«Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει» ( Α’ Κορ. ιγ΄ )

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ 

Δέν ἔχει τέλεια ἀγάπη

ἐκεῖνος πού ἀλλάζει διάθεση πρός τούς ἀνθρώπους

 ἀνάλογα μέ τόν χαρακτῆρα τους,

 τόν ἕναν π.χ. τόν ἀγαπᾶ καί τόν ἄλλον τόν μισεῖ,

 ἤ τόν ἴδιον ἄνθρωπο ἄλλοτε τόν ἀγαπᾶ

καί ἄλλοτε τόν μισεῖ γιά τίς ἴδιες αἰτίες.

( Α’ Ιωάν. δ’, 8 )

Μακάριος ὁ ἄνθρωπος

πού μπορεῖ νά ἀγαπήσει κάθε ἄνθρωπο στόν ἴδιο βαθμό.

Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής

( Κεφάλαια περί ἀγάπης )

 

 

 ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ

Ἡ Ἀκολουθία τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου τοῦ Καυσοκαλυβίτη!

( καί ὁ Παρακλητικός Κανών τοῦ Ἁγίου φυσικά )

Γιά ὅσους ἐπιθυμεῖτε νά γνωρίζετε τήν Ἀκολουθία τοῦ νεοαγιοκατατεχθέντος Ἁγίου μας, θά τήν βρεῖτε ἐδῶ:

http://www.scribd.com/doc/188128478/akolouthia-agiou-porfyriou

ΑΓΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ!

 ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ

Ἡ μοναχική ζωή ὡς μίμηση τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ Α΄. 

ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΓΓΑΜΟΣ ΒΙΟΣ

2. 
   

3. Ο ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ

   Ἡ μοναχική ζωή ὡς μίμηση τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ.
   
   Ὁ Κύριος ἐνήστευε καί μάλιστα ἀμέσως μετά τήν Βάπτισή Του στόν Ἰορδάνη. Γιά σαράντα ἡμέρες δέν ἔφαγε τίποτε⁶⁰. Ἐπίσης ὁ Κύριος ἀγρυπνοῦσε, «διανυκτέρευε στήν προσευχή»⁶¹ κατά μόνας, προσευχόταν ἀδιάλειπτα, κακοπαθοῦσε, δέν εἶχε σπίτι, δέν εἶχε περιουσία, δέν εἶχε χρήματα, ἔκανε συνεχῶς ὑπακοή στόν ἐν οὐρανοῖς Πατέρα⁶² Του, ταύτιζε ἀδιαλείπτως τό ἀνθρώπινο θέλημά Του μέ τό θεῖο, δέν ἁμάρτησε ποτέ⁶³. Ζοῦσε ὡς τέλειος μοναχός καί ἀσκητής ἤ πιό σωστά οἱ μοναχοί-ἀσκηταί ζοῦν κατά μίμηση τοῦ Κυρίου.
   «Στήν περιοχή τοῦ Χριστιανισμοῦ», παρατηρεῖ ὁ καθηγητής Γ. Μαντζαρίδης «ὁ ἀσκητισμός, πάνω στόν ὁποῖον οἰκοδομήθηκε ἀργότερα ὁ μοναχισμός, δέν ἐμφανίστηκε ὡς παρείσακτο στοιχεῖο, ἀλλά ὡς οὐσιώδης διάσταση τῆς χριστιανικῆς πίστεως καί ὡς βασική συνέπεια τῆς μορφώσεως τοῦ ἐν Χριστῷ καινοῦ ἀνθρώπου.
   Ἡ ἀποταγή τῶν πάντων, πού ἀποτελεῖ τό θεμέλιο τῆς ἀσκητικῆς καί μοναχικῆς ζωῆς στόν Χριστιανισμό, παρουσιάστηκε ἀπό τόν ἴδιο τόν Χριστό ὡς προϋπόθεση γιά ὅλους, ὅσοι θέλουν νά Τόν ἀκολουθήσουν: “Εἰ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι” (Ματθ. 16, 24). “…, ὃς οὐκ ἀποτάσσεται πᾶσι τοῖς ἑαυτοῦ ὑπάρχουσιν, οὐ δύναται εἶναί μου μαθητής” (Λουκ. 14, 33).
   
   
   
   Ὁ Χριστιανός καλεῖται νά ζεῖ στόν κόσμο ὡς «πάροικος καί παρεπίδημος» μέ τήν προσδοκία τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἐπίσης, ἡ προτίμηση τῆς παρθενίας ἤ τῆς ἀγαμίας ἀντί τοῦ γάμου, ἐν ὀνόματι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, διαφαίνεται καθαρά στά βιβλία τῆς Καινῆς διαθήκης. Πολλοί Χριστιανοί, ἄνδρες καί γυναῖκες, παρατηρεῖ ὁ ἀπολογητής Ἰουστῖνος στίς πρῶτες δεκαετίες τοῦ 2^ου αἰῶνα, διατηροῦν τήν παρθενία τους (ἐνῶ ἔχουν φθάσει) σέ ἡλικία ἑξήντα καί ἑβδομήντα ἐτῶν.
   Καί ὁ ἀπολογητής Ἀθηναγόρας λίγο ἀργότερα σημειώνει: ‘’Θά βρεῖς πολλούς ἀπό αὐτούς πού εἶναι σέ ἐμᾶς καί ἄνδρες καί γυναῖκες πού ἔφθασαν σέ βαθειά γεράματα καί ἔμειναν ἄγαμοι μέ τήν ἐλπίδα νά εἶναι (πάντα) μαζί μέ τόν Θεό’’⁶⁴. Τέλος, ἡ προσευχή, ἡ νηστεία, ἡ ὑπακοή καί ἡ καλλιέργεια τῆς ἀρετῆς ἀποτελοῦσαν οὐσιώδη στοιχεῖα τῆς χριστιανικῆς ζωῆς ἀπό τήν πρώτη ἐμφάνισή της»⁶⁵.
   Ὅλα αὐτά, τήν ἄσκηση, τήν νηστεία, τήν ἀγρυπνία, τήν προσευχή, τήν ἀκτημοσύνη, τήν παρθενία, τήν ὑπακοή, προσπαθοῦσαν νά τά ζοῦν πάντοτε διαχρονικά οἱ ἀληθινοί μοναχοί-μιμητές τοῦ Κυρίου, ἀλλά καί οἱ ἀληθινοί Χριστιανοί στόν κόσμο. Ἀκόμη καί οἱ ἔγγαμοι ἀσκοῦσαν ὅλες τίς ἀρετές καί μάλιστα τήν ἀκτημοσύνη-κοινοκτημοσύνη, τήν σωφροσύνη τοῦ σώματος καί τήν παρθενία τοῦ νοός. Προσπαθοῦσαν διά τῆς θεοφιλοῦς ἀμεριμνίας, τῆς ἀδιάλειπτης προσευχῆς καί τῆς νήψης νά ἔχουν καθαρότητα νοός ἐπιτηρώντας τον, ὥστε νά ἀποφεύγεται ἡ εἴσοδος σ’ αὐτόν κάθε λογισμοῦ εἴτε κακοῦ, εἴτε καλοῦ.
   
   Ὁ μοναχισμός ἐμφανίστηκε δυναμικά στήν ἱστορία ὅταν ἡ χριστιανική ζωή στίς πόλεις ἄρχισε νά ἐκκοσμικεύεται.  
   
   
   Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο:«Τά ἀσκητικά τῆς Ἐνορίας» (Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου) πού σύν Θεῶ θά ἐκδοθεῖ σύντομα
   
   
   
   
   
   
   60 Πρβλ. Μτ. 4, 2.
   61Λκ. 6, 12.
   
