Ἀποκάλυψη:”…ὅταν ἀρχίσει τό κακό ἀπό τή Συρία…”

Ἀναρτήθηκε ἀπὸ  hristospanagia4

Δεξιά ο μακαριστός Επίσκοπος Σισανίου & Σιατίστης και αριστερά ο επίσης μακαριστός Παπά-Γιάννης Καλαΐδης

Επέστρεψα πριν λίγο από τον πνευματικό μου, πνευματικό τέκνο του μακαριστού Αντώνιου Σισανίου & Σιατίστης, τον οποίο τιμούν οι περισσότεροι ως σύγχρονο Άγιο. Ο πάτερ είναι προσηλωμένος στην σωτηρία της ψυχής και μόνο, αποφεύγοντας τις αναφορές για το μέλλει γεννέσθαι αλλά συζητώντας για τον μακαριστό Επίσκοπο, απεκάλυψε μερικά πράγματα των οποίων ήταν μάρτυρας ο ίδιος και δείχνουν ότι ο μακαριστός πέραν όλων των χαρισμάτων που είχε, έγινε δέκτης μεγάλων αποκαλύψεων από τον Θεό.

«Μας έλεγε, συνέχεια και πολλές φορές με στενοχώρια, τον καιρό της ευδαιμονίας “μεγάλη πείνα θα πέσει στην Ελλάδα, παιδί μου, μεγάλη πείνα…” κι εμείς δυσκολευόμασταν να τον πιστέψουμε…

Τον καιρό δε που ήταν στο νοσοκομείο στα τελευταία του, μετά την τελευταία εγχείρηση που έκανε μόλις τον φέρανε στο δωμάτιο κοιτούσε απέναντι την εικόνα του Εσταυρωμένου Χριστού και έκλαιγε σαν μικρό παιδί λέγοντας με την γνωστή ταπεινότητά του “πώς με αξίωσες Χριστέ μου, εμένα και μου απεκάλυψες αυτά τα πράγματα!”, προφανώς κάτι σοβαρό είχε δει πιο μπροστά…

Όταν τον ρωτήσαμε “τι είδες Δέσποτα;” με δυσκολία μας απάντησε γιατί είχε πρόβλημα με την φωνή του, “όταν αρχίσει το κακό από την Συρία να αρχίσετε να προσεύχεστε!” και το επανέλαβε πολλές φορές “εκεί, από την Συρία όταν ξεκινήσει…” εννοώντας ότι μετά θα πιάσει η μπόρα και εμάς… Τον ξαναρωτήσαμε “τι άλλο είδες Δέσποτα;” και μας είπε “θα σας πω μετά…” αλλά μετά εκοιμήθη…»

Αυτό ήταν προφανώς το θέλημα του Κυρίου…

Σημείωση : για την ενδεχόμενη μη πιστή μεταφορά των λεγομένων υπεύθυνος είναι ο υποφαινόμενος και μόνο

 http://hggiken.pblogs.gr

 Ανέκδοτες μαρτυρίες καί νουθεσίες ἀπό τόν …ἀπο-γειωμένο π. Γιάννη Καλαΐδη

Ἀναρτήθηκε ἀπὸ  hristospanagia4

 Δημοσιεύουμε νέες ανέκδοτες μαρτυρίες και νουθεσίες από τον …απο-γειωμένο παπά-Γιάννη Καλαΐδη. Τέτοια στοιχεία μάς επαναφέρουν στην πραγματικότητα της πνευματικής ζωής από την οποία μας αποσπά και μας φθείρει η ενασχόληση με την οδυνηρή – όπως κατάντησε – καθημερινότητα της χώρας μας.

Την ευχή του νά ‘χουμε.

---

Ανταποκρινόμενος στο κάλεσμά σας για μαρτυρίες σχετικά με τον μακαριστό π. Ιωάννη Καλαΐδη σας στέλνω ορισμένα στοιχεία ανέκδοτα, καθώς τα περισσότερα έχουν δημοσιευτεί στη μαρτυρία μου στο βιβλίο που έχει εκδοθεί για τον όσιο πατέρα.

Μαρτυρία 1η

Σε μια παράκληση του Αγίου Ραφαήλ, στο Νεοχώρι Σιντικής, μετά το τέλος της ακολουθίας, είχα την ευλογία να τον μεταφέρω στην οικία του. Ευωδίαζε ολόκληρος και τον ρώτησα «πάτερ Ιωάννη τι είναι αυτή η ευωδία;», «οι Άγιοι παιδί μου» μου είπε χαμογελώντας. Όταν όμως ύστερα από λίγο πήγαμε στην οικία του, ήμασταν πλέον σίγουροι ότι η ευωδία ερχόταν κύματα-κύματα από τον ίδιο προς εμάς, μέχρι την ώρα που φύγαμε.

2η Μαρτυρία

Κάποτε μας διηγήθηκε τα σχετικά με τη στράτευσή του κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου (1946-1949). «Οι μάχες ήταν φονικές. Πηγαίναμε στις διάφορες αποστολές συνήθως 40 στρατιώτες και γυρίζαμε 15 ζωντανοί. Εγώ διάβαζα καθημερινά την προχευχή «Ευχή προς Ιησού Χριστόν» από ένα μικρό προσευχητάριο που είχα μαζί μου. Επειδή προσευχόμουν συνεχώς, πίστεψαν ότι είμαι μάρτυρας του Ιεχωβά. Έκαναν έρευνα στο σακίδιό μου και κατάλαβαν το λάθος τους. Ο αξιωματικός της μονάδας μου, βλέποντάς με να γυρίζω ζωντανός από τις φονικές μάχες μου έλεγε ότι σίγουρα έχω κάποιον Άγιο μαζί μου και με βοηθάει. Σε μια μάχη μια σφαίρα ήρθε επάνω μου και χτυπώντας το τουφέκι μου, εξοστρακίστηκε και με χτύπησε στον δείκτη του χεριού μου. Το μικρό αυτό σημάδι στο δάχτυλό μου, έμεινε για να θυμάμαι το θαύμα αυτό!

Μια μέρα όπως ήμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι του θαλάμου μας, είδα τον Ιησού Χριστό στην οροφή, όπως βλέπουμε στον τρούλο τον Παντοκράτορα, αλλά ζώντα και μου είπε “μη στενοχωριέσαι Ιωάννη, όλα θα πάνε καλά”. Αυτό το θαύμα μού έδωσε μεγάλο θάρρος«.
Θα ήθελα επίσης να αναφερθώ και σε δυο νουθεσίες του οσίου πατρός :
1η – «Οι μητέρες πρέπει να κάνουν καθημερινά, για τα παδιά τους, την παράκληση της Παναγίας ή κάποιου Αγίου»
2η – «Όταν δίνουμε ονόματα στην Εκκλησία για να τα διαβάσουν οι ιερείς, πρέπει να γράφουμε πρώτο το όνομα του πνευματικού μας»
ΤΣΕΣΜΕΤΖΗΣ ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ – ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ

