀρμόδιον. Ἀλλά μήτε προσωπεῖα κωμικά ἤ σατυρικά, ἤ τραγικά ὑποδύσεσθαι…». Δυστυχῶς, σέ παρόμοιες εἰδωλολατρικές ἐκδηλώσεις, ἔλαβε μαρτυρικό θάναντο ὁ Ἀπόστολος Τιμόθεος, Ἐπίσκοπος Ἐφέσσου καί μαθητής τοῦ Ἀπ. Παύλου, ὅταν προσπάθησε νά διδάξει καί νά παρακινήσει στό σταμάτημα τῶν ἀταξιῶν καί ὀργίων.

Δέν μποροῦμε νά ἰσχυριζόμαστε ὅτι λατρεύουμε τόν Θεό καί ταυτόχρονα νά ἀποδίδουμε λατρεία στούς δαιμονικούς «θεούς». 

Ὀρθόδοξος Τύπος 12/02/2010

ΦΩΤΟΤΥΠΗΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΜΟΙΡΑΣΤΕ ΤΟ ΣΕ ΝΑΟΥΣ ΚΑΙ ΣΕ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΑΣ

Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να εξοντώσει ότι μας χαρακτηρίζει σαν λαό!

 

Γράφει η Μαρία Γιαχνάκη
Ο ΣΥΡΙΖΑ έλυσε όλα τα προβλήματα  της χώρας και τώρα τα έχει βάλει και με τα θρησκευτικά που διδάσκονται στα Ελληνικά σχολεία.
Μια ομάδα βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ ( Πέτρος Τατσόπουλος, Αθανάσιος Αθανασίου, Νίκος Βούτσης, Θοδωρής Δρίτσας, Βασιλική Κατριβάνου, Αναστάσιος Κουράκης, Στάθης Παναγούλης, Αφροδίτη Σταμπουλή) έκανε ερώτηση σχετική με τις απαλλαγές από το μάθημα των Θρησκευτικών συνεχίζοντας έτσι την προσπάθειά τους να φύγει το μάθημα των Θρησκευτικών από το εκπαιδευτικό πρόγραμμα.
Είναι απορίας άξιον να συνειδητοποιήσουμε τελικά γιατί αυτή η πολιτική παράταξη καίγεται τόσο πολύ με ότι έχει να κάνει με τις ρίζες αυτού του τόπου. Τους είπε κανείς  ότι το να ξεριζώνεις  ότι στηρίζει  το οικοδόμημα της Ελλάδας, την ψυχή του Έλληνα , τις παραδόσεις του  και τα πιστεύω του θα καταφέρει να φτιάξει νέα Ελλάδα πιο δυνατή ; Έκτρωμα θα δημιουργήσει λαό χωρίς προορισμό και βιώματα . Θα κατασκευάσει ,εύκολη λεία  για τα θηρία εκτός συνόρων.
Ας μας πει επιτέλους το ΣΥΡΙΖΑ ποιες είναι οι προοπτικές του γι αυτήν την χώρα;  Γιατί προσβάλουν καθημερινά την πίστη και τις πεποιθήσεις του Έλληνα; Θέλουν δηλαδή να μας κάνουν να ξεχάσουμε και αυτά που ξέρουμε ; Θέλουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε τα στηρίγματα του γένους μας; Να αρνηθούμε την θρησκευτική ιστορία του τόπου να παρεκτραπούμε της διαδρομής μας; Και να ακολουθήσουμε τι τελικά; Μήπως τα ήθη και τα έθιμα των λαών που εισβάλουν στη χώρα μας παράνομα με την βοήθεια κάποιων προχωρημένων και πουλημένων συνειδήσεων;
Ή νομίζουν ότι πηγαίνοντας με ένα πλοίο τρόφιμα στη Γάζα κάποιοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ απλά για το Θεαθήναι, έγιναν ανθρωπιστές;  Ή νομίζουν ότι βοηθώντας παράνομους μετανάστες στην Ελλάδα η χώρα θα πάει μπροστά; Ή νομίζουν ότι μιλώντας με βαρύγδουπες εκφράσεις για ανθρωπιστικά κινήματα  θα βαφτιστούν ως οι εντεταλμένοι της δημιουργίας ενός νέου προσώπου της χώρας που θα έχει πνιγεί στα απόβλητα και στις τακτικές άλλων λαών που τελικά δεν έβγαλαν ούτε τους ίδιους λαούς σε κάποιο ξέφωτο.
Ας τους πει κάποιος επιτέλους ότι χωρίς υπόβαθρο και πολιτιστική κληρονομιά δεν στήνουμε κυβερνήσεις και αν καταφέρουν να το κάνουν τότε το σίγουρο είναι ότι με αυτά τα μυαλά θα εξαφανίσουν τον χαρακτήρα τον Ελλήνων και θα πάρουν στις πλάτες τους τον αποπροσανατολισμό τους και τον αφανισμό όλων όσων κληρονομήσαμε . Αν καταφέρουν βέβαια να το κάνουν .
briefingnews.gr