   62Ἰω. 6, 38.
   63Ἰω. 8, 46 καί Β΄ Πετ. 2, 22: « ὃς ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι Αὐτοῦ·»
   64 Athenagoras Apol., Legatio sive Supplicatio pro Christianis (1205: 001) “Athenagoras. Legatio and De resurrectione”, Ed. Schoedel, W.R. Oxford: Clarendon Press, 1972. Chapter 33, section 2, line 4 (στό πρόγραμμα Diogenes) «Εὕροις δ’ ἄν πολλούς τῶν παρ’ ἡμῖν καί ἄνδρας καί γυναῖκας καταγηράσκοντας ἀγάμους ἐλπίδι τοῦ μᾶλλον συνέσεσθαι Θεῷ».
   65 Γεωργίου Ι. Μαντζαρίδη,«Κοινωνιολογία τοῦ Χριστιανισμοῦ», ἐκδ. Π. Πουρναρᾶ-Θεσ/νίκη, σελ. 101-110,Ἡ Γένεση τοῦ μοναχισμοῦ,http://vatopaidi.wordpress.com/2011/10/27.
4. 60 Πρβλ. Μτ. 4, 2.
   61Λκ. 6, 12.
   
   62Ἰω. 6, 38.
   63Ἰω. 8, 46 καί Β΄ Πετ. 2, 22: « ὃς ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι Αὐτοῦ·»
   64 Athenagoras Apol., Legatio sive Supplicatio pro Christianis (1205: 001) “Athenagoras. Legatio and De resurrectione”, Ed. Schoedel, W.R. Oxford: Clarendon Press, 1972. Chapter 33, section 2, line 4 (στό πρόγραμμα Diogenes) «Εὕροις δ’ ἄν πολλούς τῶν παρ’ ἡμῖν καί ἄνδρας καί γυναῖκας καταγηράσκοντας ἀγάμους ἐλπίδι τοῦ μᾶλλον συνέσεσθαι Θεῷ».
   65 Γεωργίου Ι. Μαντζαρίδη,«Κοινωνιολογία τοῦ Χριστιανισμοῦ», ἐκδ. Π. Πουρναρᾶ-Θεσ/νίκη, σελ. 101-110,Ἡ Γένεση τοῦ μοναχισμοῦ,http://vatopaidi.wordpress.com/2011/10/27.

ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ

Σημαντικές σκέψεις ἐν ὄψει τῶν Χριστουγέννων...

ΤΙ ΚΡΥΒΟΥΝ ΟΙ ΕΥΧΕΣ!

 

Την περίοδο των Χριστουγέννων και της πρωτοχρονιάς συνηθίζουμε να ανταλλάζουμε ευχές. Αλλά πίσω από αυτές τις ευχές κρύβεται η δυστυχία που υποβόσκει στις καρδιές μας. Γιατί προφανώς, κανείς δεν εύχεται στον άλλο να αποκτήσει αυτό που έχει, αλλά αυτό που του λείπει. Τι μας λείπει; Το μαρτυρούν οι λέξεις που πλεονάζουν στα ευχολόγιά μας τούτες τις μέρες. Η αγάπη, ειρήνη, χαρά, ευτυχία, υγεία, κ.λπ. 

Με αυτές τις ευχές, χωρίς να το θέλουμε, αναδεικνύουμε την εσωτερική μας φτώχεια. Ακούσια αποσύρουμε το καταπέτασμα που αποκρύπτει τη δυστυχία και τον πόνο που φωλιάζει στις καρδιές μας. Αλλά η εσωτερική μας κατάσταση είναι απόρροια της σχέσης και του δεσμού μας με το Χριστό. Και επειδή οι σχέσεις των περισσότερων συνανθρώπων μας με τον Κύριο είναι χαλαρές ή και ανύπαρκτες, γι' αυτό το λόγο απουσιάζει η λέξη Θεός από αυτές τις Χριστουγεννιάτικες ευχές. Αντί να λέμε, ο Θεός να σου δίνει χαρά, ο Κύριος να μας δώσει ειρήνη, κ.λπ, αλληλοευχόμαστε αγάπη, ειρήνη, χαρά, σαν να έχουμε τη δύναμη ή την εξουσία να υλοποιήσουμε τις επιθυμίες μας. Όσο βαθαίνει το κενό μέσα μας, τέτοιες ευχές ακούγονται μάλλον σαν δυνατές κραυγές απόγνωσης.

 Οι πόλεμοι, η πείνα, η διάδοση ανίατων ασθενειών, η εξάπλωση της τρομοκρατίας, το λιώσιμο των παγετώνων, κάνουν την ανθρωπότητα να τρέμει όσο ποτέ άλλοτε στη σκέψη των επερχόμενων δεινών. Με τις Χριστουγεννιάτικες ευχές εξωτερικεύουμε έμμεσα και επιγραμματικά τους φόβους και τις ανησυχίες μας. Όμως τα προβλήματά μας δεν μπορούν να εξαλειφθούν με ευχολόγια. Κανείς δεν μπορεί να ξεδιψάσει με μια ευχή, παρά μόνο όταν τρέξει το δροσερό νερό μέσα του. Έτσι και οι καρδιές μας θα βρουν τη χαρά, την ειρήνη και την αγάπη που αναζητούν, όταν «κατοικήσει δια της πίστεως εν ταις καρδίαις ημών ο Χριστός» (Εφ.3/17). Διότι Αυτός είναι ο μοναδικός φορέας κάθε πνευματικής δωρεάς. «Αυτός εστιν η ειρήνη ημών» (Εφ.3/14). Αν πιστεύουμε ότι θα έχουμε ειρήνη χωρίς τον Άρχοντα της ειρήνης (Ησ.9/6), είναι σαν να περιμένουμε βροχές χωρίς σύννεφα. Τα ευχολόγιά μας θα παραμείνουν κούφια λόγια, αν λείπει από τη ζωή μας Εκείνος που μπορεί να τα πραγματοποιήσει.

Παναγιώτης Σταυρινού
Μαθηματικός
Λεμεσός
stavrinoup@hotmail.com

 ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ

Μήν ἀφήνετε τόν καιρό νά περνᾶ ἀνώφελα!

Γέροντας Παΐσιος Ὀλάρου

Γέρων Παΐσιος Ὀλάρου

Ἕνα ἀπό τά πρῶτα βράδυα, μετά τήν κοίμηση τοῦ γέροντος Παϊσιου Ὀλάρου ( + 1990 ), ὁ μαθητής του, ἀπό τήν κούραση ἀποικοιμήθηκε στά γόνατα. Εἶδε, τότε, τόν Γέροντα ντυμένον στά ράσα, μέ τό Σχῆμα, τό ἐπιτραχήλιο, καθήμενον στήν ἄκρη τοῦ κρεββατιοῦ του, μέ τόν Σταυρό στό χέρι καί ἔκλαιγε. Ὁ μαθητής του, μοναχός Γεράσιμος, τοῦ φίλησε τόν Σταυρό, τό χέρι καί λυπημένος τόν ἐρώτησε:

-Γιατί κλαῖς, πάτερ Παΐσιε; Σέ πονάει κάτι;

-Ὄχι, ἀγαπητέ μου. Ἐπειδή ἐσεῖς δέν κλαῖτε, κλαίω ἐγώ γιά ἐσᾶς, διότι εἶναι πολύ δύσκολο νά φθάση κανείς στόν Παράδεισο. Ὤ, πόση ἀγωνία, πόση δυσκολία καί φόβο ἔχει τότε ἡ ψυχή! Καί, ἐάν δέν κλάψης ἐσύ γιά τόν ἑαυτό σου ἐδῶ, ποιός θά κλάψη τότε ἐκεῖ μετά θάνατον; Διότι μόνο αὐτός πού ἔχει πόνο στήν καρδιά καί ἔχει καθαρή συνείδησι, ἠμπορεῖ νά κλάψη. Βλέπεις πῶς περνάνει ὁ καιρός! Ἀλλοίμονο, ἀλλοίμονο, μήν ἀφήνετε νά περνάη ὁ καιρός ἀνώφελα, διότι δέν θά τόν βρῆτε πάλι. Ὅ,τι μπορεῖτε κάνετε σήμερα καί μήν τό ἀφήνετε γιά αὔριο, διότι δέν γνωριζετε, ἄν αὔριο θά ξημερώσετε.