http://hggiken.pblogs.gr

Μαρτυρία πού ἐπιβεβαιώνει τό μεγάλο πνευματικό ἀνάστημα τοῦ παπᾶ-Γιάννη Καλαΐδη

Ἀναρτήθηκε ἀπὸ  hristospanagia4

ΜΑΡΤΥΡΙΑ
Έχουμε την τιμή να φιλοξενούμε την μαρτυρία ενός ακόμη θαυμαστού γεγονότος με πρωταγωνιστή τον “νέο Πλανά” κατά τον μακαριστό μητροπολίτη Σισανίου & Σιατίστης Αντώνιο Κόμπο, παπά-Γιάννη Καλαΐδη.
Τα λόγια και οι περιγραφές είναι φτωχές και αδυνατούν να περιγράψουν ανθρώπους που κινήθηκαν – κι εξακολουθούν να κινούνται για όσους τους το ζητάνε… – σε απρόσιτους πνευματικούς χώρους, καθιστώντας τον εαυτό τους δοχεία χάριτους μέσω της άκρας ταπείνωσης που βίωσαν.
Η μαρτυρία :
Ο π. Ιωάννης Καλαίδης πού γνώρισα ατο πανέμορφο Νεοχώρι Σιντικής Σερρών πρίν από πολλά πολλά χρόνια, είναι ένας ακόμη άγιος ιερέας που συναριθμείται στον χορό των τόσων αγίων μορφών που κοσμεί την Εκκλησία μας. Ταπεινός, ευγενικός, φιλόξενος, πάντα με ένα γλυκό χαμόγελο πού φώτιζε πλατειά το πρόσωπό του, τους δεχόταν όλους γιατί η καρδιά του ήταν γεμάτη από την αγάπη του Θεού. Ακόμη και τις τελευταίες μέρες που η υγεία του είχε επιδεινωθεί, ήθελε να είναι στην διάθεση όλων όσων είχαν την ανάγκη να τον δούν και να τον συμβουλευθούν.Ο παπούλης είναι μεγάλη πνευματική μορφή. Τον αγάπησε τόσο πολύ ο καλός Θεός μας που τον προίκησε με το διορατικό χάρισμα, καί όχι μόνο, που είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος. Είναι ένας χαριτωμένος Αγγελος πού έζησε στη γη αλλά πού ακόμη είναι μαζί μας μετά την κοίμησή του κάθε φορά που τον αποζητούμε μέσα στην κούραση και τον προβληματισμό της καθημερινότητας μας. Είναι εκεί…πάντοτε φύλακας ακοίμητος για να μας προστατεύει καί φάρος φωτεινός για να μας δείχνει τον δρόμο.
Κάθε φορά που έφευγε κάποιος που τον είχε επισκεφτεί θυμάμαι ότι τον συνόδευε μέχρι το πλατύσκαλο και – Θεέ μου… – όταν άνοιγε τα χέρια του για να μας χαιρετήσει ήταν σαν να αγκάλιαζε όλο τον κόσμο, σάν να έφερνε τον ουρανό πάνω στην γη…..
Έτσι τον θυμάμαι την τελευταία μέρα πού έφευγα για το εξωτερικό για να συνεχίσω τις σπουδές μου. Στεκόταν εκεί στην σκάλα με ανοικτά χέρια που άνοιγαν με την πατρική τους αγάπη τον δρόμο που θα οδηγούσε σε χαρά και ικανοποίηση πολλή αλλά και σε τόσες τόσες πίκρες.
Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα γεγονός που με ανεξίτηλα χρώματα έχει σφραγίσει την πορεία των σπουδών μου στο εξωτερικό.
Πριν από κάποια χρόνια καί ύστερα από ανυπέρβλητες δυσκολίες, ήμουν τελικά σχεδόν έτοιμη να ξεκινήσω  το ερευνητικό μου πρόγραμμα, αλλά ξαφνικά μετά από κάποιες παρεμβολές που δεν τις περιμέναμε δεν είχα πιά την τεχνολογική υποστήριξη να το συνεχίσω. Είχα σχεδόν ετοιμάσει τις βαλίτσες μου για το ταξίδι της επιστροφής. Οταν μίλησα με τον παπούλη μου είπε με αγάπη, “κάνε υπομονή παιδί μου και ο καλός Θεός θα μας δείξει τον δρόμο”. Προσπάθησα να διαχειριστώ το όλο θέμα με ελπίδα καί πίστη αλλά δεν σας κρύβω ότι είχα και αγωνία. Περιμέναμε την απάντηση από κάποιον άνθρωπο που είχε αναλάβει να διερευνήσει τις τυχόν πιθανότητες να δοθεί μία θετική λύση στο πρόβλημά μου. Ύστερα από μια σχεδόν μακρά αναμονή να ακούσουμε κάποια νέα πάνω στο όλο θέμα, ένα πρωινό που ένοιωσα ότι δεν αντέχω άλλο στην πίεση τηλεφώνησα τον παπούλη και μίλησα μαζί του. Μου είπε ακριβώς αυτά τα λόγια,”γιατί καλό μου παιδί έχεις τόση αγωνία και δεν εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου στην αγάπη του Θεού? Μην ανησυχείς, το μηχάνημα που χρειάζεσαι φεύγει σήμερα από το εργοστάσιο που είναι στην Νορβηγία, το έχουν ήδη φορτώσει στο καράβι και σε λίγες μέρες θα είναι στο Λονδίνο”. Είχαμε μιλήσει με το παππούλη για το ότι χρειαζόμουν ένα μηχάνημα για να αρχίσω το πρόγραμμά μου αλλά ούτε εγώ δεν ήξερα που κατασκευάζονται τα μηχανήματα αυτά αλλά και ούτε που περίμενα ότι θα έστελναν ένα ολοκαίνουργιο μηχάνημα κατ’ ευθείαν από το εργοστάσιο μόνο για το δικό μου ερευνητικό θέμα!!! Ο παππούλης όμως είχε την πληροφορία άμεσα από τον ουρανό!!! Έκλεισα το τηλέφωνο και καθόμουν εκεί μέσα στο γραφείο μου και δεν πίστευα στ’ αυτιά μου, από την χαρά μου!!! Μετά από μερικά λεπτά ήρθε και με βρήκε στο γραφείο η υπεύθυνη που είχε το όλο πρόγραμμα κάτω από την ευθύνη της. Με ρώτησε “μίλησες με τον υπεύθυνο για το μηχάνημα;”. Της απάντησα ότι δεν είχα επικοινωνήσει μαζί του κατά την διάρκεια εκείνης της περιόδου. “Λοιπόν”, συνέχισε, “οι δυσκολίες πέρασαν πια, μόλις μίλησα εγώ μαζί με τον υπεύθυνο και μου είπε ότι το μηχάνημα που χρειάζεσαι φεύγει σήμερα από το εργοστάσιο που είναι στην Νορβηγία, το έχουν ήδη φορτώσει στο καράβι και σε λίγες μέρες θα είναι στο Λονδίνο” ακριβώς μόνο που τα ίδια λόγια τα είπε στα αγγλικά.
Μόλις έφυγε η συνάδελφός μου κάλεσα αμέσως ξανά τον αριθμό του παππούλη. “Καλώς την” μου απάντησε πριν καλά καλά του μιλήσω. “Τώρα λοιπόν δουλειά, ο καλός Θεός δεν θα σε αφήσει”.
Και πόσα άλλα θαυμαστά δώρα από την πατρική αγάπη του Θεού και του παππούλη Ιωάννη αλλά και του μακαριστού γέροντά μου, που κάποια μέρα πιστεύω να κατατεθούν σε ένα βιβλίο για να τα μοιραστώ με τους αδελφούς μου με αγάπη πολλή.
Εύχομαι από τα πιο βαθειά βάθη της καρδιάς μου όλοι μας να έχουμε πάντοτε την ευλογία του π. Ιωάννη σε κάθε βήμα της ζωής μας. Θα είναι πάντοτε κοντά μας, αρκεί να το ζητάμε με απλότητα αλλά και βαθειά πίστη στην αγάπη του Θεού.
Ανατολή Κιοτσέκογλου
Ιατρός

Υ.Σ.
Όσοι άλλοι έχουν μαρτυρίες από τον άγιο γέροντα, με χαρά θα δεχθούμε να τις δημοσιεύσουμε.

http://hggiken.pblogs.gr

Στυλιανός Κυριακίδης: ένας αφανής Έλληνας ήρωας

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο 
Γνωρίστε την άγνωστη, συγκλονιστική ιστορία ενός σύγχρονου μεγάλου Έλληνα πρωταθλητή και άξιου διάδοχου του θρυλικού Σπύρου Λούη, τον μαραθωνοδρόμο Στυλιανό Κυριακίδη, ο οποίος το 1946 βοήθησε εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες να γλιτώσουν από την πείνα.

Όταν ήμουν μικρός, πολλές βραδιές κοιμόμουν στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς μου στην Κυψέλη. Ήταν πολύ ευχάριστη η διαμονή μου στο σπίτι τους. Δεν βαριόμουν ποτέ. Ένα απόγευμα ο παππούς μου μού είπε: «Σήμερα το βράδυ, ο Φρέντυ Γερμανός, στην εκπομπή του στην τηλεόραση, έχει τον Στέλιο Κυριακίδη». Όταν τον ρώτησα ποιος ήταν ο Κυριακίδης, μου διηγήθηκε σύντομα την ιστορία του. Η διήγηση αυτή ήταν τόσο συναρπαστική που εκείνο το απόγευμα δεν διάβασα τα μαθήματά μου ανυπομονώντας να παρακολουθήσω την εκπομπή για να δω ποιος ήταν αυτός ο τόσο σπουδαίος άνθρωπος.
Τον Απρίλιο του 1946 η Ελλάδα ήταν ρημαγμένη από την Κατοχή και ο Εμφύλιος πόλεμος ήδη μαινόταν. Ο κυπριακής καταγωγής Στέλιος Κυριακίδης (1910-1987), πρωταθλητής μεγάλων αποστάσεων, ήταν τότε 36 ετών. Επανειλημμένα πανελληνιονίκης και βαλκανιονίκης, είχε ήδη λάβει μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου (1936). Μάλιστα, κατά την διάρκεια της Κατοχής είχε συλληφθεί από τους Γερμανούς, αλλά αφέθηκε ελεύθερος, όταν έμαθαν ότι είχε συμμετάσχει στους αγώνες αυτούς. Ο Κυριακίδης με δική του πρωτοβουλία και έξοδα ταξίδεψε στην Αμερική για να λάβει μέρος στο Διεθνή Μαραθώνιο της Βοστώνης με σκοπό να τραβήξει τα βλέμματα της διεθνούς κοινότητας προς την χειμαζόμενη Ελλάδα. Αφού έφτασε στη Βοστώνη, δήλωσε συμμετοχή στον αγώνα, αλλά, επειδή ήταν αδύνατος λόγω της ανέχειας, αρχικά οι διοργανωτές δίστασαν να του δώσουν άδεια συμμετοχής. Τελικά, με πολλές πιέσεις από τους απόδημους της Βοστώνης, δόθηκε στον Κυριακίδη η άδεια να αγωνιστεί και έτσι στις 20 Απριλίου 1946 ο Κυριακίδης έλαβε θέση στην αφετηρία του μαραθωνίου της Βοστώνης μαζί με άλλους 134 αθλητές. Τηρώντας μια έξυπνη στρατηγική, τελικά τερμάτισε πρώτος με χρόνο 2 ώρες, 29 λεπτά και 27 δεύτερα μπροστά από μεγάλους μαραθωνοδρόμους της εποχής, όπως ο Άγγλος Κένεθ Μπέιλι, ο Αμερικανός Τζίν Κέλυ και ο Καναδός Κοτέ, που ήταν νικητές του συγκεκριμένου αγώνα στο παρελθόν. Μάλιστα ο Κέλυ, όταν αργότερα ρωτήθηκε πως ήταν δυνατόν να ηττηθεί από κάποιον που ήταν αδύνατος και με δυσκολία εξασφάλισε δικαίωμα συμμετοχής απάντησε: «Πώς μπορούσα να τον κερδίσω; Εγώ έτρεχα για μένα ενώ εκείνος για μια ιδεολογία!».
Η πιο πάνω επίδοση του Κυριακίδη αποτέλεσε τότε πανευρωπαϊκό ρεκόρ. Μετά τον αγώνα παρέμεινε για μεγάλο διάστημα στις ΗΠΑ πετυχαίνοντας να ευαισθητοποιήσει τους Αμερικανούς και μαζεύοντας σημαντική υλική βοήθεια, η οποία μοιράστηκε όταν επέστρεψε στην Ελλάδα. Η βοήθεια αυτή έμεινε γνωστή ως «πακέτο Κυριακίδη». Ο ίδιος αρνήθηκε να λάβει οποιοδήποτε χρηματικό έπαθλο. Όταν επέστρεψε στην πατρίδα, ένα εκατομμύριο Έλληνες τον ανέμεναν για να τον αποθεώσουν.
Στη Βοστώνη, σε ανάμνηση του θριάμβου του, οι Αμερικανοί φιλοτέχνησαν γλυπτό στο οποίο εμφανίζεται ο πρώτος σύγχρονος ολυμπιονίκης του μαραθωνίου, Σπύρος Λούης, να δείχνει στον Στέλιο Κυριακίδη το δρόμο προς τη νίκη…

Λίγα χρόνια μετά την εκπομπή του Φρέντυ Γερμανού, το 1987, όταν η Εθνική μπάσκετ στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης, ο παππούς μου μού είπε: «τόσους πολλούς Έλληνες μονιασμένους έχω να δω από την ημέρα της απελευθέρωσης (ενν. από τους Γερμανούς) και από την υποδοχή του Κυριακίδη…».