  

ΑΝΟΙΓΕΙ ΞΑΝΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΩΝ ΚΡΥΜΜΕΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ!

 

Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
Επανέρχεται στην τουρκική επικαιρότητα με δυο δημοσιεύματα «φωτιά», το μεγάλο ζήτημα των κρυπτοχριστιανών, ένα θέμα  που έχει απασχολήσει πολλές φορές στο παρελθόν την γειτονική χώρα και δείχνει πως το ζήτημα όχι μόνο δεν έχει κλίσει, αλλά είναι ένα καυτό θέμα που συσχετίζεται άμεσα με την κρίση ταυτότητας που έχει ανακύψει τα τελευταία χρόνια με πολλές παρενέργειες για το ίδιο το μέλλον της σύγχρονης Τουρκίας
Το πρώτο δημοσίευμα που έχει πάρει μεγάλη δημοσιότητα, είναι ένα δημοσίευμα της γνωστής εφημερίδας, Radıkal, (15/2/2013), με τον χαρακτηριστικό τίτλο, «Türkiıye’ de yüz binlerce gizli Ermeni yaşiyor», δηλαδή, «Στην Τουρκία ζουν εκατοντάδες χιλιάδες  κρυπτόαρμένιοι», και το δεύτερο και πιο χαρακτηριστικό, της εφημερίδας Ekspres και της δημοσιογράφου, Yasemin Güç,  με τον ακόμα πιο χαρακτηριστικό τίτλο, «Anadoluda Hırıstiyan geçmisini saklayan binlerce aile var», δηλαδή, «Στην Ανατολία υπάρχουν χιλιάδες κρυμμένες από το παρελθόν χριστιανικές οικογένειες»
Ειδικά στο δεύτερο δημοσίευμα, η Τουρκάλα συγγραφεύς παίρνοντας αφορμή από τον πρόσφατο θάνατο ενός ζευγαριού στο οποίο ο ένας ήταν μουσουλμάνος και ο άλλη χριστιανή, αναφέρει ότι μετά την γνωστή συμφωνία της Λοζάννης, το 1923, αναγκάστηκαν χιλιάδες Ρωμιοί της Ανατολίας, που υπολογίζονταν στο 1.500.000, να εκριζωθούν από τις πατρίδες τους και παράλληλα 500.000 μουσουλμάνοι να έρθουν από τα Βαλκάνια στην Τουρκία, μια πικρή ιστορία που όμως άφησε πολλά κατάλοιπα και στις δυο χώρες. Παρά όμως την αναγκαστική ανταλλαγή των πληθυσμών, πολλοί χριστιανοί Ρωμιοί που δεν ήθελαν να αφήσουν το βιός τους, που με τόσους κόπους είχαν αποκτήσει,  παρέμειναν στις πατρογονικές τους εστίες δηλώνοντας πως δεν είναι χριστιανοί αλλά μουσουλμάνοι. Σήμερα, όπως ομολογεί η Τουρκάλα δημοσιογράφος, οι απόγονοι αυτών των Ρωμιών ενώ επίσημα δηλώνουν ότι είναι Τούρκοι μουσουλμάνοι, παρά ταύτα στα σπίτια τους εξακολουθούν να είναι χριστιανοί και να ακολουθούν τις χριστιανικές θρησκευτικές εορτές. Οι κρυμμένοι αυτοί χριστιανοί, εξωτερικά πηγαίνουν στα τζαμιά, παρακολουθούν τελετές στους μουσουλμανικούς