Ἐάν ἠμπορῆς καί δέν τό κάνεις, ἔχεις μεγάλη ἁμαρτία καί ἀπό τά μάτια τοῦ Θεοῦ τίποτε δέν ἠμπορεῖ νά κρυφθῆ...Ὁ,τιδήποτε κάνεις, ἐξέτασε τόν σκοπό γιά τόν ὁποῖον τό κάνεις. Ἐπιθυμεῖς νά ἀρέσης στόν Θεό ἤ στούς ἀνθρώπους; Ἔχε στό νοῦ σου ὅτι εἶναι πολύ ἀκριβός ὁ Παράδεισος καί πολύ δύσκολα φθάνει κάποιος ἐκεῑ! Φρόντισε πολύ γιά τήν ψυχή σου, διότι θ' ἀπολογηθῆς γιά κάθε ἔργο καί καθε λογισμό σου. Δέν μᾶς βοηθοῦν τά χρόνια, ἀλλά τά ἔργα, ἀγαπητέ μου...

( Ἁπό τό βιβλίο "Ὁ Γέροντας Παΐσιος Ὀλάρου", ἔκδοσις Ὀρθόδοξος Κυψέλη )

 ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ

Υπογράψτε ώστε η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ να λειτουργήσει ξανά ως Ορθόδοξος Ναός

Μια πάρα πολύ σημαντική πρωτοβουλία πήρε το blog "ΗΓΓΙΚΕΝ" , αφορά ψήφισμα για την λειτουργία της Αγιά-Σοφιάς ως Ορθόδοξου Ναού όπως της αρμόζει! Ένα όνειρο όλων των Ελλήνων που κάποτε πρέπει να γίνει πραγματικότητα. Όμως για να μην είναι αόριστο το «κάποτε» πρέπει να παίρνουμε τέτοιου είδους πρωτοβουλίες ώστε να δείχνουμε το δυνατό παρόν σε όλους αυτούς που μας θέλουν τελειωμένους και ταπεινωμένους.
Προσέξτε : διαφέρει από όλα τα υπόλοιπα ψηφίσματα που υποστηρίζουν "να μην γίνει τζαμί"!
Εκτός όλων όσων αναφέρονται στο ίδιο το ψήφισμα νομίζουμε πως είναι προτιμότερο να πιέζουμε εμείς τους Τούρκους παρά να τους ικετεύουμε να μην κάνουνε το Κέντρο της Ορθοδοξίας τζαμί...

Εδώ θα βρείτε τo ψήφισμα, μπείτε άμεσα και ψηφίστε : 

secure.avaaz.org

Pentapostagma 

ΙΕΡΑ ΠΑΝΉΓΥΡΙΣ ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΉ ΤΟΥ ΑΓΊΟΥ ΝΙΚΟΛΆΟΥ

                                 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΓΟΡΤΥΝΗΣ ΚΑΙ ΑΡΚΑΔΙΑΣ                                      
                                          ΕΝΟΡΊΑ ΑΓΊΟΥ ΝΙΚΟΛΆΟΥ ΠΕΡΙΟΥ

                          ΙΕΡΑ ΠΑΝΉΓΥΡΙΣ ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΉ ΤΟΥ ΑΓΊΟΥ ΝΙΚΟΛΆΟΥ

                                                               ΙΕΡΈΣ ΑΚΟΛΟΥΘΊΕΣ

  ΠΕΜΠΤΗ 5 ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ 5μμ  Ο ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΌΣ ΕΣΠΕΡΙΝΌΣ ΜΕΤΑ ΑΡΤΟΚΛΑΣΊΑ


ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ  7πμ  Ο ΌΡΘΡΟΣ ΚΑΙ Η ΘΕΊΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΊΑ ΜΕΤΑ ΑΡΤΟΚΛΑΣΊΑ

ΤΩΝ ΙΕΡΌΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΏΝ ΘΑ ΠΡΟΕΞΆΡΧΕΙ Ο ΙΕΡΟΚΉΡΥΚΑΣ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΌΛΕΩΣ ΜΑΣ  ΠΑΤΉΡ ΑΝΤΏΝΙΟΣ ΦΡΑΓΚΑΚΗΣ

Εκ του εκκλησιαστικού συμβουλίου της ενορίας Περίου
                                                                   

Η ζωή τού αγίου Νικολάου σέ συνδιασμό μέ δύο ιστορίες.

                                                                                                                                         