Τό Πρόσφορο τοῦ Γέροντα Ἰάκωβου, ἡ γιαγιά καί τά ἐγγονάκια της

 

 Εκείνη την εποχή, τα πρώτα χρόνια της ιερωσύνης του, ο π. Ιάκωβος πολλές φορές λειτουργούσε, γιορτές και Κυριακές, στα γύρω μικρά χωριά.

Οι προσκυνητές της Μονής τότε (1950-1970) ήσαν σχεδόν ανύπαρκτοι ή ελάχιστοι. Κι εγώ ο ίδιος, καίτοι είχα υπηρετήσει στο Πρωτοδικείο Χαλκίδος ως Πρόεδρος Πρωτοδικών την 2ετία 1971-1973 και είχα επισκεφθεί προσκυνηματικά πολλά Μοναστήρια της περιοχής (Αγίου Νικολάου Γαλατάκη, Αγίου Γεωργίου Ιλίων, Αγίου Νικολάου Αμαρύνθου κ.λπ.) δεν είχα επισκεφθεί τον Όσιο Δαβίδ ούτε μία φορά.Μια γιορτή λοιπόν ο Γέροντας λειτούργησε στην εκκλησία ενός μικρού χωριού στο νότιο μέρος της Μονής. Τότε αυτοκίνητο η Μονή δεν διέθετε, γι΄ αυτό οι Πατέρες εξυπηρετούντο με ένα μουλάρι της Μονής. Είχε μεταβεί λοιπόν ο π. Ιάκωβος στην εκκλησία ενός χωριού με το μουλάρι, με το οποίον,αφού ετελείωσε την Θεία λειτουργία, την κατάλυση και όλα τα σχετικά, επέστρεφε.

Στο δρόμο ανηφορίζοντας, υπήρχε αριστερά ένα αγροτικό σπιτάκι, στο οποίο έμενε μια φτωχή αγροτική οικογένεια, αποτελούμενη από τους δύο γονείς, 3 μικρά παιδιά, ηλικίας 2-5 ετών, και μία ηλικιωμένη γιαγιά.

Περνώντας κοντά από το σπιτάκι ο π. Ιάκωβος βλέπει την γιαγιά ξαπλωμένη κάτω από μια συκιά στην αυλή του σπιτιού, σκεπασμένη με κουβέρτες.
Όποτε έπλησίασε και την ρώτησε:

-«Τί κάνεις Γερόντισσα, πως περνάς;».

-«Πώς να περνώ παπά μου, κρυώνω, αλλά τί να κάνω. Το σπίτι είναι μικρό και δεν παίρνει το αντρόγυνο και τα 3 παιδιά κι έμενα. Κι έτσι μένω εγώ εδώ, μέχρις ότου φθινοπωριάσει. Μετά έχει ο Θεός».

Τότε ο π. Ιάκωβος λυπήθηκε την γιαγιά όπως την είδε εξωσμένη από το σπιτάκι, κρυωμένη και πεινασμένη. Αλλά τι να της κάνει. Λεφτά δεν είχε, τρόφιμα δεν είχε. Είχε μόνο ένα μικρό πρόσφορο που περίσεψε από την λειτουργία, και πήρε μαζί του δια τους φτωχούς Πατέρες της Μονής.

Κατέβηκε από το μουλάρι  και το έδωσε στην παγωμένη και πεινασμένη γιαγιά, η οποία φίλησε το χέρι του Γέροντα, του είπε χίλια ευχαριστώ και καλά λόγια και το έκρυψε κάτω από τις κουβέρτες.

Ο π. Ιάκωβος ανέβηκε στο μουλάρι του και ξεκίνησε να φύγει. Δεν είχε όμως απομακρυνθεί ούτε 20 μέτρα, οπότε γυρίζοντας το κεφάλι του να δει τί συμβαίνει, γιατί άκουσε φωνές, βλέπει τα 3 εγγονάκια της γιαγιάς να την έχουν πλησιάσει, να αρπάζουν το πρόσφορο του Γέροντα και μπαίνουν τρέχοντας στο σπίτι τους,  ενώ η γιαγιά έκλαιγε και διεμαρτύρετο με κραυγές.Τότε ο Γέροντας, γυρίζοντας πίσω, κατέβηκε από το μουλάρι, ζήτησε το πρόσφορο από την μητέρα των παιδιών, το έκοψε με το μαχαίρι στα δύο,έδωσε το ένα κομμάτι, το μικρό στη γιαγιά και το άλλο, το μεγάλο, στην μητέρα των παιδιών με την συναίνεση πάντων. Αλλά και την ικανοποίηση πάντων.
Έφυγε δε, αφού προηγουμένως έβαλε τα παιδιά να φιλήσουν το χέρι της γιαγιάς και να ζητήσουν συγχώρεση. Έτσι ηρέμησαν τα πνεύματα και απεκατεστάθη η ομόνοια και η γαλήνη στην οικογένεια.

 Από το βιβλίο “Ο πατήρ Ιάκωβος Τσαλίκης όπως τον γνώρισα” του Δημητρίου Αλεξ. Τζούμα (Πρωτοπρεσβυτέρου Αρεοπαγίτου ε.τ.), εκδόσεις “Επτάλοφος”

 

πηγή:http://proskynitis.blogspot.gr

Συγκλονιστικό: 11.000 νεομάρτυρες Κληρικοί καί Μοναχοί πυροβολήθηκαν τό 1918 στή Μονή Ὀράνκι τῆς Ρωσίας ἀπό τούς κομμουνιστές

Ἀναρτήθηκε hristospanagia4

 

Λίγα λόγια για την Ιερά Μονή Οράνκι

        

Η Ιερά Μονή Οράνκι της Ρωσίας ιδρύθηκε τον 18ο   αιώνα κοντά  στο ποτάμι  Βόλγα για τους Ρώσους αριστοκράτες. Λειτούργησε μέχρι την επανάσταση του 1918, οπότε και κλείστηκε από τους αθέους και μετατράπηκε σε φυλακή.

        Τους τοίχους του Ναού τους έβαψαν με ασβέστη για να σκεπαστούν οι τοιχογραφίες. Την μετέβαλαν σε φυλακή γυναικών. Το 1942 έγινε στρατόπεδο συγκεντρώσεως για τους αιχμαλώτους πολέμου. Τώρα είναι πάλι γυναικεία φυλακή. 
 -Πείτε μας, πάτερ Δημήτριε, κάτι για το στρατόπεδο συγκεντρώσεως στη Μονή Οράνκι, και για τους μοναχούς που μαρτύρησαν εκεί;

       -Οράνκι ήταν το Μοναστήρι των Ρώσων αριστοκρατών και βρισκόταν στο κέντρο της Ρωσίας, κοντά στον ποταμό Βόλγα. Το 1918 οι κομουνιστές το κατάργησαν και έκαναν εκεί το στρατόπεδο συγκεντρώσεως για τους μοναχούς, μαζεύοντας εκεί πάνω από 11.000 μοναχούς από όλα τα μοναστήρια της Ρωσίας. Ήταν και ιερομόναχοι αλλά και παντρεμένοι ιερείς, με επικεφαλής έναν Επίσκοπον.
       Το 1918 ήρθε από την Μόσχα μια στρατιωτική κομουνιστική επιτροπεία και τους είπε:

       «Έρχεστε μαζί μας, ή όχι; Έχετε 24 ώρες να σκεφθείτε!».

         Ο Επίσκοπος όμως τους είπε: «Είναι πάρα πολύ μέχρι αύριο. Θα σας δώσουμε την απάντηση σε 10 λεπτά». Τότε ο Επίσκοπος στράφηκε προς τους μοναχούς και τους είπε: «Αδελφοί, τώρα έχετε την ευκαιρία να γίνετε Μάρτυρες για τον Χριστό. Θέλετε να ενωθείτε με τους κομουνιστές, ή θέλετε να παραδώσετε την ζωή σας για τον Χριστό και να συγκραταριθμηθήτε στην χορία των αγίων μαρτύρων; Μη φοβάστε. Ο Χριστός είναι μαζί μας. Ο Χριστός μας καλεί σ’ Αυτόν!». Τότε φώναξαν όλοι ομόφωνα : «Θέλουμε να πεθάνουμε για τον Χριστόν», και στην συνέχεια τους σκότωσαν όλους. Τους πυροβολούσαν στο κεφάλι. Σε ένα μήνα, από 300-500 άτομα την ημέρα, τους εξετέλεσαν όλους και τους έθαψαν σε μια μεγάλη χαράδρα στην αυλή του Μοναστηριού. Μερικοί έσκαβαν μια τάφρο, μετά τους σκότωσαν, άλλοι τους σκέπαζαν με χώμα και έσκαβαν στη συνέχεια την τάφρο μετά και αυτούς, με την σειρά τους, τους σκότωναν, μέχρι που τους έθαψαν όλους. Τον Επίσκοπο τον σκότωσαν στο τέλος και τον έθαψαν καθισμένο σε μια μικρή καρέκλα.