τεκέδες, εμφανίζονται συχνά να υποστηρίζουν την μουσουλμανική Şeriat, αλλά στην πραγματικότητα όλα αυτά τα κάνουν για το θεαθήναι, καθώς μέσα τους εξακολουθούν να πιστεύουν στον Χριστό. Μάλιστα στο ίδιο αποκαλυπτικό δημοσίευμα, η Yasemin Güç  αναφέρει και τις περιοχές όπου υπάρχουν χιλιάδες τέτοιες οικογένειες κρυπτοχριστιανών Ρωμιών. Οι περιοχές αυτές είναι : Άδανα, Αδριανούπολη, Μπαλίκεσίρ, Σαμψούντα, Κωνσταντινούπολη, Τεκίρνταγ (Ραιδεστός), Κιρκλαρελί (Σαράντα εκκλησιές), Σμύρνη, Κοτζαελί, Μερσίνα, Μαγνησία, Τσανάκαλέ, Προύσα, Καισάρεια, και Προκόπη, (Καππαδοκία). Στις περιοχές αυτές, όπως υποστηρίζει το τουρκικό δημοσίευμα, βρίσκονται οι περισσότερες οικογένειες που επιφανειακά παρουσιάζονται σαν μουσουλμάνοι αλλά στην πραγματικότητα είναι κρυμμένοι χριστιανοί.
Το ζήτημα, όπως ομολόγει  η Τουρκάλα δημοσιογράφος, είναι πολύ σοβαρό και «λεπτό», γι’ αυτό και δεν μπορεί να γίνει καμία φανερή συζήτηση γιατί οποιαδήποτε  περίπτωση αποκάλυψης των πραγματικών θρησκευτικών πιστεύω όλων αυτών των χιλιάδων ανθρώπων, θα προκαλέσει μεγάλο σκάνδαλο, για αυτό και είναι ουσιαστικά απαγορευμένη κάθε αναφορά στο σημαντικό αυτό ζήτημα. Δηλαδή με λίγα λόγια, η έλλειψη πραγματικής ελευθερίας στην Τουρκία έχει σκλαβώσει όλες αυτές τις συνειδήσεις που υποφέρουν καθώς αναγκάζονται να κρύβουν το πραγματικό τους θρήσκευμα και την αληθινή  τους καταγωγή.
Τα ιδία υποστηρίζει και η εφημερίδα Radikal, που επικαλείται μια τελευταία έκθεση της αρμένικης διασποράς η οποία κάνει λόγο για εκατοντάδες χιλιάδες κρυπτοαρμένιους που βρίσκονται στην Τουρκία και ειδικά στις περιοχές Κωνσταντινούπολη , Αμάσεια, Ντιαρμπακίρ, Μπατμάν, Τούντζελί και Μους. Και εδώ επισημαίνεται η έλλειψη ελευθερίας για την εκδήλωση της πραγματικής θρησκευτικής ταυτότητας αυτών των κρυπτοαρμενίων, οι οποίοι αναγκάζονται να υποκρίνονται ότι είναι Τούρκοι μουσουλμάνοι.
Όλα αυτά αναδεικνύουν για άλλη μια φορά το τεράστιο ζήτημα  της καταπίεσης των εκατοντάδων χιλιάδων κρυπτοχριστιανών στην Τουρκία, ένα θέμα που συσχετίζεται με το πρόβλημα ταυτότητας των σημερινών Τούρκων. Η σημερινή Τουρκία είναι μια σύγχρονη τεράστια «φυλακή συνειδήσεων». Οι συνειδήσεις αυτές,  αναμένουν την μέρα που θα απελευθερωθούν  και θα λάμψει η αλήθεια για την πραγματική τους ταυτότητα.
olympia.gr