Σήμερα η Εκκλησία μας χριστιανοί μου, τιμά την μνήμην του Αγίου Νικολάου, ενός μεγάλου Αγίου και θαυματουργού.
Και θα ήθελα να ξεκινήσω με κάποιες αληθινές ιστορίες οι οποίες δημοσιεύτηκαν πρόσφατα, και μάλιστα η μία στην εφημερίδα Καθημερινή, στις 30 Οκτωβρίου, φέτος (2009). Όταν μιλούν τα γεγονότα και τα φωτεινά παραδείγματα, τα λόγια τα πολλά περισσεύουν. Ο καθένας από μας πρέπει να γίνει, οφείλει να γίνει, ένας μικρός ιεραπόστολος, πρώτα πρώτα μέσα στην οικογένειά του και κατόπιν στην εργασία του και στην κοινωνία, που με το αγιασμένο παράδειγμά του να μεταμορφώνει τους απίστους σε πιστούς, τους χλιαρούς σε θερμούς, τους αλλόθρησκους σε αληθινούς πιστούς χριστιανούς και τους αιρετικούς να τους επαναφέρει στην Ορθόδοξη πίστη.
Έχουμε γεμίσει από μετανάστες παντός έθνους, φυλής, χρώματος και θρησκείας, και όλους αυτούς πρέπει με το δικό μας φωτεινό παράδειγμα και την δική μας φωτισμένη Ευαγγελική διδασκαλία, να τους μεταμορφώνουμε σε αληθινούς χριστιανούς Ορθοδόξους, και όχι αυτοί με τη ζωή τους ή με τη θρησκεία τους ή με τις αιρετικές δοξασίες τους, αυτοί να επηρεάζουν εμάς. Έτσι δεν γινόταν τα παλιά χρόνια… Γι’ αυτό μέσα σε τρείς αιώνες άλλαξε ολόκληρος ο κόσμος. Ο τότε γνωστός κόσμος. Όλος ο ειδωλολατρικός κόσμος έγινε χριστιανικός. Και έγιναν βέβαια όλα αυτά, και μπορούν να γίνουν και τα σημερινά, με τη βασική προϋπόθεση ότι η ζωή μας είναι ζωή Χριστού, ζωή αγίων, ζωή μαρτύρων. Ιδού το πρώτο παράδειγμα. 
Πριν από αρκετά χρόνια, το 1991, ένας νεαρός Αλβανός ήλθε στην Ελλάδα μαζί με χιλιάδες συμπατριώτες του, όταν τα άνοιξαν τα σύνορα, -τα θυμάστε οι παλαιότεροι,- να βρει δουλειά. Κατέληξε στην Βάλτα, ένα χωριό των Γαργαλιάνων Μεσσηνίας. Και κει γνώρισε τον Γεώργιο Γρηγορόπουλο, συνταξιούχο γραμματέα εισαγγελίας εφετών και φλογερό εργάτη του Ευαγγελίου, ο οποίος τον δέχτηκε, τον περιέθαλψε. Τον έμαθε Ελληνικά. Τον κατήχησε στην χριστιανική πίστη και τον βάπτισε.
Πέρασαν χρόνια και ήλθε η δεκαεννιά Οκτωβρίου όπου ο κύριος Γεώργιος Γρηγορόπουλος πέθανε, και του εδιαβάσθη η νεκρώσιμος ακολουθία από τον σεβασμιότατο μητροπολίτη Τριφυλλίας Ολυμπίας κύριον Χρυσόστομο που εχοροστάτησε στην κηδεία, και έλαβε όμως μέρος στην εξόδιο ακολουθία και ένας άλλος επίσκοπος, ο οποίος έψαλε Αλβανικά, διάβασε το Ευαγγέλιο στα Αλβανικά, μίλησε Ελληνικά για τον μεγάλο ευεργέτη του τον Γεώργιο, και κατασυγκίνησε ολόκληρο το πλήθος για όσα θαυμαστά είπε αλλά και για την απλότητα και την ταπεινότητά του.
Ποιος ήταν αυτός ο επίσκοπος; Ήταν ο πρώην νεαρός Αλβανός που είχε έλθει να ζητήσει δουλειά στην Ελλάδα, και που με την βοήθεια του κυρίου Γεωργίου Γρηγοροπούλου, έγινε επίσκοπος Απολλωνίας Αλβανίας με το όνομα Νικόλαος, βοηθός επίσκοπος του σημερινού αρχιεπισκόπου Αλβανίας.
Θα μπορούσαμε να φωνάξουμε «Αύτη η αλλοίωσις της δεξιάς του Υψίστου!».
Από έναν απλό χριστιανό!
Παρακάλεσε ο τότε νεαρός, το όνομα που πήρε και ήταν Νικόλαος, το βαφτιστικό του δηλαδή, να το διατηρήσει. Και στην χειροτονία του, πρώτα πρώτα στην μοναχική του κουρά, και εν συνεχεία στη χειροτονία του, μέχρι επίσκοπος, διότι εβλαβείτο πολύ, μα πάρα πολύ τον Άγιο Νικόλαο.
Ιδού πώς με το φωτεινό παράδειγμα και την αληθινή Ορθόδοξη ζωή, και με την δύναμη του Σωτήρος Χριστού, τι κατάφερε ένας και μόνον αληθινός χριστιανός. 
Και τώρα ας αναφερθούμε σε ένα δεύτερο παράδειγμα.
Προ ημερών εκοιμήθη ο Ορθόδοξος Πατριάρχης Σερβίας Κύριος Παύλος. Δεκαεννιά χρόνια ήταν ηγέτης της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Σερβίας. Για τις μετακινήσεις του δεν είχε λιμουζίνα με διακριτικά, κανένα αυτοκίνητο, ούτε οπλισμένους φρουρούς για να τον προστατεύουν από τους κινδύνους που διέτρεχε από τους διαφόρους εξτρεμιστάς, επίσης δεν τον ακολουθούσαν τηλεοπτικές κάμερες στις επισκέψεις του στα ιδρύματα αδυνάτων, κατακοίτων, και ορφανών, -από τους πολέμους ορφανών,- αλλά και σε φτωχογειτονιές προσφύγων ανεξαρτήτου θρησκείας. Μπορούσες και συ, να τον συναντούσες σε κάποιους δρόμους του παλαιού Βελιγραδίου να κρατάει τσάντες με ψώνια από τα μπακάλικα της γειτονιάς για να τα προσφέρει στους απόρους και εγκαταλελειμμένους ή να τον βλέπεις σαν απλό επιβάτη στα λεωφορεία και στα τρόλεϋ του Βελιγραδίου.
Να και το δεύτερο παράδειγμα, που ήταν αλλά έγινε σε μας γνωστό, σ’ ολόκληρη τη ματωμένη Ορθόδοξη Εκκλησία.
Δεν λείπουν βέβαια και από μας τους Έλληνες Ορθοδόξους χριστιανούς κάποια λαμπρά παραδείγματα τα οποία όμως δεν διατυμπανίζονται, είναι γραμμένα όμως στα βιβλία των ουρανών, στα βιβλία της αιωνίου ζωής. 
Ένας μεγάλος Άγιος που ήταν η προσωποποίηση της χριστιανικής ευσπλαχνίας και την έμπρακτης ελεημοσύνης και αγάπης υπήρξε και ο σημερινός εορταζόμενος Άγιος Νικόλαος, τον οποίον εμιμήθησαν κατά πάντα οι δύο προηγούμενοι που ανέφερα.
Γεννήθηκε στα Πάταρα της Λυκίας μετά το 260 μ.Χ. από γονείς ευσεβείς. Έμεινε ορφανός σε μικρή ηλικία και όταν ενηλικιώθηκε μοίρασε ολόκληρη την περιουσία των γονέων του στους φτωχούς.