        Ήταν μια μαζική σφαγή των Ρώσων μοναχών από τους κομουνιστές, μοναδική στην ιστορία της σύγχρονης Εκκλησίας, για την οποία κανείς δεν λέγει τίποτε, ούτε γράφτηκε κάτι μέχρι τώρα. Εγώ είμαι ο μοναδικός ορθόδοξος ιερέας που ζω ακόμη, αυτόπτης μάρτυς στην αποκάλυψη των λειψάνων των αγίων μαρτύρων από το Οράνκι, όπου έμεινα στο στρατόπεδο ως στρατιωτικός ιερεύς μεταξύ των ετών 1942-1948. έγραψα και ένα βιβλίο, σχετικά με αυτό το γεγονός, που ονομάζεται «Οράνκι».

        Στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως στο Οράνκι ήμασταν περίπου 14.000 αιχμάλωτοι πολέμου από το Στάλινγραντ, Ρουμάνοι, Γερμανοί και άλλες ευρωπαϊκές εθνότητες, και ήταν ανάγκη για αποχωρητήρια. Τότε ο διοικητής, του στρατοπέδου έβαλε μερικούς στρατιώτες να σκάψουν ένα μεγάλο λάκκο πίσω από την Εκκλησία. Σκάβοντας εκεί βρήκαν τα λείψανα αυτών των μοναχών.

        Τότε μερικοί Ρουμάνοι στρατιώτες ήρθαν σ’  εμένα και μου είπαν:

        Πάτερ Μπεζάν, βρήκαμε μια τάφρο γεμάτη με σώματα μοναχών, πυροβολημένων στο κεφάλι, ντυμένοι σε μαύρα μοναχικά ρούχα, τι να κάνουμε;

        -Συνεχίσετε να σκάβετε με προσοχή και να δούμε τι θα βρούμε ακόμη! Σε λίγο ξαναήρθαν σ’ εμένα.

        -Πάτερ Μπεζάν, βρήκαμε ένα ηλικιωμένον ιερέα που δεν αλλοιώθηκε, καθισμένος σε μια καρέκλα. Φαίνεται καλά που τον πυροβόλησαν στο κεφάλι΄ φοράει μια αλυσίδα με σταυρό και μια μεταλλική εικόνα της Θεοτόκου.

        Αδελφοί, τους είπα, πηγαίνετε στον διοικητή του στρατοπέδου και αναφέρετε αυτά που βλέπετε, ότι εδώ συμβαίνει ένα μεγάλο θαύμα. Όλοι αυτοί οι μοναχοί, με επικεφαλής τον αναλλοίωτον Επίσκοπον είναι άγιοι, είναι μάρτυρες που σκοτώθηκαν από τους κομουνιστάς μεταξύ των ετών 1918-1920.

        Πάνω σε μια μικρή καρέκλα καθόταν ένας αρχιερέας. Φορούσε ένα εγκόλπιο και ένα σταυρό. Τον σταυρό τον έκλεψαν αυτοί που έσκαβαν. Το τεμάχισαν και το μοιράσθηκαν. Το εγκόλπιο το πήρα εγώ, αλλά μου το πήρε ο διοικητής. Κάλεσε τον διοικητή εκεί, και είπε: «Αυτός γιατί ταλαιπωρείται στην καρέκλα; Βγάλτε τον από εδώ και θάψτε τον κάπου, σαν άνθρωπο!» Και με διέταξε εμένα να το κάνω αυτό.

        Μίλησα στο συνεργείο του στρατοπέδου και του κάναμε μια καρέκλα από βαλανιδιά. Τον βάλαμε στην καρέκλα και τον δέσαμε. Τον ράντισα με αγιασμό, επίσης ράντισα και όλα τα άλλα λείψανα. Μετά τον κηδέψαμε αρχιερατικά, κοντά σε μια κρήνη στο προαύλιο της Μονής.

        Στις 6 Αυγούστου έρχονται σ’ αυτή την κρήνη οι ιερείς που πέρασαν από τις φυλακές, μερικοί ανάπηροι, που σώθηκαν ζωντανοί από τις φυλακές της Σιβηρίας και τελούν την Θεία Λειτουργία.

        Με την διαταγή του διοικητή του κάναμε και ένα σκελετό από βαλανίδια, για να μην βουλιάζει. Είδα όμως ένα θαύμα. Όταν βγάλαμε έξω το αναλλοίωτο σώμα του, απλώθηκε σαν να είχε πεθάνει τότε.

        Αυτό το διηγήθηκα σε δυο Ρώσους διανοουμένους, ο ένας Ρουμανικής καταγωγής, γεγονός που τους εντυπωσίασε. Κατόπιν αυτοί επήγαν στο Οράνκι να διαπιστώσουν αν οι 11.000 μάρτυρες βρίσκονται εκεί. Όμως δεν μπόρεσαν, επειδή στο Οράνκι, που ήμασταν εμείς αιχμάλωτοι, έγινε μια γυναικεία φυλακή και δεν τους επέτρεψαν να πλησιάσουν. Μετά όμως έσκαψαν λίγο και διαπίστωσαν ακριβώς αυτό που τους είπα. Βρήκαν τα λείψανα, δεν βρήκαν όμως τον αρχιερέα, επειδή δεν έσκαψαν ακριβώς  πάνω στο σημείο, σύμφωνα με το σχεδιάγραμμα που τους έδωσα. Ήρθαν κατόπιν σ’ εμένα και επιβεβαίωσαν αυτά που είπα.

       -Πότε βρήκατε τα λείψανα;

          -Τα ανακάλυψα το φθινόπωρο του 1942.

        -Σημαίνει ότι αυτά τα υπολείμματα είναι λείψανα αγίων ανθρώπων!

         -Βέβαια. Είναι αληθινοί μάρτυρες, όπως και στον καιρό των Ρωμαϊκών διωγμών. Πολλοί είναι οι μάρτυρες της πίστεως, που σκοτώθηκαν από τους κομουνιστάς.

        -Επέτρεψαν οι αρχές στους δυο νέους να πάρουν από τα λείψανα των μαρτύρων από το Οράνκι;

        Όχι, τίποτα. Μόνο αυτό, να διαπιστώσουν ότι υπάρχουν. Οι αρχές έκαναν σαν να μη γνωρίζουν τίποτε. Τι τους ενδιέφερε;

        Εγώ τους έστειλα σ’ έναν αυτόπτη μάρτυρα, δεν ξέρω αν ζει ακόμη, ο οποίος το 1918 κατάφερε να γλυτώσει. Έγινε μυλωνάς στο δάσος στη Ταίγκα. Ονομαζόταν Θεόδοτος. Ήταν ρασοφόρος. Τον γνώρισα το 1944-1945, και όλα τα στοιχεία για αυτό το ομαδικό σκότωμα αυτός μου τα έδωσε.

        -Πώς τον συναντήσατε;

        -Σ’ ένα βαρύ χειμώνα μας έβγαλαν να κόψουμε ξύλα σ’ ένα δάσος βόρεια του στρατοπέδου. Μας φύλαγαν Ρώσοι, μη στρατιωτικοί, πολιτικοί που οπλοφορούσαν. Όπως περπατούσα μέσα στο δάσος, βρήκα ένα μικρό σπίτι στην κοιλάδα ενός ρυακιού. Χτύπησα την πόρτα βγήκε ένας ηλικιωμένος Ρώσος με γένια και με ρώτησε ποιος είμαι και τι θέλω.

        Του είπα ότι είμαι στο Οράνκι και ότι είμαι Ρουμάνος ορθόδοξος ιερέας. Είχε τριάντα χρόνια να δη έναν ορθόδοξο ιερέα. Ήταν μέσα στο δάσος. Εκεί στον μύλο έζησε πολύ καλά τον Χριστιανισμό. Ήμουν ένας ξένος γι’ αυτόν, όμως με εμπιστεύτηκε. Ήταν απλός μοναχός και δεν μπορούσε να τελεί τα της ιεροσύνης. Είχε ένα βιβλίο από όπου διάβαζε τον κανόνα του. Ήταν πολύ πιστός. Με ερώτησε:

        -Είσαι ορθόδοξος ιερέας; Και άρχισε να κλαίει.

        -Ναι, του απάντησα.

        -Τότε θα σου πω ένα μυστικό είμαι μοναχός από την Μονή Οράνκι. Ονομάζομαι Θεόδωρος. Το 1918, όταν ήμουν νέος, έφυγα την νύχτα, για να μην με σκοτώσουν. Έκτισα ένα σπίτι και το μύλο σ’ αυτό το δάσος. Δεν συνάντησα ένα ορθόδοξο ιερέα από τότε που έφυγα από το Οράνκι! Και μου διηγήθηκε πώς σκότωσαν οι κομουνιστές τους 11.000 μάρτυρες.

Αναμνήσεις από την περίοδο της παραμονής μου στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως

              Στα ρωσικά στρατόπεδα συγκεντρώσεως πέθαναν πάρα πολλοί. Εμείς τους κουβαλούσαμε με ξύλινη φορτάμαξα. Σκάβαμε μια μεγάλη τάφρο, τους βάζαμε εκεί και τους σκεπάζαμε με λίγο χώμα. Μετά ερχόταν άλλοι με την σειρά, κάθε ημέρα. Μόνο μια φορά μου επέτρεψαν να τελέσω μια γενική ακολουθία για όλους τους κεκοιμημένους. Ήταν χιλιάδες. Ετέλεσα ένα μνημόσυνο με όσα τροπάρια της νεκρωσίμου ακολουθίας μπορούσα να θυμηθώ.