Κυριακή Τελώνου & Φαρισαίου(Λουκ. 18,10-14) ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ ΤΑΠΕΙΝΩΘΕΙΤΕ + Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος

 

 

ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ ΤΑΠΕΙΝΩΘΕΙΤΕ
ΕΑΝ, αγαπητοί μου, ρίξουμε μια ματιά γύρω στη φύση,

 θα δούμε κάτι εκπληκτικό ότι όλα τα δημιουργήματα προσεύχονται,

 καθένα με τον τρόπο του. 

Ή θάλασσα ευχαριστεί το Θεό με το φλοίσβο των κυμάτων της,

 το ρυάκι με το κελάρυσμά του, 

τα δέντρα με το θρόισμα των φύλλων τους,

 τα πουλιά με τη μελωδία τους, 

τα άστρα με το φως τους πού τρεμοσβήνει...

 Είδατε και την όρνιθα όταν πίνη νερό; σε κάθε γουλιά 

σηκώνει το κεφάλι ψηλά, σα να λέει «Θεέ μου, σ' ευχαριστώ».

Από το ιερό αυτό προσκλητήριο μπορούσε ν' απουσιάζει 

Ο άνθρωπος; Και ό άνθρωπος προσεύχεται. 

Από τα παιδικά μας χρόνια ή καλή μητέρα μας έμαθε

 να σταυρώνουμε τα χεράκια μπροστά στο εικόνισμα της

 Παναγιάς και να ψελλίζουμε μια απλή προσευχή στον 

ουράνιο Πατέρα - αλησμόνητες στιγμές.

 Αργότερα μάθαμε κοντά στ' άλλα παιδιά να 

απαγγέλλουμε στην εκκλησία το «Πάτερ ημών» και το

 «Πιστεύω» και μαζί με όλο το εκκλησίασμα

 να παρακαλούμε τον Κύριο μας.

Ή ευγενεστέρα εκδήλωση της ανθρωπινής καρδίας 

είναι ή ώρα της προσευχής.

 Το κτίσμα επικοινωνεί με το Δημιουργό του. είναι ή στιγμή 

πού ό άνθρωπος αισθάνεται την ανάγκη να ευχαρίστηση 

για τις τόσες ευεργεσίες, άλλα και ή στιγμή πού, 

γεμάτος θλίψη και μη έχοντας ελπίδα βοηθείας, 

καταφεύγει στην παντοδυναμία του και ζητάει βοήθεια 

και προστασία.

Άλλα, αδελφοί μου, τι βλέπω, τι ακούω; 

Ό άνθρωπος και την ώρα αύτη τη βεβηλώνει την

 ώρα της προσευχής αμαρτάνει. 

Μα πώς; 

Την απάντηση μας δίδει ό Χριστός με τη σημερινή παραβολή 

του τελώνου και του φαρισαίου.

Ό Κύριος μας μεταφέρει στο ναό του Σολομώντος εν ώρα προσευχής

 των Ιουδαίων. Ό άνθρωπος εκεί ένιωθε την παρουσία του 

Θεού, ότι ό Θεός κατεβαίνει σ' αυτόν και αυτός ανυψώνεται 

στο Θεό. Πλήθη, λοιπόν, μπαίνουν στο ναό με ευλάβεια, 

για να προσευχηθούν. Οι κινήσεις και ή στάσι τους είναι αθόρυβες.

Την ιερότητα όμως αυτή διαταράσσει κάποιος. είναι ό φαρισαίος. 

τι κάνει αυτός; Αποφεύγει τους άλλους, βαδίζει μόνος. 

Το βάδισμα του υπερήφανο, το παράστημα του αγέρωχο.

 Θεωρεί, ότι αυτός είναι άγιος, δίκαιος,

 καθαρός δέ' συμφύρετε με άλλους, μη τυχόν τον μολύνουν. 

Επί τέλους εισέρχεται με θόρυβο. 

Πρέπει οι άλλοι να σταματήσουν και να στρέψουν το

 βλέμμα σ' αυτόν. 

Μία προσευχή πρέπει ν' ακουστή, ή δική του. 

Κατευθύνεται λοιπόν στο μέσον του ναού και σηκώνει τα

 χέρια για ν' αρχίσει να προσεύχεται σε τόνο υψηλό.

Άλλ' αυτό δεν είναι προσευχή. 

Ή προσευχή του φαρισαίου είναι εμπαιγμός του Θεού.

 Δεν σκέφθηκε, ότι απέναντι του δεν έχει κανένα απλοϊκό

 Ιουδαίο άλλ' εκείνον πού τρέμουν τα σύμπαντα. 

Φουσκωμένος από εγωισμό δεν εννοεί να σκύψει το κεφάλι,

 να γονατίσει και να ζήτηση έλεος. Και αρχίζει λοιπόν.

Αρχίζει με το «ευχαριστώ» (Λουκ. 18,11). 

Για ποιο πράγμα άραγε ευχαριστεί το Θεό; 

Για την υγεία, για τα πλούσια αγαθά πού σκόρπισε 

στο σπίτι του, γιατί τον φύλαξε από την αμαρτία;

 για ποιο ευχαριστεί; 

Ακούστε τον «Ευχαριστώ σοι ότι ουκ ειμί ώσπερ οι λοιποί

 των ανθρώπων, άρπαγες, άδικοι, μοιχοί, ή και ως ούτος

 ό τελώνης• νηστεύω δις του Σαββάτου, αποδεκατώ πάντα 

όσα κτώμαι»(έ.ά. 18,11-12).