Παρόλον που ήταν νέος γρήγορα οι χριστιανοί των Πατάρων ζήτησαν να γίνει ιερεύς για να τον έχουν ποιμένα και πατέρα τους, γιατί επάνω του έβλεπαν όλο το πλήθος των αρετών να κοσμούν τη ζωή του.
Όταν χειροτονήθηκε πρεσβύτερος ο δεσπότης που τον χειροτόνησε είπε τα εξής προφητικά:
- Ο πατήρ Νικόλαος, ο νέος σας ποιμένας και εφημέριος, θα γίνει γρήγορα αρχιερεύς αυτής της περιοχής και της άλλης, που θα προστατεύει τους φτωχούς και τα ορφανά, που θα παρηγορεί τους λυπημένους και που τους δυστυχισμένους θα συνδράμει. Τους κλονισμένους στην πίστη θα στηρίζει και χιλιάδες ψυχές θα οδηγήσει στην Βασιλεία του Θεού.
Και πράγματι η προφητεία αυτή πραγματοποιήθηκε στο ακέραιο, ξεπερνώντας μάλιστα και κάθε προσδοκία.
Στα χρόνια των διωγμών Διοκλητιανού και Μαξιμιανού έδειξε τόλμη και θάρρος αληθινού ποιμένος. Τόλμη και θάρρος που τα μετέδιδε και στο λαό του ως αληθινός ποιμένας, στους χριστιανούς του.
Αποκαλύπτοντας τα ψεύδη και τις κακίες της ειδωλολατρίας παρόλα τα αυστηρά αυτοκρατορικά διατάγματα που υπήρχαν. Ο ποιμήν ο καλός είναι πάντα έτοιμος να θυσιάσει τη ζωή του ακολουθώντας τα ίχνη του Χριστού, του Μεγάλου Ποιμένος.
Όταν λοιπόν τον κατήγγειλαν στον αυτοκράτορα για τις διδασκαλίες του τις τόσο ανοικτές, τον συνέλαβαν, τον έκλεισαν φυλακή και αργότερα τον έστειλαν εξορία.
Με την επικράτηση του Μεγάλου Κωνσταντίνου επανήλθε στην έδρα του, τα Μύρα της Λυκίας, και συνέχισε το μεγάλο έργο της κατηχήσεως και προστασίας όλων των χριστιανών.
Και όταν φάνηκε η φοβερή αίρεση του Αρείου, ο Άγιος Νικόλαος βρέθηκε στην πρώτη γραμμή και έλαβε μέρος στην πρώτη Οικουμενική Σύνοδο το 325 στη Νίκαια. Και όπως προείπαμε πάνω απ’ όλα ο Άγιος Νικόλαος υπήρξε η προσωποποίηση της χριστιανικής ευσπλαχνίας. Η ενσάρκωση της στοργής προς τους στερημένους και τους κινδυνεύοντας. Υπήρξε ποιμενάρχης της αγάπης με όλην την βαθειά έννοια της λέξεως. Όχι για να κάνει θόρυβο, όχι για να δεχθεί τυμπανοκρουσίες και χειροκροτήματα. Αλλά για να εφαρμόζει την αγάπη σύμφωνα με την εντολήν του Κυρίου, «ου γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου».
Πράγματι ο Άγιος Νικόλαος είχε όλα τα καλά χαρίσματα του Καλού Ποιμένος. «Εγώ ειμί ο Ποιμήν ο Καλός, και ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθησι υπέρ των προβάτων». Κατά πάντα εμιμήθηκε τον Χριστόν ο Άγιος Νικόλαος.
Επανέρχομαι για να τονίσω ότι στην Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο, κατά την διάρκειαν της αγορεύσεως του Αρείου, ο Άγιος Νικόλαος σηκώθηκε όρθιος, πήγε κοντά στον Άρειο και τον χαστούκησε δυό φορές ενώπιον του αυτοκράτορος. Αυτό θεωρήθηκε ασέβεια εφόσον δεν είχε καταδικαστεί ακόμα, και ζήτησαν οι Αρειανοί επίσκοποι να φυλακιστεί και να καθαιρεθεί. Έτσι τον Άγιο σιδηροδέσμιον τον οδήγησαν σε ένα μπουντρούμι, σε μια φυλακή. Το ίδιο βράδυ όμως παρουσιάστηκε μπροστά του ο Χριστός ο οποίος του έδωσε στα χέρια του ένα ολόχρυσο Ευαγγέλιο. Και αμέσως εμφανίζεται μετά τον Χριστόν, η Υπεραγία Θεοτόκος η οποία του περνάει εδώ στους ώμους το ωμόφορον που είναι το χαρακτηριστικό άμφιο των επισκόπων. Το πρωί οι δεσμοφύλακες τον είδαν να λάμπει ολόκληρο, λελυμένο από τα δεσμά, και να κρατάει στα χέρια του το λαμπερό τούτο Ευαγγέλιο και στους ώμους του να φέρει το ωμοφόριο. Το πληροφορήθηκε ο αυτοκράτορας, ο Μέγας Κωνσταντίνος, και αμέσως του ζήτησε συγγνώμη, τον αποφυλάκισε και θριαμβευτικά τον έστειλε πίσω στο θρόνο της επαρχίας του, όπου και συνέχισε μέχρι την οσιακή κοίμησή του το μεγάλο έργο του καλού ποιμένος. 
Χριστιανοί μου, από όσα είπαμε μέχρι τώρα, είναι όλα μια δυναμική πρόσκλησις έμπρακτης αγάπης, φιλανθρωπίας και ιεραποστολής και δράσεως, πρώτα μέσα στην οικογένειά μας, και ύστερα στο περιβάλλον το επαγγελματικό και το κοινωνικό. Τα είδαμε σα ζωντανά περιστατικά από τον μακαριστό κύριο Γεωργόπουλο και από τον απλό και ταπεινό Πατριάρχη Σερβίας Παύλο, που υπήρξαν κατά πάντα μιμηταί του Αγίου Νικολάου και των άλλων μεγάλων αγίων της Εκκλησίας μας.
Άρα καλούμεθα και μείς όλοι να τους μιμηθούμε, να μιμηθούμε τον Άγιο Νικόλαο στην κατά Θεόν πτωχείαν του. Δηλαδή στην αγία του ταπείνωση, στην πραότητα, στην πίστη, πού ’ναι νερόβραστη η δική μας. Από όπου και αν την πιάσεις χάλια έχει η πίστις μας. Από την έμπρακτη αγάπη. Από την αληθινή εγκράτεια, από την ευδόκιμη υπομονή που δόξαζε εν πάσι τον Πανάγιον Θεόν. Να τον μιμηθούμε στον ιεραποστολικό ζήλο και μεταξύ μας. Στην έμπρακτη φιλανθρωπία και στην πνευματική ελεημοσύνη διά προσευχής. Και είθε από σήμερα όλοι μας να τον τιμούμε, οι ασθενείς ως ιατρόν, οι κινδυνεύοντες ως λυτρωτήν, οι αμαρτωλοί ως πρεσβευτήν, οι πένητες και οι άποροι ως θησαυρόν, οι δυστυχισμένοι ως παραμυθίαν, και οι πονεμένοι ως ουράνια παράκλησιν, και όλοι οι ναυτικοί ως κυβερνήτην. 
Ναι χριστιανοί μου, όταν θα ασπαζόμαστε την οποιαδήποτε εικόνα του, εικόνα του Αγίου Νικολάου, ας του φωνάζουμε δυνατά από μέσα μας, και κείνος ακούει, όπως ακούει και όλος ο ουρανός, «Άγιε Νικόλαε λύτρωσέ μας από κάθε ανάγκη, θλίψη, αρρώστια και κίνδυνο και πρέσβευε για τη σωτηρία της ψυχής μας»,                                                                          
Αμήν