        Τότε ήμουν στο στρατόπεδο Μοναστήρκα. Στην Μονή Οράνκι ήταν δυο στρατόπεδα. Το ένα με Ρώσους κρατουμένους και στο άλλο με αιχμαλώτους πολέμου. Οι Ρώσοι εκτόπισαν εκατομμύρια ανθρώπους, άνδρες και γυναίκες σε όλη την Σιβηρία. Στην Ρωσική κόλαση (γούλαγκ). Έπρεπε να είσαι έτοιμος για τον θάνατο. Όλοι ήταν έτοιμοι για τον θάνατο…

-Εσάς σας έσωσε ο Θεός από τον θάνατο!

       -Ναι, σώθηκα με το έλεος του Θεού και είμαι ζωντανός. Πέρασα από πολλούς κινδύνους, πέρασα πολλά, αλλά γλύτωσα, και πολύ παράξενο πώς το μυαλό μου δουλεύει ακόμη καλά. Δόξα τω Θεώ για όλα.

        Είναι μεγάλο πράγμα η χάρις του Θεού, μας σκεπάζει όλους, που πιστεύουμε σ’ Αυτόν.

        Αν ήξερες, πάτερ, πόσα κόκαλα ζώων έφαγα μόνον να μην αισθάνομαι πείνα. Την πείνα την αισθάνεσαι μέχρι την Τετάρτη ημέρα, μετά νιώθεις κάτι πολύ γλυκό στο σώμα, σαν να τρως ζάχαρη και λιποθυμάς΄ συνέχεια λιποθυμάς και γελάς μέχρι να πεθάνεις.

        Σε δυο περιπτώσεις ο θάνατος δεν ήταν βαρύς, όταν σε πυροβολούσαν και όταν πέθαινες από πείνα ή παγωνιά.

        Παραδείγματος χάρη, όταν μας πήγαιναν από το σταθμό μέχρι κάποιο στρατόπεδο, πηγαίναμε περίπου εκατό χιλιόμετρα από μεγάλα χιόνια μέχρι το λαιμό. Οι περισσότεροι έμειναν πίσω, γονάτισαν, προσκύνησαν καλά και φώναξαν δυνατά: «Αδελφοί, συγχωρήστε με!». Και ο Ρώσος που ήταν πίσω τον πυροβολούσε στο κεφάλι, και έμενε εκεί.

        Εμείς δεν θα μπορούσαμε να αντέξουμε. Ο Θεός δίνει στον καθένα το δικό του μερίδιο. Δεν του δίνει περισσότερο απ’ όσο μπορεί να αντέξει. Πιστεύετε αυτό;

        Επιτρέπει και περισσότερο, αλλά του δίνει και δύναμη. Μερικές φορές αισθανόμουν τιμωρημένος, αλλά δεν γόγγυζα. Έπαιρνα πάνω μου τις αμαρτίες των άλλων.

        Είμαι ευτυχής που είχα αυτή την εμπειρία. Ναι, πάτερ, ήμουν και είμαι ευτυχισμένος. Πέθαινα από την πείνα και το κρύο, αλλά ήμουν ευτυχισμένος΄ χαμογελούσα και έκλεινα τα μάτια αυτών που πέθαιναν. Ήταν γεμάτοι ψείρα και πέθαιναν από τον τύφον, ενώ εγώ δεν είχα τίποτα.

        -Σας φύλαγε η χάρις του Θεού!

        -Ναι, αυτό το ένιωθα. Σας το είπα. Και στον πόλεμο το ένιωσα δυο φορές, όταν μας βομβάρδισαν οι Ρώσοι. Όταν πηγαίναμε στην Βεσσαραβία, μείναμε στο μεγάλο χωριό Ισάκοβα. Ήταν Σάββατο. Κάναμε εσπερινό. Έβαλα στην εκκλησία ένα τάγμα στρατιωτών, τους εξομολόγησα και τους κοινώνησα. Άρχισαν να βομβαρδίζουν. Εγώ έμεινα στο Ιερό για να μαζεύω το αντιμήνσιο και το Άγιο Ποτήριο. Κτύπησαν και την Εκκλησία, χωρίς όμως να την νικήσουν.

       -Όταν σε διώκουν είναι καλά να υπερασπίζεσαι και να δικαιολογείσαι; Ή είναι καλύτερα να υποφέρεις όλα για την αγάπη του Χριστού;

        -Να υποφέρεις όλα για τον Χριστό.

       -Είναι καλά να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου μπροστά στις εκκλησιαστικές αρχές;

        -Δεν έχεις τι να κάνεις με την δικαιοσύνη. Ποτέ να μην κάνεις έκκληση στην δικαιοσύνη του Θεού, αλλά στην αγαθότητα του Θεού, στην αγάπη και το έλεός Του.

        Πρέπει να σκεπτώμεθα την καλοσύνη του Θεού προς εμάς και με την σειρά μας να είμαστε και εμείς καλοί με τους άλλους.

        Κατ’ εξοχήν αυτή είναι η βασική αρετή του Χριστιανισμού, η αγάπη, η πραότητα, η συγχωρητικότητα. Όλα θα περάσουν η αγάπη όμως θα μείνει για πάντα. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.

        -Τι διαθήκη θέλετε να αφήσετε, μετά τον θάνατό σας, σ’ αυτούς που σας αγαπούν;

        -Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος στα γεράματά του μόνον αυτά έλεγε στους μαθητές του: «Αγαπάτε αλλήλους», επειδή η αγάπη μπορεί να κατορθώσει τα πάντα, Αμήν

       -Είχατε αναγκαστικό τόπο διαμονής;

        -Ναι, μέχρι στις 22 Δεκεμβρίου του 1989.

        -Σας έκαμναν έλεγχο στο σπίτι που μένατε;

        -Είχα ένα ταγματάρχη της ασφάλειας που ήταν καθημερινά εδώ. Τους πιστούς που ερχόταν σ’ εμένα τους ρωτούσε διάφορα, καμιά φορά τους έδιωχνε.

        -Τα γράμματά σας τα διάβαζαν;

        -Ναι, μου τα έλεγχαν όλα. Αυτοί από το Ιάσιο με έβριζαν και με κτυπούσαν. Δεν ήταν χριστιανοί. Αυτός από το Χιρλάου ήταν καλός. Έκαμνε τακτικά τις αναφορές του. Μια νύκτα μετά την επανάσταση μου έδειξε τους φακέλους. Περιείχαν τις δηλώσεις των γνωστών και των εντοπίων. Τους συγχώρησα όλους. Προσεύχομαι γι’ αυτούς, να μην τους υπολογίσει ο Θεός αυτή την αμαρτία. Τους είπα, όταν τους συνάντησα: «Αδελφοί, εγώ σας συγχώρησα όλους, και ο Θεός να σας συγχωρήσει».

        -Μας είπατε ότι την νύκτα στις 21-22 Δεκεμβρίου του 1989 κρύφτηκαν εδώ σ’ εσάς οι άνθρωποι της ασφάλειας.

        -Ναι, ήρθαν το πρωί. Ήταν ο συνταγματάρχης από το Ιάσιο μαζί με δυο ταγματάρχες, που ήταν Εβραίοι. Αυτοί με κατεδίωξαν πιο πολύ. Μίλησαν μαζί μου και ζήτησαν συγνώμη. Ειλικρινά τους συγχώρησα.

       Ευχαριστώ τον Θεό που βρέθηκα σ’ αυτές τις δοκιμασίες και βγήκα με την συνείδηση καθαρή. Δεν έχω τίποτα στην συνείδησή μου παρά μόνο τις προσωπικές μου αμαρτίες.

        -Ποιο είναι το μυστικό για να βγεις ωφελημένος από αυτούς τους διωγμούς;

        -Περνάς πολύ εύκολα, όταν πιστεύεις στον Θεό. Ποτέ δεν μπορούσα να αμφιβάλω στην ύπαρξη του Θεού.

        Στις φυλακές με χτυπούσαν. Ήμουν συνηθισμένος με την δουλειά από τα ρωσικά στρατόπεδα. Πρέπει να δέχεσαι την ταλαιπωρία. Αν δεν την δέχεσαι και μουρμουρίζεις, εναντιώνεσαι στον Χριστό και η ταλαιπωρία είναι μάταια. Με την χάρη του Θεού δεν νιώθεις τίποτα, δεν σε πονάει τίποτα. Είναι κάποιος που στέκεται δίπλα σου. Δούλεψα και σε ορυχείο και σε διώρυγα και δεν έπαθα τίποτα. Πάντα έδιδα μια ελπίδα και στους άλλους.

 Από το βιβλίο “Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑΣ” του μαρτυρικού ιερέως Δημητρίου Μπεζάν

 Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη” Θεσσαλονίκη

πηγή katanixis.

Πηγή: http://ellpalmos.blogspot.com

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ:Σταυροί ἐμφανίζονται στήν Ἁγία Σοφία!

Ἀναρτήθηκε hristospanagia4

       Ένα απίστευτο φαινόμενο λαμβάνει χώρα στην Αγία Σοφία. Πάνω από τους ασβεστωμένους τοίχους εμφανίζονται σταυροί!