 Σ' ευχαριστώ, Θεέ μου, γιατί δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους• 

δεν αρπάζω τα ξένα πράγματα και χρήματα, δεν είμαι άδικος, 

δεν είμαι μοιχός, δεν είμαι σαν κι αυτό τον αμαρτωλό τελώνη

 επί πλέον νηστεύω δύο μέρες τη βδομάδα, κι από τα αγαθά

 μου δίνω το ένα δέκατο... 

Την προσευχή αυτή την έκανε στο Θεό;

 Την έκαμε για τους ανθρώπους, ν' ακούσουν τις 

αρετές του και να τον θαυμάσουν.

Μετέτρεψε δηλαδή και τη στάση της προσευχής σε βήμα

 επιδείξεως. Που ή συναίσθηση, που ή κατάνυξη, 

που ή ταπεινή στάση, που ή συνείδηση της αμαρτωλότητας

 του και ή εκζήτηση του ελέους του Θεού;

 Αυτός περιστρέφεται στον εαυτό του. 

«Δεν είμαι άρπαξ, δεν είμαι άδικος, δεν είμαι μοιχός...». 

Δεν είσαι αυτά, αλλ είσαι εγωιστής και υπερήφανος.

 Και στο Θεό περισσότερο μισητή από κάθε άλλο πάθος

 και κακία είναι ή υπερηφάνεια. 

Μακάρι να ήσουν άρπαξ άδικος μοιχός, και να μην ήσουν υπερήφανος.

 Διότι τότε ή ταπείνωση θα σε οδηγούσε σε μετάνοια και έτσι 

θα είλκυες το έλεος του Θεού.

Ω φαρισαίε' έφυγες φουσκωμένος από το ναό, 

γιατί κατόρθωσες ν' απόσπασης το θαυμασμό των 

ανθρώπων σε μακάρισαν και σε έκριναν ως καλόν. 

Συμφώνησε όμως με την κρίση αυτή και ό Θεός; 

σου είπε μπράβο ό Θεός; δέχτηκε την προσευχή σου; 

Τέτοια προσευχή δέ' φτάνει στ' αυτιά του Θεού.

 Για αυτό ό Χριστός, έχοντας ύπ' όψιν του αυτές τις καταστάσεις, 

είπε πώς πρέπει να προσευχώμεθα• 

Θέλεις, άνθρωπε, να επικοινωνήσεις με τον ουρανό; 

Κλείσου στο ταμείων σου, στην κάμαρα σου, 

κ' εκεί Ενώπιος ενωπίω πες στο Θεό τα αιτήματα σου (βλ. Ματθ. 6,6). 

Προσευχές φαρισαϊκές πηγαίνουν χαμένες.

Να λοιπόν πώς, με την υπερηφάνεια, είναι δυνατόν ακόμα και

 κατά την ώρα της προσευχής ό άνθρωπος να αμαρτήσει φοβερά.

Μα γιατί να μείνουμε με την θλιβερά εικόνα του φαρισαίου;

 Ό Κύριος στην παραβολή μας παρουσιάζει, στον ίδιο ναό,

 και την ιδανική εικόνα προσευχομένου ανθρώπου. 

Εκεί είχαμε έναν εγωιστή και υπερήφανο, εδώ έχουμε ένα

 ταπεινό και συνετό άνθρωπο. 

Ποιος είναι αυτός; 

Ό τελώνης.

 Εξετάζει κι αυτός τον εαυτό του

. Ό φαρισαίος έβλεπε όλο αρετές• ό τελώνης βλέπει όλο αμαρτίες. 

Από τα χείλη του φαρισαίου έβγαινε ένα ευχαριστώ γεμάτο αυταρέσκεια•

 από τα χείλη του τελώνη βγαίνει ένα

 «Ίλάσθητί μοι τω άμαρτωλώ» (έ.ά. 18,13)

 γεμάτο πόνο καρδιάς. 

Εκείνος κόμπαζε, τούτος χτυπά τα στήθη του. 

Εκείνος δεν ένιωθε ποιόν έχει απέναντι του, 

τούτος νιώθει ότι απέναντι του είναι ό Θεός, 

ό μόνος άγιος και τέλειος, εκείνος πού ή αρετή του 

«εκάλυψεν ουρανούς» (Άμβ. 3,3).

 Νιώθει πώς είναι ένας άθλιος και ελεεινός αμαρτωλός. 