Ἅγιος Νικόλαος Ἐγκρατείας διδάσκαλος

.
Ὁ ἅγιος Νικόλαος εἶναι ἀπό τούς μεγαλύτερους καί πιό γνωστούς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας. Μετά τήν Παναγία καί τόν ἅγιο Γεώργιο εἶναι ὁ περισσότερο γνωστός σέ ὅλο τόν ὀρθόδοξο κόσμο. Πολλοί χριστιανοί φέρουν τό ὄνομά του καί πολλοί τόν ἔχουν συνέχεια στό στόμα τους, ἐπικαλούμενοι τίς πρεσβεῖες του καί τήν βοήθειά του.
Ὅλη του ἡ ζωή ἦταν γεμάτη ἀπό ἀγάπη καί φιλανθρωπίες.  Γι᾿ αὐτό καί Νικόλαος σημαίνει, ὅτι νίκησε τόν λαό, κατέκτησε τίς καρδιές τοῦ κόσμου, ἀλλά καί ὁ λαός νικᾶ ἔχοντας τήν βοήθειά του.
Τό φωτεινό παράδειγμά του καί τήν ἁγία ζωή του καλούμεθα ὅλοι νά ἀκολουθήσουμε. Λίγα λόγια θά ποῦμε ἀπό τή θαυμαστή ζωή του, γιά νά γνωρίσουμε πῶς πρέπει νά εἶναι καί ἡ δική μας ζωή.
Γεννήθηκε μέσα στούς διωγμούς ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ γονεῖς του ἦταν ἄνθρωποι εὐσεβεῖς καί ἐνάρετοι. Πιστοί καί ἀφοσιωμένοι στό Θεό. Ἦσαν ἀρκετά εὔποροι, γι᾿ αὐτό καί φρόντισαν γιά τήν ἱκανοποιητική μόρφωσή του. Ὅμως πρίν ἀπό τήν κοσμική μόρφωση νιάστηκαν νά τοῦ διδάξουν τήν πίστη τοῦ Χριστοῦ.
Ἀπό ἐνωρίς ὁ Νικόλαος ἔδειχνε τί θά γίνει, ὅταν μεγαλώσει. Ἀπό μικρός ἔδειξε τήν ἀγάπη του στό Θεό. Περνοῦσε τίς ἡμέρες του μέ προσευχή καί νηστεία. Νήστευε κάθε Τετάρτη καί Παρασκευή, χωρίς νά πάθει κάτι κακό ἀπό τήν νηστεία. Τό λέω αὐτό, διότι πολλοί γονεῖς δέν ἐπιτρέπουν στά παιδιά τους νά νηστεύσουν, ἀπό φόβο μήπως ἀρρωστήσουν, μήπως πάθουν κάτι.
Τό θέμα εἶναι ὅτι σήμερα δημιουργοῦνται προβλήματα ὑγείας σέ μικρούς καί μεγάλους ἀπό τήν πολυφαγία καί ὄχι ἀπό τήν νηστεία. Πρέπει ἀπό μικρά στήν ἡλικία νά τά διδάξουμε νά βάζουν τό κεφάλι κάτω ἀπό τόν ἐλαφρύ ζυγό τοῦ Κυρίου. Ἄν δέν μάθουν ἀπό τώρα, οὔτε καί ὅταν μεγαλώσουν θά θέλουν νά ἀκολουθοῦν τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας.
Δυστυχῶς ἐκεῖνοι πού κακομαθαίνουν τούς νέους, γιά νά μή πῶ καί τούς διαφθείρουν, τούς ὁδηγοῦν στό κακό εἶναι οἱ μεγαλύτεροι καί κυρίως οἱ γονεῖς. Αὐτούς τούς γονεῖς, λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, σάν ἐγκληματίες θά τούς καταδικάσει ὁ Θεός.
Ὁ ἅγιος Νικόλαος Τετάρτη καί Παρασκευή ὄχι μόνο νήστευε, ἀλλά καί βρέφος πού ἦταν τίς ἡμέρες τῆς νηστείας δέν θήλαζε ἀπό τήν μητέρα του. Γι᾿ αὐτό καί τό ἀπολυτίκιό του τόν ἀποκαλεῖ ἐγκρατείας διδάσκαλον.
Ὅταν ἔφτασε σέ νεανική ἡλικία πέθαναν καί οἱ δύο γονεῖς του.  Γιά νά σκεφθοῦμε τώρα, ἕνας νέος μέ χρήματα, χωρίς τήν ἐπίβλεψη καί τόν ἔλεγχο τῶν γονέων του τί θά ἔκαμνε; Θά ζοῦσε ἀχαλίνωτα μέσα στίς διασκεδάσεις, στά ξενύχτια, στήν ἀσωτεία. Οὔτε Θεό θά ὑπολόγιζε, οὔτε ἀνθρώπους θά ντρεπόταν. Ὁ ἅγιος Νικόλαος ὅμως εἶχε στερεές βάσεις, γερά θεμέλια, καλές χριστιανικές ἀρχές ἀπό μικρό παιδί. Οὔτε καί τότε ἔκανε κάτι κακό. Μοίρασε τήν περιουσία του στούς φτωχούς ἐνῷ ὁ ἴδιος συνέχιζε νά ζεῖ περιορισμένα, μέ πολλή ἐγκράτεια καί λιτότητα.
 Ὅταν ζοῦμε μέ λιτότητα καί ἐγκράτεια μποροῦμε νά δίνουμε ἐλεημοσύνη, ὅπως ἔκανε καί ὁ ἅγιος. Ἄν εἴμαστε σπάταλοι καί ξοδεύουμε ἀσυλλόγιστα, τότε ἀσφαλῶς δέν μποροῦμε νά κάνουμε κανένα καλό. Καί ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλά θά ἔρθει καιρός πού καί ἐμεῖς μέ τά πολλά κάποτε θά πεινάσουμε.
 Θυμηθεῖτε τόν ἄσωτο υἱό τῆς παραβολῆς, πού εἶπε ὁ Κύριος. Ἔφτασε στό οἰκτρό κατάντημα τό ἀρχοντόπουλο ἐκεῖνο, νά μή ἔχει νά φάει καί νά προσπαθεῖ νά γεμίσει τό στομάχι του μέ τά ξυλοκέρατα πού ἔτρωγαν οἱ χοῖροι.
Ἀλλά, ἀγαπητοί μου, ὅταν λέμε ἐγκράτεια, δέν ἐννοοῦμε μόνο τήν νηστεία, τήν ἀποφυγή τοῦ φαγητοῦ. Ἡ ἐγκράτεια μέσα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία περιλαμβάνει μεγάλο χῶρο καί πολλή ἔκταση. Ἐπεκτείνεται καί σέ ἄλλες πλευρές, σέ ἄλλους τομεῖς τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς.
Σέ μία του ὁμιλία ὁ Μέγας Βασίλειος ἀναφέρει ἐγκράτεια γλώσσης, θυμοῦ ἀποχή, ψεύδους, καταλαλιᾶς καί ἐπιορκίας. Μέ ἄλλα λόγια νά ἔχουμε ἐγκράτεια στήν γλώσσα μας, νά βάζουμε χαλινάρι στή γλώσσα μας. Ὅταν εἶναι ἀχαλίνωτη κάνει μεγάλη ζημιά. Ὅπως λέει ἡ παροιμία, κόκκαλα δέν ἔχει καί κόκκαλα τσακίζει. Πολύ εὔκολα γλυστράει ἡ γλώσσα καί μᾶς παρασύρει σέ πολλά κακά. Πολλοί πού δέν προσέχουν τώρα τήν γλώσσα τους καί δέν δίνουν σημασία στά λόγια τους, θά ἔρθει καιρός, πού θά παρακαλοῦσαν νά ἦταν ἄλαλοι καί μουγγοί, νά μή εἶχαν στόμα καί νά μή μιλοῦσαν καθόλου.
Λέγει καί ὁ Χριστός μέσα στό Εὐαγγέλιο, ἀπό τό στόμα σου θά σέ καταδικάσω, δοῦλε πονηρέ.
Ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε τό στόμα, γιά νά ἐπικοινωνοῦμε μέ τούς ἀνθρώπους, ἀλλά καί μαζί του. Δηλαδή νά ψάλλουμε καί νά προσευχώμαστε. Κι᾿ ἐμεῖς μέ αὐτό δαγκώνουμε τούς συνανθρώπους μας καί βλασφημοῦμε τόν Θεό, ρίχνουμε ἄφθονο δηλητήριο.
Ὅμως, γιά νά τελειώσουμε, ἀφήνουμε ἄλλους τομεῖς τῆς ἐγκρατείας, γιά νά ποῦμε δύο λόγια γιά τήν ἐγκράτεια τῶν ὀφθαλμῶν. Προσοχή στά μάτια μας. Νά τά ἐλέγχουμε, νά μή τά ρίχνουμε σέ ἄπρεπα θεάματα. Οἱ ὀφθαλμοί σου ὀρθά βλεπέτωσαν, διαβάζουμε στήν Ἁγία Γραφή. Ἄν δέν τό κάνουμε αὐτό, δέν θά ἀποφύγουμε πολλές καί βαριές ἁμαρτίες. Ἔτσι ὁ βασιλιάς Δαβίδ ὁδηγήθηκε στό διπλό ἁμάρτημα τῆς μοιχείας καί τοῦ φόνου καί ἔπειτα ἔκλαιγε μετανοημένος μιά ὁλόκληρη ζωή. Μετά τό πάθημά του παρακαλοῦσε τόν Θεό, ἀπόστρεψον τούς ὀφθαλμούς μου τοῦ μή ἰδεῖν ματαιότητα. 
Θά μᾶς πεῖ πάλι ὁ Μέγας Βασίλειος κάθε κάλλος ξένο, πού δέν μᾶς ἀνήκει, εἶναι μάταιον καί ἐμεῖς δέν πρέπει νά ρίχνουμε πάνω του τά μάτια μας.
Ἐγκράτεια πρέπει νά ἔχουμε ἀπό ἀκάθαρτους λογισμούς. Νά σταματήσουμε τήν ἁμαρτία, νά ἀποξενωθοῦμε ἀπό τά πάθη, τίς πονηρές ἐπιθυμίες. Ἡ πολύπλευρη ἐγκράτεια εἶναι ἡ ἀρχή τῆς πνευματικῆς ζωῆς, αὐτῆς πού γίνεται πρόξενος αἰωνίων ἀγαθῶν.
Ἀγαπητοί μου,
Ὁ Ἅγιος Νικόλαος εἶναι ἐγκρατείας διδάσκαλος. Ἐμεῖς νά κοιτάξουμε νά γίνουμε μαθηταί του. Νά διδαχθοῦμε ἀπό αὐτόν τήν ἐγκράτεια. Νά προσπαθήσουμε νά προοδεύσουμε σ᾿ αὐτήν, γιά νά πάρουμε καλό βαθμό. Ὁ βαθμός μας θά εἶναι ἡ σωτηρία μας, ἡ κατάκτηση τοῦ οὐρανοῦ. Ἀμήν.-

 ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΑ

ΜΟΝΑΧΟΣ ΜΩΥΣΗΣ, ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, Ο ΑΪ-ΝΙΚΟΛΑΣ

Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης
Ο Αϊ-Νικόλας ο θαλασσοδαρμένος, των θαλασσών ο άγιος, ο φιλόλαος και προστάτης των ναυτικών, τιμάται ιδιαίτερα στο Άγιον Όρος.
Πανηγυρίζουν η μονή Σταυρονικήτα, η μονή Γρηγορίου και πολλά κελιά. Ο άγιος υπήρξε αρχιεπίσκοπος Μύρων στη Λυκία της Μικράς Ασίας, όπου ο τάφος του και τα ερείπια του παλαιού ναού του. Ήταν φιλάνθρωπος και φιλόπτωχος, υπερασπιστής της αλήθειας και του δικαίου.
Οι άγιοι έχουν προνόμιο να παρηγορούν τους πιστούς. Η μεγάλη ταραχή του κόσμου έχει ανάγκη την επίσκεψη των αγίων. Η οικονομική, πνευματική και ηθική κρίση των ημερών μας ελπίζει και αναμένει μια ανώτερη βοήθεια. Ο Άγιος Νικόλαος στην εποχή του υπήρξε προστάτης των πενομένων και των πονεμένων συνανθρώπων του. Πολλά τα θαύματά του. Η εποχή μοιάζει με τη δική μας. Υπήρχε στέρηση, φτώχεια, ανάγκες, δυστυχίες και απογοητεύσεις, αλλά και ελεημοσύνη, παρηγοριά και πνευματική τόνωση.


Ο Άγιος Νικόλαος είναι ένα φωτεινό παράδειγμα. Σε μια εποχή που μπορεί να έχει κάποιες ευκολίες και ανέσεις, αλλά συγχρόνως σύγχυση και ταραχή, ο άγιος καθοδηγεί από ψηλά. Πολλοί είναι αυτοί που θέλουν να πάρουν τη θέση του Θεού στη ζωή μας. Η πονηρία και κακία βρίσκει τρόπους να μπει στα βάθη της ψυχής μας. Ο Άγιος Νικόλαος μας ξεπαγιδεύει.

Μερικοί «προτεσταντίζουν» υποτιμώντας τους αγίους και άλλοι υπερτιμούν τους αγίους υποτιμώντας τον Χριστό. Οι άγιοι, όπως έχουμε ξαναπεί, είναι καλοί και έμπιστοι φίλοι, διακαείς πρεσβευτές, στοργικοί μεσίτες. Ο Άγιος Νικόλαος διαβαίνει θάλασσες και στεριές για να προστατεύει και να σώζει τους αναγκεμένους. Είναι ένας γνωστός, αγαπητός και σεβαστός άγιος. Έχει θάρρος στον Χριστό κι εκείνος τον ακούει πρόθυμα.

Γι’ αυτό είναι τόσο λαοφίλητος. Οι εικόνες του με τα ασημένια «πουκάμισα», με τα πολλά τάματα και τα καντήλια θαυματουργούν σε όσους τις ασπάζονται με θερμή πίστη.
Σε όλους τους εορτάζοντες εύχομαι έτη πολλά κι ευλογημένα. Ο Αϊ-Νικόλας να τους προστατεύει όλους.

ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΑ

Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ὁ Οἰκουμενισμός καί ὁ Οὐμανισμός

Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς

 

 

 

«πάντες οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν δαιμόνια» Ψαλμ.95,5

Η Β΄ Σύνοδος του Βατικανού αποτελεί αναγέννησιν όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών, αναγέννησιν πτωμάτων. Διότι αφ΄ ότου ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι παρών εις τον γήϊνον κόσμον, ο κάθε ουμανισμός είναι πτώμα. Τα δε πράγματα έχουν ούτω, διότι η Σύνοδος ενέμεινεν επιμόνως εις το δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα του ανθρώπου. Θεωρούμενοι από την σκοπιάν του αεί ζώντος Θεανθρώπου, του ιστορικού Κυρίου Ιησού, όλοι οι ουμανισμοί κατά το μάλλον ή ήττον ομοιάζουν με εγκληματικάς ουτοπίας, διότι εν ονόματι του ανθρώπου φονεύουν κατά διαφόρους τρόπους και εξοντώνουν τον άνθρωπον ως ψυχοφυσικήν οντότητα. Όλοι οι ουμανισμοί επιτελούν ένα αλογίστως τραγικόν έργον: διϋλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλον.

Δια δε του δόγματος περί του αλαθήτου του πάπα το έργον αυτό έχει αναχθή εις δόγμα. Όλα αυτά όμως είναι φρικτά, φρικτότατα. Διατί; Διότι το ίδιον δόγμα περί του αλαθήτου του ανθρώπου δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η ανατριχιαστική κηδεία του κάθε ουμανισμού, από του βατικανού, του αναχθέντος εις δόγμα, μέχρι του σατανικού ουμανισμού του Σαρτρ. Εις το ουμανιστικόν πάνθεον της Ευρώπης όλοι οι θεοί είναι νεκροί, με επί κεφαλής τον Ευρωπαϊκόν Δία. Νεκροί, έως ότου εις την μαραμένην καρδίαν των ανατείλη η μέχρι τελείας αυταπαρνήσεως μετάνοια, με τας αστραπάς και τας οδύνας της του Γολγοθά, με τους αναστασίμους σεισμούς και τας μεταμορφώσεις της, με τας καρποφόρους της θυέλλας και αναλήψεις. Και τότε; Τότε θα είναι ατελείωτοι αι δοξολογίαι των προς τον αεί ζωοποιόν και θαυματουργόν Θεάνθρωπον, τον όντως μόνον Φιλάνθρωπον εις όλους τους κόσμους.

 Ἀμήν.

 

Πηγή:http://agiooros.org/

 ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ

Τί λένε Ἅγιοι γιά τήν μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Πατερικῶν Βιβλίων

Ὁ Θεός στήν Ἁγία Γραφή εἶπε ὅσα χρειάζονταν νά πεῖ στούς ἀνθρώπους. Στήν μέλλουσα κρίση θά κριθοῦν ἐκεῖνοι πού δέν ὑπάκουσανε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἡ Ἁγία Γραφή εἶναι ἔργο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, εἶναι θεόπνευστη, εἶναι "Δύναμις Θεοῦ εἰς σωτηρίαν παντί τῷ πιστεύοντι" (Ρωμ. 1, 16).