Το παράδοξο για όλους εμάς που δεν κατέχουμε την τέχνη της αγιογραφικής… είναι ότι τα ψηφιδωτά καλύφθηκαν από παχύ στρώμα ασβέστη (περίπου δύο δάχτυλα), όπως φαίνεται και σε συγκεκριμένη φωτογραφία, για να καλύψουν τα χριστιανικά σύμβολα και επάνω στον ασβέστη εμφανίστηκαν αυτοί οι σταυροί.
Και δίκαια αναρωτιέται ο επισκέπτης, αφού δεν τους έβαψε μετέπειτα κάποιος, είναι δυνατόν να «πότισαν» από τον τοίχο μέχρι την εξωτερική στρώση του σοβά;
Και γιατί να εμφανιστούν μόνο οι σταυροί και να μην εμφανιστούν και οι υπόλοιπες τοιχογραφίες-αγιογραφίες, οι οποίες είναι και σε ψηφιδωτή μορφή (δηλαδή αποκλείεται ο «τυχαίος» εμποτισμός, αφού το επιστρωθέν υλικό είναι ψηφίδα);
Ακόμη όμως και εάν επρόκειτο για καλυμμένες με σοβά αγιογραφίες, αποτελεί πολύ παράδοξο γεγονός να μην φαίνονται με γυμνό μάτι, αλλά να αποτυπώνονται στον φωτογραφικό φακό! Τότε έχουμε μία παραδοξότητα, που ίσως θα πρέπει να ελεγχθεί..
Αγιογράφος, που έχει εργαστεί και σε ψηφιδωτές εικόνες, λέει χαρακτηριστικά:
«Για να καταλάβετε μιλάμε για ένα αδρανές υλικό π.χ. πέτρα (όπως τα ψηφιδωτά) είναι αδύνατον να αποδώσει χρώμα ως χημική αντίδραση στον νωπό σοβά (όχι και μόνο εμπεριέχει ασβέστη) ώστε να απεικονίσει το σχήμα Σταυρού»…
Οι σταυροί όπως όλοι παρατηρούμε είναι ορθόδοξοι (ισοσκελείς) βυζαντινοί και αποτελούν σύγχρονο φαινόμενο (των τελευταίων μηνών…). Για την περίπτωση που πρόκειται για μεταλλικούς σταυρούς που οξειδώθηκαν, αγιογράφος είπε: «Και όπως και εσείς θα γνωρίζετε το σίδερο με συνδυασμό με το πέρασμα του χρόνου και τις ατελείωτες καιρικές συνθήκες προκαλεί οξείδωση και το κόκκινο χρώμα (σκουριά) απλώνεται σαν καρκίνωμα. Οπότε σε ένα αριστούργημα σε όλους τους τομείς σε καμία περίπτωση δεν θα βάλανε υλικό από σίδερο…
Επίσης, αν μπορείτε να φανταστείτε, όλος ο Ναός και τα άλλα αρχιτεκτονικά κτίσματα σε όλης της Βυζαντινής Περιόδου αποτελείται από κομμάτια κεραμικών, ασβέστη, ποταμίσια άμμος, χαλίκι και ατελείωτα… αυγά!
Το φρέσκο (τεχνική των Βυζαντινών για τις τοιχογραφίες), αποτελείται από πάστα ασβέστη που είναι από πέτρα, άμμο ποταμού, και μαρμαρόσκονη, σε τρεις στρώσεις (μαύρο φρέσκο, κίτρινο φρέσκο και άσπρο φρέσκο) και πάνω εκεί γίνονται οι Αγιογραφίες. Οι σκόνες χρωμάτων ανακατεύονται μόνο με νερό και τίποτα άλλο γιατί το υλικό που τα κολλάει πάνω στον τοίχο είναι ο ασβέστης. Ο ασβέστης βγαίνει με το νερό από τον σοβά πρός την επιφάνεια (με τον καιρό) και συναντώντας το διοξείδιο του άνθρακα από τον αέρα γίνεται πάλι ασβεστόλιθος. Δηλαδή ενώ στεγνώνει ο τοίχος βγαίνει από το σοβά και μαρμαρώνεται πάνω στα χρώματα, τα οποία θα παραμείνουν πιασμένα στη μέση του ασβεστόλιθου για πάντα. Αυτά τα έμαθα (την τεχνική) από τον βοηθό καθηγητή στη Θεολογική Σχολή του Βουκουρεστίου Ρουμανίας Mihai Coman.»
Αξίζει όμως να σταθούμε και στην περίπτωση της μη συμμετρίας των σταυρών με τα υπόλοιπα (μεταγενέστερα προφανώς) ισλαμικά σχήματα. Και αυτή η μη συμμετρία προδίδει πως καμία σχέση δεν έχουν οι σταυροί με την μετέπειτα διακόσμηση του ναού. Κανείς αγιογράφος δεν θα καλλιτεχνούσε παραβιάζοντας την λογική της καλαισθησίας, πόσο δε μάλλον στην περίπτωση του Ναού της Αγίας Σοφίας που αποτελούσε (και συνεχίζει να αποτελεί) πραγματικό κόσμημα στον χώρο της τέχνης και της αρχιτεκτονικής.
Πώς εξηγείται όμως πως οι σταυροί βρίσκονται παντού μέσα στην Αγία Σοφία και συγκεκριμένα στα τέσσερα θολωτά σημεία; Κάποιοι μιλούν για θαύμα…(στην φωτογραφία δεξιά βλέπετε το αρκετά μεγάλο πάχος του σοβά, που φρόντισαν να βάλουν οι Τούρκοι για σειρά εκατονταετιών, προκειμένου να αποκρύψουν με απόλυτη βεβαιότητα τις αγιογραφίες και τα ψηφιδωτά του Ναού της Αγίας Σοφίας).
Εμφάνιση αγγέλων κάτω από τον σοβά.
Δεν είναι όμως μόνο αυτή η περίπτωση, αφού στο τέλος του Ιουλίου του 2009,στο φως ήρθε η παράσταση ενός αγγέλου, η οποία ήταν καλυμμένη εδώ και έξι αιώνες από συντηρητές στην Αγία Σοφία. Ο Τούρκος Αχμέτ Εμρ Μπιλτιλί, ένας εκ των συντηρητών, δήλωσε ότι έχουν ως στόχο τώρα να φέρουν στην επιφάνεια και δεύτερο άγγελο, που χρονολογείται από την εποχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Τα μωσαϊκά είχαν καλυφθεί λίγο μετά την Άλωση της Πόλης, το 1453, και τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί. Οι Τούρκοι, αντί να μετακινήσουν τα μοναδικής ομορφιάς μωσαϊκά της Αγίας Σοφίας, τα κάλυψαν με μέταλλο και γύψο (προσφιλής τακτική του πολιτισμού της Τουρκίας).
Και η συνέχεια της πρώτης ανακάλυψης, έφερε μια μεγάλη ιστορική αποκάλυψη έρχεται στο φως ύστερα από αιώνες «σκότους». Αυτή τη φορά τέσσερις άγγελοι ζωγραφισμένοι πάνω σε μωσαϊκό ήταν για χρόνια κρυμμένοι, εν γνώσει των τουρκικών αρχών, κάτω από πολλά στρώματα ασβέστη και τέσσερις τεράστιες ασπίδες, στις τέσσερις κολώνες που στηρίζουν τον τρούλο της Αγιάς Σοφιάς.
Οι τέσσερις άγγελοι, που ο καθένας τους έχει έξι φτερά, δημιουργήθηκαν μεταξύ 900 – 1300 π.Χ.
Μάλιστα, στα μέσα του 1800, ο Ιταλός αρχιτέκτονας Fossati, τους είδε κάνοντας επισκευές στο ναό. Τη διαταγή να καλυφθούν με ασβέστη έδωσε ο σουλτάνος Abdulmecit. Στη συνέχεια τοποθετήθηκαν πάνω τους ασπίδες, που αναγράφουν αραβικές προσευχές.
Ωστόσο, το πλήρωμα του χρόνου ήρθε και οι τέσσερις μοναδικές τοιχογραφίες θα βγουν ξανά στο φως, δίνοντάς μας μια γεύση από την αξεπέραστη τέχνη των προγόνων μας.

 

http://4synodoiporoi.blogspot.gr

Τί τρῶμε

Τί τρῶμε! Κίνδυνος θάνατος!ΗΕΚ 293

Ἀναρτήθηκε hristospanagia4

ΤΙ ΤΡΩΜΕ! ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ! HEK 293

HEK 293 = human embryonic kidney cells = ανθρώπινα εμβρυϊκά νεφρικά κύτταρα….   
Τρώµε ανθρώπινα εµßρυϊκά κύτταρα, κύτταρα αρουραίων.
Που ßρισκεται, πως, από ποιές εταιρείες χρησιµοποιείται η παραπάνω ουσία;

Σε τι;

Βρίσκεται σε….. ΤΡΟΦΙΜΑ, ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΤΡΟΦΕΣ, ΠΟΤΑ, ΚΑΡΑΜΕΛΕΣ, ΣΑΛΤΣΕΣ κλπ. που καταναλώνουν ανήλικοι και ενήλικες. Από μωρά, μικρά παιδάκια μέχρι και ηλικιωμένοι…

Τα ανθρώπινα νεφρικά εμβρυικά κύτταρα λαμβάνονται επιλεκτικά από μωρά που έχουν υποστεί έκτρωση ώστε να δημιουργήσουν “απομονωμένους υποδοχείς γεύσεως”….