Ούτε καν τα μάτια του σηκώνει.

 Πώς τα βλαμμένα μάτια ν' αντικρίσουν τον ήλιο;

 και πώς ό αμαρτωλός άνθρωπος ν' αντικρίσει τον άγιο Θεό; 

Πονά, κλαίει, οδύρεται, χτυπά τα στήθη του και φωνάζει•

 «Ό Θεός, ίλάσθητί μοι τω άμαρτωλώ».

Ω καρδιά ταπεινή, πού κατάλαβες τα ύψη του Θεού,

 και τη δική σου αθλιότητα! πού δεν ήρθες για επίδειξη,

 ούτε για ν' απόσπασης το θαυμασμό ανθρώπων, 

αλλά ήρθες να πεις τον πόνο σου, να εξομολογηθείς 

την κατάσταση σου, να ζήτησης το έλεος του Θεού και την αγάπη του!

Γι' αυτό η προσευχή του τελώνη δεν πήγε χαμένη. 

Θα νόμιζε κανείς, ότι ό άνθρωπος αυτός, σαν αμαρτωλός, 

δεν θα εισακούετο από το Θεό, αφού όλοι τον 

περιφρόνησαν και περισσότερο ό φαρισαίος. 

Ω, ή κρίση των ανθρώπων τις περισσότερες φορές είναι λανθασμένη. 

Δεν ξέρουμε τι γίνεται στο εσωτερικό της καρδιάς του καθενός.

 Ή κρίση των ανθρώπων ήταν καταδίκη του τελώνη, ή κρίση όμως

 του Θεού δικαιώσεις. Οι άνθρωποι τον περιφρόνησαν, 

μα ό Θεός δέχθηκε την προσευχή του. 

Ή ταπείνωση του τελώνη είλκυσε την αγάπη του Θεού.

Και σήμερα, αγαπητοί μου, υπάρχουν φαρισαίοι και τελώνες. 

και σήμερα άνθρωποι έρχονται στην εκκλησία να προσευχηθούν. 

Πόσοι, όπως ό φαρισαίος, δεν έρχονται με ύφος υπερήφανο,

 με παράστημα αγέρωχο! 

Πόσοι καί πόσες δεν κάνουν μεγάλους σταυρούς για να επιδειχθούν.

 Πόσες δεν έρχονται όχι για να προσευχηθούν, 

αλλά για να επιδείξουν το φόρεμα, το επανωφόρι, τα βραχιόλια τους,

 με σκοπό ν' αποσπάσουν το θαυμασμό, να γίνουν θέμα συζητήσεως! 

Πόσοι δέ' λένε 

«Σ' ευχαριστούμε, Θεέ, γιατί είμαστε καλύτεροι άπ' τους άλλους»! 

Πόσοι δέ' λένε, ότι Εγώ είμαι καλός χριστιανός! 

Άλλ' υπάρχουν πάντοτε και οι τελώνες. 

Εκείνη ή γερόντισσα, πού κάθεται στη γωνιά της εκκλησίας 

καί με συντετριμμένη καρδιά λέει, Παναγία μου σώσε με, 

στον τελώνη μοιάζει. 

Ω άγιες ψυχές!

Απευθύνομαι στους φαρισαίους. φαρισαίοι της εποχής μας, μην επαναπαύεστε

 στο τι λένε οι άνθρωποι για σας. Εξετάστε τον εαυτό σας, μήπως ό όφις της 

υπερηφάνειας σας δάγκασε καί νοσείτε. 

Εξετάστε να δείτε αν ό Θεός είναι μαζί σας. Και αν όχι, κλάψτε, πενθήστε και 

πέστε κ' εσείς «Ίλάσθητί ημίν τοις αμαρτωλοίς», για να δικαιωθείτε. 

Διότι ουδείς αναμάρτητος. Σε όσα ύψη αρετής και αν φθάσετε,

 σε κάτι θα υστερείτε. Για αυτό ταπεινωθείτε ενώπιον του Θεού, 

για να σας ύψωση (βλ. Ίακ. 4,10' Α' Πέτρ. 5,6). Διότι ό Θεός 

«υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν» 

(Παροιμ. 3,34' Ίακ. 4,6' Α' Πέτρ. 5,5).

 Επίσκοπος

 Αυγουστίνος Καντιώτης
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία η οποία έγινε 

σε Ι. Ναό των Αθηνών την 2-2-1958.

καταγραφή και σύντμησης 20-02-2005