Γιά νά εὐαρεστεῖ τόν Θεό ὁ πραγματικός χριστιανός πρέπει: νά μελετᾶ τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, νά τόν ἐφαρμόζει στήν ζωή του καί νά τόν διαδίδει γιά νά σώζονται καί ἄλλοι.

Ἅγιος Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρείας

Γιά τήν κατανόηση τῶν Γραφῶν, χρειάζεται βίος καθαρός.

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Ὅπου τά λόγια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διαβάζονται, ἀπό ἐκεῖ φεύγει μακρυά κάθε ἐνέργεια τοῦ Διαβόλου καί πολλή δίνεται βοήθεια γιά ἐργασία τῆς ἀρετῆς.

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος

Ὅλη ἡ θεόπνευστη Γραφή κηρύττει καί διδάσκει τήν ταπεινοφροσύνη.

Ἅγιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος

Μελετώντας καθημερινά τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, θά μένεις ἄτρωτος ἀπό τίς ἐπιθέσεις τῆς ἁμαρτίας. Ἡ Ἀγία Γραφή θά σέ κρατήσει μακρυά ἀπό τήν ἁμαρτία.

Ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης

Ἐρεύνησε τίς Γραφές καί θά βρεῖς τίς ἐντολές καί ὅσα λένε ἐφάρμοσέ τα καί θά ἀπαλλαγεῖς ἀπό τά πάθη.

Ἀββᾶς Θαλάσσιος

 

Μή λέγης ὅτι εἶναι ἀρκετά ἕνα ἤ δύο βιβλία γιά τήν ψυχική καθοδήγηση, γιατί καί ἡ μέλισσα δέν μαζεύει τό μέλι ἀπό ἕνα ἤ δύο ἄνθη, ἀλλά ἀπ' ὅλα. Ἔτσι καί ἐκεῖνος πού διαβάζει τά βιβλία τῶν ἁγίων Πατέρων, ἀπο τόν ἕνα διδάσκεται γιά τήν πίστη, ἀπό τόν ἄλλον γιά τήν προσευχή, ἀπό ἄλλον δέ γιά ὑπακοή καί ταπείνωση καί ὑπομονή...μέ ἕνα λόγο ἀπό ὅλα τά βιβλία τῶν Ἁγίων Πατέρων διδάσκεται ὁ ἄνθρωπος τήν εὐαγγελική ζωή.

Ἅγιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκι

Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀξιόπιστος καί ἔχει δύναμη καθαρτική, φωτιστική καί παρηγορητική. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἔχει δύναμη θαυμαστή καί αἰώνια ζωτικότητα, ἀρκεῖ νά τόν ἀκοῦμε, μελετοῦμε καί νά τόν ἐφαρμόζουμε στήν ζωή μας. Κατά τόν Ἅγιο Ἰωάννη τῆς Κλίμακος, ἐκεῖνος πού κρατεῖ τόν ὠφέλιμο καί διδακτικό λόγο καί δέν τόν μεταδίδει στούς ἄλλους, ούτε ποτίζει ὄπως ἡ δροσερή πηγή τίς ψυχές πού διψοῦν, πρόκεται νά τιμωρηθῆ. 

"Μακάριοι οἱ ἀκούοντες τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί φυλάσσοντες αὐτόν"

 (Λου, 11, 28)

 

(Ἀπό τό βιβλίο γιά νά γνωρίσουμε τήν Ἁγία Γραφή, ἔκδ. "Ὀρθόδοξος Κυψέλη")

ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ

Μήνυμα ἐν ὄψει τῶν Χριστουγέννων: Θέλουμε νά εἴμαστε δικοί Σου Κύριε!

Καλά Χριστούγεννα!

Ὑψηλά τά κύματα τῶν πειρασμῶν.

Βαρειές οἱ ἁλυσίδες τῶν παθῶν.

Σφοδρό τό μῖσος τοῦ πονηροῦ.

Πικρά τά βέλη τῶν ὀργάνων του.

Ἐμεῖς ὅμως, θέλουμε νά εἴμαστε δικοί Σου Κύριε!

Ἀδύναμα τά μέλη τοῦ φθαρτοῦ σώματος.

Λεκιασμένος ὁ χιτῶνας τῆς ψυχῆς.

Συννεφιασμένος ὁ οὐρανός τοῦ νοῦ.

Ἐχθρικό καί παγερό τό τοπίο τοῦ κόσμου.

Ἐμεῖς ὅμως, θέλουμε νά εἴμαστε δικοί Σου Κύριε!

Κάνε μας νά μποροῦμε αὐτό πού θέλουμε.

Κάνε μας νά θέλουμε ἀπαρασάλευτα Ἐσένα!

Ἄν φωτεινοί ἀστέρες πού ἐγγίσαν πρός Ἐσένα, πίπτουν, ...............τίς δύναται σωθῆναι;

Πῶς πλάσματα ἁμαρτωλά, ἐλεεινά καί ἀσθενῆ, νά εἰσέλθουν στήν Βασιλεία Σου;

Μόνο ἄν Ἐσύ φέρεις τήν γῆ ἀνάποδα, ταπεινώσεις τούς ὑπερήφανους, ὑψώσεις τούς ταπεινούς.

Μόνο τότε ἡ σποδός θά γίνει οὐρανός καί θά συζεῖ μαζί Σου αἰώνια.

Κι ὅπως Ἐσύ Κύριε ντύθηκες χῶμα καί κατέβηκες σ' ἐμᾶς τούς χοϊκούς γιά νά μᾶς ἀνεβάσεις στά Οὐράνια Σκηνώματά Σου, δῶσε καί σέ ἐμᾶς τήν λάσπη, ἀγγελικά φτερά ταπείνωσης καί μετανοίας, γιά νά φτερουγίσουμε στό ὕψος Σου!

Ἔλα καί γεννήσου στήν μῆτρα τῆς ψυχῆς μας. 

Καθάρισε κάθε σπῖλο καί μῶμο καί δυσωδία ἀπό τήν φάτνη τῆς μίζερης ὕπαρξής μας, 

γιατί 

θέλουμε νά εἴμαστε δικοί Σου Κύριε!

Καλά Χριστούγεννα!

• Ἀληθινά, χωρίς τεχνητά φῶτα, ἀλλά μέ τό Φῶς τό Ἀληθινόν!

• Χωρίς φανταχτερά στολίδια στούς οἴκους, ἀλλά μέ ταπεινά στολίδια θείων ἀρετῶν καί ἔργων πίστεως, στούς οἴκους τῶν ψυχῶν μας!

• Χωρίς ψεύτικα δέντρα ὡς ἐπίκεντρο τῆς Ἐορτῆς τῆς Γέννησής Σου, ἀλλά μέ Ἐσένα τό Ξύλο τῆς Ζωῆς, στό κέντρο τῆς ζωῆς καί τῆς ὕπαρξής μας ὁλάκερης!

Σέ ἕναν κόσμο ἐνάντιο σέ Ἐσένα, ἄν καί Ἐσύ τόν ἔφτιαξες, πού γι' αὐτόν γεννήθηκες καί πού αὐτός σέ παρεμερίζει σά νά μήν ὑπάρχεις, ἐμεῖς...

θέλουμε νά εἴμαστε δικοί Σου Κύριε!

Καλά Χριστούγεννα!

 

Μ.Σ.

 ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