Οι εταιρείες που θέλουν να εμπλουτίσουν τις γεύσεις των συνθετικών, άγευστων και παρά-φύσει προϊόντων τους συνεργάζονται με την εταιρεία βιοτεχνολογίας: Senomyx που χρησιμοποιεί την παραπάνω ανήθικη μέθοδο ως “ενισχυτικό γεύσης” και είναι (ανάμεσα σε άλλες) οι εξής:

PEPSICO, CADBURY ADAMS, Nestlé … στις οποίες ανήκουν και περιέχονται στα “προϊόντα”:

Στην PEPSICO:

ΑΝΑΨΥΚΤΙΚΑ:Pepsi, Mountain Dew and Mist

Aquafina, Gatorade

ΧΥΜΟΙ:Juices Tropicana, Dole, SoBe, Ocean Spray,

Lipton TeaΜΠΙΣΚΟΤΑ:Gamesa Cookies OnlineΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ:Quaker Oats cereals and granola bars andΠΑΤΑΤΑΚΙΑ, ΓΑΡΙΔΑΚΙΑ κλπ.:Frito Lay’s chips, Sabritas, Doritos, Tostitos, Cheetos, Ruffles,ΓΛΥΚΑ: Sonric’s Sweets

ΚΑΦΕΣ: Frappuccino, Seattle’s Best Coffee

ΠΗΓΕΣ:http://pepsico.com.mx/Brands.html

http://www.pepsico.com/download/USBrands_Shopping_List.pdf

Στην CADBURY ADAMS:

ΤΣΙΧΛΕΣ ΚΑΙ ΚΑΡΑΜΕΛΕΣ: Chewing Trident, Dentyne, Clorets, Chiclets and Bubaloo, Halls lozenges and Deemint, CrackupsΣΟΚΟΛΑΤΕΣ: Cadbury Chocolates, Toblerone, and MarabouΧΥΜΟΙ ΑΝΑΨΥΚΤΙΚΑ: Kool-aid, Clight, Frisco, TangΖΕΛΑΤΙΝΑΚΙΑ: Jello GelatinΦΥΣΤΙΚΙΑ(!): Planter’s PeanutsΚΑΦΕΣ: Gevalia and Maxwell House CoffeeΜΠΙΣΚΟΤΑ, ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ: Nabisco crackers, Oreo cookies, Chips Ahoy! Ritz, Bran, MarbúdoradaΣΑΛΤΣΕΣ: A1 Steak Sauce

Oscar Mayer meatsΤΥΡΙΑ ΚΡΕΜΑ, ΚΡΕΜΟΕΙΔΗ, ΜΑΓΙΟΝΕΖΑ:Philadelphia Cream Cheese, Cheese Whiz, Singles, Parmesan, Capri Sun drink, Honey Maple Log Cabin

Mayonnaise, Royal, Mircale Whip Whipped Cream

ΠΗΓΗ:http://www.kraftfoodscompany.com/mx/sp/Brands/index.aspx

Στην Nestlé:

ΚΑΦΕΣ:Nescafe Classic Coffee, Decaf, Taster’s Choice, Nescafé Gold,ΣΟΚΟΛΑΤΕΣ: Crunch, Baby Ruth, Butterfinger, Aero, Cailler, Kit Kat, Orion, Smarties, Wonka,ΧΥΜΟΙ, ΤΣΑΪ, ΠΟΣΙΜΑ:Juicy Juice, Nesquik, Milo, NesteaΠΑΙΔΙΚΕΣ ΤΡΟΦΕΣ:Cerelac, Gerber Graduates, NaturNés, Nestum,

Food: Hot Pockets, Lean Cusine Frozen Food, Pasta Buitoni, Herta, Maggi, Stouffer’s, ThomyΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ: Chocapic, Cini Minis, Cookie Crisp, Estrelitas, Fitness, Nesquik,ΝΕΡΑ: Pure Life, Perrier, Poland Spring, S.PellegrinoΓΑΛΑ: Carnation Coffee Mate, Laitiere, NIDO MilkΒΙΤΑΜΙΝΕΣ: Boost, Nutren Junior, Peptamen AF, ResourceΠΑΓΩΤΑ: Dreyer’s, Extreme, Hagen Dazs, Mövenpick, Nestle Ice CreamΤΡΟΦΕΣ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΩΝ: Alpo, Baker’s, Benful, Cat Chow, Chef Michael’s, Dog Chow, Fancy Feast, Felix, Friskies, Gourmet, bloom, Purina ONE, Purina Pro PlanΜΠΑΡΕΣ ΣΥΜΠΛ. ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ ΓΙΑ ΑΘΛΗΤΕΣ:Power Bar PerformanceΦΑΓΗΤΟ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΓΙΑ ΧΑΣΙΜΟ ΒΑΡΟΥΣ: Jenny Craig

ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΆΝΩ ΠΡΟΪΌΝΤΑ ΈΧΟΥΝ “ΕΘΙΣΤΙΚΉ” ΓΕΥΣΗ…..ΤΥΧΑΙΟ;

ΙΔΙΟΚΤΗΤΡΙΑ ΤΗΣ CADBURY ADAMS ΕΙΝΑΙ (ΚΡΑΤΗΘΗΤΕ!)…..

….Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΑΣ ΕΛΙΣΣΑΒΕΤ Η Β’.

Η παραπάνω (καθόλου “τυχαία” στις επιλογές της εταιρεία) “ευθυγραμμίζει”, ομοιογεννοποιεί τα παραπάνω κύτταρα ανθρώπινου γονιδιώματος με γονιδιώματα…. αρουραίων!!!!

ΕΔΩ:http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC123709/pdf/pq0702004692.pdf

ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΆΝΩ ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΑ (στην αγγλική).

ΕΔΩ:http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC123709/pdf/pq0702004692.pdf

και: http://birthofanewearth.blogspot.com.ar/2012/02/aborted-human-fetuses-being-used-for.html

Η λήψη αυτών των ουσιών αλλάζει, ή καλύτερα μεταλλάσει την ανθρώπινη συμπεριφορά, εκτός του ότι αλλάζει εν αγνοία μας την δίαιτα μας κυριολέκτικα σε καννιβαλιστική, μια και καταναλώνουμε ανθρώπινα κύτταρα μέσα από σόδες-αναψυκτικά σοκολάτες κλπ κλπ.

Οι παραπάνω εταιρείες μετά από σειρά διαμαρτυριών και επιστολών προς αυτές σχετικά με την συνεργασία τους με την εταιρεία Senomyx απάντησαν:

Η Nestlé: Πως η κυτταρική σειρά “έχει καθιερωθεί στην επιστημονική έρευνα”….

Η PEPSICO: “Ελπίζουμε να είναι βέβαιοι, ότι η συνεργασία μας με Senomyx περιορίζεται αυστηρά στη δημιουργία χαμηλών θερμίδων, με φανταστική γεύση ποτών για τους καταναλωτές. Αυτό θα μας βοηθήσει να επιτύχουμε τη δέσμευσή μας για τη μείωση ζάχαρη ανά μερίδα κατά 25% σε βασικά εμπορικά σήματα σε βασικές αγορές για την επόμενη δεκαετία και τελικά να βοηθήσει τους ανθρώπους ζουν υγιέστερα. “

Η CADBURY ADAMS: δεν απάντησε ΚΑΘΟΛΟΥ…

Μια άλλη παρόμοια περίπτωση είναι αυτή της Ιαπωνέζικης εταιρείας: ΑJINOMOTO, η οποία είναι ο μεγαλύτερος κατασκευαστής της άκρως επικίνδυνης και εθιστικής ουσίας γνωστής στο κοινό ως ασπαρτάμης ( Μονο γλουταμινικό νάτριο, ΜSG, ) συστατικό σε ποτά 0% και γλυκαντική ουσία .

Μελέτες αποκαλύπτουν ότι ένα άτομο που είναι εθισμένο στο MSG, μπορεί να σκοτώσει ακόμη και ένα άλλο πρόσωπο….

Η ασπαρτάμη είχε καταχωρηθεί από το αμερικανικό πεντάγωνο το 2010 ως χημικό όπλο(!).

Μετά από αυτό η ΑJINOMOTO μετονόμασε την ουσία σε: Aminosweet (!) και όλα καλά!

Ο άλλος κατασκευαστής είναι η εταιρεία ΜΟNSANTO (ειδικευμένη στην παραγωγή μεταλλαγμένων τροφίμων) και αυτή επίσης μετονόμασε την ουσία από ασπαρτάμη σε: Νεοτάμη, Neotame….

“Αν και πολλοί δεν γνωρίζουν τα συμπτώματα της σκλήρυνσης κατά πλάκας είναι πανομοιότυπα με δηλητηρίαση ασπαρτάμη….”

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: ΜΠΟΫΚΟΤΑΡΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΙΣ ΜΕΘΟΔΟΥΣ ΤΟΥΣ … ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!

http://hellasxg.blogspot.com

http://lalipouli.blogspot.com

http://eleftheri-epistimi.blogspot.gr

ΑΕΙ  ΠΑΡΘΕΝΟΣ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ

 του πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασίλειου Βολουδάκη

 

Ἡ     διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας µας εἶναι δόγµατα καί δόγµα σηµαίνει: Ἀλήθεια, Πραγµατικότητα. Αὐτό πού δέν εἶναι ἀλλιῶς.

 

 

Πολλοί σκοντάφτουν στήν λέξη «δόγµα» γιατί εἶναι προκατειληµµένοι καί αὐτή ἡ προκατάληψη, ἀλλά καί ἡ προπαγάνδα πού τήν ὑποδαυλίζει, ἀχρηστεύουν τή λογική καί ὠθοῦν τούς ἀνθρώπους νά παραλογίζονται.

 

 

Ἄν σκεφθοῦµε ψύχραιµα θά διαπιστώσουµε πώς κάθε ἀλήθεια, κάθε πραγµατικότητα εἶναι δόγµα.

 

 

Δόγµα εἶναι πώς ἡγῆ εἶναι σφαιρική καί περιστρέφεται. Δόγµα εἶναι πώς ὁ καρκῖνος εἶναι ἀσθένεια. Δόγµα εἶναι πώς κάθε ἄνθρωπος ἔχει κεφάλι καί καρδιά. Δόγµα εἶναι πώς  τό νερό ἀποτελεῖται ἀπό τά συστατικά Η2Ο. Δόγµα εἶναι πώς ὁ Ἥλιος εἶναι µιά θερµή σφαίρα ἀερίων, πού ἐκπέµπει ἀκτινοβολία καί ἐκλύει ἐνέργεια. Καί πόσα ἄλλα ἐπιστηµονικά δόγµατα ὑπάρχουν...

 

 

Κάθε ἄνθρωπος, βεβαίως, µπορεῖ νά ἀµφισβητήση ὅλα τά παραπάνω, ὅπως καί κάθε ἀποδεδειγµένη ἀπό τήν ἐπιστήµη πραγµατικότητα. Ὅµως αὐτός ὁ ἄνθρωπος θά χαρακτηρισθῆ –καί δικαίως– ἀµαθής, ἄσχετος ἤ καί φρενοβλαβής.

 

 

Ἀντιθέτως, στον χῶρο τῆς πίστεως, στον χῶρο τῶν ἀποδεδειγµένων πνευµατικῶν πραγµατικοτήτων, οἱ ἄνθρωποι τῆς προπαγάνδας δέν δέχονται την ἴδια λογική καί µάχονται την Ἐκκλησία µας γιατί... δογµατίζει!

 

 

Σε πεῖσµα τῶν παραλόγων ἡ Θεότητα εἶναι Τρία Πρόσωπα. Εἶναι, δεν ἀλλάζει! Ὁ Χριστός ἔχει δύο φύσεις: Θεία και Ἀνθρώπινη. Αὐτό δεν συζητεῖται, Εἶναι. Ἡ πραγµατικότητα δεν ἔχει ἐκδοχές, εἶναι µία! Ἔχει δικαίωµα ὁ ὁποιοσδήποτε να την ἀρνηθῆ ἀλλά για να µᾶς πείση πρέπει να µᾶς ἀποδείξη ὅτι ὑπάρχει, ἀντί γι’ αὐτήν, µια ἄλλη µοναδική πραγµατικότητα, ὄχι ἄπειρες ἐκδοχές, ὅπως ἔχει καταντήσει νά δέχεται ὁ τάχα σοφός σύγχρονος παράλογος ἄνθρωπος, ἀρκεῖ να ἀρνηθῆ και να ἀµφισβητήση τή µία Ἀλήθεια καί Πραγµατικότητα.

 

***

 

 

Ἕνα ἀπό τά Δόγµατα-Πραγµατικότητες τῆς Ἐκκλησίας µας εἶναι ἡ Ἀειπαρθενία τῆς Παναγίας µας.

 

 

Ἡ Παναγία µας εἶναι πρό τοῦ Θείου Τοκετοῦ της Παρθένος, κατά τόν Τοκετό της Παρθένος και µετά τόν Τοκετό της Παρθένος. Αὐτό ὑµνεῖ ἡ Ἐκκλησία µας, αὐτό ζεῖ στή Θεία Λατρεία, αὐτή εἶναι ἡ Ἀλήθεια, γιατί ἡ Ἀειπαρθενία τῆς Παναγίας µας εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεµένη µε τον Θεάνθρωπον Υἱόν της καί, ὅποιος ἀµφισβητεῖ το ἀειπάρθενον τῆς Θεοτόκου, αὐτός ἀµφισβητεῖ τήν Θεότητα τοῦ Χριστοῦ!

 

 

 

Ἄς προσπαθήσουµε, ταῖς πρεσβείαις και τῷ φωτισµῷ τῆς Θεοτόκου, νά προσεγγίσουµε, κάπως, τό µυστήριο τῆς Ἀειπαρθενίας της.

 

 

 

Ἡ ἀνθρωπίνη φύσις τοῦ Χριστοῦ µᾶς δωρήθηκε ἀπό τον Οὐρανό, διά τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τελεία, ἀναµάρτητη και ἄφθαρτη. Τήν πρώτη ἀπόδειξη αὐτῆς τῆς Ἀληθείας ἐλάβαµε ἀπό τόν Θεό µε τόν τρόπο πού ἐτέχθη ὁ Χριστός. Ὁ Κύριός µας ἐξῆλθε ἀπό τήν κοιλία τῆς Παναγίας µας ἐνῶ ἦταν κεκλεισµένη ἡ Παρθενική θύρα, την ὁποία και ἄφησε κεκλεισµένη και ἄθικτη, διότι ὁ Ἄφθαρτος δεν προκαλεῖ φθορά.

 

 

Αὐτό περισσῶς το ὁµολογεῖ ἡ Ἐκκλησία µας: «Φυλάξας τά σήµαντρα σῷα Χριστέ, ἐξηγέρθηςτοῦ τάφου, ὁ τάς κλεῖς τῆς Παρθένου µη ληµηνάµενος ἐν τῷ τόκῳ σου» (στ΄. ὠδή Κανόνος τοῦ Πάσχα).

 

 

Χαρακτηριστικά εἶναι ἀκόµη, το Ἰδιόµελον τῶν Αἴνων τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων˙ «Δεῦτε ἀνυµνήσωµεν τήν Μητέρα τοῦ Σωτῆρος, τήν µετά τόκον πάλιν ὀφθεῖσαν Παρθένον», καθώς ἐπίσης και ὁ Οἶκος τῆς 26ης Δεκεµβρίου: «Σύ εἶ καρπός µου (ὁµολογεῖ ἡ Ἀειπάρθενος), σύ εἶ ἡ ζωή µου. Ἀφ’ οὖ ἔγνων, ὅτι και ὃ ἤµην εἰµί, σύ µου Θεός˙ τήν γάρ σφραγῖδα τῆς Παρθενίας µου ὁρῶσα ἀκατάλυτον, κηρύττω σε ἄτρεπτον Λόγον, σάρκα γενόµενον. Οὐκ οἶδα σποράν, οἶδα σε λύτην τῆς φθορᾶς˙ ἁγνή γάρ εἰµι, σοῦ προελθόντος ἐξ ἐµοῦ˙ ὡς γάρ εὗρες, ἔλιπες µήτραν ἐµήν».

 

 

Ὁ Χριστός δεν ἔφθειρε τήν Παρθενία τῆς Θεοτόκου κατά τήν Γέννησή Του, διότι ἦταν ἄφθαρτος. Ἀλλ’ οὔτε ἐµποδίσθηκε ἡ ἔξοδος τοῦ βρέφους Ἰησοῦ ἀπό τόν φυσικό φραγµό τῆς παρθενίας, ὅπως δεν ἐµποδίσθηκε µετά ἀπό τριάντα τρία χρόνια ἡ ἔξοδός Του ἀπό το ἐσφραγισµένο µνῆµα κατά την Ἀνάστασή Του και ἡ ἐν συνεχεία εἴσοδός Του πρός τούς Μαθητάς Του «τῶν θυρῶν κεκλεισµένων».

 

 

Ἡ ἴδια ἀνθρωπίνη φύσις τοῦ Χριστοῦ, πού ἐτέχθη ἀπό τήν Παναγία µας, παρέµεινε καί µετά την Ἀνάσταση και Ἀνάληψή Του. Με τις ἴδιες Ἰδιότητες: Τελεία, ἀναµάρτητη, «ὁµόθεος». Αὐτό φρονεῖ ἡ Ἐκκλησία µας ὅταν ψάλλη: «Κύριε, ἐσφραγισµένου τοῦ τάφου ὑπό τῶν παρανόµων, προῆλθες ἐκ τοῦ µνήµατος, καθώς ἐτέχθης ἐκ τῆς Θεοτόκου» (Ἀναστάσιµοι Αἶνοι, ἦχος πλ. Α΄ ).

 

 

Συνεπῶς, ἡ ἀειπαρθενία τῆς Παναγίας µας δεν ὀφείλεται στο ὅτι ἐκείνη εἶναι θεά, ὅπως την θεωροῦν ἐσφαλµένα οἱ Ρωµαιοκαθολικοί, ἀλλά στο ὅτι εἶναι Θεοτόκος και ὄχι µόνο ἀνθρωποτόκος. Ἐγέννησε Θεάνθρωπο και ὄχι «ψιλόν (δηλαδή ἁπλόν) ἄνθρωπον».

 

 

Ἄν ἡ Παναγία µας ἔτεκε ἁπλόν ἄνθρωπο, βεβαίως και θα εἶχε ὑποστεῖ φθορά ἡ παρθενία της. Ἐπειδή, ὅµως, δεν ἐγέννησε «ἄνθρωπον ἀποθεωθέντα (=ἄνθρωπο πού µετά ἔγινε Θεός) ἀλλά Θεόν ἐνανθρωπήσαντα» (ἅγ. Ἰω. Δαµασκηνός), δηλαδή «ἅµα σάρξ, ἅµα Θεοῦ Λόγου σάρξ» (=συγχρόνως σάρκα καί συγχρόνως Θεοῦ Λόγου σάρκα), γι’ αὐτό εἶναι βλασφηµία να δεχθοῦµε ὅτι προκάλεσε παρθενική φθορά στήν Παναγία µας ὁ ἀναµάρτητος, ὁ ἄσπορος, ὁ ἄφθαρτος Κύριος καί Θεός µας.

 

 

Οἱ αἱρετικοί Προτεστᾶντες –ἀπό τούς ὁποίους και ἔχει διαδοθεῖ ἡ ἄρνηση τῆς Ἀειπαρθενίας τῆς Θεοτόκου– ὑποβιβάζοντας και ὑποτιµῶντας τήν Παναγία µας (ἀφοῦ ἀρνοῦνται να δεχθοῦν τά ἀνεξίτηλα “σηµεῖα” τῆς Θείας Ἐνανθρωπήσεως, πού ἄφησε στο Πάντιµο Σῶµα της ὁ Υἱός της καί Θεός µας), οὐσιαστικά βλασφηµοῦν καί ἀρνοῦνται τήν Θεότητα τοῦΧριστοῦ.

 

 

Ἔτσι ἐξηγεῖται ὁ εὐτελισµός τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου ἀπό τούς Προτεστᾶντες και ὁ ὑποβιβασµός τοῦ Χριστοῦ ὄχι ἁπλῶς σε κοινόν ἄνθρωπο ἀλλά και σέ διεστραµµένο ὁµοφυλόφιλο ἄνθρωπο (!), κατ’ εἰκόνα τοῦ ὁποίου “χειροτονοῦν” καί τούς ποιµένες τους και καθοδηγοῦν τούς “πιστούς” τους...

 

 

 

Πρωτοπρ. Βασίλειος Ἐ. Βολουδάκης

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ»

Τεῦχος 36-38  ΙΟΥΛΙΟΣ- ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2005